Nienna Posted January 16, 2006 Share Posted January 16, 2006 (edited) Ολόφωτα απομεινάρια απ' αστέρια Δεν είδα την προειδοποίηση, θαμπώθηκα στ' αλήθεια, δεν την είδα. Δεν παραπονούμαι πως την έκρυψες, απεναντίας την φανέρωνες με λέξεις που έλαμπαν κόκκινες σαν δυσοίωνοι φάροι... Και δεν ξέρω πού σταματουν τα παιχνίδια δεν ξέρω πού σταματά το βλέμμα σου να ναι τέχνη, πού σταματά το πείραμα και πού το κρύο την ψυχή σου ξεμακραίνει. Δε φανταζόμουν το σφίξιμο, τη μέγγενη γύρω απ' το λαιμό μου. Δεν σε φοβόμουν κι ας το ζητούσες. Μόνο γελούσα, γελούσα διάφανα και θαμπωμένη κατάπινα χούφτες αστέρια. - Κοίτα με τώρα, ανεβαίνω τις σκάλες του φάρου. Κοίτα, και χαμογέλα, χαμογέλα... Κοίτα, τ' αστέρια πέφτουν απ' το στόμα μου σαν με χτυπάς, σκαλί παρά σκαλί, ένα για κάθε χτύπημα. Κοίτα, κάμει σινιάλα κατακόκκινος ο φάρος, σπείρες από σκαλιά θολά γεμίζουνε τα μάτια μου, πέφτουν λυμμένα, χαλασμένα τα μαλλιά μου, λερωμένα από αίμα και στολισμένα θαρρείς μ' ολόφωτα απομεινάρια απ' αστέρια. Edited August 13, 2006 by Nienna Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
LordCeleborn Posted January 16, 2006 Share Posted January 16, 2006 Ειναι γεγονος οτι σε σχεση με οτι μας εχετε συνηθισει κυρια μου η συνταξη σας ειναι το λιγοτερο που θα μπορουσα να πω "innovative" για τα δικα σας standards. Εαν και το λεξιλογιο διαφοροποιειται παρα πολυ μεσα στους στιχους, αυτο δινει στο ποιημα μια πολυ εντονη δραματικοτητα που κορυφωνεται στην τελευταια στροφη. Παρα πολυ ζωντανες και καινουριες εικονες "θαμπωμένη κατάπινα χούφτες αστέρια.", "Κοίτα, τ' αστέρια πέφτουν απ' το στόμα μου σαν με χτυπάς," Πραγματικα γεματες συναισθημα και μια περιεργη γευση φανταστικης-πραγματικοτητας. Γενικα πραγματικα πολυ ομορφο, απο αυτα που η ομορφια τους ποναει. Συγχαρητηρια. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Deodonus Posted January 17, 2006 Share Posted January 17, 2006 Καταλαβαίνω τις εικόνες, "βλέπω" το ποίημα, αλλά δεν μπορώ να δω τί θες να πεις....το νόημα... Ίσως να μην "συμβαδίζει" απλά με κάποιο βίωμά μου και για αυτό να δυσκολεύομαι. Πάντως, όντως, είναι αρκετά δραματικότερο (και με τις δύο έννοιες) απ'ό,τι "μας έχεις συνηθήσει" Αυτά... Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Arion_Mandrake Posted January 17, 2006 Share Posted January 17, 2006 (edited) Φοβάμαι πως πιάνω το νόημα, κι έχει δίκιο o LordCeleborn όταν λέει πως η ομορφιά των εικόνων σου πονάει. Ο λόγος όμως που μου τραβάει την προσοχή το ποίημα είναι μια υποψία, πως το δημιούργημά σου δεν είναι έκφραση αλλά ξέσπασμα. Εν ολίγοις, ίσως γίνεται ακατανόητο επειδή επιθυμούσες να το βγάλεις από μέσα σου κι όχι να το δώσεις στους πιθανούς αναγνώστες, με συνέπεια να είναι κωδικοποιημένο με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνεται πλήρως αντιληπτό μόνο