Jump to content

Horror Feminae


Recommended Posts

Γιώργος77

Όνομα Συγγραφέα: Γιώργος 77
Είδος: Τρόμος
Βία; Ναί
Σεξ; Ναι
Αριθμός Λέξεων:3595
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Για τον 42ο διαγωνισμό τρόμου με θέμα τις φοβίες. Μια ιστοριούλα για ένα παιδί που φοβόταν το .. μισό πληθυσμό του πλανήτη.


Και το αρχείο που ξέχασα...

HORROR_FEMINAE_2.docx

HORROR_FEMINAE_2.doc

Edited by Mesmer
Προσθήκη doc
  • Like 7
Link to post
Share on other sites
elgalla

Γιώργο, καλησπέρα.

 

Τι μου άρεσε στην ιστορία σου: η πολύ ζωντανή πρωτοπρόσωπη αφήγηση, ο ρεαλιστικός, σύγχρονος λόγος που κυλάει, καθώς επίσης και η καλή ροή που ακολουθεί η πλοκή. Τι μου άρεσε λιγότερο: κάποιες ευκολίες στην πλοκή. Δηλαδή, ο πρωταγωνιστής μας πρέπει ντε και σώνει να πάρει μαζί του τον Κυριακο, ακόμη και μισοκοιμισμένο από τα Λεξοτανίλ. Γιατί; Δεν θα του άνοιγαν άμα πήγαινε μόνος του; Όλη του η συμπεριφορά μέχρι εκείνη τη στιγμή δείχνει ότι θα προτιμούσε να μην τον κουβαλήσει και να βρεθεί μόνος του με την Άννα και τη Φανή. Επίσης, αν ο Κυριάκος είχε φοβία με τις γυναίκες, όχι απλά δεν θα πειθόταν να βρεθεί στον ίδιο χώρο με αυτές τις δύο, δεν θα ήθελε καν να βγαίνει από το σπίτι του. Τι δεν μου άρεσε καθόλου: ο πρωταγωνιστής αναφέρεται διαρκώς στον Κυριάκο ως "φίλο" του. Είδε, λοιπόν, τον φίλο του να βιάζεται μέχρι θανάτου μπροστά στα μάτια του, δεν ήθελε καν να τον βοηθήσει και, ενώ λυπάται για τον θάνατό του, πιστεύει πως φταίει το κλειστό του το μυαλό. Για ξαναδιάβασε αυτήν την πρόταση. Είδε τον φίλο του να βιάζεται μέχρι θανάτου. Και πιστεύει ότι φταίει εκείνος, δηλαδή το θύμα. Που δεν είχε ανοιχτό μυαλό. Αυτή η παράλογη και απάνθρωπη δήλωση θέτει υπό αμφισβήτηση όλη την προηγούμενη ιστορία, καθώς ένα από τα δύο μόνο μπορεί να είναι αληθές: είτε ο πρωταγωνιστής θεωρεί τον Κυριάκο φίλο και νοιάζεται για το τι του συμβαίνει και θέλει να τον βοηθήσει να ξεπεράσει τη φοβία του είτε ο πρωταγωνιστής έχει τον Κυριάκο γραμμένο και απλά ψάχνει kinky σεξ και, όταν το βρίσκει, είναι ικανοποιημένος και δεν τον ενδιαφέρει διόλου ότι δίπλα του βιάστηκε και πέθανε ένας άνθρωπος. Το πρόβλημα είναι πως, αν ισχύει το πρώτο, δεν έχεις τέλος, ενώ, αν ισχύει το δεύτερο, δεν έχεις ιστορία. Κι ενώ είναι αντικειμενικά πολύ καλογραμμένο διήγημα και με πολύ αυθεντική φωνή - έχεις και μια ευκολία, άλλωστε, στην πρωτοπρόσωπη αφήγηση, όπως θυμάμαι, με άφησε με πολύ άσχημη επίγευση κι όχι επειδή τρόμαξα. Όπως και να'χει,

 

καλή επιτυχία!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ballerond

Φϊλε Γιώργο καλησπέρα! Μόλις διάβασα την ιστορία σου και ενώ τις υπόλοιπες τις βλέπω ξανά και ξανά στην συγκεκριμένη δεν κρατιόμουν να σχολιάσω. Θα τα πω όλα μαζί με spoilers γιατί δεν μπορώ να τα χωρίσω σε καλά ή άσχημα. Πίστεψε με, όσα γράφω είναι καλοπροέραιτα και γεμάτα ειλικρίνια ;)

Θέλω να ξέρεις το εξής. Μου αρέσουν πάρα πολύ κείμενα με ρεαλιστική αφήγηση, καθημερινή γλώσσα κι ουσιώδεις περιγραφές αρκεί να τηρούν μία αυστηρή προυπόθεση. Να είναι ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ έτσι και πιστά στο είδος τους.

