Βιασύνη

[Nienna]

Βιασύνη

 

Ήταν ένα κρύο πρωινό, απ' τα λίγα στην πόλη,

κρύο και φωτεινό, λευκό, είχε χιονίσει,

- σπάνιο το χιόνι στη Θεσσαλονίκη -

γίνεται λάσπη σύντομα, στους δρόμους, στα σοκάκια…

 

Λευκές κι οι ανάσες, είχαμε βγει έξω με κοντά μανίκια,

δεν είχε σημασία το κρύο, μόνο η νίκη.

Παιδιά, κι είχαμε κιόλας κάνει έρωτα - τόση βιασύνη,

μα εκείνη η μέρα ήτανε λέει μονάχα γάντια, πόλεμος κι αέρας.

 

Έφτιαχνες τόσο σκληρές τις δικές σου χιονόμπαλες,

είχα γεμίσει μελανιές θυμάμαι, μα ούτε που μ' ένοιαζε,

κι αστοχούσα, όλο αστοχούσα, σα να μην ήθελα να σε πετύχω,

μόνον εσύ έμενες παιδί, θαρρώ - εγώ είχα από τότε πάψει.

 

-----

 

Είναι σχετικά καινούριο αλλά αναφέρεται σαφώς στο παρελθόν, 6-7 χρόνια πριν, κάπου εκεί.

Edited June 22, 2006 by Nienna

[tec-goblin]

γιατί μ'Α ? Μήπως δεν μου εμφανίζεται σωστά στο φυλλομετρητή;

Πολύ ωραίο. Τι να πω. Περιγράφεις τα πάντα. Αλλά και λυπημένο. (Γιατί να μην τον πετύχεις.;)

[Nienna]

Τι δεν φαίνεται;

Τι φαίνεται λάθος;

 

-----

 

Το λέω και το γιατί δεν ήθελα να τον πετύχω...

Σ'ευχαριστώ για το σχόλιό σου, είναι μια ευχάριστη αλλαγή, συνήθως υπάρχουν μηδέν replies.

Edited December 6, 2005 by Nienna

[Balidor]

ΠΟΛΥ όμορφες εικόνες, πραγματικά μια πολύ όμορφη ιστορία, και η ομορφιά στον κόσμο μας σπανίζει !!!!

 

Πραγματικά καλό !!!

[Nienna]

Ευχαριστώ Balidor, πάντα με τον καλό λόγο.

[Balidor]

Δέν είναι απλά καλός ο λόγος.. αυτό μου βγάζει ..

και

2ον νιώθω πολύ μικρός-μη έμπειρος (π.χ. μπροστά σου) για να γράψω κατι αρνητικό !!!

 

Δεν φταίω εγώ που εσυ γράφεις ωραία !!!

[tec-goblin]

απΆ τα< για κάποιο λόγο το βλέπω απΆ στην όπερα και όχι απ' τα

[Nienna]

Το διόρθωσα, ξέρω τι φταίει. Το έκανα copy paste από το blog μου, γι αυτό έγινε αυτό. Ευχαριστώ για την πληροφορία.

[tec-goblin]

De rien ;)

[Cassandra Gotha]

Όσο το διαβάζω, μου αρέσει πιο πολύ!

 

Ιδίως αυτό το "έφτιαχνες τόσο σκληρές τις δικές σου χιονόμπαλες"...

 

(Καλά, όλο, τι να διαλέξω, είναι ένα ποίημα... )

[laas7]

Η νιεννα παντα εγραφε ωραια! Δεν εχω προλαβει να διαβασω ολα τα ποιηματα της στην βιβλιοθηκη. Το συγκεκριμενο βγαζει κατι γλυκοπικρο, μου μοιαζει σαν αποχαιρετισμος σε μια παλια σχεση. Πως οταν σκεφτομαστε τι εγινε τοτε με τον ταδε και βαζουμε τα γεγονοτα στο μυαλο μας σε σειρα... καπως ετσι.

Μου αρεσαν δυο σημεια ειδικα "Παιδιά, κι είχαμε κιόλας κάνει έρωτα - τόση βιασύνη" "μόνον εσύ έμενες παιδί, θαρρώ - εγώ είχα από τότε πάψει."