Επιβάτης

[Nikolas kozni]

Θυμάμαι ένα καράβι.

Δεν ήμουν καπετάνιος, ούτε ναύτης.

Δεν ήμουν καν επιβάτης.

Και όμως θυμάμαι...

Θυμάμαι τα φορτία που ήταν αβάσταχτα να τα συγκρατήσω.

Θυμάμαι μια ατελείωτη θάλασσα.

Και όμως έπρεπε να φτάσω στον προορισμό μου.

Να παρακαλάω για ένα ταξίδι δίχως επιστροφή.

Θυμάμαι να επιστρέφω πάντα κουρασμένος, με μια άγκυρα να σκουριάζει μέσα μου.

Δεν θυμάμαι καπετάνιο, ούτε ναύτη.

Δεν θυμάμαι καν επιβάτη.

[Nick V.]

καραβάκια με μαύρα πανιά
σαλπάρουν την αυγή
γυρεύοντας στη λησμονιά 
μια φωτεινή γιορτή

άσπρα σπίτια κατάμαυρα
μες στην ερημιά
στέκουν νεκρά σαν όνειρα
εφήμερα κι αυτά

υψώνεσαι στη θέση σου
και παραμιλάς
και το φθαρμένο σώμα σου
στον άνεμο σκορπάς

κι οι γλάροι τα κομμάτια σου
φορτώνουν στη βροχή
σαν σε ιστορία ναυαγού
που έχουν ξαναδεί

[Ἀπόστολος Βρανᾶς]

On 5/29/2022 at 9:55 PM, Nikolas kozni said:

Θυμάμαι να επιστρέφω πάντα κουρασμένος, με μια άγκυρα να σκουριάζει μέσα μου.

Εἰδικὰ αὐτὸς ὁ στίχος βγάζει ἀφόρητη ἀπαισιοδοξία καί, ἴσως, πόνο.