Εδώ με χάλασες σε ένα βασικό σημείο. Στους χαρακτήρες. Μου φάνηκε σαν να άκουγα έναν πολυλογά τύπο σε μία παρέα να εξιστορεί πως έκανε kinky sex με δύο γκομενάρες ενώ για να το κάνει πιο σπαρταριστό πρόσθεσε και τον βιασμό/θάνατο ενός random φίλου του.
Θα ήθελα να το πας πιο πολύ στα άκρα. Αφού ξεκινάς με α' πρόσωπο θα μπορούσες να περιγράψεις περισσότερα συναισθήματα του πρωταγωνιστή, να καταλάβουμε λίγο γιατί γουστάρει διαστροφή, γιατί καύλωνε στο σκηνικό μπροστά και δεν είχε πάθει κοκομπλόκο.

Τελικά η φοβία πια ήτανε; Όπως είπε και η Αταλάντη, αν φοβόταν τις γυναίκες πραγματικά δεν φάνηκε καθόλου. Απλά είχε μία άσχημη εμπειρία η οποία τον τραυμάτισε. Τϊποτα παραπάνω.
Γενικά περιγράφεις τον κυριάκο στην αρχή και στο τέλος τον πετάς στην γωνία σαν ένα αδιάφορο πτώμα ενώ έπρεπε να περιγράψεις τον πρωταγωνιστή σου.

Θεωρώ ότι μπορείς πολύ εύκολα να το κάνεις μία ρεαλιστική και τρομακτική σεξουαλική ιστορία παίρνοντας το στα άκρα ακόμα περισσότερο.
Με δίχασε αρκετά και δεν ξέρω αν μου άρεσε λίγο ή καθόλου. Σου δίνω εύσημα για την προσπάθεια και επειδή βάση της γραφής που είδα θεωρώ ότι μπορείς να τα πας πολύ καλύτερα στην επόμενη ;)

 

Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Πολύ ιδιαίτερη  αυτή η ιστορία. Η γραφή της μου άρεσε, η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο ταιριάζει και είναι καλά δοσμένη και ο ρυθμός κυλάει καλά. Φοβία  δεν θα έλεγα ότι υφίσταται, πιο πολύ  τραυματική εμπειρία δείχνει και το υπερφυσικό στοιχείο δεν κατάλαβα αν υπάρχει καν. Αίσθημα τρόμου, αφού αυτό είναι το ζητούμενο δεν ένιωσα κάπου, αφού στο μεγαλύτερο μέρος κυλάει σχετικά ανάλαφρα η ιστορία και πιο πολύ χαμογέλασα με τις σκέψεις του ήρωα, παρά ανατρίχιασα και στο τέλος αντί να σε τρομάξει, το μόνο που καταφέρνει να κάνει η ιστορία είναι να σε σοκάρει.

Η σκηνή με τον βιασμό/θάνατο του Κυριάκου, αυτόν τον σκοπό νομίζω έχει και κάλιστα για μένα θα μπορούσε να λείπει. Φυσικά όλα είναι θέμα γούστου, κάποιους μπορεί η συγκεκριμένη σκηνή να τους τρομάξει, έμενα όμως το μόνο που κατάφερε ήταν να με απωθήσει.

 

 

Kαλή επιτυχία...

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
mariosdimitriadis

Καλησπέρα Γιώργο!

Ομολογώ ότι είμαι λίγο προβληματισμένος με την ιστορία σου διότι ενώ έχεις σκεφτεί ένα αρκετά καλό στόρι, πέφτεις σε διάφορα σφάλματα που το αμαυρώνουν.

