Jump to content
AlienBill

Ο ιός της Βαβέλ (by Δημήτρης Δελαρούδης)

Recommended Posts

AlienBill

Τοποθετώ το παρόν ρίβιου εδώ, παρά το γεγονός ότι ο συγγραφέας δεν γράφει fantasy με την παραδοσιακή έννοια του όρου, αλλά κατατάσσεται (όπως θα αναφέρω παρακάτω περισσότερο) στο New Weird και στο Speculative fiction γενικότερα

 

image.png.13f95db6bb4c5a9440b7ea8a7fa91422.png

 


Συγγραφέας : Δημήτρης Δελαρούδης
Εκδόσεις: Λυκόφως,

Έτος: 2017
Σελίδες: 236

ISBN 978-618-5095-61-1
Τιμή : € 12,00

Περιγραφή: Ένα υφαντό δέκα διηγημάτων όπου το μυστήριο πλέκεται με το φανταστικό, το παράδοξο, το μεταφυσικό και την επιστημονική φαντασία και χάνεται μέσα στους λαβυρίνθους των βιβλίων και των πόλεων. Μια συλλογή από χρονοπύλες και χωροπύλες. Στοιχειωμένα βιβλία, στοιχειωμένοι ήρωες, στοιχειωμένος χρόνος. Όνειρα μέσα σε όνειρα και διηγήσεις μέσα από διηγήσεις


Ένας αρχέγονος ιός που ξαναπλάθει τη λογοτεχνία τρώγοντας βιβλία.

Ένα αόρατο τάγμα και ένα αποκαλυπτικό κρυπτογράφημα χαμένο στις βιβλιοθήκες του κόσμου.

Ένας πύργος της κόλασης που εμφανίστηκε αναπάντεχα στη μέση ενός δάσους.

Ένα τυχαίο εύρημα σε εγκαταλελειμμένο σπίτι που μπορεί να σε κάνει Άρχοντα του κόσμου
Ρεβεγιόν με τον Βερν, τον Πόε, τον Λάβκραφτ και άλλους συγγραφείς στον παράδεισο των κβάντα.

Κάποιοι άνθρωποι γύρω μας δεν έχουν ούτε σάρκα ούτε οστά.

Τολμάς να περάσεις μέσα από την Πύλη της Αυγής;

Ο Δαίδαλος χαμένος στο ίδιο του το σπίτι.

Δύο μαύρες φτερούγες. Το δώρο της Νύχτας.

Κατάδυση στην Χώρα της Νοσταλγίας με συντροφιά έναν μάγο του Μεσαίωνα.

 

Σχολιασμός:

Ο Ιός της Βαβέλ, είναι μια αναγνωστική έκπληξη. Γνώρισα τον συγγραφέα από το διήγημα που απέσπασε το πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό του Fantasmagoria 2018. Λέγεται «ούτε μια λέξη». Ήδη από την ανάγνωσή του, είχα διαπιστώσει ότι ο Δελαρούδης είναι ένας χαρισματικός συγγραφέας που κατέχει άψογα την τέχνη του λόγου.

Αυτό που δεν γνώριζα και που το έμαθα διαβάζοντας τον «Ιό της Βαβέλ», είναι ότι η ατμόσφαιρα που διέπει τις ιστορίες του, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο διαπραγματεύεται τις πρωτότυπες ιδέες του, είναι στοιχεία ενιαία και ομοιόμορφα.

Αυτό που οφείλει να γνωρίζει ο αναγνώστης προκειμένου να προτιμήσει το βιβλίο, είναι ότι δεν πρόκειται για μια συλλογή διηγημάτων που το καθένα από αυτά αντιστοιχεί σε μια διαφορετική πτυχή του speculative fiction («φανταστικού», όπως μεταφράζεται στην χώρα μας). Δεν πρόκειται δηλαδή να διαβάσει ιστορίες που είναι ΜΟΝΟ επιστημονική φαντασία, ΜΟΝΟ fantasy και ΜΟΝΟ τρόμος. Είναι όλα αυτά μαζί! Είναι η πεμπτουσία του speculative fiction. Κάποιοι μάλιστα το αποκαλούν "New weird" προς τιμή του περιοδικού Weird Tales που ανέδειξε το φανταστικό. Ο Δελαρούδης κατέχει τόσο καλά τη λογοτεχνία του φανταστικού, που δεν τον ενδιαφέρει πώς θα ταξινομηθεί η κάθε ιστορία του. Απευθύνεται σε ολόκληρο το κοινό του φανταστικού.

