Ήταν ένας τύπος, σ'ένα μέρος...

[Βάρδος]

Πώς κάνετε τους χαρακτήρες σας να φαίνονται ζωντανοί;

[Illidan]

Κυρίως μέσω του χιούμορ. Κάποιος πρέπει να έχει ζωντάνια για να μπορεί να αστειευτεί! Κατά τα άλλα, χρησιμοποιώ τις προτιμήσεις ή τις συνήθειές τους, οι οποίες είναι αρκετά κοινές κάποιες φορές (πχ ο νάνος που σκαλίζει τη μύτη του) ούτως ώστε να φαίνονται πιο ανθρώπινοι. Βέβαια, κάτι τέτοιο είναι πιο δύσκολο σε κάποιες φυλές, αλλά συνήθως τα καταφέρνω.

[Nienna]

Κυρίως μέσω των μειονεκτημάτων τους και των συνηθειών τους.

[Deodonus]

Μέσω της Ιστορίας τους (πώς λέμε "η ιστορία της ζωής μου"....)

 

Βασικά, αυτό δεν τους κάνει και τόσο ζωντανούς, μάλλον το αντίθετο μερικές φορές (τους κάνει λίγο "μνημιακούς") αλλά ούτως η άλλως έχω μια τάση να ηρωποιώ τους πάντες στις Ιστορίες μου.

Edited May 25, 2005 by Deodonus

[RObiN-HoOD]

Με τα πάθη, τις συγκινήσεις και τα συναισθήματα!

[Isis]

Παρουσιάζοντας (όταν το σηκώνει η περίσταση) τα συναισθήματα και τις απόκρυφες σκέψεις τους σε βαθειά τομή.

[Βάρδος]

Φανταστείτε, τώρα, αν κάποιος συνδύαζε όλα αυτά που είπατε. Για μένα, θα ήταν μια σχεδόν πλήρη λίστα.

[SteppenWolf]

Επίσης το να χρησιμοποιείς πρώτο πρόσωπο στην αφήγηση κάνει τον χαρακτήρα να φένεται πιο πραγματικός. Βέβαια αυτό δεν είναι πάντα εφικτό.

Αλήθεια, για να βγω κι εγώ λίγο εκτός θέματος, σε τι πρόσωπο γράφετε συνήθως; Επίσης νομίζετε πως είναι λάθος η συχνή εναλλαγή "οπτικής γωνίας";

[Bardoulas©]

Αφηγητής αλλά όχι παντογνώστης. Έτσι δημιουργείται περισσότερο σασπένς (όλα τα αστυνομικά διηγήματα μέσα από τα μάτια του ήρωα είναι γραμμένα)