Στα συν:
Μου άρεσε πολύ η πρωτοπρόσωπη γραφή και ο τρόπος που την ανέπτυξες. Ήταν αρκετά ρεαλιστική και ο καθημερινός λόγος που επέλεξες να χρησιμοποιήσεις έκανε την ιστορία σου αρκετά πραγματική σε σημείο να την ζήσω προσωπικά πολύ έντονα. Την διάβασα μονορούφι. Βέβαια σε κάποιους ίσως να ξενίσει ο τόσο «χύμα» λόγος αλλά προσωπικά θεώρησα ότι το έκανες για τις ανάγκες του συγκεκριμένου κλίματος που ήθελες να περάσεις.
Η σκηνή με το θάνατό του Κυριάκου προσωπικά μου άρεσε πολύ. Ήταν αρκετά σκληρή και έδωσε στη ιστορία ένα καλό αποκορύφωμα.
Στα μείον:
Όσον αφορά το θέμα του διαγωνισμού θα συμφωνήσω με τον SymphonyX13 στο ότι περισσότερο τραυματική εμπειρία είναι και όχι φοβία αλλά αυτό δεν είναι κάτι που με χάλασε και τόσο.
Ο πρωταγωνιστής γενικά φέρεται λίγο παράξενα:
Από τη μια ντε και καλά ενδιαφέρεται να βοηθήσει τον φίλο του, πηγαίνοντάς τον να αντιμετωπίσει face to face τη φοβία του και από την άλλη τον αφήνει να πεθάνει βάναυσα χωρίς καθόλου τύψεις. Κατάλαβα βέβαια πως ήθελες να το παρουσιάσεις –ότι ξελογιάστηκε από τις γυναίκες- αλλά ο τρόπος βγήκε λίγο άτσαλα.
Κάποιες εκφράσεις ήθελαν λίγη δουλίτσα παραπάνω και γενικά υπήρχαν κάποια σκόρπια μικρο-λαθάκια τα οποία θα μπορούσες να τα προσέξεις λίγο περισσότερο.
Εν κατακλείδι είχε αρκετά καλά σημεία αλλά και αρκετά άσχημα τα οποία θα μπορούσαν να αποφευχθούν.

 

Καλή επιτυχία!

Edited by mariosdimitriadis
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Morfeas

Γιώργο, καλησπέρα!

Λοιπόν, κάποια σπόιλερ-φρι σχόλια, πρώτα:

1. Σε σύγκριση με το κείμενο του προηγούμενου διαγωνισμού, αυτό είναι τρία σκαλιά πάνω σε όλους τους τομείς. Η γραφή του μου άρεσε πάρα πολύ και κατάφερες να βρεις την ισορροπία ανάμεσα στην προφορικότητα και την επιμελώς ατιμέλητη λογοτεχνικότητα (κάνα πέρασμα το θέλει, αλλά ούτε αμηχανίες ούτε επαναλήψεις εντόπισα).

2. Επίσης, εγώ διαφώνώ -πολύ- με όλα τα προηγούμενα σχόλια.

 

 

Το διήγημα με ρούφηξε και δεν κατάλαβα πότε τελείωσε. Επιπλέον, αυτή η γραφή έδινε την ψευδαίσθηση πραγματικής μαρτυρίας, κάτι που με έβαλε μέσα στην ιστορία. Μου άρεσε η πλοκή, ο τρόπος που μας σερβίρεις την ιστορία, το πώς παίζεις με την περιέργειά μας, μου άρεσαν οι χαρακτήρες (οκ, δεν μου άρεσαν, απεναντίας ο αφηγητής ήταν για ξύλο, αλλά ήταν καλογραμμένοι), ζωντανοί διάλογοι.

Αυτό που με ενθουσίασε -και που πιστεύω ότι μάλλον κατά λάθος σου βγήκε τόσο πετυχημένο- είναι ότι ο πρωταγωνιστής σου πρακτικά είναι ο Κυριάκος (η αφήγηση είναι επικεντρωμένη εξαρχής πάνω του κι αποτελεί τον πυρήνα της) κι όχι ο αφηγητής σου, ακόμη κι αν τον άφησες στο μυστήριο. Επίσης, ο αφηγητής σου είναι ένας τύπος παρτάκιας, που ασχέτως αν καθησυχάζει τον εαυτό του ότι ο Κυριάκος είναι φίλος του, κατά βάθος μόνο το κουτσομπολιό (στην αρχή) και η καύλα του (στη συνέχεια) τον νοιάζουν (άλλωστε τα δηλώνει, σαφώς). Κι εκεί που οκ, λυπάται, αλλά τι να κάνουμε, δεν ήταν για τέτοιες συγκινήσεις, είναι τόσο αηδιαστικά πετυχημένο. Δηλαδή -αν δεν το έκανες κατά λάθος- είναι τόσο καλογραμμένο show, αρκεί αυτό για να καταλάβουμε τι σόι χαρακτήρας ήταν εξαρχής.

