Στιγμή

[Nienna]

Στιγμή

 

Στερέωνα βιαστικά, πρόχειρα τη μάσκα μου

κομμάτι κομμάτι, χρώματα στο πρόσωπό μου.

Είχα πάρει την έκφρασή μου της αυτοπεποίθησης,

της μεταξένιας νύχτας την καμπύλη στα χείλη.

 

Κι έξαφνα το είδωλό σου στον καθρέφτη, πίσω μου,

απέκτησε μια παράξενη λάμψη

έφεγγαν τα μαλλιά σου που ακόμα στάζαν νερό,

έφεγγαν, κι εγώ γύρισα να δω τον ήλιο.

 

Ήταν καλοκαίρι, έλαμπε αμείλικτος,

η ζέστη ήταν αφόρητη,

δεν είναι για μένα, σκεφτόμουν, τα καλοκαίρια,

κι εσύ έμοιασες ίδιος εκείνος για μια στιγμή.

"Κοίτα να δεις!", είπα,

"Ο ήλιος έχει πράσινα, καταπράσινα μάτια…".

 

Και τραγουδούσε ο ήλιος - κι εσύ.

Κι οι σταγόνες έπεφταν κάτω, μια μια,

και τις άγγιζα, βρεμμένα, τρεμάμενα δάκτυλα,

κι η σκόνη γινόταν λάσπη στο ξύλινο πάτωμα.

 

-----

 

Την ίδια μέρα με το "Βιασύνη", με εντελώς άλλο θέμα - μιλάει για σαφώς κοντινότερο παρελθόν. Αναμνησιακό αλλά πιο κοντά στο παλιότερο ύφος μου. Χμμ, σ' αυτό μπορεί να κάνω και λάθος.

Edited June 22, 2006 by Nienna

[Cassandra Gotha]

Κι αυτό και το Βιασύνη είναι τόσο ωραία, δεν μπορώ να διαλέξω ποιο μου αρέσει πιο πολύ (και δεν είναι ανάγκη).

 

Νιέννα, σου στέλνω σήματα καπνού,

συγχώρεσε εμάς τους αδαείς και γύρνα!

Πέφτω στα γόνατα,

τα ξεγυμνώνω γδέρνοντάς τα στις πέτρες της προσευχής:

η Νιέννα ας με δει από μακριά, που κλαίω να γυρίσει.

[laas7]

Δεν μπορω να πω πως εμενα μου αρεσε πολυ το συγκεκριμενο. Αν και εχει σημεια που μου αρεσουν , θεωρω πως εχω διαβασει πολυ καλυτερα της αλλα μπορει να μην ειναι του γουστου μου.