Guest silversoldier Posted January 21, 2006 Share Posted January 21, 2006 (edited) ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΕΡΩΤΗΜΑ Ωραία που μοιάζουν τα ταξίδια, στην ομορφιά του νέου κόσμου, τ’ άγνωστου καθώς η γοητεία του ξεχνιέται, στο ελαφροπάτητο πέρασμα του χρόνου. Ωστόσο βαθιά και οδυνηρά, ειν’ τα δικά μου ανθρώπινα ταξίδια, για το πυκνό σκοτάδι της πορείας, που απλώς βαδίζω και αρχικά το νόημα χαμένο, ασυνάρτητο σαν διάσπαρτες ζωής εικόνες. Κορυφή της περιπλάνησης η περιέργεια στολισμένη μεγαλόπρεπα με ελπίδα για μια Ρώμη, για μια γη αμόλυντη ακόμα απ’ τα όρια του κόσμου, ασήμαντη ακόμα για το μέταλλο, και ελπιδοφόρες εξελίξεις, μόνο αρμονία μόνο ελευθέρα συναισθήματα να αιωρούνται, παιδικές φωνές παντού στις πεδιάδες. Κι εγώ χαμένος, ξέμακρος σε άλλες σκέψεις. Ταξιδεύω αλλάζοντας τον εαυτό μου και καθετί που με στολίζει, μια το θεωρώ σπουδαίο, μια μεγάλο, μια η μεγαλοσύνη αυτού χάνεται καθώς το βήμα μου μακραίνει. Κάθε πάτημα στο χώμα, μακρύ κι αιώνιο όμως σαν αυτό αμέτρητα φαντάζουν αυτά που ακολουθούν ή έχουν γίνει, μαρτυρώντας άπειρο. Σε μια δεύτερη ματιά, όλα μια έρημος μονάχη συντροφιά, η ανάσα μου και το φύσημα του αλγερινού αέρα, η πορεία δύσκολη αλλά μονοπάτι, με μόνη άλλη λύση να σταθείς, και λιπόθυμος, εξαντλημένος, να ξαπλώσεις στις θερμής άμμου τα σεντόνια, και από ‘κει, τον ύπνο, μαγεμένος να μην ξανά αφήσεις. Φίλοι μου όπως πάντα περιμένω τα σχόλια σας, καλά και κακά! EDIT: Μεγάλωσα λίγο τη γραμματοσειρά, ήταν πολύ μικρή. --Rikochet Edited January 21, 2006 by Rikochet Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Recommended Posts
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.