Rikochet Posted January 22, 2006 Share Posted January 22, 2006 Είδα το Moby Dick, ξαναμαγεύτηκα από την τρέλα του Αhab, την τρομερή ερμηνεία του Stewart, τον Queequeg... Το ποίημα αυτό είναι, λοιπόν, φόρος τιμής στον Herman Melville και το βιβλίο του. Call me Ishmael... --- [Έιχαμπ] Έφυγε ο ύπνος – μόνο οι αισθήσεις έμειναν, να βασανίζουν το γέρικο κορμί, τη ρυτιδιασμένη σάρκα, μόνο οι αισθήσεις, και το όραμα μιας φάλαινας λευκής. (Τι είναι αυτό το απάνθρωπο πράγμα, που με βάζει να κάνω πράξεις πράξεις που η καρδιά δεν θα τολμούσε;) Υψώνω το καμάκι και κατευνάζω τους ουρανούς. Υψώνω το κεφάλι και κατάματα κοιτώ θεούς. Υψώνω τα χέρια και την οργή μου στέλνω ψηλά. Κατεβάζω τα μάτια και βλέπω φόβο. Νιώθω τόσο γέρος... [Μόμπι Ντικ] Τα κύματα αναδεύονταιּ φανερώνουν σάρκα λευκή, γυαλιστερή. Είναι η φωνή της θάλασσας, άλογη, ωμή, τραχυά. Είναι η λαλιά του χάους, αδάμαστη. Είναι στόχος αέναος της ανθρώπινης φιλοδοξίας – πάντα κυνηγημένος πάντα άφταστος. [Νέμεσις] Σε άνισο αγώνα μας έφερες, ξέροντας πως θα βουλιάξεις – θέλοντας να μας πάρεις μαζί σου. Σαν πρόβατα ακολουθήσαμε σαν υπηρέτες υπακούσαμε. Τώρα, οι διαταγές σου δεν ακούγονται από τον πάτο της θάλασσας... Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nienna Posted January 22, 2006 Share Posted January 22, 2006 Σαν να ήμασταν συντονισμένοι στην ίδια θαλάσσια εκπομπή ιδεών για λίγο. Γράψαμε την ίδια ώρα με θαλάσσιες αναφορές και παρ' όλο που δεν τους πολυφαίνονται, τα σημερινά δικά μου μ' αυτά εδώ τα δικά σου μοιράζονται κάτι... αδιόρατο. Μου αρέσει που είναι χωρισμένο σε τρία μέρη, σε τρία αυτοτελή μέρη. Μου αρέσει το τέλος που τα ισοπεδώνει όλα. Μου αρέσει που τους περισσεύει η δύναμη. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Guest silversoldier Posted January 23, 2006 Share Posted January 23, 2006 (edited) Να μια φορά Νιέννα που σε παραδέχομαι...αν και προτιμώ τη ζωήρη μουσικότητα στο λόγο, το ποιημα σου ήταν σαν τον παφλασμό της θάλασσας. Ελαφριά μουσική, στην αίσθηση που προκαλέι η ματαιοδοξία του ανθρώπου για τα μη ανθρώπινα και τις μαγικές διαστάσεις που περνεί το κυνήγι της φάλαινας όταν αυτό γίνεται στόχος ζωής! Η τιμωρία του πρωταγωνιστή δεν ήταν ο πάτος της θάλασσας, αυτό ήταν λύτρωση! Η τιμωρία ήταν η ζωή του, γιατί τα μη ανθρώπινα γίνονται ανθρώπινα όταν παραδεχόμαστε την φθαρτή οντότητά μας. Και όχι με την αναζήτηση που παρόλα αυτά φαντάζει πάντα γοητευτική! Τέλος, ήταν καλό ποίημα, μου φαίνεται ότι πρέπει να βλέπεις ταινίες για να αισθάνεσαι τον κόσμο! Ελπίζω να γίνεις σινεφιλ.... Edited January 23, 2006 by silversoldier Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Rikochet Posted January 23, 2006 Author Share Posted January 23, 2006 Τέλος, ήταν καλό ποίημα, μου φαίνεται ότι πρέπει να βλέπεις ταινίες για να αισθάνεσαι τον κόσμο! Ελπίζω να γίνεις σινεφιλ.... Είμαι ήδη σινεφίλ. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Amandel Posted January 23, 2006 Share Posted January 23, 2006 Πάρα πολύ καλό!Και επειδή τυγχάνει να χω διαβάσει το βιβλίο στα Αγγλικά μπορώ να σου πω ότι και εκεί θα έβρισκες φοβερές περιγραφές που δίνει το feeling αυτών που γράφεις! Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Recommended Posts
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.