Ο λεκές από καφέ

[Βασίλης Γ]

Καθώς διάβαζα το βιβλίο μου, μια σταγόνα καφέ έπεσε από τη κούπα μου και λέρωσε μια από τις σελίδες. Σχημάτισε στο κάτω μέρος της σελίδας ένα μικρό κύκλο, ένα κύκλο που θα ζήλευε και ο καλύτερος διαβήτης. Η σταγόνα προσγειώθηκε πάνω σε μια λέξη. Οχι σε ένα μέρος τη λέξης, ούτε κοντά της, ούτε ακουμπώντας μια ακόμα παράλληλα· αλλά ακριβώς πάνω σε μια λέξη. Μήπως αυτό είναι κάποιο παιχνίδι της μοίρας , ή του παντοδύναμου θεού; Μήπως, διάλεξαν αυτά τα καφέ πλέον χρώματος γράμματα , για να μου πουν κάτι ; Κοίταξα με αγωνία τη λέξη , μια λέξη που μπορεί να μου άλλαζε τη ζωή. 
Χαμηλά…

Τι να θέλει να μου πει με αυτά τα έξι γράμματα ο παντοδύναμος θεός ή η μοίρα; Μήπως το να είμαι προσγειωμένος; Ή μήπως το να έχω λίγο πιο χαμηλούς στόχους; Ή τελικά είναι απλώς ένας λεκές από καφέ; Ο λεκές από καφέ. Ωραίος τίτλος για ποίημα και για μυθιστόρημα ή ακόμα και για τραγούδι. Οχι ένα καλό τραγούδι όμως, αλλά ένα κακογραμμένο, από αυτά που αγαπιούνται από όλο το κόσμο. Παράξενο αλλά με φαντάζομαι μεγάλο· εβδομήντα χρονών, αν είμαι τυχερός, ή ακόμα και ενενήντα χρονών, εάν είμαι άτυχος, να κάθομαι μαζί με τα εγγόνια μου. Έξι εγγόνια με γονείς όμορφους και υγιείς ( και αυτό σίγουρα θα οφείλεται σε εμένα), αλλά και γονείς απόμακρους και αυστηρούς ( και αυτό σίγουρα δεν θα οφείλεται σε εμένα), να καθόμαστε όλοι μαζί γύρω από ένα τζάκι, ένα χειμωνιάτικο απόγευμα και να τους διηγούμαι την ιστορία με τον λεκέ από καφέ. Δεν νομίζω όμως ότι είμαι ικανός να γίνω παππούς, πόσο μάλλον πατέρας. Είμαι όμως σίγουρα ικανός να διηγούμαι ιστορίες. Δεν γαμιέται, θα γίνω πατέρας και μετά θα γίνω και παππούς. Για αυτή την ιστορία και μόνο αξίζει να έχω εγγόνια να τους τη διηγηθώ.