Jump to content
jjohn

Anthony Horowitz

Recommended Posts

jjohn

Σκέφτηκα να ανοίξω ένα θρεντ για τον συγκεκριμένο συγγραφέα με μια που  έχει αποκτήσει αρκετό hype τελευταία και υπάρχουν  κι αρκετούτσικα βιβλία του μεταφρασμένα στα Ελληνικά. Ο Horowitz είναι  Άγγλος  συγγραφέας-σεναριογράφος. Έχει εργαστεί στην Βρετανική τηλεόραση δημιουργώντας μία αρκετά πετυχημένη  σειρά (Foyle's War) και άλλα πράματα.  Έχει επίσης γράψει δύο βιβλία στο σύμπαν του Σέρλοκ Χολμς, τα οποία έχουν μεταφραστεί από  τις εκδόσεις Anubis. Είναι επίσης  δημιουργός μίας πετυχημένης σειράς παιδικών βιβλίων με πρωταγωνιστή κάποιον έφηβο κατάσκοπο με τίτλο Άλεξ Ράιντερ, που μπορεί να τα βρει κανείς από τον Ψυχογιό.  Γενικά δεν  θα έλεγε κανείς ότι έχει  άσχημη καριέρα.

Όπως είπα υπάρχει hype γύρω από το όνομα του και γι' αυτό χθες που ήμουν στο εμπορικό κέντρο για να πάρω το πολυπόθητο  εισιτήριο για την συναυλία ενσιφέρουμ σκέφτηκα να μπω σ' ένα βιβλίοπωλείο κι αγόρασα το   The Word Is Murder το οποίο θα κυκλοφορήσει  το 2019 και στην Ελλάδα  από τις εκδόσεις Διόπτρα που  κυκλοφόρησαν τους Φόνους της Κίσσας φέτος.

Είναι το  πρώτο βιβλίο μίας νέας σειράς(το δεύτερο βιβλίο κυκλοφόρησε πριν ένα μήνα), το οποίο έχει  ένα  ομολογουμένς αρκετά παράξενο premise.  O Horowitz εισάγει τον εαυτό του στο βιβλίο και  αναλαμβάνει τον ρόλο του βοηθού για τον  Hawthorne, έναν  πρώην μπάτσο που  παρ' αυτά  τον χρησιμοποιούν ακόμη  απ' τα κεντρικά όταν πέφτουν επάνω σε δύσκολες υποθέσεις.  O Hawthorne πλησιάζει τον Horowitz και του λέει ότι θέλει να γράψει  ένα βιβλίο για την υπόθεση που ερευνά αυτό τον καιρό: 

Μία γηραία κυρία  πηγαίνει σε ένα γραφείο κηδειών καθορίζει τα της κηδείας της και το ίδιο βράδυ κάποιος μπαίνει σπίτι της και την στραγγαλίζει.  Ουσιαστικά το βιβλίο που κρατάω εγώ στα χέρια μου είναι το βιβλίο που υποτίθεται ότι γράφει ο Horowitz του σύμπαντος του βιβλίου.

Αυτή η meta διάσταση στην πλοκή προφανώς δεν είναι πρωτοποριακή και την έχω ξανασυναντήσει και αλλού.  Θα μπορούσα να διαβάσω το βιβλίο και χωρίς να υπάρχει αυτή, αν και μου άρεσε το τρίτο κεφάλαιο του βιβλίου όπου ο Horowitz δείχνει το πρώτο του κεφάλαιο στο βιβλίο (αυτό που έχουμε ήδη διαβάσει δηλαδή)  στον Hawthorne και ο δεύτερος του ρίχνει ένα ξέχεσμα  επειδή έχει αλλάξει  κάποια πράγματα λόγω "ποιητικής αδείας". Κάτα τα άλλα πέρα από κάνα δύο τρεις εξυπνακίστικες ατάκες  δεν προσφέρει κάτι  άλλο  πέρα από δωρεάν διαφήμηση για τα  άλλα  δημιουργήματα του Horowitz (αν και προς τιμήν  του δεν  το παρακάνει). 