Αυτό που θα έλεγα να δουλέψεις είναι τη σκηνή με τον βιασμό του Κυριάκου, δώσε της περισσότερη βαρύτητα, είναι το αποκορύφωμά σου. Επίσης, ίσως θα είναι καλό να χώσεις στον αφηγητή πιο έντονα τον δισταγμό να τον βοηθήσει, να μην γίνεται απλώς μέσα στο κεφάλι του όπως τώρα. Ας πει ένα "ας τον πάμε σε ένα νοσοκομείο", χωρίς να κουνηθεί, μέχρι να του πει η μία "Δεν έχει νόημα. Είναι αργά, δεν ήταν για μεγάλες συγκινήσεις" κι εκείνος να επαναπαυτεί βολικά γιατί ανείπωτη καύλα (κι έτοιμο το πορτρέτο σου, πλας ένα σχόλιο πάνω στην ανθρώπινη φύση). Είναι ήδη too much, άλλωστε, οπότε φτάσε το στα άκρα, για να φαίνεται εσκεμμένο.

Όσον αφορά τη φοβία, ο Κυριάκος μετά το τραύμα που υπέστη, απέκτησε φοβία για την ερωτική επαφή με γυναίκα (οποιαδήποτε μορφής). Τις συγκεκριμένες γυναίκες τις είχε συνδέσει με το συμβάν που τα πυροδότησε όλα, οπότε η αντίδρασή του ήταν λογική. Δεν είχε θέμα γενικά με τις γυναίκες, είχε θέμα με τις "γυναίκες". Οπότε για μένα και εντός είδους και εντός θέματος (κάτι που μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να είναι ο κανόνας στον διαγωνισμό)

Τέλος, μπορεί να μην είναι γοτθικός τρόμος ή να μην έχει ζόμπι, αλλά τρόμος/φρίκη (horror αγγλιστί) είναι και το Κορίτσι της διπλανής πόρτας, που στόχος του (ευτυχώς όχι αποκλειστικός) είναι να σε απωθήσει, όπως κάνει τελικά κι αυτό το κείμενο. Χωρίς να ισχυρίζομαι ότι υπάρχει σύγκριση, είναι το πρώτο διήγημα που μέχρι στιγμής μου έχει βγάλει φρίκη, που μου γέννησε έντονα συναισθήματα.

 

 

Μπράβο σου! :)

Καλή επιτυχία!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Natasha

Μα ποσο καλά πέρασα με αυτή την ιστορία! Μα ποσο γέλασα και σοκαρίστηκα!

 

 

Η αφήγηση, η γραφή, ο ρυθμός ειναι ολα μια χαρα. Ο χαρακτήρας-αφηγητής ειναι αυθεντικοτατος και δυστυχως (γιατί, σε αντίθεση με τον Κυριάκο, καλο άνθρωπο δεν τον λες!) πολυ αληθινός.

 

Οι κοπέλες ηταν επίσης πολυ ρεαλιστικές με ενα περίεργο τροπο παρα τις γλώσσες και τα λοιπά, το μαγαζί που άνοιξαν, οι αντιδράσεις τους του τύπου "εμείς θα κάνουμε τίποτα ρε μπούλη;", ολα μέσα απο τη ζωή βγαλμένα.

 

Προσωπικά τείνω να αντιπαθώ τους κάφρους χαρακτηρες στο σημείο που δεν μπορώ να ευχαριστηθώ το κείμενο. Να όμως που δούλεψε και σε μενα αυτή η ιστορία και μάλιστα πολυ!

 

 

 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
GeorgeDamtsios

Γιώργο καλησπέρα.

 

 

 

Λοιπόν, η ιστορία σου είχε μερικά θεματάκια αληθοφάνειας, κυρίως με τα όσα έκανε ­–ή δεν έκανε– ο πρωταγωνιστής σου για τον κολλητό του. Επίσης, ο Κυριάκος νομίζω ότι δύσκολα θα πείθονταν να ξαναπατήσει πόδι εκεί μετά από αυτό που πέρασε! Αν και υποψιάζομαι ότι αυτό δε σου χώρεσε μάλλον, ότι αν είχες επιπλέον περιθώριο λέξεων θα μας εξηγούσες καλύτερα πώς πείστηκε.

