Write off #101

[Roubiliana]

Ελάτε γενναί@ μου! Έχετε περιθώριο ως τις 29 Μαρτίου 2026. 

Η μόνη λύση ήταν ο θάνατος. Η θηλιά, μονόδρομος. Είχα ήδη διαλέξει τον πλάτανο που θα με έστελνε στον άλλο κόσμο. Αιωνόβιος, αρχαίος σχεδόν, σε μικρή απόσταση μόνο από το χωριό, με γερά κλαδιά. Είχα φύγει κλεφτά από το σπίτι, όταν όλοι κοιμόντουσαν, με ένα σκαμνάκι στο ένα χέρι και το σκοινί στο άλλο. Επιτέλους, λύτρωση. Επιτέλους, θα ξεκουραζόμουν. Επιτέλους, δε θα είχα να αντιμετωπίσω άλλα προβλήματα. Έδεσα γερά το σκοινί στο πιο μεγάλο και σταθερό κλαδί, ανέβηκα στο σκαμνί, πέρασα τη θηλιά γύρω από τον λαιμό και ετοιμάστηκα να ρίξω το σκαμνί κάτω από τα πόδια μου. Το κλότσησα όσο καλύτερα μπορούσα, αυτό υποχώρησε, τα πόδια μου κρεμάστηκαν, το σκοινί έσφιξε τον λαιμό, μου έκοψε την ανάσα, άρχισα να βλέπω μαύρες κηλίδες. Και ο πλάτανος με έναν δυνατό γδούπο κατέρρευσε, παρασέρνοντας κι εμένα μαζί. Βρέθηκα ξαφνικά με τα κλαδιά να με πλακώνουν. Και να αναπνέω ακόμα. 
Γύρω μου ακούστηκαν ζητωκραυγές. «Ναι, τα καταφέραμε, τα καταφέραμε. Κόψαμε το δέντρο της ζωής!» Ξέσφιξα το σκοινί από τον λαιμό, προσπάθησα να βγω μέσα από τον όγκο των κλαδιών. Δεν ήταν εύκολο. Τσιριχτές φωνούλες συνέχιζαν να πανηγυρίζουν. 
«Κόψαμε το δέντρο της ζωής. Και σε λίγο είναι Χριστούγεννα!» 
«Σε λίγο είναι Πάσχα», κατάφερα να ψελλίσω κάτω από τα κλαδιά, «και αυτό είναι πλάτανος». Οι ζητωκραυγές κόπηκαν μεμιάς και μέσα από τις φυλλωσιές είδα παραμορφωμένα πρόσωπα να σκύβουν από πάνω μου. 
 

[Ιρμάντα]

Πάσχα και Χριστούγεννα μαζί. Για γέρους λύτες. 

[Roubiliana]

Eίναι το πρώτο μου write-off, ελπίζω να μην το παράκανα με τον βαθμό δυσκολίας. 

[Ιρμάντα]

Θα δείξει. Ζόρικο πάντως είναι.

[Ιρμάντα]

Λοοοοοοιπόν. 

Και για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλιοί, κανόνες για το write off εδώ.