Nienna Posted April 3, 2006 Share Posted April 3, 2006 (edited) Τουλάχιστον, γενναίοι Είμαστε ζωή. Τραγουδιστή, αεικίνητη ζωή που χαμογελά, γάργαρη οδεύοντας προς το τέλος της. Είμαστε... τι; Ένα όμορφο παράδοξο. Φτάνουμε εδώ χωρίς να κρατούμε τίποτε, άδεια τα χέρια μας, κι όλο μαζεύουμε κοχύλια, όλο τα γεμίζουμε, γεμίζουμε τις τσέπες μας, τα μάτια μας, τα χείλη μας· σκίζονται οι τσέπες μας, ξεχειλίζουν, ξεχειλίζουν και τα μάτια μας, και τα χείλη μας ξεχειλίζουν περίσσια φιλιά, κι όλο μαζεύουμε κοχύλια. Είμαστε... τι; Μερικές χούφτες γενναία αστρόσκονη που 'χει τη δύναμη να χαμογελά, που έχει τη χάρη να χαμογελά γνωρίζοντας, πονώντας – ίσως και μονάχη. ----- 31-03-2006 Ένα απ' τα πέντε της ημέρας. [είπαμε, γεννιούνται συνήθως πολλά μαζί, σαν τα προυπρούκια] Edited April 3, 2006 by Nienna Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nienor Posted April 4, 2006 Share Posted April 4, 2006 Αταλάντη, είναι όμορφο. Αυτό ακριβώς είμαστε, ζωή που γεννιέται γυμνή και στην πορεία αποκτά τους θησαυρούς: τη γνώση, τα αισθήματα, τις εμπειρίες, τον βιωμένο χρόνο. Το ύφος σου εδώ με προβληματίζει ελαφρώς. Βγάζει μια παιδικότητα, μια αφέλεια αν θες, που δε μου είναι γνώριμη, όμως υπηρετεί το ποίημα άριστα. Σιγά μην περνούσε δικό σου κομμάτι απαρατήρητο! Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nienna Posted April 4, 2006 Author Share Posted April 4, 2006 Ευχαριστώ γλυκειά Κιάρα. Ναι, πειραματίζομαι με διάφορα στιλ, αλλάζω ύφος, το πάω από 'δω, από 'κει. Εδώ έγραψα και σοννέτα, τι περίμενες; [υπενθυμίζω πως έχω αλλεργία στην ομοιοκαταληξία] Αυτό εδώ ήθελα να είναι απλούλι, άμεσο, και να 'τρέχει'. Έχω γράψει έναν τόνο τελευταία, αλλά δε μου πάει η καρδιά να τ' ανεβάσω όσο υπάρχει τόση ησυχία around. :tongue: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Throgos Posted April 4, 2006 Share Posted April 4, 2006 "Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες..." σου θυμίζει κάτι; Εμένα αυτό μου θύμισε, μόνο που εσύ λες ακριβώς το αντίθετο απ' ότι λέει ο Καρυωτάκης. Διαβάζεται μονορούφι αλλά αφήνει μια πικρή αίσθηση στο τέλος - μ' άρεσε αρκετά. Αν και θα περίμενα να δώσεις μια κατάληξη στο ποίημα - γεννιόμαστε, αναπτυσσόμαστε, και μετά τι; Τι γίνεται με όλα αυτά; Ίσως βέβαια θέλεις να εστιάσεις στο παράδοξο της ζωής περισσότερο και όχι στο τέλος της. Τέλοσπάντων, μπράβο. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nienna Posted April 4, 2006 Author Share Posted April 4, 2006 (edited) Δεν διαβάζω Καρυωτάκη. Παραείναι απαισιόδοξος για τα γούστα μου. Κάααατι θυμάμαι όμως τώρα που αναφέρεις τις ξεχαρβαλωμένες κιθάρες. Αμυδρά. Μήπως ήταν σε κανένα βιβλίο Κειμένων στο Λύκειο; Ήθελα να εστιάσω στο παράδοξο, και στην απορία. Είναι απλώς μια υπόθεση, μια υπόθεση της στιγμής, μια στιγμή. Δεν νομίζω ότι μπορώ να απαντήσω στο "και μετά, τι;"... Ούτε καν στο "είμαστε... τι;" δεν πιστεύω πως απαντώ, στην πραγματικότητα. Μετά... ποιος ξέρει; Σ' ευχαριστώ για το σχόλιο. Edited April 4, 2006 by Nienna Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
