Φεγγάρι μοναχό, καράβι μόνο

[τα_σπαθιά_του_λόγου]

Φεγγάρι μοναχό, καράβι μόνο

 

Για μας που μοιραζόμαστε τον ίδιο ουρανό,

Για μας που κλαίμε το ίδιο δάκρυ,

Για μας στέκει αμίλητο και σιωπηλό

Το θλιμμένο, κόκκινο φεγγάρι.

 

Κοιτάς κατάματα εμέ

Και σκοτεινή η θύμηση του νου,

Φέρνεις μες τα μάτια σου

Τα ζύγια τ’ ουρανού.

 

Θάλασσες ατάραχες το κορμί σου

Κι εγώ καράβι μοναχό,

Δώσε μες τη νύχτα μου το λευκό πρωί σου

Να ειδώ τη στεριά που τόσο καρτερώ.

 

Σαν κύμα μυστικό

Στον ύπνο μου μ’ αγγίζεις,

Ασάλευτες πληγές

Πάνω μου στιγματίζεις.

 

 

στην Αγγελική Λαγού

[Nihilio]

Όμορφο ποιήμα. Δεν εντυπωσιάζει, αλλά έχει αρκετά ωραίες εικόνες και όμορφο ρυθμό.

[Nienor]

Αυτό εδώ είναι πανέμορφο. Και η φορεσιά του και το από μέσα του. Λεπτεπίλεπτο και δαντελένιο.

 

Καλή δουλειά

[Guest silversoldier]

Φιλε μου, σπαθι του λόγου, αφού το έγραψες για τους λόγους σου το δικαιολογώ! Αλλά ποτέ μην ξαναγράψεις με τόση ελαφρότητα, γιατι παραδόξως το ποίημα χάνει το νόημα του.

 

Ωραία μουσικότητα και λεξιλόγιο αλλά προσεχε πολύ

[tec-goblin]

Δεν ξέρω, μου φαινόταν σαν να έχω ξανακούσει τους μισούς στίχους. Σαν τα τραγούδια σε κάτι δραματικές σειρές στην τηλεόραση. Δεν είναι κακό, αλλά δεν είναι πρωτότυπο.