Nick V. Posted December 18, 2021 Share Posted December 18, 2021 Όνομα Συγγραφέα: Nick V. Είδος ποιήματος: ό,τι να 'ναι Αριθμός Στίχων: 78 Σχόλια: - Παλίρροια Θαλασσινό τοπίο φθινοπώρου κι εκείνα τα κύματα πάντα ανήσυχα φεύγουν κι έρχονται ρυθμικά Στου ορίζοντα πέρα την άκρη του αρχαίου Θεού προβάλει η τρίαινα Πλημμυρίδα και άμπωτη και γύμνια Χάνεσαι πάλι πίσω εκεί στα γκριζογάλανα βάθη τ’ απέραντα της απελπισίας Αντανακλάς στου κόσμου τα ύστερα έναν ήλιο αχνό και κρυμμένο Μυρίζεις βροχή συνάμα και θάλασσα Σφίγγεις τις θύμησες πάνω σ’ αμέτρητα βότσαλα στολισμένη μ’ ασήμια και υφαντά πολύτιμα Σύννεφα γκρίζα ατέλειωτα Πέτρινα ψάρια ζωντανά και ακίνητα Άνθρωποι δικοί σου δελφινογέννητοι θαλασσόψυχοι με μαύρα στα μαλλιά τους κοχύλια κι αγέραστο βλέμμα πολύπειρο κι ο κύρης τους κύρης σου κι αγαπητός σου πατέρας Καθισμένος απάνω στον θρόνο του δώδεκα σκαλοπάτια ψηλά που από μικρούλα τ' ανέβαινες για τελευταία φορά σ’ το αρνήθηκε Χρησμός και νόμος και ύβρις Δεν σου αξίζει ν' ανέβεις Σπαρταρά η φωνή του μέσα στα δίχτυα της μνήμης στη χαρά και στη λύπη Σε νεκρά πάνω σώματα κράζει και κράζει κι εσύ πάντα θυμίζεις Περπατάει αργά μ' ένα στα χέρια κουπί οργώνει αόρατα κύματα Κοιτάει ψηλά μαζεύει αστέρια καταδίκη ξεριζωμό κι εξορία Δελφινογέννητη θαλασσόψυχη με μαύρα στα μαλλιά σου κοχύλια κι ένα στα χέρια κουπί στους τεχνίτες της πέτρας στα παιδιά της φωτιάς την τέχνη σου κάποτε χάρισες Άβυθες θάλασσες μαύρες κατακλύζουν την πίκρα του μπήγει το κουπί του στα κύματα Χάνεται σε χορό κυκλικό πνίγεται στον αφρό μαζεύει απόγνωση πνιγμένα σώματα Την οργή των Θεών κατευνάζει φορώντας τα λατρευτικά τους σύμβολα Μοίρα και ταπείνωση και σκλαβιά κι αλυσίδες και μοναξιά απέραντη Φυλακισμένη στ’ άσπρα σ’ ακρωτήρι στημένη ψηλό και απόκρημνο Πάνω σ’ αμέτρητα βότσαλα αγέραστη κι ανέκφραστη Θέλεις να σπάσεις την πέτρα Μυρίζεις βροχή συνάμα και θάλασσα κι εκείνα τα κύματα πάντα ανήσυχα κατακλύζουν την πίκρα του Πάνω σ’ αμέτρητα βότσαλα σπαρταρά η φωνή του Θέλει να αγκαλιάσει την πέτρα Γέρος προσπέφτει στα μαρμάρινα πόδια σου στα λευκά τα μαλλιά του στέκουν μαύρα κοχύλια Χαμένος σε μια ατέλειωτη νύχτα Πλημμυρίδα και άμπωτη και γύμνια 3 Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ἀπόστολος Βρανᾶς Posted July 16, 2022 Share Posted July 16, 2022 'δελφινογέννητοι', 'ἄβυθες', ... Ὅ,τι καὶ νὰ σχολιάσω εἶναι λίγο! Ἕνα πετράδι τῆς ποίησης ποὺ ἀξίζει νὰ διαβαστεῖ καὶ νὰ ξαναδιαβαστεῖ μέχρι νὰ μουσκέψει ὁ ἀναγνώστης στὴν ἁρμύρα του! Ἄξιος! 1 Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Guest Posted March 26 Share Posted March 26 (edited) Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν μπορεί κάποιος να ορίσει το τι είναι "ποίηση" , μία λέξη που κρύβει πολλές, μία λέξη που κάθε ορισμός φαντάζει επιφανειακός, σαν ένας Ίκαρος που προσπαθεί απεγνωσμένα να πετάξει για να αγγίξει την πεμπτουσία της ψυχής και τελικά γκρεμοτσακίζεται πάνω σε μυτερές πέτρες-λεξικά τα οποία εγκλωβίζουν τις λέξεις σαν ισοβίτες μέσα σε ορισμούς και νόρμες. Και κάποτε, εκεί στο άκυρο, εντελώς τυχαία, πέφτω σε κάποιο ποίημα σαν αυτό... και χαμογελάω χωρίς πάλι να μπορώ να απαντήσω στο εσωτερικό/μυστκιστικό/φιλοσοφικό αυτό αίνιγμα, του τι εστί ποίηση και τι εστί ποιητής. Και σαν ένα παιδί σε κάποια ανήμερα γενεθλίων, που δεν έχει ιδέα για το ποιο είναι το ιδανικό δώρο που θα ήθελε και ξάφνου πέφτει το μάτι του σε κάποια βιτρίνα ενός καταστήματος και απλά ψιθυρίζει, ίσα ίσα για να μπορέσει το ίδιο να αφουγκραστεί την φωνή της συνείδησής του, "αυτό θέλω", ψιθυρίζω και εγώ: Ιδού η απάντηση (σε μία από τις εκατομμύρια γνήσιες παραλλαγές της) στο ερώτημα. Edited March 26 by Thodoris Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Recommended Posts
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.