Jump to content

Συμμορφοτροπία


Recommended Posts

Πυθαρίων

Όνομα Συγγραφέα:
Είδος:        Θα ήθελα να το αποδεχτείτε ως Ε.Φ. , αλλά το υποείδος το αγνοώ, παρακαλώ δώστε μου τα φώτα σας.
Βία;            Μπα, μόνο λίγα γρατζουνίσματα
Σεξ;            Κρίμα, το διήγημα τελειώνει λίγο πριν..
Αριθμός Λέξεων:   6742
ΑυτοτελήςΚομμάτι από έναν κόσμο – μυθιστόρημα (που γράφεται από τον προηγούμενο …αιώνα - “Ευνομία” ή Σημειακός Ορίζοντας” ο τίτλος                       του), μετασκευασμένο ώστε να στέκει (;) ως αυτοτελές διήγημα. Αυτόν τον κόσμο θα τον τεμαχίζω και θα τον εκθέτω φέτα-φέτα (είναι πολύ πιο εύκολο να καταστρέφεις παρά να δημιουργείς :fire: ) Ένα προηγούμενο μικρό που βγήκε από τον ίδιο κόσμο είναι το ήδη αναρτημένο “Νάμραθ”. 

Σχόλια:      Ελπίζω να βγάζει νόημα (ήμουν σε κατάσταση γκρογκί στο τέλος από τα κόψε-ράψε). Και, υπ' όψιν, δεν ανήκω σε εκείνους που λένε: "βαράτε αλύπητα". Εγώ εκλιπαρώ έλεος (πείτε ό, τι θέλετε, αλλά ...ευγενικά :secret: ). 

Αρχείο:      

Συμμορφοτροπία.docx

Edited by Πυθαρίων
  • Like 4
Link to post
Share on other sites

Κατέβασα την ιστορία σου, Πυθαρίωνα, και θα επανέλθω με εκτενέστερο σχόλιο όταν τη διαβάσω. Ωστόσο από το λίγο που διάβασα νωρίτερα, νομίζω πως θα τη λατρέψω. Ένιωσα σαν να μπαίνω σε ένα παλιό, γνώριμο, αγαπημένο "σπίτι". Δεν ξέρω γιατί ακριβώς είχα αυτή την εντύπωση.

Επανέρχομαι δριμύτερος μετά την ανάγνωση. Απλά επειδή μου ήρθε αυτή η "αίσθηση" πριν λίγο που γέννησε την παραπάνω σκέψη, είπα να τη γράψω προτού ξεχάσω τι ακριβώς είχα σκεφτεί.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Πολύ όμορφες περιγραφές τοπίων και ανθρώπων, όπως πάντα. Επίσης, παρούσα είναι και πάλι εκείνη η γλυκιά αίσθηση νοσταλγίας, τρυφερότητας και αγάπης.

 

Τα προβλήματα για μένα είναι τρία, και νομίζω ότι γενικά τα βλέπω και σε αρκετά από τα υπόλοιπα έργα σου:

 

1. Υπερβολικά φορτωμένη έκφραση. Πολλά ουσιαστικά, πολλά επίθετα και πολύ περιφραστικές περιγραφές. Χαρακτηριστικά παραδείγματα:

 

Α) Το "Υπάρχει μια προφανής αναντιστοιχία ανάμεσα στο ολοζώντανο κτήνος που ακτινοβολεί καθώς ζεσταίνει τις μυϊκές του ομάδες στη φωτιά..."

θα μπορούσε πολύ πιο απλά να γραφτεί με "καθημερινό" λεξιλόγιο:

"Το ολοζώντανο κτήνος που ακτινοβολούσε καθώς ζεσταινόταν μπροστά στη φωτιά καμιά σχέση δεν είχε με τις..." ή κάτι αντίστοιχο. Τα κόκκινα παραείναι περιφραστικά, τα μπλε παραπέμπουν πιο πολύ σε επιστημονικό κείμενο και όχι λογοτεχνία.

