Το δάκρυ μέσα μου

[Αρίστος]

Όνομα Συγγραφέα: Αρίστος Κουλούρης
Είδος: Dark Fantasy
Βία; Ναι
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: 3.005
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Συμμετοχή για τον 57o Διαγωνισμό Σύντομης Ιστορίας, με θέμα "Συνωμοσία"

Το δάκρυ μέσα μου pdf.pdf

Edited November 9, 2022 by Αρίστος

[gismofbi]

Καλή επιτυχία!

Spoiler

Πολύ ξεχωριστή, ιδιαίτερη και διαφορετική ιστορία. Τι ιδεάρα είχες ρε συ να δώσεις μορφή στα συναισθήματα; Και μάλιστα άκρως πετυχημένη. Μπράβο, εξεπλάγην πολύ ευχάριστα. Ήταν μια έξυπνη και πρωτότυπη κοσμοπλασία και η ιδέα του αντί να περιγράψεις τη συναισθηματική κατάσταση του Λάζαρου να της δώσεις μορφή και ζωή ήταν φανταστική και μάλιστα έχει ψωμί να παίξεις πολύ παραπάνω μαζί της. Γενικά ήταν καλογραμμένη ιστορία, περνούσε μηνύματα και πρόσφερε πολλές εικόνες στο μυαλό του αναγνώστη.

 

[Kriton]

Αρίστο μπράβο - καλή επιτυχία.

Spoiler

Μου άρεσε

Εμπνευσμένη η προσωποποίηση και σωματοποίηση των συναισθημάτων και ψυχικών καταστάσεων. Ομολογουμένως μου θύμισε λίγο η φάση, το κινούμενο σχέδιο της pixar το “inside out” (στα ελληνικά “τα μυαλά που κουβαλάς”) με τα συναισθήματα - μόνο που εδώ τα έχουμε σε μορφή “θρίλερ” (χάχα).

Τεχνικά, σου έχω ξαναπεί, ότι ο τρόπος γραφής σου μου αρέσει πολύ.

Ως ιστορία καλοδομημένη. Η εξέλιξη είναι γεμάτη ανατροπές, καταιγιστική, και κρατάει τον αναγνώστη από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς να κάνει κοιλιά.

 

Δεν μου άρεσε

Νομίζω ότι η ψυχολόγος δεν είναι αρκετά δουλεμένη και αρκετά αληθοφανής. Ο τρόπος που εκφράζεται και αυτά που λέει δεν ταιριάζουν σε επαγγελματία του είδους.

π.χ. Εγώ απλά ανοίγω τον δρόμο. Κάτι τέτοιο δεν θα το έλεγε ένας ψυχολόγος ή ψυχαναλητής. δεν μιλάει για τον εαυτό του και κυρίως με το “Εγώ”. Ή ο συναισθηματικά φορτισμένος λόγος δεν είναι κάτι που θυμίζει ψυχολόγο αλλά “τσιμπημένη γκόμενα”.

Κάποιες λεπτομέρειες στο πώς αντιδρά ο Λάζαρος. Πχ. η έκφραση “θα σε σκίσω” - δεν κολλάει με την προσωπικότητά του που δεν είναι βίαια καθόλου αλλά καταθλιπτική (αστεϊσμός: που είναι ο Θυμός ως συναίσθημα;)

 

Μικρή σημείωση: “Η ασφάλεια που επικρατούσε μετά από τους διωγμούς της Χαράς και της Αισιοδοξίας τον είχε κάνει απρόσεκτο” - μετά το διώξιμο, ίσως;

Τα παραπάνω αποτελούν την εντελώς υποκειμενική άποψη ενός αναγνώστη, είναι καλοπροαίρετα και δεν διεκδικούν άποψη αυθεντίας.

Edited November 11, 2022 by Kriton

[Nick V.]

