Η αξιολόγηση

[Melita]

Όνομα Συγγραφέα: Melita
Αριθμός Λέξεων: 1.356
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Για το συγγραφικό παιχνίδι Plots #10

Χελοου, χελοου, εδώ ανεβάζουμε τις συμμετοχές μας στο Πλότς? Αν ναι, ορίστε η δική μου 😊

Η αξιολόγηση.docx

Edited January 28 by Φάντασμα
Προστέθηκε η φόρμα της ιστορίας.

[Cyrano]

Ασήμαντη παρατήρηση: στη δεύτερη σελίδα υπάρχει μια μικρή αβλεψία όπου το ‘η’ Δρ. Κλάιν, το έχεις γράψει εκ παραδρομής ‘ο’.

    Η ιστορία σου είναι καλογραμμένη, στρωτή και πολύ ‘λογική’. Δεν είμαι όμως σίγουρος όμως ότι λειτουργούν έτσι τα πράγματα στην πραγματική ζωή.

Ακολουθεί προσωπική εμπειρία.

    Είμαι άνθρωπος που λατρεύει τη λογική, γοητεύεται από αυτή - η λογική με κάνει να κοντοστέκομαι, ν’ αναρωτιέμαι, να θέλω πραγματικά να την ακολουθήσω/υπηρετήσω. Πριν από περίπου δύο χρόνια, πήγα για πρώτη φορά για ψυχοθεραπεία. Μετά τις πρώτες συναντήσεις, ήμουν έκπληκτος για τα insights που αποκτούσα. Ώσπου σε μια συνεδρία, δεν άντεξα κι είπα στην ψυχοθεραπεύτρια μου: “Ξέρεις, αυτά που μου λες, τα έχω ήδη διαβάσει πολλές φορές και πάντα μου φαίνονταν λογικά. Αλλά είναι η πρώτη φορά που νιώθω ότι τα καταλαβαίνω κι έχουν επίδραση πάνω μου.” Κι εκείνη γύρισε και μου είπε: “Αγόρι μου, γι αυτό εμείς οι ψυχολόγοι κάνουμε ψυχοθεραπεία. Αλλιώς θα κάναμε σεμινάρια”.

    Δύο χρόνια αργότερα, έχω πλέον σταματήσει να προσπαθώ να καταλάβω πως λειτουργεί η ψυχοθεραπεία. Όχι, επειδή τη θεωρώ κάτι μαγικό, αλλά επειδή έχω πλέον συνειδητοποιήσει ότι είναι κάτι εξαιρετικά σύνθετο (αντίστοιχο της χειρουργικής) για την άγνοιά μου ως προς πως λειτουργεί η ανθρώπινη ψυχοσύνθεση, που απαιτεί λεπτούς χειρισμούς – τις κατάλληλες αναλογίες ενσυναίσθησης, ευαισθησίας απέναντι στα τραύματα του θεραπευόμενου, παρότρυνσης, λελογισμένης αποθάρρυνσης, προσεκτικής ντελικάτης σταδιακής αλλαγής του κοσμοειδώλου, της εφαρμοσμένης φαινομενολογίας του κάθε ανθρώπου (το πέπλο της Μάγια που του ‘φορέθηκε’ όντας παιδί).

    Η λογοτεχνία γενικά, τείνει να εμπνέει, αλλά δεν αποτελεί ακριβή οδηγό λύσης προβλημάτων. Μας ωθεί προς το αγαθό και το αληθές – στην πραγματική ζωή όμως, ο τρόπος διαφοροποιείται πολύ όταν πρέπει να εξατομικευτεί.

    Ναι, ο Άλεξ θα μπορούσε μια χαρά να ξεπεράσει τη φοβία του σύμφωνα με τον τρόπο που ακολουθεί η Δρ. Κλάιν. Ο ίδιος τρόπος όμως, θα μπορούσε κάλλιστα να τον οδηγήσει σε κάποιο νοσοκομείο με κρίση πανικού, με τον Άλεξ να νομίζει ότι έπαθε έμφραγμα και πεθαίνει.

Ενδιαφέρουσα ιστορία.

 

[Ιρμάντα]

Νομίζω πως θα συμφωνήσω με τον @Cyrano και μάλιστα για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα. Είναι άρτια, καλογραμμένη, κατανοητή. Είναι μία πολυ ευχάριστη ιστορία. Μοιάζει ωστόσο να προβάλλει μία αρκετά απλοποιημένη εκδοχή της ψυχοθεραπείας. Δείχνει όλο αυτό κάπως απλό, από τον τρόπο που του παρατείθεται η φοβία, η περιγραφή, η διάγνωση, η πρόταση της θεραπείας. Θα σου το δώσω να το καταλάβεις επίσης με ένα παράδειγμα. Σε πολλά νησιά, για να μάθουν τα παιδιά να κολυμπούν τα πετούν μωρά στη θάλασσα. Μαθαίνουν, βέβαια. Αλλά δεν θα το έκανε αυτό ένας ψυχοθεραπευτής. Αυτό είναι τεχνική εκπαιδευτή, γονέα, αυστηρού δασκάλου, είναι στη νοοτροπία της σκληρής εκπαίδευσης του Πάι Μέι -Kill Bill, Vol.2-. Το περιγράφω ακραία για να καταλάβεις τη νοοτροπία. Ειδικά όπως η ψυχοθεραπεύτρια επέλεξε να απέχει από την διαδικασία της αξιολόγησης. Επίσης δεν ξέρω πώς μια ψυχοθεραπεύτρια έχει λόγο όσον αφορά στο σε ποιον θα ανατεθεί ένα έργο. Μοιάζει να τον επιλέγει και να περνάει ενετελώς από το χέρι της. Σαν να είναι διευθύντρια στην εταιρεία και ψυχοθεραπεύτρια ταυτόχρονα. Γενικά η θεραπευτική της μέθοδος μοιάζει κάτι που ένας επιστήμονας δεν θα προτιμούσε να κάνει. Είναι λίγο άστον στο δάσος και αν βρει το δρόμο του έχει καλώς. Αν όχι....

Edited February 13 by Ιρμάντα