 

Β) Το "Φαινόμενα ανισορροπίας εμφανίζονται στο βηματισμό μου, καθώς ο ψυχολογικός ίλιγγος της υπερ-πτήσης, ενισχυμένος από την επίδραση του οινοπνεύματος..."

θα μπορούσε να γίνει:

"Παραπατάω, ζαλισμένος απ' το ποτό και τον ψυχολογικό ίλιγγο της υπερ-πτήσης..."

 

Το κείμενο είναι όλο γραμμένο σ' αυτό το στυλ, οπότε κατανοώ ότι είναι συνειδητή προσωπική επιλογή, δεν μπορώ όμως να μην αναφέρω ότι σε κάποια σημεία κουράζει χωρίς να κερδίζει σε άλλους τομείς.

 

2. Όλοι οι χαρακτήρες μιλούν με το ένα και ίδιο ύφος, κι αυτό αρκετά φορτωμένο (για διαλόγους) με κάμποσα επίθετα και ουσιαστικά.

 

3. Οι ονομασίες πλανητών, ανθρώπων, τοποθεσιών, μηχανών πέφτουν πολλές και μπουκώνουν την ιστορία.

 

Γενικά, ενδιαφέρον διήγημα, το οποίο σαφώς και έχει κάτι να πει, φοβάμαι όμως ότι οι φιλοσοφικές αναζητήσεις του, εν μέρει τουλάχιστον, χάνονται στον υπερβολικά περίπλοκο τρόπο αφήγησης.

 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
Πυθαρίων

@ mman

 

mman said:

Πολύ όμορφες περιγραφές τοπίων και ανθρώπων, όπως πάντα. Επίσης, παρούσα είναι και πάλι εκείνη η γλυκιά αίσθηση νοσταλγίας, τρυφερότητας και αγάπης.

 

Ευχαριστώ, mman

(Πειράζει, αν δεν θέλω να διαβάσω παρακάτω;

Καλά, εντάξει, προχωρώ στα επόμενα σχόλια.)  :rain: 

 

mman said:

Τα προβλήματα για μένα είναι τρία, και νομίζω ότι γενικά τα βλέπω και σε αρκετά από τα υπόλοιπα έργα σου:

 

Ωχ!

(Μόνο τρία; Ουφ, φτηνά τη γλίτωσα, τελικά) :sweatdrop: 

 

mman said:

1. Υπερβολικά φορτωμένη έκφραση. Πολλά ουσιαστικά, πολλά επίθετα και πολύ περιφραστικές περιγραφές.

 

Απόλυτη αλήθεια είναι, πως ρέπω στις περιφράσεις και τις πληθωρικές, εμφατικές περιγραφές. Και πρέπει να αποδεχτώ την παρατήρηση χωρίς δικαιολογίες, στο μέτρο που αντιλαμβάνομαι ότι συνδέεται με λογοτεχνικούς/συγγραφικούς  κανόνες, ή διαμορφωμένα -με βάση αυτούς τους κανόνες- αναγνωστικά κριτήρια.

 

Επίσης, οφείλω να παραδεχτώ πως μπορώ να φανταστώ (ως ένα βαθμό) την αντικειμενική δυσκολία όσων φίλων διαβάζουν δικά μου κείμενα. Αυτό που θα έπρεπε λοιπόν να κάνω, για λόγους σκοπιμότητας (προς δικό μου όφελος), είναι το να αποφεύγω να δοκιμάζω την υπομονή και την αντοχή τους. Και παρά το ότι αναγνωρίζω (επαναλαμβάνω: ως ένα βαθμό) αυτή την αδυναμία  σαν δεδομένο χαρακτηριστικό της γραφής μου, δεν μπορώ να την αποτάξω. Είναι κομμάτι μιας βαθύτερης φύσης, που αντιστέκεται σθεναρά.

 

Ίσως πρόκειται για ένα προσωπικό φίλτρο, έναν ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο παρατηρώ και προσλαμβάνω την πραγματικότητα. Ή, έναν τρόπο να την αναδεικνύω, ο οποίος υποβάλλεται από  μια εσωτερική τάση-ανάγκη.

