Jump to content
Roubiliana

ΤΑ ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΤΡΟΜΟΥ

Recommended Posts

Roubiliana

Όνομα Συγγραφέα: ΚΑΝΑΡΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
Είδος: μεταξύ ε.φ. και υπερφυσικού και με λίγο τρόμο. 
Βία; ναι
Σεξ; όχι
Αριθμός Λέξεων: 3538
Αυτοτελής; ναι
Σχόλια: Για τον 51ο διαγωνισμό διηγήματος με θέμα "κάθοδος". 
 

Τα Άνθη του Μετατρόμου.docx

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

Αγαπητή Παρασκευή, 

Spoiler

 

Πλοκή: Γενικά το χάρηκα το κείμενο, θεωρώ ότι υπάρχει μια καλή ιδέα μέσα σε αυτό. Η πλοκή σου όμως ήταν πολύ μεγαλύτερη από εκείνο που μπορούσε να χωρέσει σε τόσο λίγες σελίδες, με τα ίδια στοιχεία θα μπορούσες να φτιάξεις μια νουβέλα. 

Πράγματα που με δυσκόλεψαν. Πρώτα από όλα το να μετατρέπονται τα αντικείμενα σε πράγματα που είναι πάθος κάποιου δε με πείθει σαν ιδέα. θα εξυπηρετούσε το ίδιο καλά απλά να μετατρέπονταν τα πάντα σε φυτά.

Δε με πείθεις γιατί αφού κατεβαίνουν από το σταθμό οι αστροναύτες θέλουν να τους σκοτώσουν. Επίσης, ποτέ δεν κατάλαβα ποιοι θέλουν να τους σκοτώσουν. 

Η λύση στο τέλος καλή, οι "κακοί" νικάνε, έρχεται η κάθαρση-τιμωρία της ανθρωπότητας. 

Δομή: προσπαθείς να εξηγήσεις τα πάντα μέσα από διαλόγους, σαν να γράφεις σενάριο ταινίας. Στο διήγημα έχεις την πολυτέλεια να αφηγηθείς, πρέπει να εκμεταλλευτείς αυτό το πλεονέκτημα. Έτσι, σε αυτό που έγραψες το αποτέλεσμα είναι να μην υπάρχει ισορροπία ανάμεσα σε περιγραφή-αφήγηση-διαλόγοι, αλλά οι τελευταίοι να αποτελούν τον κύριο κορμό του έργου. 

Κοσμοπλασία: θα μπορούσες να την αναπτύξεις περισσότερο. Πολύ ενδιαφέρον να μετατρέπονται τα πάντα σε φυτά, θα ήθελα πιο ζωντανές περιγραφές

Γλώσσα: Πολλά λάθη, κατά την άποψή μου. Το βασικό σου πρόβλημα είναι ότι οι διάλογοι σε ορισμένες μεριές γίνονται αφύσικοι. πχ ανταλλάσσουν πληροφορίες για πράγματα που και οι δύο γνωρίζουν. (ότι κόβεται το χέρι του Τζον, ότι περιμένουν το Σογιούζ) Αυτοί οι διάλογοι έπρεπε να παραληφθούν, καθώς ο αναγνώστης μαθαίνει τις πληροφορίες αυτές στη διήγηση. 

Χαρακτήρες: Ικανοποιητικοί. Θα μπορούσες να δείξεις καλύτερα τη σύνδεση της Φλώρας (πολύ πετυχημένο όνομα, όντως) με τα φυτά ή τη φύση. επίσης, ο Κορεάτης μου φαίνεται ρηχός σαν χαρακτήρας

διεκπεραίωση: επιστημονική φαντασία σίγουρα, περνάς όμορφα το μήνυμα που θέλεις να περάσεις, δίνεις δύο διαφορετικές διαστάσεις στο θέμα κάθοδος. Προσωπικά θα το θεωρούσα πιο επιτυχημένο αν η έννοια της καθόδου ήταν πιο κεντρική στην υπόθεση

 

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sigma

Συμφωνώ σε γενικές γραμμές με τα σχόλια του @John Ernst αν και δε μου έδωσες την εντύπωση ότι περιορίστηκες από το μήκος της ιστορίας. Το ζήτημα με τους διαλόγους που μοιάζουν με screenplay ισχύει και είναι κάτι που προσπαθώ κι εγώ να έχω υπ' όψιν όταν καμιά φορά μου βγαίνει να γράψω.

Επίσης, μου άρεσε η έννοια του μετατρόμου γιατί μου έφερε στο μυαλό το φαινόμενο της Area X από το Annihilation.

  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Starbuck

Καλησπέρα Roubiliana, 

Spoiler

Διάβασα το διήγημά σου με προσήλωση και ενδιαφέρον. Θα ξεκινήσω από τα αρνητικά και θα καταλήξω στα θετικά. 

