Ο κλόουν

[Sonya]

Χαμόγελα, ζωγραφιστά στο πρόσωπό μου

γέλια και τραγούδια σκορπίζω

κάνω τούμπες και στροφές

μέσα σε παρδαλά ρούχα

και παπούτσια μεγαλύτερα απ' τα πόδια μου.

 

Με βλέπετε, γελάτε με τ' αστεία μου

κι αν στο δρόμο απαντηθούν τα πρόσωπά μας

δε γνωρίζετε τον κλόουν σας

δεν του μιλάτε.

 

Χωρίς τ' αστεία και τα γελοία του

τίποτα δεν είναι, τίποτα.

Τίποτα δε φαίνεται πίσω από τις τούμπες

κι απ' την περούκα με τις κίτρινες και ροζ μπούκλες.

 

Και ποιον νοιάζει ποιός στ' αλήθεια είναι ο κλόουν;

Ποιός με όνομα τον σκέφτεται και με ταυτότητα;

Είναι του βασιλιά ο γελωτοποιός,

του παιδιού η Κυριακή,

του δακρυσμένου είναι το γέλιο.

 

Γελάστε, γελάστε, απ' το δάκρυ μου πιείτε

και ξεδιψάστε...

Κι αν σας κοιτάξει κάποιος κάποτε

και συνομωτικά το μάτι κλείσει

ο κλόουν σας θα είναι.

Δεν θα με γνωρίσετε, όχι...

ποτέ σας δε νοιαστήκατε ποιός στ' αλήθεια είμαι.

Θα πικραθώ, με θλίψη θα χαμογελάσω,

μα θα παρηγορηθώ.

Κι αν δε με ξέρετε εσείς, σας ξέρω όμως εγώ.

 

Και σαν θα 'ρθει η Κυριακή

στο τσίρκο πάλι πρώτος θα σταθώ

τροφή του γέλιου σας θα γίνω

ο ανώνυμος, ανύπαρκτος, μα πάντα χαρωπός

για σας, ο κλόουν.

[Βάρδος]

Ωραίο.

 

Λέει μια αλήθεια, με γαμώ τους τρόπους.

 

Give the lady a cigar. ;)

[Nienna]

Γνωστό θέμα Λουθ, και λίγο προφανής ο τρόπος που μας το δίνεις... Όμορφο είναι, δεν θα περίμενα τίποτε κακογραμμένο από σένα, αλλά να, μοιάζει να το έγραψε ένας άνθρωπος "μικρότερος" από αυτό που είσαι.

[Balidor]

Πολύ όμορφο, ειλικρινά...

Αλήθεια οντως, τρομακτική !!!

 

[RaspK]

Δε νοιώθω ότι μπορώ να συμφωνήσω Νιέννα - αν και η απόπειρα χάνει λίγο στη λυρικότητα (που επιμένω ότι διαχωρίζει την πραγματική ποίηση από το στιχογραφημένο πεζό), το αποτέλεσμα μου φαίνεται πολύ ωραίο. Και δεν μπορώ να καταλάβω, πια, γιατί σας ενοχλεί το προφανές και κλισέ.

 

Αν είναι πραγματικά καλό στο δώσιμο, αυτά δεν έχουν σημασία.