Όπως προείπα, όλες οι ιστορίες του βιβλίου συνδέονται με κοινή ατμόσφαιρα, κοινή οπτική γωνία και κοινή διαπραγμάτευση, έτσι ώστε να αποτελούν ένα διακριτό είδος από μόνες τους. Η αλήθεια είναι ότι είχα υποψιαστεί από κάποιες ενδείξεις, όπως π.χ. ο σχολιασμός του μεγάλου συγγραφέα Θανάση Βέμπου στο οπισθόφυλλο και η ευχαριστία του συγγραφέα προς τον Παντελή Γιαννουλάκη. Ο τελευταίος, στα βιβλιαράκια της Terranova, έχει περιλάβει και ένα δικό του («ιστορίες που δεν διηγήθηκε ποτέ κανείς»), το οποίο εντάσσεται σε παρόμοιο πλαίσιο με τις ιστορίες του Δελαρούδη: Speculative fiction, χωρίς σαφή διαχωρισμό των επί μέρους εκφάνσεών του.

Μιλάμε για μία σχολή του ελληνικού φανταστικού που υπάρχει από τις δεκαετίες του 80 και του 90 ακόμα, η οποία έχει ωριμάσει, έχει βρει την ταυτότητά της και φτάνει μέχρι το εξαιρετικό βιβλίο του Δελαρούδη έχοντας τη πιο εξελιγμένη της μορφή. Αξίζει να σημειωθεί ότι ένας από τους λόγους που η ποσοτική αύξηση της παραγωγής του φανταστικού όπως εκδηλώθηκε μετά το 2010 δεν συνοδεύτηκε από αντίστοιχη άνθηση της ποιότητας των ιστοριών, είναι ότι πολλοί από τους συγγραφείς που το εκπροσωπούσαν, αγνοούσαν το γεγονός ότι υπήρχε ήδη μια τέτοια παράδοση στην χώρα μας. Το αποτέλεσμα είναι ότι το ελληνικό φανταστικό έδωσε την εσφαλμένη εικόνα ότι «πειραματίζεται» προκειμένου να «βρει την ταυτότητά του». Όλα αυτά, τη στιγμή που υπήρχαν ήδη αξιόλογα δείγματα στον χώρο του speculative fiction, μια γνώση που ο Δελαρούδης αξιοποίησε, προκειμένου να αποδώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις μοναδικές του ιδέες.

Ο Ιός της Βαβέλ, αποτελεί την πεμπτουσία του ελληνικού speculative fiction / new weird, που ο κάθε αναγνώστης του ελληνικού φανταστικού, αλλά και ο κάθε επίδοξος συγγραφέας του οφείλει να έχει διαβάσει προκειμένου να γνωρίζει σε ποιο επίπεδο έχει φτάσει αυτή η μορφή τέχνης και σε ποιο σημείο έχει ανέβει ο πήχης της. Ο Δελαρούδης τον έχει ανεβάσει στα ουράνια.

Ακολουθεί σχολιασμός για το κάθε ένα από τα διηγήματα.

Ο ιός της Βαβέλ
Ξεκινάμε με την ομώνυμη ιστορία που απαρτίζει τη συλλογή. Σε αυτή, ένας βιβλιοθηκάριος και ένας μανιώδης συλλέκτης σπάνιων βιβλίων έρχονται αντιμέτωποι με έναν ιό που συγχωνεύει τα βιβλία, ξαναγράφοντάς τα και δημιουργώντας συγγράμματα που δεν υπήρξαν ποτέ. Η σχολαστική βιβλιογραφική έρευνα που έχει κάνει ο συγγραφέας για την αφήγηση αυτής της ιστορίας είναι εμφανής. Η συγχώνευση λογοτεχνικών υφών, δομών και φράσεων όπως παρουσιάζονται με διάφορα αποσπάσματα από τα ανύπαρκτα βιβλία, δείχνουν ότι ο Δελαρούδης εμφανίζει την ιδιότητα της μετα-συγγραφής. Μιας πιο εξελιγμένης μορφής συγγραφής.