Η γραφή είναι σπιρτόζικη και το βιβλίο  εκτός από μερικά σημεία ρέει καλώς . Είναι κοντά ~400 σελίδες αλλά το διάβασα  σε  τρεις αναγνώσεις. Οι χαρακτήρες δεν έχουν  ιδιαίτερο βάθος, αλλά είναι λειτουργικοί. Φαίνεται να υπάρχει και  κάποιο στόρι  πίσω από τον Hawthorne, αλλά δεν πολυαγγίζεται σε αυτό το βιβλίο(αλίμονο!).  Λίγο κουραστικός καταντάει ο Horowitz  που αναφέρει πολλές φορές μες το βιβλίο ότι ο Hawthorne είανι παλιοχαρακτήρας,  ομοφοβικός, κτλπ.  Το είπε μια φορά, το καταλάβαμε, δεν χρειάζεται να το επαναλαμβάνει  συνεχώς.

Η πλοκή εξελίσσεται αρμονικά και είναι ένας συνδιασμένος σε procedural και πιο κλασικό  αστυνομικό και μου άρεσε. Στο τέλος ο Hawthorne  εξηγεί την υπόθεση με όλα της τα clues και όλα  βαίνουν καλώς. Δεν μου άρεσε πάντως η φάση  του κλιμάξ  όπου ο δολοφόνος φαίνεται να παθαίνει 'αμοκ'

Αυτά σε γενικές γραμμές. Ήταν ένα ωραίο ανάγνωσμα αν μη τι άλλο.  Δεν μου άφησε την εντύπωση ότι ο Horowtiz  είναι ο σωτήρας του είδους, αλλά πέρασα καλά.  Έλειπε αυτό το κάτι που θα με έκανε να ενθουσιαστώ παραπάνω, αλλά θα φροντίσω να προμηθευτώ κάποια στιγμή και το  δεύτερο της σειράς.

8/10

 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Η λέξη είναι φόνος

Αυτό είναι το πρώτο μυθιστόρημα για ενηλίκους που διαβάζω από τον Άντονι Χόροβιτς, αν και έχω εδώ και καιρό στη βιβλιοθήκη μου τα "Ο Οίκος του Μεταξιού", "Μοριάρτι" και "Οι φόνοι της κίσσας", δηλαδή τρία βιβλία πολύ ενδιαφέροντα και κατά τα φαινόμενα ακριβώς του γούστου μου. Όμως είπα να κάνω φέτος την αρχή με το "Η λέξη είναι φόνος" που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες στα ελληνικά, το οποίο σαν αστυνομικό μυθιστόρημα έχει κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες ιδιαιτερότητες.

Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι να έχω ξαναδιαβάσει αστυνομικό μυθιστόρημα, όπου ο συγγραφέας εισάγει τον εαυτό του στην ιστορία -έστω και σαν βοηθός-, με σκοπό την επίλυση μιας υπόθεσης. Μου άρεσε πολύ αυτή η ιδέα και ο Χόροβιτς σαν χαρακτήρας έδεσε πολύ καλά με τον εκκεντρικό βασικό πρωταγωνιστή, τον πρώην επιθεωρητή της αστυνομίας και νυν ιδιωτικό ντετέκτιβ, Ντάνιελ Χόθορν. Η πλοκή είναι καλοδουλεμένη, με όλες τις απαραίτητες δόσεις μυστηρίου, αγωνίας και εκπλήξεων, οι χαρακτήρες χωρίς ιδιαίτερο βάθος αλλά απόλυτα λειτουργικοί, ενώ και η ατμόσφαιρα είναι εξαιρετική. Όσον αφορά τη γραφή, είναι πραγματικά πολύ ωραία και ευκολοδιάβαστη, με ευχάριστο χιούμορ στα σωστά σημεία.

Γενικά, πρόκειται για ένα απολαυστικό αστυνομικό μυθιστόρημα, το οποίο άνετα μπορεί να διαβαστεί και σε μια μέρα ακόμα, έτσι καλογραμμένο και εθιστικό όπως είναι. Ο Χόροβιτς συνδυάζει υπέροχα το procedural με το κλασικό αστυνομικό της χρυσής εποχής, προσφέροντας μια απόλυτα ψυχαγωγική ιστορία. Φυσικά, μέσω της πλοκής, διαφημίζει και ολίγον τι τον εαυτό του, με όλες τις δουλειές που έχει κάνει σαν συγγραφέας και σεναριογράφος, αλλά δεν το παρακάνει. Και, άλλωστε, είναι ο δευτεραγωνιστής της ιστορίας, οπότε έτσι κι αλλιώς πρέπει να ξέρουμε κάτι γι'αυτόν! Σίγουρα μέσα στη χρονιά θα διαβάσω και άλλα βιβλία του συγγραφέα.

8.5/10

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..