Μπορώ να συγχωρήσω τον δολοφόνο της Μητέρας μου;

[Αθανάσιος]

Όνομα Συγγραφέα: Αθανάσιος Παναγιωτόπουλος
Βία; Όχι
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: 2.162
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Συμμετοχή στο συγγραφικό παιχνίδι Plots #10
 

Μπορώ να συγχωρήσω τον δολοφόνο της Μητέρας μου.pdf Μπορώ να συγχωρήσω τον δολοφόνο της Μητέρας μου.docx

Edited February 1 by Αθανάσιος

[Ιρμάντα]

Αυτό το πραγματικά πάρα πολύ συγκηνητικό κείμενο μου άρεσε. Λες πως προέκυψε από κάποια παλιά συζήτηση. Θα με ενδιέφερε να μάθω λεπτομέρειες. 

Χαρακτήρες: Ο πιο ενδιαφέρων είναι σίγουρα ο Αδαμάντιος, ο οποίος ειλικρινά φλερτάρει με το υπερφυσικό. Ο τρόπος που του λέει: σε δύο εβδομάδες, με έκανε να περιμένω σχεδόν κάποιο χρονικό παράδοξο. Υποθέτω πως το νόημα είναι ότι ζει εκτός χώρου και εκτός χρόνου, κατά κάποιον τρόπο. Μοιάζει με παρατηρητή της ζωής, κοιτάζει τα τρένα να περνούν αλλά δεν επιβιβάζεται. 

Πλοκή: Ενδιαφέρουσα και συγκινητική. Ίσως σε μένα που έχω λόγω εμπειριών ευαισθητοποίηση. Δεν ξέρω αν είναι μόνο αυτό βέβαια. 

Γλώσσα, διάλογοι: Έχεις πετύχει αρτιότατη γλώσσα και σωστούς ρυθμούς. Σε άλλα διηγήματα πλατειάζεις κάπως στην αρχή παραθέτοντας το σύμπαν σου, εδώ δεν το κάνεις. Ελπίζω να συνεχίσεις σε αυτό το στυλ με ό,τι άλλο γράψεις. 

Διεκπεραίωση: Ναι, πετυχαίνεις στο στόχο σου. Υποθέτω πως η φοβία εδώ είναι το να αντιμετωπίσει κάποιος τον εαυτό του, τον εγωισμό του, ή το να πάψει να φαρμακώνεται με όσα έγιναν και δεν μπορούν να ξεγίνουν. Ιδιαίτερο είδος φοβίας. Όμως λειτουργεί πιστεύω. Ίσως κάποιους να τους ξενίσει, να μην τους φανεί καν φοβία. Για μένα λειτούργησε. Αν θέλω να γκρινιάξω θα επιστρέψω στο προηγούμενο σχόλιο: γιατί να μην δώσεις στον Αθηναγόρα μια όντως πιο "φανταστική" διάσταση; Αν θέλω να γκρινιάξω μόνο αυτό μπορώ να σκεφτώ.

Συγχαρητήρια για την ιστορία σου. 

[Cyrano]

    Η πλοκή, το θέμα και το νόημα της ιστορίας σου είναι μια χαρά. Κάποια ορθογραφικά λαθάκια/αβλεψίες διορθώνονται εύκολα αν το ξαναδιαβάσεις προσεκτικά.

    Αυτό όμως που κατά τη γνώμη μου υποβαθμίζει (έως χαντακώνει) την ιστορία σου, είναι το ύφος· τόσο του Αθηναγόρα όσο και του Αδαμάντιου. Ο πρώτος μιλάει και σκέφτεται πολύ λόγια («Να τον κονιορτοποιήσω θέλω!», ‘Εκείνη τη στιγμή όμως ο Αδαμάντιος με είχε κάνει έξω φρενών. Αποφάσισα να μην πω κάτι αξιομνημόνευτο, γιατί σε εκείνη τη φάση μόνο κάτι τέτοιο θα έλεγα, και σηκώθηκα να φύγω’ κλπ). Ο δεύτερος επίσης είναι επιτηδευμένος, τόσο στο λόγο όσο και στο ύφος – κανονικό κατηχητικό.

    Ένας ήρωας μπορεί φυσικά να είναι επιτηδευμένος στο λόγο και τη σκέψη του, όπως κι ένας ασκητής μπορεί να κουνά ήπια το το δάχτυλο αραδιάζοντας σοφίες.

    Στο διήγημά σου όμως υποψιάζομαι ότι θέλεις να χρησιμοποιήσεις δύο θετικά πρόσωπα. Για να το πετύχεις αυτό, ο Αθηναγόρας χρειάζεται να σκέφτεται και να μικά όντας σε άμεση επαφή με το συναίσθημά του κι ο Αδαμάντιος να του απευθύνεται με μεγαλύτερη ενσυναίσθηση {όχι γενικότητες, περισσότερες παύσεις/ερωτήσεις / στοχευμένες παρατηρήσεις κλπ/}.

    Να στο πω κι αλλιώς: η συνθήκη/setting που έχεις θέσει εδώ, δε σηκώνει εύκολα ούτε αργκό, ούτε καλολογία, ούτε θεωρία προς γενίκευση. Ο θάνατος (στη λογοτεχνία τουλάχιστον...), όταν πραγματικά μας συγκλονίζει, μας απεκδύει από τα προσωπεία και τις γλώσσες που αυτά χρησιμοποιούν.

    Θεωρώ ότι αν το κάνεις αυτό, η ιστορία σου θα γίνει πολύ πιο δυνατή. Φυσικά, μπορεί να κάνω λάθος γιατί δεν ξέρω τι συμπεράσματα θέλεις να βγάλουν οι αναγνώστες για τους ήρωές σου   

Edited 24 minutes ago by Cyrano