από εσένα ή το πρόσωπο στο οποίο αναφέρεσαι. Μπορεί να κάνω και λάθος βέβαια αλλά μου άρεσε edited: Και κάτι ακόμα Δεν είδα την προειδοποίηση,θαμπώθηκα στ' αλήθεια, δεν την είδα. Μου θυμίζει λίγο τα "Τείχη" του Καβάφη.. Nice one:) Edited January 17, 2006 by Arion_Mandrake Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nienna Posted January 17, 2006 Author Share Posted January 17, 2006 Lord Celeborn: Χαίρομαι που σου άρεσε. Χαίρομαι που του έδωσες χρόνο. Οι δυο εικόνες που ανέφερες (οι οποίες είναι παιδάκι η μια της άλλης) είναι αυτό που κέρδισα απ' αυτό το ποίημα, αυτό το "κατι παραπάνω" που μαθαίνεις από κάθε καινούριο έργο, πιστεύω. Εδώ και καιρό ενδιαφερόμαι για την ομορφιά των σκληρών πραγμάτων, με ξέρεις. Ίσως αυτό να είναι το πρώτο βήμα για μια σειρά ποιημάτων/ιστοριών οι οποίες θα περιέχουν βία κατ' αυτήν τη μορφή. Deodonus: Δεν είναι και το καλύτερο πράγμα για να το ζήσει κανείς, ειδικά αν έχει σχετικά φυσιολογικό ψυχικό κόσμο. Προτιμώ να το βλέπεις και να μην το καταλαβαίνεις παρά να το καταλάβεις επειδή θα σου τύχει! Το ότι το βρίσκεις δραματικό (έστω δραματικότερο) με χαροποιεί, γιατί σημαίνει πως έχει κάποιο είδους αντίκτυπο. Πάντως, ούτε και σε μένα έχει συμβεί αυτό το πράγμα, όχι ακριβώς. Είναι προϊόν σύνδεσης αληθινής ζωής, και καλού role play. Οι δυο πρώτες στροφές είναι βιωματικές, η τρίτη είναι, αλλά σε ψυχολογικό επίπεδο, κι οι δυο τελευταίες συνέβησαν εντός roleplay, δεν μου συνέβησαν ποτέ σωματικά δηλαδή, παρά μόνον ψυχολογικά. Μπορείς να δει τι ακριβώς συνέβη στο topic για το 7th Sea. Βέβαια δεν θα το έγραφα ποτέ αν δεν είχε γίνει αυτό το "κρακ", αυτή η σύνδεση στο μυαλό μου, κι αν δεν είχα πραγματικούς φόβους τη στιγμή που το έγραφα. Ευχαριστώ για το χρόνο σου. Arion Mandrake: Ειλικρινά χαίρομαι που καταλαβαίνεις, και που έκανες τον κόπο να σχολιάσεις, δεν ήξερα πως σχολιάζεις ποιήματα. Το ξέσπασμα δεν είναι ένα είδος (έντονης) έκφρασης; Το ποίημα δεν το έκανα επίτηδες ακατανόητο. Είναι σουρρεαλιστικό, ειδικά στις τελευταίες στροφές και στο τελευταίο μισό της τρίτης, αλλά πάει χεράκι χεράκι με τον συμβολισμό ο σουρρεαλισμός εκεί, δεν έχει ξεφύγει σε μονοπάτια συνειρμών που είναι κατά βάσην ακατανόητοι για άλλους, νομίζω. Εν τέλει, εσύ το κατάλαβες. Ένα δυο άτομα ακόμα μου είπαν πως το κατάλαβαν. Όλα τα ποιήματά μου είναι κωδικοποιημένα, αλλιώς απλά θα έλεγα "χτες έγινε αυτό, το σύνδεσα με αυτό και ένοιωσα έτσι". Πάντως από αυτά που φοβάσαι πως καταλαβαίνεις, το χειρότερο δεν συνέβη ποτέ σε σωματικό επίπεδο. Απλά ήταν πολύ έντονη η προσομοίωση. Α, και αυτό για τον Καβάφη είναι τόσο μεγάλη φιλοφρόνηση (είναι ο αγαπημένος μου ποιητής εξ' άλλου) που δεν το σκέφτομαι καν. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Recommended Posts
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.