 

Από εκεί και πέρα όμως, εγώ έχω να πω ότι δεν ένιωσα και ότι με κορόιδεψες!. Είπα κάπως σαν, “εντάξει, αυτοί είναι οι ήρωες, αυτό το ­–υπερβολικό– έπραξαν, και τέλος προχωράμε παρακάτω”. Και το οποίο παρακάτω ήταν για μένα θετικότατο. Η ιδέα σου ήταν διεστραμμένη, αλλά μιλάμε για διαγωνισμό τρόμου εδώ οπότε τη βρήκα ευχάριστα διεστραμμένη! (Ελπίζω να μην ανοίγουν πολλοί τα σπόιλερ και βλέπουν τι γράφουμε σε αυτά τα τόπικ οι σφφ-ιτες). Επίσης, τη βρήκα και πρωτότυπη, (την ιδέα), κάτι που φυσικά ήταν μόνο καλό.

 

Συνολικά, πέρασα πολύ ευχάριστα μαζί της και μπράβο.

 

 

 

Καλή επιτυχία.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
DinMacXanthi

Καλησπέρα Γιώργο,

Ομολογώ ότι με εξέπληξε η φύση της ιστορίας από την πρώτη στιγμή, και με κέρδισε γρήγορα. Η κωμική ανάλαφρη φύση της με έκανε να σκέφτομαι έναν χαρακτήρα του Σταύρου Τσιώλη να περιγράφει a la  "Ας περιμένουν οι γυναίκες" μια ιστορία από τα νιάτα του, την οποία ο ακροατής ΔΕΝ γίνεται να πιστέψει ότι έγινε όπως την ακούει, να σκέφτεται "τι ψεύτης είναι αυτός εδώ ρε" αλλά παρολα αυτά να κουνάει το κεφάλι για να αφήνει τον αφηγητή να συνεχίσει, κατά προτίμηση πάνω από κανένα τσίπουρο. Ορισμένα σημεία τα ξαναδιάβασα φωναχτά για να τα ευχαριστηθώ.
 

Αν θέλεις να κάνεις πιο αληθοφανή μερικά σημεία, όπως το οτι δεν τον νοιάζει η μοίρα του φίλου του τη στιγμή που αυτός "πράττει τα δέοντα", μπορείς να το δικαιολογήσεις με 2-3 κουβέντες που θα φανερώνουν ότι οι κοπέλες τον υπνωτίζουν (ή ασκούν ένα mind control κάποιου είδους) ώστε να μην ενδιαφέρεται.


Ειλικρινά πιστεύω ότι αυτή η ιστορία με κάποια επιμέλεια θα έσκιζε σε βραδιά ανάγνωσης διηγημάτων.
Καλή επιτυχία!

Edited by DinMacXanthi
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Silvertooth

Η ιστορία με κρατούσε σε περιέργεια όλη την ώρα. Ήταν ωραίο το πως εστίασε στον Κυριάκο χωρίς να είναι αυτός ο αφηγητής - κάτι που έκανε και το κλίμα ανάλαφρο.

 

Δεν είμαι σίγουρη τι να σχολιάσω για την ιστορία. Για να πω τα εύκολα, από τεχνικής πλευράς είναι πολύ καλή. Από πλοκή πάλι κυλάει καλά.

 

 

 

Αλλά το πιο ενδιαφέρον είναι τα συναισθήματα που αφήνει: στο τέλος κάτι φρικτό να συμβαίνει σε κάποιον άνθρωπο, και δεν νιώθεις τη φρίκη. Αν το πιάσω με τη λογική είναι φρικτό, αν το πιάσω με τα συναισθήματά μου μόλις τελείωσε η ιστορία... Βρίσκω μια απάθεια, μια αδιαφορία γι αυτό που έγινε. Και δεδομένου ότι αυτή είναι και η αντίδραση του αφηγητή... Θα έλεγα ότι το μετέδωσες καλά.

 

Κατά τη γνώμη μου δείχνει στον αναγνώστη ότι δεν είναι και τόσο καλός άνθρωπος όσο νομίζει - και αυτό το βρίσκω θετικό.

 

Το μόνο που μου φάνηκε δύσκολο να συμβεί, ήταν ότι ο Κυριάκος δέχτηκε να πάει. Ήταν αναμενόμενο από τη μία, γιατί αλλιώς πώς θα προχωρούσε η πλοκή, αλλά όχι και τόσο πειστικό.