Τα αρνητικά αφορούν κυρίως την γλώσσα, η οποία νομίζω ότι στην προκειμένη περίπτωση είναι και η τροχοπέδη για τα υπόλοιπα. Σε διάφορα σημεία του κειμένου η γραφή είναι αμήχανη. Μοιάζει σαν να θέλει να περιγραφεί κάτι πολύ πιο βαθύ ή έντονο αλλά να μην τα καταφέρνει γιατί το περιορίζεις ή, αντίθετα, γιατί το περιγράφεις πάρα πολύ. Ας φέρω ορισμένα παραδείγματα: 

«Προώθησε το σώμα της μπροστά και έπιασε το επόμενο χερούλι, ένα κλαδί.»
Διαβάζοντας κάτι τέτοιο πρώτα φαντάζομαι ένα χερούλι, ένα τεχνητό ανθρωπογενές εξάρτημα και τελικά η γλώσσα με έχει προδώσει και πρέπει να φανταστώ ένα κλαδί. ...και έπιασε το επόμενο κλαδί, που λειτουργούσε σαν χερούλι.....ίσως......δεν ξέρω...

«Αυτός ο σκοτεινός διάδρομος μεταμορφώθηκε στη φαντασία της σε φέρετρο που την έκλεινε μέσα του, ενώ γύρω της και πάνω της βάραινε το χώμα.»
Απλώς θα φέρω ένα παράδειγμα για το πώς θα το διάβαζα πιο άνετα, για το πώς πιστεύω ότι θα γινόταν η εικόνα πιο ζωντανή και παρούσα. 
..Αυτός ο σκοτεινός διάδρομος έμοιαζε με φέρετρο που την έκλεινε μέσα του. Το διαστημικό κενό γύρω της ήταν τόσο βαρύ όσο και το νωπό χώμα.... Δεν ξέρω βέβαια αν κι αυτό είναι ακριβώς καλύτερο αλλά θέλω να πω ότι η αντιστοιχία ανάμεσα σε ένα διαστημόπλοιο και σε ένα φέρετρο είναι, τοπολογικά, εξαιρετική και θα μπορούσε σίγουρα να αναδειχθεί περισσότερο, να χρησιμοποιηθεί για να εντείνει τα συναισθήματα.

«Έτσι, την τρίτη μέρα, με το που έληξε η επικοινωνία με τη γη, η Φλώρα ίσα που πρόλαβε να δει, με την άκρη του ματιού της, το λουλούδι να κινείται σαν αστραπή, να αρπάζει το χέρι του Τζον και να το κλείνει μέσα στα πέταλά του. Το χέρι αποκόπηκε στο ύψος του καρπού. Η Φλώρα όρμησε προς το ντουλάπι πρώτων βοηθειών. Ο χώρος είχε γεμίσει από τα ουρλιαχτά του Τζον και κόκκινες φυσαλίδες. Το μυαλό της είχε θολώσει, ανίκανο να συνειδητοποιήσει το αδιανόητο. Κι ενώ προσπαθούσε να σταματήσει την αιμορραγία, άκουσε την τσεκουριά. Δεν χρειαζόταν να δει για να καταλάβει. Ο Τσανγκ είχε αποκεφαλίσει το λουλούδι.»
Εδώ πάλι, αυτή είναι μια πολύ δυνατή εικόνα που χάνεται μέσα στην ίδια την περιγραφή της. ...ίσα που πρόλαβε να δει, με την άκρη του ματιού της το λουλούδι να αρπάζει με τα πέταλά του το χέρι του Τζον. Κόκκινες φυσαλίδες αίματος χτυπούσαν απαλά στο πρόσωπό της ενώ έψαχνε μανιασμένη το ντουλάπι πρώτων βοηθειών. Τα ουρλιαχτά του Τζον μετατράπηκαν σε λυγμούς. Ένα άψυχο χέρι περιστρεφόταν αργά μέσ' στον διάδρομο, χαϊδεύοντας πού και πού ατάραχο τα πράσινα τοιχώματά του.  Και τα λοιπά, και τα λοιπά. Πάλι δεν λέω ότι αυτή η περιγραφή είναι πιο σωστή. Απλώς ένα πρόχειρο παράδειγμα για την ζωντάνια που έψαχνα σ΄αυτές τις σκηνές σου. Όχι σε όλες φυσικά! (Έχει και πολύ πετυχημένες το διήγημα αλλά αυτές παρακάτω). Το ίδιο ισχύει και για τους διαλόγους. Συχνά λείπει η αμεσότητα ενώ έχουν την ίδια πλεονάζουσα περιγραφική και πληροφοριακή διάθεση.
Δεν θα παραθέσω άλλα παραδείγματα γιατί νομίζω ότι έγινα κατανοητή. Σε γενικές γραμμές, η γραφή με κρατούσε συχνά σε μια απόσταση από το κείμενο και από την πρωταγωνίστρια ενώ θα ήθελα πολύ να βουτήξω στα κατάβαθά της, να ζήσω μαζί της και τις δύο καθόδους που ΄περνάει΄. 

