Nihilio Posted March 22, 2006 Share Posted March 22, 2006 Δροσοσταλίδες Της νύχτας δάκρυα πάνω στο χώμα Κλαιει της εξορίας της τον πόνο Από του τύραννου Ήλιου τη φωτιά Και φόρεσες ξανά τη μάσκα σου Βγήκες στον κήπο το ξημέρωμα Με πέλματα γυμνά περπάτησες Πάνω στην πάχνη που το χόρτο νότιζε Άφησες τη δροσιά να σε λούσει να διώξει το αίμα από πάνω σου να ξεπλύνει τα νυχτερινά σου τα καμώματα να σου χαρίσει ένα καθαρό κλουβί για σήμερα Είμαστε κτήνη μες τη νύχτα ελεύθερα Που μας σκλαβώνει της αυγής το χαλινάρι Μα με το σούρουπο τις βγάζουμε τις μάσκες μας Και τρέχουμε πίσω από ένα νέο θήραμα. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nienna Posted March 22, 2006 Share Posted March 22, 2006 Μιχάλη, μην το πάρεις στραβά, αλλά πάντα μου φαινόταν βεβιασμένο, γραμμένο με το ζόρι, έως και προσποιητό. Τα 'χιουμοριστικά-ειρωνικά' που έγραφες κάποτε, φάνταζαν πολύ πιο ειλικρινή, και μέσα στην υποτιθέμενη έλλειψη νοήματός τους, είχαν σαφώς περισσότερο νόημα. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nihilio Posted March 22, 2006 Author Share Posted March 22, 2006 Όχι, δε το παίρνω καθόλου στραβά. Εξάλλου ξέρω ότι έχουμε διαφορερικά γούστα/απόψεις για την ποίηση. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nienna Posted March 22, 2006 Share Posted March 22, 2006 (edited) Μα αυτό δεν μου φαίνεται να συγκρούεται μόνο με τις δικές μου απόψεις [και τα παλιά σου το έκαναν αυτό, εξ' άλλου], φαίνεται να συγκρούεται και με τις δικές σου, γι αυτό μου χτύπησε τόσο άσχημα. Αν ήταν μόνο τα διαφορετικά μας γούστα, θα έκανα άλλου είδους σχόλιο [δες τι σου έχω κάνει παλιά]. Μπορεί και να κάνω λάθος βέβαια, μπορεί απλώς έτσι να μου 'κάθησε' από όταν το πρωτοείδα. Edited March 22, 2006 by Nienna Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nienor Posted March 22, 2006 Share Posted March 22, 2006 Εμένα πάλι αυτό εδώ μου άρεσε πολύ εξαρχής. Δεν θα μπω στη μέση κι έτσι εξάλλου το έχω συζητήσει και με τους δυό σας. Ειδικά αυτό εδώ: "Είμαστε κτήνη μες τη νύχτα ελεύθερα Που μας σκλαβώνει της αυγής το χαλινάρι" Γενικά, μου κάνει ένα κάτι ρε παιδί μου, ίσως μου θυμίζει και κάτι από παλιά. Πάντως το καταλαβαίνω και συμφωνώ μαζί του, είναι και δικές μου απόψεις αυτό που λέει τελικά κι ίσως να έπαιξε κι αυτό ένα καλό ρόλο στο πως το αντιμετώπισα εξαρχής. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
tec-goblin Posted March 24, 2006 Share Posted March 24, 2006 Εμένα μου άρεσε το "χρυσό κλουβί για σήμερα", όπως σου είχα πει τότε. Πάντως γενικά δεν με ενθουσίασε. Δεν με αγγίζει το θέμα του πολύ, μού μοιάζει όντως λιγάκι βεβιασμένο. Σου λέω, το άλλο είχε βγει από την ψυχή σου και φαινόταν. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nienna Posted March 24, 2006 Share Posted March 24, 2006 Κιάρα και Νικόλα, και οι δύο αναφέρατε αποσπάσματα. Κι εγώ βρίσκω αποσπάσματα που μου αρέσουν, κι αυτό είναι μέρος του 'προβλήματος', τα αποσπάσματα αυτά δεν δένουν μεταξύ τους, όπως ακριβώς δεν μπορεί κανείς να γράψει ένα μυθιστόρημα με 100% αποφθεγματικό λόγο, σε κάθε πρόταση. Είναι σαν να κουβαλάει πέτρες στην τσέπη, περιττό βάρος σε λάθος σημεία. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nihilio Posted March 24, 2006 Author Share Posted March 24, 2006 Κι όμως Nienna, τα αποσπάσματα δένουν μια χαρά και λένε μια ιστοριούλα. Θα μπορούσες να το πεις όλο αυτό ένα flashάκι με έμμετρο λόγο. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