Η μεγαλύτερη όμως αρετή της ιστορίας, είναι ότι με έναν μαγικό τρόπο αφυπνίζει την αγάπη για την ανάγνωση και το βιβλίο γενικότερα. Έχοντας περάσει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα όπου είχα απορροφηθεί στη συγγραφή και σε επαγγελματικές υποχρεώσεις, είχα ξεχάσει πώς είναι να απολαμβάνει κανείς ένα βιβλίο ως αναγνώστης, για καθαρά ψυχαγωγικούς λόγους. Η ιστορία του Δελαρούδη κατάφερε να με μπάσει στο κλίμα της ανάγνωσης και στις αναρίθμητες προοπτικές που ενέχει.

Το τάγμα του λευκού ρόμβου
Βιβλίων συνέχεια σε αυτή τη δεύτερη ιστορία, όπου ένας μεταφραστής ανακαλύπτει παράξενα ρομβικά σχήματα ανάμεσα στις σελίδες συγγραμμάτων. Τα ρομβικά σχήματα περιέχουν φράσεις. Οι φράσεις συνθέτουν ένα παράξενο αίνιγμα. Το αίνιγμα σχετίζεται με την ύπαρξη κάποιων ατόμων που ανήκουν στο πεδίο των ονείρων και που επιδιώκουν μέσω των μηνυμάτων να αποκαλύψουν τα μυστικά τους.


Η ιστορία λειτουργεί συμπληρωματικά με την προηγούμενη. Στην προηγούμενη γνωρίσαμε τι συμβαίνει όταν επέρχεται συγχώνευση στη λογοτεχνία. Στη συγκεκριμένη, το κύριο συστατικό είναι ο κατακερματισμός ενός κρυπτικού κειμένου. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα συγγράμματα που επικαλείται ο συγγραφέας είναι υπαρκτά. Περιλαμβάνονται στο παράρτημα του βιβλίου μαζί με αυτά του προηγούμενου διηγήματος.


Το τάγμα του λευκού ρόμβου, είναι μια γοητευτική σπαζοκεφαλιά που μοιάζει να αποκαλύπτει μυστικά μεγίστης σημασίας και μας καλεί να την εξερευνήσουμε από τα μάτια του αφηγητή της.

Υλικά της αβύσσου
Εδώ έχουμε μια ιστορία που μπορείς να τη πεις και τρόμου. Σε ένα απόμερο ξέφωτο ενός δάσους, εμφανίζεται ένας κύλινδρος που μοιάζει με πύργος και που κατά κάποιο αδιανόητο τρόπο κατασκευάζει και διακινεί αντικείμενα και (τι άλλο;) βιβλία. Όλη η αφήγηση διέπεται από μια ευρηματικότητα αντίστοιχη του Κάφκα και του Λιγκόττι. Δεν υπάρχει τίποτα ξεκάθαρο για τη λειτουργία του πύργου. Όλα είναι υπαινιγμοί. Εφιαλτικοί υπαινιγμοί. Αναμφίβολα, το πιο δυνατό διήγημα ως τώρα. Ένα λογοτεχνικό διαμάντι.

O fortuna!
Πρόκειται για μια νουβέλα που μας πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα, καθώς η μυστική αδελφότητα που πρωταγωνιστεί δεν μένει κρυμμένη στις σκιές, αλλά κάνει την εμφάνισή της. Προσπαθεί να κυριαρχήσει στον κόσμο με τη βοήθεια ενός παράξενου ευρήματος που ανακάλυψε ο κεντρικός ήρωας σε ένα ερειπωμένο σπίτι, μαζί με έναν φίλο του που είναι φωτογράφος.
Οι γραμμές της παλάμης των χεριών μας, οι οποίες λέγεται ότι ορίζουν τη μοίρα, αποτελούν τον κεντρικό μοχλοβραχίονα της πλοκής. Για να είμαι ειλικρινής, αυτό που με κέρδισε, είναι η αίσθηση του μυστηρίου και η έρευνα που έκαναν οι δύο φίλοι. Στο σημείο αυτό του βιβλίου, καθίσταται βέβαιο ότι υπάρχει μια κοινή speculative fiction ατμόσφαιρα που συνδέει τα δομικά μέρη της συλλογής. Το O fortuna, με έχει βάλει για τα καλά στο κλίμα.