Και τώρα πάμε στα θετικά! Μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα! Η μετατροπή του πλαστικού και του μετάλλου στο πάθος και την επιθυμία των ανθρώπων είναι μια δυνατή σύλληψη που ενέχει ένα βαθύτερο και πολύ επίκαιρο νόημα. Θα ήταν, θεωρώ, ακόμα δυνατότερο αν έμενε μόνο στο πλαστικό που είναι και το πραγματικά καταστροφικό υλικό. Λατρεύω αυτό το ερωτηματικό περί ηθικής. Καταλαβαίνω καλά την Φλώρα. Συμφωνώ μαζί της σε πολλά. Ταυτόχρονα, όμως, είναι κι αυτή μια δολοφόνος. Έχει μια δύναμη που την χρησιμοποιεί πάνω σε άλλους που δεν την έχουν και με κάποιο τρόπο καταχράται την εξουσία της πιστεύοντας ότι είναι η σωτήρας. Τι είναι σωστό και ηθικό, τελικά; 
Μου άρεσαν πάρα πολύ ορισμένες εικόνες σου.
«Μια ανθισμένη ζούγκλα σε τροχιά γύρω από τη γη; »
«Όταν έφτασε η στιγμή της πρόσδεσης, ρίζες απλώθηκαν από τον Διαστημικό Σταθμό και ενώθηκαν με τον πύραυλο. »
«Βρέθηκαν σε ένα σκοτεινό τούνελ από φλοιό δέντρου.» Αυτή ειδικά η εικόνα στο διάστημα με κέντρισε ιδιαιτέρως, όπως και οι διάφορες μετατροπές των υλικών. «Οπτικές ίνες για μεταφορά δεδομένων στην Κίνα έχουν γίνει κλωστές. Τα μηχανήματα ενός νοσοκομείου στην Αγγλία μετατράπηκαν σε πέτρα. Αυτό στοίχησε αρκετές ζωές, ειδικά στην πτέρυγα της εντατικής. Και η αγαπημένη μου μετάλλαξη : οι αντιδραστήρες ενός πυρηνικού εργοστασίου στη Σουηδία άρχισαν κάποια στιγμή να πάλλονται και όταν ένας τεχνικός πήγε να ελέγξει τους πυρήνες, αυτοί πετάχτηκαν επάνω του. Είχαν γίνει ένα κοπάδι πουλιά»!!!
Εδώ ο λόγος σου είναι πιο περιεκτικός και επικεντρωμένος σ' αυτό που θέλει να πει γι' αυτό είναι και πολύ πιο πετυχημένες οι εικόνες νομίζω. 
«Ευχήθηκε το έδαφος να ήταν μαλακό γκαζόν και το αυστηρό, σοβιετικό κτίριο να ομόρφαινε λίγο από ένα δάσος»
Εδώ, επίσης μία από τις αγαπημένες μου. Φαντάστηκα ακριβώς ένα αυστηρό σοβιετικό κτίριο-έβαλα και τις δικές μου σάλτσες μπρουτάλ αρχιτεκτονικής- να πρασινίζει μουγκρίζοντας. Καταπληκτική εικόνα. Και συμβολική, είτε το έκανες ηθελημένα είτε άθελά σου. Η άνοδος και η ...κάθοδος της Σοβιετικής Ένωσης στιγμάτισαν κι αυτές σημαντικά τον σύγχρονό τρόπο σκέψης και ζωής. 
Το κλείσιμο του διηγήματος είναι ονειρικό και είναι ολόκληρο γεμάτο από εκπληκτικές εικόνες με ωραίες περιγραφές. Αυτό βιώνει η Φλώρα, ένα όνειρο που πραγματοποιείται. Και μαζί της το βιώνω κι εγώ, ανεξάρτητα από τις ηθικές αναστολές και την γνώμη μου για τις επιλογές της. Έτσι το τέλος είναι ιδανικό και δεν μου αφήνει καμία αίσθηση ανικανοποίητου. 
Μ' αφήνει μόνο με το ερώτημα του σωστού και του λάθους. Με αυτό το ανάκατο συναίσθημα εξιλέωσης και ανακούφισης αλλά και ντροπής. Εξιλέωση γιατί κάποιοι έβαλαν επιτέλους τον πολιτισμό στη θέση του και ντροπή γιατί «ο σκοπός αγιάζει πράγματι τα μέσα»; Αυτό πιστεύω είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία αυτού του διηγήματος. Ότι είναι το ίδιο ένα πολύ ουσιαστικό και καίριο ερώτημα. 

 

 

Συγχαρητήρια και καλή επιτυχία! 

  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..