Sonya Posted October 15, 2005 Share Posted October 15, 2005 Αυτό είναι το πρώτο μου διήγημα ever. Καθώς το έγραψα πριν από πάνω από 10 χρόνια, ζητώ την κατανόησή σας... Rita.doc Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nihilio Posted October 16, 2005 Share Posted October 16, 2005 Δε ντρέπεσαι; Έκφυλη! Ανήθική! Πρόστυχή! Κι άλλο! Κι άλλο! Σοβαρά τώρα, για πρώτη ιστορία ήταν αρκετά καλή. Κούραζε λίγο με τις αναλύσεις του αφηγητή/πρωταγωνιστή, αλλά με λίγο στρώσιμο θα μπορούσε να είναι μέρος ενός σύγχρονου "mainstream" μυθιστορήματος (Ναι, τόσο χάλια...) Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
LordCeleborn Posted October 16, 2005 Share Posted October 16, 2005 Εγω πραγματικα θαυμαζω το γεγονος οτι αυτη η Ιστορια ειναι 10 ετων. Φαινεται να εχει πολλα πραγματα κρυμμενα που δεν περιμενεις σε εκεινη την ηλικια να ειναι φανερα. Οχι μονο λογο ηλικιας αλλα λογο εμπειριων. Αστειο, με ωραια πλοκη και ελαφρυ, δε θα συμφωνισω για τις πολυπλοκες αναλυσεις. Εχω δει πολυ χειροτερα. Θα συμφωνισω για πρωτο διηγημα ειναι εκπληκτικο,. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Balidor Posted October 19, 2005 Share Posted October 19, 2005 τρομερο Τρομερο τρομερο ... το λατρεψα... ειμαι ήδη φαν αυτου του είδους (αν μπορεις να το πεις) συγγραφής. Ταυτήστηκα με τον τύπο στο κυληκείο ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ, ήταν σαν να έβλεπα τον εαυτό μου στον καθρέφτη. ΓΟΥΕ ΝΤΑΝ ... θελω κι αλλοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο !!! Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Sonya Posted October 19, 2005 Author Share Posted October 19, 2005 Balidor, το όλο διήγημα ο Πέτρος μου πρότεινε να το γράψω... Όλα τα πρόσωπα και τα μέρη είναι πραγματικά, φίλοι και συμφοιτητές (τότε) του αδερφού μου. Ο αδερφός μου είναι ο κεντρικός ήρωας. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Balidor Posted October 19, 2005 Share Posted October 19, 2005 Χαχαχαχα καλοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο ... Οποτε στο τέλος έπρεπε να βάλεις "Based On A True Story" .... Οπότε δεν θα περημένω σικλουελ εεε? Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Sonya Posted October 19, 2005 Author Share Posted October 19, 2005 Δεν είναι βασισμένο σε πραγματική ιστορία, είναι μια φανταστική ιστορία με πραγματικά πρόσωπα. Και, όχι, δεν έχει συνέχεια. Ούτως ή άλλως θα την έγραφα πολύ διαφορετική και μακριά απ' το πνεύμα των 16 μου χρόνων. Θα έχανε τη μαγεία της... Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nienna Posted October 20, 2005 Share Posted October 20, 2005 Είναι ενδιαφέρον και αρκετά καλό για πρώτη δουλειά, αν και το στυλ του δεν με ενθουσιάζει. Παραείναι σαν σύγχρονη νουβέλα. Όμως είχε πολλά θετικά στοιχεία. Το γέλιο που έριξα στο σημείο με το "δεν κρατιέμαι" και το κατούρημα, η αρκετά επιτυχημένη προσπάθεια σκιαγράφησης χαρακτήρων με διαφορετικό φύλο από το δικό σου σε καταστάσεις όπου το φύλο παίζει δραματικό ρόλο, οι εσωτερικοί μονόλογοι, ειδικά αυτός με τα μαθηματικά σύμβολα, πολύ αληθινοί εσωτερικοί μονόλογοι όντως - με τέλειους ανθρώπινους συνειρμούς... Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Elsanor Posted October 20, 2005 Share Posted October 20, 2005 Πολύ πολύ έξυπνο! Μου έκανε μεγάλη εντύπωση και το βρήκα φοβερό. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