 

 

Edited by Silvertooth
προσθήκη spoiler
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλησπερα Γιώργο,

 

 

Αυτή είναι η πρώτη  φορά που σε διαβάζω  και  το κειμενάκι μου άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις.

 

Η αφήγηση σου είναι άψογη. Αξιοποιείς πολύ καλά το πρώτο πρόσωπο που εγώ προσωπικά λατρεύω.  Τα έχω ξαναπει: Η πρωτοπρόσωπη  αφήγηση σε φέρνει πολύ-πολύ κοντά με τον αφηγητή :)

 

Αισθάνομαι,ωστόσο, ότι το τέλος είναι  κάπως αδύνατο.   Έρχεται κάπως γρήγορα  και  η αντίδρραση του αφηγητή είναι

λίγο-πολύ ανύπαρκτη που πάει σε αντιπαράθεση με αυτό που ανέφερα πιο πάνω για την αφήγηση. Καταλαβαίνω  ότι σε εκείνο το σημείο τον είχε κερδίσει η 'καύλα', αλλά θα ήθελα λίγο παραπάνω χώρο, λίγο παραπάνω introspection. Το 'ε τι να κάνουμε μωρέ. Τα 'θελέ ο κώλος του' μου φαίνεται λίγο για  ό,τι έχεις  χτίσεις σε όλο το υπόλοιπο κείμενο!

 

 

Αυτά! Συνολικά, πολύ καλή προσπάθεια.  

 

Καλή επιτυχία!

Edited by jjohn
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
mman

Χα! Πολύ καθημερινό -με την καλή έννοια- ύφος, ξεκούραστο κείμενο που τρέχει, ανατρεπτική η εξέλιξη με τις κυρίες. Ναι, υπάρχει κάποιο θέμα με την υπερβολική ευκολία που αποστασιοποιείται ο αφηγητής από τον Κυριάκο, αλλά αλλιώς θα βάραινε αταίριαστα το κείμενο. Εναλλακτικά, θα μπορούσες να δοκιμάσεις

να μην πεθαίνει ο Κυριάκος (εξάλλου αυτό δημιουργεί πρόβλημα και στους τρεις τους) αλλά να επιζεί ακόμα πιο φρικαρισμένος από ακόμα έναν, χειρότερο αυτή τη φορά βιασμό.

 

Πάντως γενικά πολύ καλό κείμενο, εξεπλάγην ευχάριστα.

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Mesmer

 

 

Μια ιστορία που απ’ τη μια σε κάνει να υπομειδιάς κι από την άλλη να σφίγγεις τα δόντια. Πολύ καλή η γραφή. Είναι ζωντανή και φρέσκια, και μ’ αρέσει που διατηρείς αυτό το στιλ σε όλα τα διηγήματά σου (τουλάχιστον σε όσα έχω διαβάσει), και η βελτίωση είναι εμφανής. Κι αυτός ο τρόπος αφήγησης είναι που δίνει αυτήν την αίσθηση καθημερινότητας και ζωντάνιας στο κείμενό σου. Συνέχισέ το έτσι.

 

Επίσης, ο τρόπος γραφής δίνει και μια αληθοφάνεια στους χαρακτήρες σου. Τώρα, από άποψη ρεαλισμού στις αντιδράσεις/αποφάσεις τους θα μπορούσε να γίνει καλύτερη δουλειά. Πάντως, ακόμη κι έτσι να το αφήσεις λειτουργεί μια χαρά, δηλαδή, αν το δούμε λογοτεχνικά, μπορεί να θεωρηθεί σαν κάφρικη διάθεση του συγγραφέα. Καθόλου κακό. Έχει το γούστο του. Όπως φαίνεται κι απ’ την ιστορία σου, άλλωστε. Εγώ πάντως, την ευχαριστήθηκα, και δεν θα έλεγα ότι με πείραξε αυτή η όχι και τόσο ρεαλιστική βάση στις αντιδράσεις των χαρακτήρων.

 

Τα τρία θαυμαστικά (!!!) είναι λάθος.

 

Η φοβία δεν είναι και τόσο αισθητή, αλλά είναι παρούσα.

 

Φοβία: Gynephobia

 

Καλή επιτυχία!

 

 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Αυτή ήταν μία πηγαία και πειστικά γραμμένη ιστορία, με κάπως (νομίζω) σωστότερη χρήση της φοβίας.