Οι προσωπικές βέβαια ροπές και προτιμήσεις είναι λογικό να επηρεάζονται και από πολλούς άλλους παράγοντες, εκτός από τη λογοτεχνική παιδεία (την οποία δεν διαθέτω): Τις αναγνωστικές επιρροές, τις εσωτερικές διαδρομές, τα βιώματα (με την επαγγελματική ενασχόληση και το εργασιακό περιβάλλον να συμπεριλαμβάνονται σ’ αυτά, ενίοτε καθοριστικά), την ιδιαιτερότητα του χαρακτήρα και της προσωπικότητας, κλπ.

Έτσι, εμφανίζεται η όποια ετεροβαρής (αν)ισορροπία σαν τελικό αποτέλεσμα στην έκφραση και στη γραφή.

Παρασύρομαι όμως επίσης από τη γοητεία (έτσι φαίνεται στα μάτια μου: σαν γοητεία) μιας γλώσσας που δεν έχω την ευκαιρία να χρησιμοποιώ ως προφορική, και βγάζω το …άχτι μου.

Και πάντα ελπίζω να υπάρχουν αναγνώστες αρκετά μαζοχιστές, όπως εγώ, ώστε να βρίσκουν ενδιαφέρον σε τέτοια είδη γραφής.  Αντίστοιχα φορτωμένα, πυκνά και περίπλοκα (έως δύστροπα) είδη γραφής ικανοποιούν και ενθουσιάζουν εμένα πρώτα απ’ όλα, σαν αναγνώστη (μιλάμε κυρίως για διηγήματα). Το ίδιο με συγκινεί και η ασάφεια (όχι η σύγχυση), που προκαλεί και διεγείρει τη φαντασία μου. (Αν ζωγράφιζα -αναφέρω ένα παράδειγμα για παραλληλισμό- θα ήμουν ιμπρεσιονιστής, ή σουρεαλιστής: Υπερβολικός τονισμός, έντονες αποχρώσεις, ή αφηρημένες σχέσεις. Υπερβάσεις δηλαδή που, αναλογικά μεταφερμένες στον γραπτό λόγο, δημιουργούν φορτίσεις).

Οπωσδήποτε, δεν ισχυρίζομαι πως καταφέρνω, σώνει και καλά, να αποδώσω σωστά εκείνο που επιθυμώ, ή έχω κατά νου. Η εκτίμηση γι αυτό προφανώς ανήκει στον κάθε αναγνώστη ξεχωριστά.

 

Επιπλέον, κατανοώ ότι πάνω σ’ ένα κείμενο του φανταστικού (ανάλογα και με το υπο-είδος), κάποιες λεκτικές ή εκφραστικές φιοριτούρες είναι πιθανό να μοιάζουν με στολίδια, αλλά μέσα σ’ ένα κείμενο sci-fi μπορεί και να μη λειτουργούν.

 

Και, φυσικά, ξέρω πως δεν αρέσει σε όλους αυτό το στυλ (φοβάμαι πως δεν αρέσει στους περισσότερους).  Σ’ αυτή την περίπτωση, αισθάνομαι ότι πρέπει να απολογηθώ απέναντι σ’ εκείνους που ταλαιπωρώ. Ο πρώτος πάντως που βασανίζω είναι ο εαυτός μου. Αλλά, εμένα μ’ αρέσει…

 

Υποθέτω βέβαια πως, όποιος έχει διαβάσει δικά μου κείμενα μια-δυο φορές, είναι υποψιασμένος για το τι περίπου θα βρει αν μπει μέσα στο επόμενο. 

Οπότε, enter at your own risk. :sorry: 

 

mman said:

2. Όλοι οι χαρακτήρες μιλούν με το ένα και ίδιο ύφος, κι αυτό αρκετά φορτωμένο (για διαλόγους) με κάμποσα επίθετα και ουσιαστικά.