ymeο gamawa Posted October 20, 2005 Share Posted October 20, 2005 (edited) κουφαλααα.. γραφεις γαματα! σε πιο ουσιαστικο επιπεδο θα ηθελα να προσγειωσεις λιγο τους χαρακτηρες σου. ειναι πολυ εξυπνοι. ειναι πολυ διορατικοι και σαφεις. ακομα και μεσα στη συγχυση τους, οι σκεψεις τους εχουν οδηγο. ειναι δυσκολο να το εκφρασω,,, αλλα φαινεται σαν να προυπαρχει η το αποτελεσμα και να φτιαχνεις το διαλογο η τις σκεψεις που "πρεπει" να οδηγησουν εκει. θα προτιμουσα να συνεβαινε το αντιθετο. να οδηγειται το αποτελεσμα, 'απο' τις σκεψεις.... κι ας μην ειναι ολοκληρωμενο και διαυγες. χμ.. το σοδομισα λιγο... εννοω πως φαινεται καθαρα οτι καποιοι διαλογοι εγιναν "προκειμενου" να φτασεις στο νοημα που θελεις. σαν να ελεγες "εδω θελω να πω αυτο στο τελος... και πρεπει να το γεφυρωσω χμμ .. ετσι" σαν να ειναι γραμμενοι απο τελος προς την αρχη. απο την αλλη μπορει να εισαι ιδιοφυια και να σου βγαινει απλα. πραγμα για το οποιο σε μισω και να το ξερεις θα σε σκοτωσω... συνεχισε να γραφεις αληθινα και ανθρωπινα. καλες οι ποιητικες ονειρομπουρμπουληθρες αλλα το να γραφεις ανθρωπινα ειναι πιο αμεσο και πιο 'διασκεδαστικο' και εγω τουλαχιστον, δε νιωθω οτι μου δειχνεις τα "αποκρυφα" σου την ωρα που τρωμε. πραγμα που μου συμβαινει οταν διαβαζω, ας πουμε... ποιηση... γραφε... γραφεεεεε.... (ειδες; εντυπωσιασες ακομα κι εμενα που δε μου αρεσει τιποτα απολυτως ποτε στον κοσμο ever never neverver!) επισης: περισσοτερο σεκς. περισσοτερες σκεψεις. λιγοτεροι διαλογοι που να δειχνουν σκεψεις. προσπαθησε να ειναι ο διαλογος το "αποσταγμα" της σκεψης. και οχι η παραθεση της. αλλιως οι χαρακτηρες σου "ποζαρουν" και μου τη σπανε λιγο! ας πουμε.. """Γιατί μου αρέσει η διαφοροποίηση. Οι στατικοί χαρακτήρες έχουν τη γοητεία τους, αλλά είναι περιορισμένη. Γιατί η γοητεία βρίσκεται στην ποικιλία. Ανάλογα με τις διαθέσεις μου, είμαι πότε ντροπαλός, πότε χυδαίος, σοβαρός, άμεσος, αστείος, γελοίος, φιλοσοφικός, λιτός, επιστημονικός, χαζός, πονηρός ή αγαθός""" εμενα αν μου το ελεγε γυναικα αυτο θα αναβα τηλεοραση και θα εβλεπα ειδησεις. τι μας λες τετοια ωρα ρε κοπελα μου; που τα διαβασες αυτουνα τα κιζωτια; στο μαρι κλερ; γιατι δε μιλας σαν ανθρωπος. γιατι μου λες τωρα, τι εισαι και ποιο ειναι το μυστικο της γοητειας? ε? γιατι? ελπιζω να εγινα σαφης. γραφεις γαματα. μη γραφεις ποιηση, ειναι γκευ! Edited October 20, 2005 by ymeο gamawa Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Sonya Posted October 20, 2005 Author Share Posted October 20, 2005 (edited) Μόνο για σένα, το επόμενο που θ' ανεβάσω είναι καθαρά σεξουαλικό, πολύ πολύ πολύ σεξ και λίγο σεξ ακόμα. Για την ακρίβεια είναι δύο κείμενα, το ένα δικό μου, το άλλο ενός πρώην μου και ονομάζεται "Λολίτα, τα μπλουζ της άγριας νιότης". Αλλά θα πρέπει να περιμένεις μέχρι να γυρίσω στην Αθήνα... εννοω πως φαινεται καθαρα οτι καποιοι διαλογοι εγιναν "προκειμενου" να φτασεις στο νοημα που θελεις. σαν να ελεγες "εδω θελω να πω αυτο στο τελος... και πρεπει να το γεφυρωσω χμμ .. ετσι"σαν να ειναι γραμμενοι απο τελος προς την αρχη. απο