Spoiler

Πήρες ένα γερό ρίσκο, νομίζω. Ενώ στήνεις έναν κόσμο φανταστικού με ωραίες περιγραφές και πλοκή, μας προσγειώνεις κάπως άκομψα, θα έλεγα, σε μια πραγματικότητα όρων που συνήθως, σε τέτοιο πλήθος, συναντάμε πάνω-κάτω μόνο σε συγγράμματα. Προσωπικά, αυτή σου η επιλογή, με αποσυντόνισε και δεν με άφησε να απολαύσω τη διήγηση. Η λογοτεχνία, όμως, -ή, η τέχνη, γενικότερα- οφείλει να κάνει κάτι παραπάνω από το να καταφεύγει σε ένα πεζό αράδιασμα επιστημονικής ορολογίας (ή τουλάχιστον δεν κολλάει, πιστεύω, σ’ αυτό το κείμενο -μιας και κάποια παιδιά από τον χώρο της επιστημονικής φαντασίας, θα κρατήσουν πιθανότατα κάποιες αποστάσεις απ’ τα λεγόμενά μου ή, απλά, θα διαφωνήσουν.) Γνώμη μου πάντως είναι ότι ο καλλιτέχνης -με όποιο μέσο ή μέσα έχει επιλέξει να πορεύεται- θα πρέπει να βρίσκει -ή να εφευρίσκει- «λύσεις» αφήγησης μέσω της τέχνης του. Μια λύση, για παράδειγμα, θα μπορούσε να ήταν ο συμβολισμός. Μπουρδολογώ πάλι; Ίσως. Πάντως δεν θα με χάλαγε καθόλου αν είχες επιστρατεύσει τη φαντασία σου για να βαφτίσεις, για παράδειγμα, τη Μελαγχολία, Σαγιέ· ή την Κατάθλιψη, Κερουγκάν κ.ο.κ· και ας μην έβγαζε απόλυτα νόημα ο αναγνώστης για το που το πήγαινες (κάποια στιγμή, όμως, πιστεύω, έστω και στο περίπου, θα έβγαζε. Και ας μην μάντευε ακριβώς την σωστή ορολογία, ή στην χειρότερη ας νόμιζε ότι πρόκειται για σύγκρουση δαιμόνων που έχουν εισέλθει μαζικά στο σώμα του Λάζαρου -που, στην τελική, δεν έχει και πολύ μεγάλη διαφορά.) Αν είχες σκεφτεί, λοιπόν, περισσότερο αφαιρετικά και με κάποιες μικροαλλαγές στο κείμενο, το αποτέλεσμα θα μπορούσε να ήταν εξαιρετικό. 
Πέρα απ’ αυτό το θέμα, η γραφή σου είναι πολύ καλή, δεν με ενόχλησε πουθενά (μόνο ένα: «Είμαι πολύ περήφανος για σένα» εντόπισα που νομίζω θα έπρεπε να ήταν «περήφανη.»)
Καλή επιτυχία και καλή συνέχεια σε ό,τι γράφεις.

 

[MyDarkSide]

Καλή επιτυχία Αρίστο, και συγχαρητήρια για την προσπάθειά σου!

Spoiler

Πολύ ευφάνταστη ιστορία!

Ενώ χτίζεις μια κλιμακούμενη ένταση και σασπένς, η τελευταία σκηνή νομίζω είναι λίγο αδύναμη. Η αυτοκτονία θα μού άρεσε περισσότερο ως φινάλε!

 

[Starbuck]