 

Ναι, είναι αλήθεια. Ή, τουλάχιστον, έτσι γίνεται αντιληπτό. Η αφήγηση, βέβαια, υποτίθεται ότι επικεντρώνει το ενδιαφέρον της σ’ εκείνους από τους διαλόγους που έχουν περιεχόμενο σχετικό με την κεντρική ιδέα, με πρόθεση να αναδείξει το συγκεκριμένο κλίμα συνολικά για το διήγημα, παραλείποντας όλους τους άλλους πιθανούς διαλόγους  με κοινότυπο περιεχόμενο. Για παράδειγμα, ο Νέντου αρχίζει τη φιλοσοφική κουβεντούλα με τον Άϊασινθ, αφού έχει προηγηθεί η γνωριμία, έχουν διαμειφθεί τα τυπικά της πρώτης επαφής, έχουν βάλει και τα ποτά τους. Ό, τι έχει ειπωθεί μεταξύ τους ως τότε, παρακάμπτεται σαν αδιάφορο. Εξ άλλου, για κάποιο διάστημα ο Άϊασινθ μιλά απλά και ανταποκρίνεται στο φιλοσοφικό πνεύμα της κουβέντας μόνο όταν έρχεται η στιγμή που οφείλει να το κάνει. Οι δυο- τρεις εμφατικές του φράσεις εμφανίζονται στην 8η και μετά στην 12η και 14η σελίδα του κειμένου, από τις 16. Η αφήγηση, που είναι σε πρώτο πρόσωπο και η οποία κάνει φανερές τις σκέψεις του, είναι μάλλον εκείνη που παρασύρει προς αυτήν την εντύπωση.

Τα τρία, πάντως, από τα πέντε πρόσωπα που εμφανίζονται στην ιστορία, συμπεριλαμβανομένου του Άϊασινθ ως αφηγητή, είναι, εμφανώς, μέλη κοινωνικο-φιλοσοφικών ρευμάτων και το τέταρτο (η Άστρια) για τα καλά δάσκαλος.

Το πέμπτο (ο Μίρτας), δεν φαίνεται από κάπου μεν, δεν αποκλείεται δε, να ανήκει κι αυτός σε κάτι ανάλογο. Και, εν πάση περιπτώσει, δεν μιλάει και πολύ.

 

mman said:

3. Οι ονομασίες πλανητών, ανθρώπων, τοποθεσιών, μηχανών πέφτουν πολλές και μπουκώνουν την ιστορία.

 

Σαν κομμάτι μεγαλύτερου, έστω και μετασκευασμένο, απαιτεί ενδεχομένως την παράθεση κάποιων πληροφοριών για να γίνει στοιχειωδώς κατανοητός ο κόσμος του, αλλά και να δειχτεί πώς συνέβη αυτό που συνέβη. Φαντάσου πάντως πως οι περισσότερες από αυτές τις πληροφορίες θα βρίσκονται διάσπαρτες σ’ ένα κείμενο 150.000 τουλάχιστον λέξεων. Εκεί θα αραιώνουν αρκετά. Ακόμα και το στυλ γραφής “αραιώνει” αναγκαστικά (τι κρίμα).

Όμως, το πόσο πολλές είναι οι πληροφορίες δικαιούται ασφαλώς να το αποφανθεί ο αναγνώστης.

 

Για συγκεκριμένα σημεία,

mman said:

Το "Υπάρχει μια προφανής αναντιστοιχία ανάμεσα στο ολοζώντανο κτήνος που ακτινοβολεί καθώς ζεσταίνει τις μυϊκές του ομάδες στη φωτιά..."

θα μπορούσε πολύ πιο απλά να γραφτεί με "καθημερινό" λεξιλόγιο:

"Το ολοζώντανο κτήνος που ακτινοβολούσε καθώς ζεσταινόταν μπροστά στη φωτιά καμιά σχέση δεν είχε με τις..." ή κάτι αντίστοιχο. Τα κόκκινα παραείναι περιφραστικά, τα μπλε παραπέμπουν πιο πολύ σε επιστημονικό κείμενο και όχι λογοτεχνία.

 

Το “μυϊκές ομάδες”, έχει και κάποια περιγραφική διάσταση, καθώς υπονοεί τις μυϊκές γραμμώσεις. Δεν θα τολμούσα σίγουρα να πω “το ολοζώντανο κτήνος με το γραμμωμένο σώμα (ή, με τους γραμμωμένους μύες) που ακτινοβολούσε καθώς ζεσταινόταν μπροστά στη φωτιά καμιά σχέση δεν είχε με τις...”