The Blackcloak Posted March 24, 2006 Share Posted March 24, 2006 Γενικά μου άρεσε πολύ σαν θέμα και απόδοση και μου θυμίζει το Σπήλαιο των Ιδεών, ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Βάρδος Posted March 24, 2006 Share Posted March 24, 2006 Εμένα, παραδόξως, μου άρεσε. Και λέω παραδόξως γιατί, γενικά, δεν μου αρέσει η ποίηση. :Ρ Βγάζει, όντως, μια ιστορία, που, αν δεν κάνω λάθος, έχει σχέση με κάποιο βρίκολακα ή άλλο πλάσμα της νύχτας που αλλάζει μορφές. Ίσως, βέβαια, νάναι και τέλειως αλληγορική. Όπως και νάχει, είναι συμπαθητική. Κάποια πράγματα στο γράψιμο δεν μου άρεσαν. Πχ, δε βάζεις καθόλου σημεία στίξης. Υπάρχει μια σχολή ποίησης όπου δε μπαίνουν ποτέ σημεία στίξης, αλλά προσωπικά θεωρώ πως χάνεις μη βάζοντας στίξη, παρά κερδίζεις. Κατά τα άλλα, έχεις κεφαλαίο στην αρχή κάθε στίχου. Αλλά σε ένα σημείο αρχίζεις με μικρό. Πρέπει να αποφασίσεις, ή έτσι ή αλλιώς, για να έχει το ποίημα μια ομοιομορφία. Αυτά από εμένα. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nienna Posted March 24, 2006 Share Posted March 24, 2006 (edited) Κι όμως Nienna, τα αποσπάσματα δένουν μια χαρά και λένε μια ιστοριούλα. Θα μπορούσες να το πεις όλο αυτό ένα flashάκι με έμμετρο λόγο. Η αίσθηση που μου δίνεται είναι πως θα ήθελαν να το κάνουν αυτό [ή να φαίνεται πως το κάνουν αυτό], αλλά λείπουν οι συνδετικοί κρίκοι. Και τεχνικά, αυτή η αλλαγή προσώπου διαρκώς, δεν βοηθά. Το σπάει ακόμα πιο πολύ. Πρώτα έχεις τρίτο ενικό, μετά δεύτερο ενικό, μετα πρώτο πληθυντικό... Επίσης συμφωνώ με το Βάρδο για τη στίξη και τα κεφαλαία/μικρά. Edited March 24, 2006 by Nienna Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nihilio Posted March 24, 2006 Author Share Posted March 24, 2006 ή άλλο πλάσμα της νύχτας που αλλάζει μορφές Το βρήκες. Βασικά σκεφτόμουν λυκανθρωπία. Όσο για τα κεφαλάια έχεις απόλυτο δίκιο και θα το φροντίσω Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
tec-goblin Posted March 24, 2006 Share Posted March 24, 2006 !! Εγώ το σκεφτόμουν αλληγορικό. Με λυκανθρωπία είναι λιγότερο ενδιαφέρον . Πάντως όντως διηγούνται κάτι, αλλά η στίξη και τα πρόσωπα όντως το σπάνε περίεργα. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Oberon Posted May 28, 2006 Share Posted May 28, 2006 Κάθε ποίημα εκφράζει μια υποκειμενική κατάσταση, ψυχική ή διανοητική του ποιητή. Έτσι η ποίηση είναι ίσως υποκειμενικότερη από άλλες τέχνες του λόγου. Το ίδιο υποκειμενική είναι και η αντίδραση (ψυχική ή διανοητική) του αναγνώστη του ποιήματος. Όταν όμως κάνει κάποιος μια κριτική σε ένα ποίημα (ή και σε οποιοδήποτε άλλο λογοτέχνημα) νομίζω πως θα πρέπει να ξεχνά κάπως την προσωπική υποκειμενική του εντύπωση ή τουλάχιστον να την