Spoiler

Αγαπητέ Αρίστο,

Η ιστορία σου μου θύμισε ξεκάθαρα το Inside Out, στο οποίο, όπως και στην δική σου περίπτωση, βρίσκω πολύ όμορφα δοσμένο το τι συμβαίνει μέσα μας. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να το κατατάξω σε φάνταζυ να πω την αλήθεια. Μου φαίνεται περισσότερο σαν μια αλληγορία που χρησιμοποιείται για να πλαισιώσει μια πραγματική ιστορία παρά μια φανταστική. Μπερδεύτηκα λίγο με την εμφάνιση του Σχιζοφρενή. Το άγχος και η κατάθλιψη είναι πολύ διαφορετικά από την σχιζοφρένεια και πολύ διαφορετικά διαχειρίσιμα, αν και σίγουρα μπορούν να συνυπάρχουν. Θα μπορούσα κάλλιστα να τα δω όλα αυτά να συμβαίνουν χωρίς την εμφάνιση την σχιζοφρένειας που -αν δεν κάνω λάθος- είναι και παθολογική ασθένεια(;;). Επίσης, αν και το καταλαβαίνω στο πλαίσιο της ιστορίας, βρίσκω λίγο φάουλ την συμπεριφορά της ψυχολόγου η οποία φαίνεται να είναι συναισθηματικά δεμένη με τον ασθενή και να έχει αναλάβει έναν ρόλο σωτήρα που βρίσκω πολύ κακό και για τους δύο. Και το αναλύω: οι άνθρωποι που υποφέρουν από τέτοιου είδους διαταραχές, αλλά και όλοι οι άνθρωποι γενικά, δεν σώζονται και δεν μπορούν ποτέ να σωθούν από κανέναν άλλο. Κανένας δεν είναι και δεν θα έπρεπε να είναι υπεύθυνος για την ευτυχία ενός άλλου. Η ευτυχία μας είναι δική μας υπόθεση. Εν ολίγοις, θα προτιμούσα και θα ήταν και πιο αληθινό -και πιθανόν πιο δυνατό σαν μήνυμα- αν ο ήρωάς μας είχε σώσει ο ίδιος τον εαυτό του και όχι κάποιος από μηχανής θεός (στην περίπτωση αυτή η ψυχολόγος του). Αν ο ίδιος πιάνοντας πάτο, κατάφερνε να πει στον εαυτό του «θέλω να ζήσω», αυτή για μένα θα ήταν η κορύφωση του διηγήματος. Γιατί αυτή νομίζω είναι και η πραγματική, ουσιαστική δουλειά με τον εαυτό. 
Ανεξάρτητα από όλα αυτά, που είναι θεωρητικά και τα θέτω περισσότερο σαν τροφή για σκέψη και για κουβέντα, διάβασα την ιστορία σου νεράκι. Είναι πολύ καλογραμμένη, με εντάσεις, με εξαιρετικές περιγραφές, με το συναισθηματικό ζόρι που ένα τέτοιο διήγημα θα έπρεπε να μου προσφέρει. Και το καταφέρνει αυτό συνθέτοντας καλά και σε υψηλό επίπεδο όλα τα στοιχεία που το αποτελούν. Μια πάρα πολύ δυνατή ιστορία σε όλα της τα επίπεδα! 

Συγχαρητήρια γι' αυτό και εύχομαι πολύ καλή επιτυχία! 

 

[EmberRoar]

Καλή επιτυχία, Αρίστο!

Spoiler

Έχει ήδη ειπωθεί το “Inside Out”, και για καλό λόγο. Η προσωποποίηση των συναισθημάτων που έκανες είναι εκπληκτική - και θεωρώ άψογες τις περιγραφές που έδωσες για να δούμε αυτούς τους χαρακτήρες.

 

Το κείμενο χτίζει μια αρχική ένταση την οποία αυξάνεις δυναμικά με κάθε σκηνή. Ξεκινώντας από την πρώτη αναφορά στην Αυτοκτονία, ήμουν αγχωμένος (ο Άγχος μου!) για την κατάληξη του Λάζαρου. Θα τα κατάφερνε; Ή θα έπεφτε θύμα του εσωτερικού του κόσμου; Το γεγονός ότι τελικά επιζεί δεν ήταν δεδομένο και αυτό με είχε στην άκρη της καρέκλας μου.

