Μπορώ να συγχωρήσω τον δολοφόνο της Μητέρας μου;

[Αθανάσιος]

Όνομα Συγγραφέα: Αθανάσιος Παναγιωτόπουλος
Βία; Όχι
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: 2.162
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Συμμετοχή στο συγγραφικό παιχνίδι Plots #10
 

Μπορώ να συγχωρήσω τον δολοφόνο της Μητέρας μου.pdf Μπορώ να συγχωρήσω τον δολοφόνο της Μητέρας μου.docx

Edited February 1 by Αθανάσιος

[Ιρμάντα]

Αυτό το πραγματικά πάρα πολύ συγκηνητικό κείμενο μου άρεσε. Λες πως προέκυψε από κάποια παλιά συζήτηση. Θα με ενδιέφερε να μάθω λεπτομέρειες. 

Χαρακτήρες: Ο πιο ενδιαφέρων είναι σίγουρα ο Αδαμάντιος, ο οποίος ειλικρινά φλερτάρει με το υπερφυσικό. Ο τρόπος που του λέει: σε δύο εβδομάδες, με έκανε να περιμένω σχεδόν κάποιο χρονικό παράδοξο. Υποθέτω πως το νόημα είναι ότι ζει εκτός χώρου και εκτός χρόνου, κατά κάποιον τρόπο. Μοιάζει με παρατηρητή της ζωής, κοιτάζει τα τρένα να περνούν αλλά δεν επιβιβάζεται. 

Πλοκή: Ενδιαφέρουσα και συγκινητική. Ίσως σε μένα που έχω λόγω εμπειριών ευαισθητοποίηση. Δεν ξέρω αν είναι μόνο αυτό βέβαια. 

Γλώσσα, διάλογοι: Έχεις πετύχει αρτιότατη γλώσσα και σωστούς ρυθμούς. Σε άλλα διηγήματα πλατειάζεις κάπως στην αρχή παραθέτοντας το σύμπαν σου, εδώ δεν το κάνεις. Ελπίζω να συνεχίσεις σε αυτό το στυλ με ό,τι άλλο γράψεις. 

Διεκπεραίωση: Ναι, πετυχαίνεις στο στόχο σου. Υποθέτω πως η φοβία εδώ είναι το να αντιμετωπίσει κάποιος τον εαυτό του, τον εγωισμό του, ή το να πάψει να φαρμακώνεται με όσα έγιναν και δεν μπορούν να ξεγίνουν. Ιδιαίτερο είδος φοβίας. Όμως λειτουργεί πιστεύω. Ίσως κάποιους να τους ξενίσει, να μην τους φανεί καν φοβία. Για μένα λειτούργησε. Αν θέλω να γκρινιάξω θα επιστρέψω στο προηγούμενο σχόλιο: γιατί να μην δώσεις στον Αθηναγόρα μια όντως πιο "φανταστική" διάσταση; Αν θέλω να γκρινιάξω μόνο αυτό μπορώ να σκεφτώ.

Συγχαρητήρια για την ιστορία σου.