εξηγεί. Δηλαδή, είναι απόλυτα δεκτό να πεις "εμένα αυτό το ποίημα με άφησε παγωμένο" ως προσωπική εντύπωση/αντίδραση. Αλλά όταν κάνεις μια κριτική, ένα σχόλιο τέλος πάντως, η παραπάνω φράση δεν αρκεί. Πρέπει να βάλεις ένα "ΔΙΟΤΙ" και να εξηγήσεις το γιατί σε "άφησε παγωμένο" με πιο αντικειμενικούς όρους. Αλλιώς εμπλέκεται κανείς σε υποκειμενικές, έως σολιψιστικές εντυπώσεις που δεν βοηθούν κανέναν. Απλά η γνώμη μου. Ίσως οι φορουμίτες οι πιο ειδικοί από μένα στην ποίηση να μου αποδείξουν πως έχω άδικο. Και για να μην είμαι οφφ-τόπικ, το ποίημα του Μιχάλη μου άρεσε διότι είχε όμορφες εικόνες, μιας ατομικής εμπειρίας γεμάτης αντιφάσεις η οποία όμως ξαφνικά χάνεται όταν γίνεται ένα γκρο πλαν της "οθόνης" και βλέπουμε από τη μια την "παγερή", αν και αναμενόμενη κατάληξη σε ένα κλουβί και από την άλλη οτι το κλουβί αυτό δεν ανήκει μόνο στην γυναίκα/στο κορίτσι στο οποίο αναφέρεται αλλά και σε όλους μας. Επίσης μου άρεσε το άμετρο μέτρο, σαν να τονίζει την ανισορροπία που είναι έκδηλη στο νόημα του ποιήματος. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
RaspK Posted May 29, 2006 Share Posted May 29, 2006 Θα συμφωνήσω γενικά με τη Nienna, αλλά, πιο συγκεκριμένα, το ζήτημα είναι το εξής: νιώθω λες κι έχεις κάτι να πεις, αλλά σκοντάφτεις στους προλόγους και τις κατακλείδες, αν θες. Τα νοήματα είν' ενδιαφέροντα, το αποτέλεσμα όμως λίγο συγκεχυμένο... Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Eroviana Posted May 29, 2006 Share Posted May 29, 2006 Λοιπόν, δεν ξέρω κατά πόσο θα σε βοηθήσουν αυτά που θα γράψω παρακάτω αλλά θα το επιχειρήσω όπως και να'χει. Λες εδώ: ΔροσοσταλίδεςΤης νύχτας δάκρυα πάνω στο χώμα θα μου ταίριαζε καλύτερα: "της νύχτας δάκρυα στο χώμα πεταμένες" και με μία άνω τελεία ή κόμμα στις δροσοσταλίδες. Παρακάτω: Πάνω στην πάχνη που το χόρτο νότιζε -->αυτό δεν ξέρω πώς θα το άλλαζα, αλλά δε μου κολλάει καθόλου. Ίσως με μια μετοχή (νοτισμένου) κάπως, και με λιγότερα άρθρα. στη συνέχεια: Μα με το σούρουπο τις βγάζουμε τις μάσκες μαςΚαι τρέχουμε πίσω από ένα νέο θήραμα. "Μα με το σούρουπο τις μάσκες βγάζουμε". Αυτές τις αλλαγές, δε στις συστήνω, βέβαια, απλά κάπως έτσι διάβαζα το ποίημα. Φωναχτά, δηλαδή, δε μπορούσα να διαβάσω σωστά. Επίσης, αυτό με τα πρόσωπα μ'ενόχλησε κι εμένα. Για το βρυκόλακα, λυκάνθρωπο δεν το κατάλαβα. Κι ακόμα και τώρα που το ξέρω δεν μπορώ να το συνδέσω. Δεν ξέρω ακόμα αν μου άρεσε - για να ασχολήθηκα, σίγουρα μου έκανε εντύπωση. Θα σου πω σε μερικές μέρες που θα το ξαναδιαβάσω. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Balidor Posted May 30, 2006 Share Posted May 30, 2006 Εγώ όπως και ο Βαρδος κατάλαβα για λυκάνθρωπο και ναι ταιριάζει για λυκάνθωπο η περιγραφή ! Εμένα μου άρεσε αρκετά θα έλεγα και στην "διαμαχη" Μιχάλης Αταλάντη θα υποστήριζα τον Μιχάλη, αν και σε νομίζω οτι του λείπει κάτι, ίσως μία στροφή ακόμα ή κάτι τέτοιο ! Η Εροβιάνα έδωσε μερικές κατ' εμέ μερικές ωραίες αλλαγές !!! \m/ () \m/ Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Recommended Posts
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.