Throgos Posted January 16, 2006 Share Posted January 16, 2006 Είναι κάποιες σκόρπιες - μεταξύ τους διάφορες - ημέρες που τα γεγονότα με στριμώχνουν σ’ ένα άκαμπτο κουτί· ξεπροβάλλουνε αφύσικα τα μέλη μου, και κρέμονται σαν το ρούχο που φορώ να ‘ναι μικρό. Και η σπάθη, η ενόχληση αυτή των ορίων που δεσπόζουν μου στερεί κάθε χαρά και κάθε λόγο. Τέτοιες μέρες τις περνώ ανόητα και άσκοπα· και στο στενό διάδρομο ακολουθώ τα βήματά μου πάνω – κάτω. Και σκέφτομαι ασταμάτητα πόσο τη νοσταλγώ τη στιγμή που η μέρα θα τελειώσει στου Μορφέα τη φωλιά. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nienna Posted January 19, 2006 Share Posted January 19, 2006 Αχ, αν δεν τελείωνε με "του Μορφέα τη φωλιά" θα το είχα λατρέψει. Ως εκεί κρατάει ένα ενιαίο ύφος - το δικό σου. Αυτός ο τελευταίος στίχος το κατεβάζει μερικά σκαλιά, το ρηχαίνει, νομίζω. Δες πόση αντίθεση κάνει με τους άλλους στίχους, με τις δυο πρώτες στοφές που είναι γεμάτες ενδιαφέρουσες εικόνες με μια δόση πρωτοτυπίας. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Recommended Posts
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.