 

Βάζει τον αναγνώστη να αναρωτιέται τι στην ευχή ήταν αυτές οι δυο τύπισσες, και το ότι δεν εξηγείς ακριβώς το κάνει ακόμη πιο έντονο το εφέ. Έχω την εντύπωση ότι σε έναν άντρα μια ιστορία σαν αυτή έχει να πει πολύ περισσότερα πράγματα από ότι σε μια γυναίκα (πόσο άρρωστοι παίζει να είστε, ρε;) αλλά μου φάνηκε στο θέμα της, γενικά. Το ρακομελάδικο επίσης προσέθεσε πόντους, απλώς επειδή υπήρχε στην αφήγηση, και πείτε ό,τι θέλετε.


Ηθικά τώρα: ομολογουμένως ο τύπος έδειξε τέλεια απανθρωπιά σε σχέση με τον Κυριάκο, τον οποίο αποκαλεί και φίλο του, διότι στην ουσία τον δολοφόνησαν μισό μέτρο παραπέρα κι αυτός το μόνο που ένιωθε ήταν καύλα. Εκείνο που θα ήθελα εγώ, και που μου φάνηκε ότι υπήρχε στο πίσω μέρος του μυαλού σου αλλά το αμέλησες να το δείξεις επαρκώς, είναι ότι κατά κάποιο τρόπο αυτές είχαν κάτι μολυσματικό, που μετάλλαξε τον αφηγητή μας σωματικά και πνευματικά, ηθικά, ουσιαστικότερα. Ο φίλος είχε γίνει ένα πλάσμα που σωματικά άντεχε ένα δάχτυλο ένα μέτρο στον πρωκτό του και μια τεράστια γλώσσα να χαϊδεύει τα πνευμόνια του, και ηθικά δεν είχε αλληλεγγύη για έναν συνάνθρωπο γιατί κατά κάποιον τρόπο είχε μεταλλαχθεί σε κάτι μη ανθρώπινο και ο ίδιος. Διαφορετικά δεν εξηγείται επαρκώς. Εκτός και ήταν τόσο τρελά και τυφλά ερωτευμένος, που και πάλι ανήθικος βγαίνει –και δεν έχει δείξει και τόσο ερωτευμένος για να πούμε την αλήθεια.


Κάτι ακόμη: το γιατί πείστηκε τελικά ο Κυριάκος να ξαναπάει σ’ αυτές τις τερατίνες, επίσης δεν το κατάλαβα.


 

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Γιώργος77

Σας ευχαριστώ όλες και όλους για τα σχόλιά σας.

Δύο πράγματα ήθελα να δείξω με αυτή την ιστορία

 

 

 

  • τον μύχιο φόβο του άντρα απέναντι στη γυναίκα (το φόβο του ευνουχισμού, το φόβο της απόρριψης, το φόβο ότι δεν είσαι "αρκετά άντρας")
  • το πόσο κ ά θ α ρ μ α ήταν ο πρωταγωνιστής και πως αυτά τα καθάρματα μπορούν να εκμεταλλευτούν τον καθένα από μας κάνοντάς μας τους φίλους

 

 

Το δεύτερο σημείο κάποιοι αναγνώστες το κατάλαβαν.

Το πρώτο... άστο καλύτερα. Ίσως να ήθελε περισσότερες λέξεις. Ή μάλλον περισσότερη εμπειρία.

Ελπίζω το καλοκαιράκι να βρω λίγο χρόνο να  δουλέψω καλύτερα.

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...
Disco_Volante

Γιώργο καλησπέρα,

 

Αναμφίβολα, η ιστορία σου διαφέρει από τις υπόλοιπες του διαγωνισμού. Ένας άγραφος νόμος του κινηματογράφου λέει ότι μια ταινία τρόμου πρέπει να περιέχει σίγουρα sex and violence. Εσύ τον τήρησες κατά γράμμα!

 

Όπως σωστά ανέφεραν και άλλοι πριν από εμένα το σημείο που βλέπει τον φίλο του να βιάζεται και να πεθαίνει και αυτός δεν αντιδρά είναι κάπως ατυχές. Από τη στιγμή που αναφέρεις ότι πήγαν προετοιμασμένοι (με τους σουγιάδες) στη συνάντηση με τις κοπέλες. Πιστεύω, πως τουλάχιστον θα έπρεπε να κάνει μια προσπάθεια να τον σώσει, αφού τον θεωρούσε φίλο του.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..