 

Ωστόσο, ενώ η κορύφωση είναι όμορφα δοσμένη στον κόσμο των συναισθημάτων, η πραγματική επίλυση του θέματος ήρθε αστραπιαία, με 2-3 προτάσεις της ψυχολόγου. Στην αρχή γίνεται κατανοητό ότι η ψυχολόγος βλέπει πιο βαθιά τον Λάζαρο, πέρα από επαγγελματικά, αλλά και πάλι η συμπεριφορά της και τα λεγόμενά της δεν ήταν άξια του λειτουργήματός της. Επίσης, στερεί λίγο από την αυτενέργεια του Λαζάρου. Θα είχε περισσότερη βαρύτητα αν έδινες λίγο χρόνο παραπάνω να αναπτύξεις την μεταξύ τους κουβέντα και να άφηνες τον Λάζαρο να ανακαλύψει ότι επιθυμεί να παλέψει.

 

Τίτλος; Αυτός ακριβώς που έπρεπε.

 

Μου άρεσε υπερβολικά η ιστορία σου. Θα ήθελα πολύ να μάθω αν τα δολοφονημένα συναισθήματα, ο Έρωτας και η Αυτοεκτίμηση, μπορούν να αναστηθούν, όπως έκανε ο Λάζαρος.

 

Εύχομαι κάθε επιτυχία!

 

[Roubiliana]

Καλή επιτυχία! 

Spoiler

Τι φανταστικό διήγημα με πόσο απίστευτα βαρετό τίτλο! Οταν διάβασα τον τίτλο, σκέφτηκσ, ωχ τι θα διαβασω τωρα. Αλλα τελικά ενθουσιάστηκα. Υπέροχη ιδέα, υπέροχη εκτέλεση, καλη δομη με αυξανόμενη αγωνία. Μονη ένσταση, βαλε βρε εισαγωγικα στον διάλογο. Με τα πλάγια κουραζεις τον αναγνωστη. 

 

[Ιρμάντα]

Γεια σου Αρίστο!

Spoiler

Ουάου. Βιαστικά το έγραψες αυτό; Βασικά δείχνει από τη μία κάπως βιαστικό και από την άλλη....ουάου.

Γλώσσα: Σκληρή και ανελέητη όταν πρέπει, πιο ήπια όταν χρειάζεται. Γενικώς όπως έπρεπε να είναι.

Πλοκή: Εξαιρετική ιδέα, ιστορία, κλιμάκωση. Ίσως να ήθελα κάπως πιο δουλεμένη τη μετάβαση από το "μέσα" του ήρωα στο "έξω" του. Κάπως πιο μαλακή, πιο σωστά αρμοσμένο το ένα κομμάτι της αφήγησης με το άλλο. Έμοιαζε, ίσως, κάπως αποσπασματικό, εξ' ού και σκέφτεται κανείς ότι μπορεί να είναι βιαστικά γραμμένο.

Κοσμοπλασία: Όπως είπα η ιδέα εξαιρετική. Επίσης πολύ ωραία και εύστοχη η περιγραφή των αρνητικών (αλλά και των θετικών) συναισθημάτων. Και στο τέλος, τα άρματα των ψυχοφαρμάκων, αθεόφοβε.

Διεκπεραίωση: Πατάς στέρεα στη θεματολογία σου. Όλη μου η γκρίνια περιορίζεται στο ότι μου φάνηκε ότι το διήγημα το άφησες κάπως αχτένιστο. Και το λέω αυτό για σένα, γιατί έχουμε δει/ ψυλλιαστεί τί μπορείς να κάνεις.

Συγχαρητήρια και καλή επιτυχία!

[Αρίστος]

Σας ευχαριστώ πολύ όλους για τα εύστοχα σχόλιά σας και να επαναλάβω τα συγχαρητήριά μου για την εξαιρετική δουλειά του sff.gr, που με πολλούς τρόπους βοηθάει όλους εμάς τους "γραφιάδες" (εντελώς ερασιτέχνες στη δική μου περίπτωση) να γίνουμε έστω και λίγο καλύτεροι, όσον αφορά το μεράκι και την αγάπη μας για τη συγγραφή. 😉