την αλλη μπορει να εισαι ιδιοφυια και να σου βγαινει απλα. πραγμα για το οποιο σε μισω και να το ξερεις θα σε σκοτωσω... Θα πρέπει να με σκοτώσεις, φίλτατε... ΠΟΤΕ δεν σκέφτομαι από πριν τι θέλω να γράψω στο τέλος. Βγαίνει αυθόρμητα. Αλλά σκέψου ότι αν με σκοτώσεις δεν θα διαβάσεις άλλα καφροκείμενά μου. συνεχισε να γραφεις αληθινα και ανθρωπινα. καλες οι ποιητικες ονειρομπουρμπουληθρες αλλα το να γραφεις ανθρωπινα ειναι πιο αμεσο και πιο 'διασκεδαστικο' και εγω τουλαχιστον, δε νιωθω οτι μου δειχνεις τα "αποκρυφα" σου την ωρα που τρωμε. Tο πεζό και η "ποίηση" καλύπτουν διαφορετικές ανάγκες. Αν εμένα μ' αρέσει να τρώω χωρίς βρακί, μην κοιτάς κάτω απ' το τραπέζι. Edited October 20, 2005 by Sonya Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nihilio Posted October 20, 2005 Share Posted October 20, 2005 Μόνο για σένα, το επόμενο που θ' ανεβάσω είναι καθαρά σεξουαλικό, πολύ πολύ πολύ σεξ και λίγο σεξ ακόμα.Για την ακρίβεια είναι δύο κείμενα, το ένα δικό μου, το άλλο ενός πρώην μου και ονομάζεται "Λολίτα, τα μπλουζ της άγριας νιότης". Αλλά θα πρέπει να περιμένεις μέχρι να γυρίσω στην Αθήνα... Δεν έχει δα και τόσο σεξ η Λολίτα όσο λες. Πάντως είχε αρκετούτσικο, αυτό πρέπει να το ομολογήσω. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
tetartos Posted November 22, 2008 Share Posted November 22, 2008 Ένα διασκεδαστικότατο κείμενο από το "παρελθόν". Το τέλος του δεύτερου κεφαλαίου είναι απίθανο! Αν και η αρχή των κεφαλαίων όπου ο πρωταγωνιστής παρασύρεται σε αμπελοφιλοσοφίες είναι κάπως κουραστική. Επίσης, ορισμένοι χαρακτήρες είναι μάλλον περιττοί, μια και δεν εξυπηρετούν ουσιαστικά την πρόοδο της ιστορίας. Το είχες από μικρή όμως, ε;!! Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Sonya Posted November 23, 2008 Author Share Posted November 23, 2008 Δεν είχα γράψει ούτε συνταγή για ομελέτα μέχρι εκείνο το κείμενο. Μόνο κάτι τραγουδάκια της κακιάς συμφοράς. Ιδού η ιστορία πίσω απ' την ιστορία: Το σωτήριον έτος 1995, μετά από παρακάλια προς κάθε πιθανή κατεύθυνση, καταφέρνω να πείσω τους γονείς μου να μ' αφήοσυν να πάω στην Πάτρα, που σπούδαζε ο αδερφός μου, για το καρναβάλι και τον αδερφό μου να με φιλοξενήσει. Απο Πέμπτη (ποιος το χέζει το σχολείο) έχω κατέβει και διαλύω τους συμφοιτητές του στο τάβλι, προς μεγάλη απόλαυση του κυλικειά Πέτρου, ο οποιος είναι και το μόνο άτομο που με αντιμετωπίζει σαν Χριστίνα κι όχι σαν "μικρή". Έρχεται η Παρασκευή και το Σάββατο και βγαίνουμε όλοι έξω κι ο αδερφός μου μ' έχει "κρη" (από μικρή) το ένα, "κρη" το άλλο, μη αυτό, μη εκείνο και μου ζαλίζει αυτά που στερούμαι λόγω φύλου. Έχει πάει Κυριακή και τα μούτρα μου σέρνονται. Με πιάνει, λοιπόν, ο Πέτρος και με πάει μια βόλτα στο λιμάνι να του πω τον πόνο μου. Μυξοκλαίγοντας του λέω ότι "τα μεγάλα παιδιά δε με παίζουνε και μένα" κι ο αδερφός μου μ' έχει φορτωθεί αγγαρεία και τέτοια χαριτωμένα. Ο Πέτρος μου ζητάει να τον καταλάβω και του εξηγώ το αδύνατον της υπόθεσης, καθώς εκείνος είχε υπάρξει 16 ετών, αλλά εγώ όχι 21. Είχε τις εμπειρίες που εγώ στερούμουν κι έναν χαρακτηρα εκ διαμέτρου αντίθετο προς τον δικό μου. Ο Πέτρος μειδιάζει και μου λέει πως μου έχει απόλυτη εμπιστοσύνη πως θα βρω έναν