Εκτός, εάν παρέλειπα εντελώς την περιγραφή, σαν πλεονασμό, όπως προφανώς συνιστάς.

 

mman said:

Γενικά, ενδιαφέρον διήγημα, το οποίο σαφώς και έχει κάτι να πει, φοβάμαι όμως ότι οι φιλοσοφικές αναζητήσεις του, εν μέρει τουλάχιστον, χάνονται στον υπερβολικά περίπλοκο τρόπο αφήγησης.

 

 

 

Ευχαριστώ, mman.

Και για τις θετικές σου αναφορές (που τις εισπράττω σαν φιλοφρόνηση).

Και για την “κομψή” σου διατύπωση στις επισημάνσεις.  

 

Κυρίως, για την ανάγνωση και τη διάθεση να σχολιάσεις.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
Tiessa

Πολύ όμορφη ιστορία. Είναι ε.φ. αλλά απ' αυτές που έχουν μια μαγική χροιά που σε πείθει στο δευτερόλεπτο ότι δεν πρέπει να ρωτάς πολλά, παρά μονάχα να δεχτείς τον κόσμο όπως είναι, να γείρεις πίσω και να τον απολαύσεις. :stars: :stars:

Την είχα κατεβάσει σχεδόν από τη μέρα που την ανέβασες, αλλά επειδή θυμόμουνα ότι ήταν μεγάλη, περίμενα κάποια στιγμή ηρεμίας για να την διαβάσω χωρίς να βιαστώ. Και καλά έκανα! Χαίρομαι που είναι από τα πρώτα αναγνώσματα του νέου έτους. Θα πω ότι είναι πιο σαφής απ' όσο έχω συνηθίσει σε άλλα κείμενά σου κι αυτό είνα υπέρ για τα γούστα μου. Ωστόσο, δεν χάνει καθόλου το φανταστικό της περίβλημα, αυτό που σου δημιουργεί μια λαχτάρα να εξερευνήσεις αυτόν τον κόσμο.

 

Τι μου άρεσε περισσότερο, εκτός από τα τοπία και την ιδέα:

 

 

α) Το κυκλικό της επανεμφάνισης του γηρασμένου προπομπού και του τρόπου που αλληλεπιδρά με τους ταξιδιώτες προς τον Έρεχθο.

β) Το ότι η αγάπη πλάθει τελικά τον παράδεισο και δίνει όλα τα κίνητρα για τη ζωή και για τις μεγάλες αποφάσεις.

 

 

Μόλις τελείωσα την ανάγνωση, διάβασα και τα παραπάνω σχόλια ότι είναι μέρος μυθιστορήματος και ευρύτερου κόσμου, κι αυτόν ομολογώ ότι θα ήθελα να τον γνωρίσω κάποια στιγμή καλύτερα και καταλαβαίνω γιατί γίνεται σε κάποια σημεία λίγο βαρύ με ονομασίες και ιδέες, αλλά ως έργο στέκει πάρα πολύ καλά από μόνο του και νομίζω ότι δεν χάνει τίποτα και εκτός του γενικού πλαισίου.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Καθως το pc μου εχει καταρρευσει, και τα αγαρμπα δαχτυλα μου αδυνατουν να χειριστουν με την απαιτουμενη λεπτοτητα το πληκτρολογιο της οθονης αφης του κινητου, θα χρειαστω και δευτερο post.

Edited by Πυθαρίων
Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Καλη χρονια, Βασω,

χρονια πολλσ και ομορφα.

 

Η δικη μου χρονια στο sff εκαινιαζεται με τα δικα σου σχολια και αυτο ειναι πραγματικα γουρι.

Σ' ευχαριστω πολυ.

 

Υ.Γ. Οταν ολοκληρωθει το μυθιστορημσ, κι αν εξακολουθεις να εισαι περιεργη θα βρω τον τροπο να στο στειλω.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..