Παλικαρού

[Nick V.]

Όνομα Συγγραφέα: Nick V.
Είδος: μαγικός ρεαλισμός
Βία; λίγο
Σεξ; όχι
Αριθμός Λέξεων: 8560
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: 
Την αφορμή για να γράψω αυτήν την ιστορία την έδωσε το πολύ ενδιαφέρον άρθρο της @Ιρμάντα: Η κρίση του δράματος, η σχάση των προσώπων: διεύρυνση της λογοτεχνίας είδους.
(Aρχικά ήθελα να το σχολιάσω αλλά στην πορεία κατέλειξα να γράψω μια ιστορία-σχόλιο πάνω σ' αυτά που πραγματεύεται. Όπως τα καταλαβαίνω τουλάχιστον. Σωστά ή λάθος).

Η ιστορία βγήκε λίγο μεγάλη. Ελπίζω να μην κουράσει όποιον κάτσει να την διαβάσει. Πάντα ευπρόσδεκτα τα σχόλια.

 

Παλικαρού.pdf

[Ιρμάντα]

Τι διαμαντάκι ήταν αυτό;;;;

Αδρό, μετρημένο, πρωτότυπο, με σωστές αλλαγές ΟΓ και αυτό, πίστεψέ με, δεν γίνεται εύκολα. Και οι αναδρομές αναμνήσεις που παρεμβάλλονται, επίσης πολύ ισορροπημένες. Πώς αναβιώνει ο Γκρέγκορ Σάμσα είναι ίσως το μόνο που δεν κατάλαβα, γιατί δεν το λέει ο Στάθης πουθενά. Φοβερά σκληρή ιστορία και συνάμα φοβερά ευαίσθητη. 

Δεν με κούρασε διόλου, η αλήθεια είναι πως απλά άργησα εγώ να κάτσω να τη διαβάσω, αν και την είχα κατεβάσει δυο φορές στο μεταξύ. 

Spoiler

Spoiler

Υποθέτω πως εννοείς ότι η ιστορία έχει κυρίως εσωτερική/ψυχολογική δράση, έτσι; Ως σχολιασμό του άρθρου μου; Μπορείς να ανεβάσεις και σύνδεσμο κάτω από το άρθρο ως απάντηση αν θες.

 

Θα ήθελα να το δω σε βιβλίο αυτό....μαζί με δυο τρεις τέτοιες νουβελίτσες....πραγματικά μου άρεσε πάρα πολύ.

Ο πατέρας: με γέμισε φρίκη. Υπερβολή θα πει κανείς να απαιτήσει και το "και", εννοώ είναι αδύνατον να περιμένει κάποιος ότι θα θυμόταν το "και". Ωστόσο αυτή η απαίτηση δείχνει πόσο το μοναδικό που τον ενδιαφέρει είναι να βρει αφορμή για να κακοποιήσει τα παιδιά του. Με ανατρίχιασε η προτροπή του να τον τιμωρήσει ο αδελφός του, καθώς και η απόφαση του Στάθη να αυτοτιμωρηθεί. Στο τέλος έφτασα να οπτικοποιήσω το αηδιαστικό χαμόγελο του πατέρα, όπως το αναφέρεις. Τόσο έντονη η εντύπωση. 

Οι χαρακτήρες: με κέρδισαν. Εξαιρετική η περιγραφή του καμένου Στάθη. Και του Τάσου και της Δέσποινας, αλλά ο Στάθης, που κουβαλάει και τον βαρύτερο σταυρό, είναι πολύ καλογραμμένος.

Γλώσσα: Λογοτεχνική χωρίς υπερβολές. Αν έδινες περισσότερες περιγραφές ας πούμε σίγουρα θα με κούραζε. Εδώ κυλούσε αβίαστα. 

Πλοκή: Εγω βέβαια σιχαίνομαι βαθιά, όπως υποθέτω οι περισσότεροι, τις κατσαρίδες. Θα ήθελα να ξέρω πόθεν πώς έχει προκύψει η κατσαρίδα/μαγικό τζίνι και αν και οι υπόλοιπες είναι επίσης μαγικά πλάσματα. Ο Στάθης λέει πως δεν το έχει κάνει αυτός - οπότε, ποιος; Είναι μυστικό του σπιτιού; Είναι μυστικό της Δέσποινας; Και όταν αργότερα η Λένα επιστρέφει, με τη μορφή της άγνωστης κοπέλας/ενοικιάστριας, έχει ξεχάσει και ο ίδιος ο Στάθης ποιος είναι ο τζιβάτος με το μουστάκι. Αλλά εντάξει, αυτό το δικαιολογείς. 

Ποιος με τα παιδικά χρόνια του Στάθη δεν θα ένιωθε ευλογημένος αν μπορούσε να ξεχάσει;

Εν ολίγοις, μπράβο, Nick. Ειλικρινά πολύ δυνατή ιστορία. Με τιμά που την σκάρωσες ορμώμενος από δικό μου άρθρο. Ευχαριστώ!