τρόπο. Γυρίζω στην Αθήνα και τρώγομαι με τα ρούχα μου, δε με χωράει ο τόπος. Κάτι η ψιλοκαψούρα που 'χω φάει με τον Πέτρο (δεν ήθελα και πολύ), κάτι που θέλω και απαιτώ να με σέβονται οι φίλοι το αδερφού μου, κάτι που θέλω πραγματικά να καταλάβω πώς σκέφτεται και γιατί, αποφασίζω να περπατήσω λίγο στα υπερμεγέθη για τα τοσοδούλικα ποδαράκια μου παπούτσια του. Κυριολεκτικά, όμως. Πήρα ένα ζευγάρι αθλητικά του και τα περπάταγα μέσα στο σπίτι, προσπαθώντας να γίνω ο αδερφός μου. Διάβασα τα βιβλία που διάβαζε, άκουσα τις κασέτες του, μελέτησα το δωμάτιο και τα πράγματά του. Μέχρι που αποφάσισα να ζήσω μια μέρα απ' την ζωή του. Κι επειδή ήταν πρακτικά αδύνατον αυτό, έκατσα να την γράψω, για να την διαβάσω. Αλλά μια μέρα δεν ήταν αρκετή κι έτσι έγραψα και δεύτερη και τρίτη κι όλο αυτό το κείμενο. Την επόμενη χρονιά δεν χρειάζονται παρακάλια. Οι γονείς δέχονται με τη μία να κατέβω Πάτρα και, παραδόξως, το ίδιο κι ο αδερφός μου (μετά έμαθα ότι είχε βάλει το χεράκι του ο Πέτρος σ' αυτό). Κατεβαίνω κι η συμπεριφορά όλων αλλάζει. Για την ακρίβεια, η δική μου συμπεριφορά έχει αλλάξει, είμαι ήρεμη και δεν προσπαθώ ν' αποδείξω τίποτα και σε κανέναν κι αυτό αντανακλάται πάνω τους και σιγά σιγά γίνομαι η Χριστίνα. Ο Πέτρος με ξαναπαίρνει από το χεράκι την Κυριακή το βράδυ και με πάει πάλι στο λιμάνι να με ρωτήσει γι αυτή την αλλαγή. Του δίνω το κείμενο και τον παρακολουθώ να το διαβάζει. Βλέπω να χαμογελάει σε κάποιες σελίδες, να προβληματίζεται σε άλλες, ν' ανασηκώνει τα φρύδια του (ντρέπομαι, κιόλας, λόγω της σκηνής με τον αυνανισμό, αλλά αφού μου 'χε βγει να τον γράψω, τι να κάνουμε τώρα). Όταν το κείμενο τελειώνει, ο Πέτρος με αγκαλιάζει και μου λέει: "Το ήξερα ότι μπορώ να σου έχω εμπιστοσύνη, το ήξερα ότι θα 'βρισκες έναν τρόπο. Παρεμπιπτόντως, γράφεις υπέροχα." Η πόρτα είχε ανοίξει... Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
tetartos Posted November 23, 2008 Share Posted November 23, 2008 Πολύ όμορφη και συγκινητική η διήγησή σου, Χριστίνα! Πέρασες δια της "βασιλικής οδού" στον κόσμο της συγγραφής! Τώρα εμένα που μου έμεινε η απορία τι έγινε με τον Πέτρο, δεν πειράζει, πειράζει; Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Sonya Posted November 23, 2008 Author Share Posted November 23, 2008 (edited) Πολύ όμορφη και συγκινητική η διήγησή σου, Χριστίνα! Πέρασες δια της "βασιλικής οδού" στον κόσμο της συγγραφής!Τώρα εμένα που μου έμεινε η απορία τι έγινε με τον Πέτρο, δεν πειράζει, πειράζει; Απολύτως τίποτα. :Ρ Μας έμεινε και των δύο η καψούρα. Ο Πέτρος δεν έκανε τίποτα γιατί ήμουν μικρή και αδερφή του φίλου του, εγώ δεν έκανα τίποτα γιατί ντρεπόμουνα (ήμανε κι άβγαλτο το τσαμένο). Όταν ο αδερφός μου ήταν στο μεταπτυχιακό και κάνανε ένα reunion η τότε παρέα (τότε ήμουν εγώ 21), κατάφερα να πω στον Πέτρο ότι τον είχα καψουρευτεί τότε και μου απήντησε πως κι εκείνος το ίδιο. Αλλά ούτε και τότε έγινε τίποτα, μας είχε περάσει. Τουλάχιστον είχα την ηθική ικανοποίηση ότι κι εκείνος είχε περάσει μερικές ξάγρυπνες νύχτες για τα ωραία μου μάτια. :Ρ Edited November 23, 2008 by Sonya Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Recommended Posts
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.