Anasta[sys]
Ο παράδεισος των κβάντα. Ένα υπερ-μηχάνημα εικονικής πραγματικότητας που κατάφερε να ενώσει τον χρήστη του, Ιωσήφ Ζένο, με τους αγαπημένους του συγγραφείς για ένα χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν. Η Μαίρη Σέλλευ, ο Ρέυ Μπράντμπερι, ο Εντγκαρ Άλλαν Πόε, Ο Λάβκραφτ, ο Ασίμοφ και πολλοί άλλοι κλασικοί, είναι καλεσμένοι του οικοδεσπότη Ιούλιου Βερν και όλοι μαζί βιώνουν μια καταπληκτική περιπέτεια. Έχουμε ένα διήγημα επιστημονικής φαντασίας, που ωστόσο καταφέρνει και ξεφεύγει από τα πλαίσια του είδους και δημιουργεί μια αίσθηση νοσταλγίας για τους κλασικούς και το έργο τους.

Το στοιχειό του πλήθους
Με μια πρώτη ανάγνωση, πρόκειται για ένα διήγημα μυστηρίου που βασίζεται στη μυθολογία των ανθρώπων που αλλάζουν τη μορφή τους κατά βούληση. Επί της ουσίας όμως, αποτελεί μια πολύ αισιόδοξη αφήγηση που τιμά όσους διαφοροποιούνται από το απρόσωπο πλήθος.

Η πύλη της Αυγής
Ο πρωταγωνιστής επιδίδεται από μικρός σε κάποιες μικρές δοκιμασίες, με βάση οδηγίες που του αφήνει ένας μυστηριώδης αποστολέας σε διάφορα σημεία. Καταφέρνει να ανέβει επίπεδα και να κατακτήσει το τελικό, που είναι η μετάβαση μέσα από την «πύλη της αυγής». Το πιο παράξενο κι αινιγματικό από τα διηγήματα του παρόντος τόμου. Είναι ιστορία τρόμου; Επιστημονικής φαντασίας; Fantasy; Όχι. Είναι όλα αυτά μαζί και τίποτα από αυτά. Είναι καθαρόαιμο speculative fiction.

Μήπως πέρασε από δω ο Μαρτιάτικος λαγός;
Στο διήγημα αυτό, ο πρωταγωνιστής χάνεται μέσα στο σπίτι που ο ίδιος σχεδίασε με τη βοήθεια ενός μαγικού μέσου. Το σπίτι αποτελείται από καμπύλες και καθόλου ευθείες γραμμές. Αισθάνθηκα κατά την ανάγνωση ότι εδώ υπάρχει μια επιτυχής συγχώνευση δυο συγγραφικών στυλ. Από τη μια η πολυχρωμία του Λιούις Κάρολ όπως αποδίδεται στο μαγικό σπίτι και από την άλλη, μια προσέγγιση τύπου Κάφκα/Μπόρχες, αλλά σε ένα πιο «πολύχρωμο» πλαίσιο. Πολύ δυνατή κι αυτή η ιστορία.

Nigra sum, sed Formosa
Εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν συγγραφέα που εμφανίζει μια μαγική αλλά και τρομακτική ιδιότητα. Δεν θα αποκαλύψω πολλά από την κεντρική ιδέα, θα πω μονάχα ότι είναι το πιο αινιγματικό και πολυεπίπεδο διήγημα της συλλογής.

Βόρτεξ
Ένα νοσταλγικό ταξίδι στη μαγική χώρα των κόμιξ της δεκαετίας του 80, που σημάδεψαν την παιδική ηλικία πολλών από εμάς. Αυτή η ιστορία αποτελεί το κερασάκι στη τούρτα για την παρούσα συλλογή και μόνο όσοι είχαμε την ευλογία να περάσουμε τα παιδικά μας χρόνια στα 80s μπορούμε να αντιληφθούμε πλήρως την μαγεία της. Μια όμορφη περιπέτεια.

Ο ιός της Βαβέλ, είναι ένα βιβλίο που αγάπησα. Συνήθως όταν αγαπώ ένα βιβλίο, φαντασιώνομαι πώς μπορεί να ήταν το κείμενό του σε μορφή παλπ μεγέθους τσέπης και από την άλλη, σε μορφή με σκληρό εξώφυλλο. Το κείμενο του Δελαρούδη είναι τέτοιας ποιότητας που μόνο με σκληρό εξώφυλλο μπορεί να αποδοθεί εναλλακτικά. Ένα σύγχρονο «κλασικό» έργο.

Στα υπέρ συγκαταλέγω επίσης την πολύ προσεγμένη έκδοση από το Λυκόφως.

Edited by AlienBill
  • Like 2
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..