Ψέματα

[MadnJim]

Όνομα Συγγραφέα: MadnJim
Είδος ποιήματος: Δραματικό
Αριθμός Στίχων: 20
Σχόλια: ...

Spoiler

Ψέματα

 

Γέρνει κι απόψε το φεγγάρι βαρύ στον ουρανό

ο άνεμος το πρόσωπο χαϊδεύει

το βλέμμα του μοιάζει να βλέπει το κενό

στο νου του κάποιο ψέμα τον παιδεύει

Αυτ' είναι η ζωή που πάντα καρτερούσε;

ψέματα όλα που βαθιά πολύ πονάνε

τσιγάρο που το πόδι του στο τέλος θα πατούσε

χρόνια μαζί και όνειρα που πίσω δε γυρνάνε

Τ' άστρα στρέψανε κι αυτά τη λάμψη τους μακριά

σκυφτό το κεφάλι του, τα μάτια του δακρύζουν

σκέψεις δίχως νόημα στερούνται ιδανικά

η άνοιξη δεν έρχεται λουλούδια δεν ανθίζουν

Κρύος ο αέρας και το δέρμα του τσιτώνει

μια ζωή που πέρασε ολόκληρη σα ψέμα

το δάκρυ που κυλά σαν κρύσταλλος παγώνει

είν' η πληγή του ανοιχτή μα στέρεψε το αίμα

Ψέματα, όλα ψέματα, θέλει να ουρλιάξει

ψέματα τα όνειρα, ψέματα οι ελπίδες

στη θεωρία όμορφα μα σάπισαν στην πράξη

στην καρδιά του έμειναν του θρήνου οι ρυτίδες.

                                                       By MadnJim 03Dec2025

 

[Cyrano]

 

Α, ένα καταθλιπτικό ποίημα. Εντάξει, θα σου βάλω μια άσκηση. Κρατώ τους στίχους που βρήκα πιο ενδιαφέροντες και σε προκαλώ να χτίσεις ξανά το ποίημά σου γύρω τους.

 

Γέρνει κι απόψε το φεγγάρι βαρύ στον ουρανό

 

Τ' άστρα στρέψανε κι αυτά τη λάμψη τους μακριά

 

είν' η πληγή του ανοιχτή μα στέρεψε το αίμα

 

στην καρδιά του έμειναν του θρήνου οι ρυτίδες

 

Τώρα βέβαια που το βλέπω, θα μπορούσαν ακόμη κι αυτοί οι τέσσερις μόνο στίχοι, ν’ αποτελούν ένα ολοκληρωμένο ποίημα 😉. 

[MadnJim]

16 hours ago, Cyrano said:

 

Α, ένα καταθλιπτικό ποίημα. Εντάξει, θα σου βάλω μια άσκηση. Κρατώ τους στίχους που βρήκα πιο ενδιαφέροντες και σε προκαλώ να χτίσεις ξανά το ποίημά σου γύρω τους.

 

Γέρνει κι απόψε το φεγγάρι βαρύ στον ουρανό

 

Τ' άστρα στρέψανε κι αυτά τη λάμψη τους μακριά

 

είν' η πληγή του ανοιχτή μα στέρεψε το αίμα

 

στην καρδιά του έμειναν του θρήνου οι ρυτίδες

 

Τώρα βέβαια που το βλέπω, θα μπορούσαν ακόμη κι αυτοί οι τέσσερις μόνο στίχοι, ν’ αποτελούν ένα ολοκληρωμένο ποίημα 😉. 

Λυπάμαι που σου άρεσε μόνο το ένα πέμπτο του ποιήματός μου. Συγχώρα με που δεν θα ανταποκριθώ στην πρόκληση γιατί -μεταξύ άλλων λόγων- κάθε στίχος του σημαίνει κάτι για μένα. Εκτιμώ όμως τον χρόνο που διέθεσες και σ' ευχαριστώ.  

[Cyrano]

Ίσως ήταν πολύ ‘ανάλαφρο’ το σχόλιο μου. Το ‘αρέσει’ και το ‘σημαίνει’ είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Η αισθητική κι η ενσυναίσθηση είναι δύο διαφορετικά πράγματα.

Μπορώ μόνο να επικαλεστώ μια προσωπική εμπειρία. Επί πολλά πολλά χρόνια γράφω ένα μυθιστόρημα. Έχει αλλάξει στόχο, μορφή, θέμα αρκετές φορές. Κάθε φορά, έπρεπε ν’ απορρίψω σχεδόν το σύνολο της προηγούμενης δουλειάς, να κρατήσω κάποια πολύ βασικά πράγματα και να ξεκινήσω από την αρχή.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια υπήρξαν έντονα για μένα, με τεκτονικές αλλαγές στην προσωπική μου ζωή. Έγραφα αρκετά, πολύ συναισθηματικά, διοχετεύοντας αρκετό προσωπικό (σχεδόν ξεκάθαρα ημερολογιακό) υλικό στην ιστορία του μυθιστορήματος. Μαζεύτηκαν κοντά χίλιες πεντακόσιες σελίδες. Τώρα που προσπαθώ να έρθω σε μια νέα ισορροπία και μη μπορώντας να διαχειριστώ όλον αυτόν τον όγκο (κι ακόμη δεν είμαι καν σε θέση να ξαναρχίσω να γράφω), αποφάσισα τουλάχιστον ν’ αρχίσω να σβήνω, μπας κι απομείνει κάτι το οποίο μελλοντικά να μπορώ να χρησιμοποιήσω θεωρώντας ότι θα είναι ενδιαφέρον για τον αναγνώστη.

Σβήνω/πετάω/ξεσκαρτάρω ‘υλικό’ τις τελευταίες έξι εβδομάδες. Το διαβάζω, μου έρχονται οι αναμνήσεις της περιόδου που το έγραφα, ταυτίζομαι ακόμα με πολλά από τα συναισθήματα, όλα αυτά που αφορούν τον πυρήνα μου. Αν θέλω όμως κάποια στιγμή να γράψω κάτι που να συγκινήσει κάποιον που δε με ξέρει, να επικοινωνήσω μαζί του, τότε ξέρω ότι πρέπει ν’ ακολουθήσω κάποια ‘αισθητικά’ κριτήρια. Με άλλα λόγια, να του τραβήξω το ενδιαφέρον για να με ακούσει (εφόσον δε με ξέρει).

Ως τώρα έχω σβήσει {εννοείται ότι τα έχω κρατήσει για μένα – αλλά τα έχω σβήσει από το φάκελο του project} γύρω στις τετρακόσιες σελίδες. Κι έπονται πολλές ακόμα. Και δεν είναι εύκολο να αποκλείσω όλα αυτά τα darlings, διότι όλα μιλάνε στην ψυχή μου κι όλα με κατηγορούν ότι τα προδίδω.

Ναι, ήταν ανάλαφρο το σχόλιο μου. Αλλά πίστεψέ με, μπορώ να καταλάβω καλά τι σημαίνει ο κάθε στίχος του ποιήματός σου για σένα (και να ταυτιστώ κι εγώ), αλλά η άτιμη η λογοτεχνική τέχνη, λειτουργεί με κριτήρια πιο αφαιρετικά, πυρηνικά, διεγερτικά, υπαινικτικά, αποκαλυπτικά κλπ. Να στο πω αλλιώς: εγώ το μύνημα το έλαβα διότι γνωρίζω την εμπειρία και τον κώδικα – απλά προσπάθησα να σε παροτρύνω να το μεταδώσεις με πιο δεκτικό τρόπο σε πιο πολλούς.