BunnyDee Posted April 4, 2006 Share Posted April 4, 2006 Αυτο το παραδοξο ειναι πιστευω που βγαινει απ το ποιημα και του δινει τη "δυναμη" του. Το οτι, ΟΚ, δεν ειμαστε και τιποτα γιγαντιο, αλλα ειμαστε κατι ζωντανο και μοναδικο, κατι που μαζευει εμπειριες και συναισθηματα και γνωσεις... Γιατι "κοχυλια" αληθεια; Ωραια εικονα, και την "πιανει" ο αναγνωστης πιστευω, και μ αρεσει πολυ, και "οπτικα" και "φιλοσοφικα", αλλα δε μπορω να δω να "δενει" με καποια σχετικη εικονα στο ποιημα... Αν εδινες ισως μια πιο "παραλιακη" γενικοτερη μεταφορα και στην πρωτη και στην τελευταια στροφη; Αν εκανες ξερωγω πιο εντονη την "νερο" εικονα της "γαργαρης, αεικινητης ζωης"; Ισως οχι "αστροσκονη" (αν και ειναι μια εννοια που συχνα συνδεεις με τη "μαγεια του ανθρωπου" στα ποιηματα σου, ομορφο). Δε με "χαλαει" ετσι, απλα εχει potential, αμα το "περιποιηθεις" και το κανεις ακομα πιο καθαρο και focused, να γινει ενα απο "αυτα τα ποιηματα που ειναι αριστα απ ολες τις αποψεις" και λενε διαχρονικες, μεγαλες αληθειες, αυτα που τα διαβαζεις και λες "ουαου" και θες να τα διαβασεις σε ενα σωρο αλλους που δεν τους νοιαζει η ιδια η ποιηση, αυτα που μενουν και τα βαζουν κοκκινομαλλες στα sigs τους εναν αιωνα και βαλε μετα ;) Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nienna Posted April 4, 2006 Author Share Posted April 4, 2006 (edited) Τα κοχύλια είναι σταθερή, παλιά, καλή Αταλάντεια εικόνα. Ακόμα πιο παλιά κι απ' την αστρόσκονη. Έχω κι άλλες σταθερές τέτοιες, και όλο φτιάχνω κι άλλες, με τον καιρό. Τελευταία έχω πλακώσει τα φώτα, Ο Δημήτρης με κοροϊδεύει, λέει "σιγά, μας τύφλωσες", είναι μάλλον η νέα σταθερή εικόνα. :tongue: Τα κοχύλια τα μάζευα, μικρή, και κάποτε μου ήρθε η ιδέα πως είναι οι εμπειρίες μας, κι έμεινε. Γράφτηκε σ' ένα σωρό ποιήματα, κι έμεινε. [Όπως και η αστρόσκονη, αργότερα, και άλλα διάφορα όπως προανέφερα] "Και τι είν' το εγώ; Γυάλινο άγαλμα! Λίγα κοχύλια που μάζεψα είμ' εγώ, οι άνθρωποι που αγάπησα, ο καιρός που πέρασε, το κρεβάτι που πλάγιασα... Είμαι το ταξίδι μιας ζωής - κι αλλάζει η ρότα μου απ' τον άνεμο. Είμαι όλοι εσείς που παρελαύνετε στα όνειρά μου..." To παραπάνω απόσπασμα είναι απόσπασμα από το ποίημα μέσα στο οποίο γεννήθηκαν τα κοχύλια [πρωτοεμφανίστηκαν]. Είναι και ο υπότιτλος του blog μου. ----- Ενδιαφέροντα αυτά που μου λες, you've got a point, actually. Έχω την τακτική να μην τα πειράζω, βέβαια, να κρατάω την πρώτη γραφή, ό,τι είναι ζεστό και κοντά μου. Όμως κάποιες εξαιρέσεις γίνονται. Αρκεί να ξαναζεσταθεί το "υλικό" μέσα μου. Αν νοιώσω πως μπορώ να το πειράξω κάποτε, θα το πειράξω έχοντας τις ιδέες σου υπ' όψην. Μ' αρέσει πολύ που διαβάζεις, απολαμβάνεις, και ταυτόχρονα δίνεις και ιδέες, χωρίς να χαλάς το πρώτο κομμάτι. Χιχι! Πάντως, το έκανα έτσι γιατί πιστεύω πως μπορούν πού και πού να συνυπάρχουν οι νερένιες εικόνες με τις αστρομπουρμπουληθρικές. Σ' ευχαριστώ που σχολίασες κι εδώ, εκτός από το msn. Αν το κάνεις σε όλα, θα παραγγείλω να σου στήσουν άγαλμα. (lol) Πω πω, αν μείνω έναν αιώνα και βάλε μετά, θα, θα, θα... δεν ξέρω τι θα κάνω, να πάρει, γιατί δεν ξέρω τι θα μου συμβεί μετά θάνατον. Κι έτσι ερχόμαστε πάλι στο θέμα μας... Οκ, έχω μεγάλο κόμπλεξ με το θάνατο. Edited April 4, 2006 by Nienna Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
BunnyDee Posted April 5, 2006 Share Posted April 5, 2006 Παρακαλω το αγαλμα μου να εχει αυτια. Φλαφικα κιολας. Και οσο για το θανατο, χμ, τι προσπαθεις να κανεις; Να αποκτησει κι αυτος κομπλεξ με σενα; A noble cause... Ναι λοιπον, γενικα το θεωρω χρησιμο το editing/re-writing για να "κανεις το καλο καλυτερο", ισως μου το εχουν βαλει στο κεφαλι καθηγητες και "δασκαλοι που δεν εχω γνωρισει"... Αλλα καταλαβαινω και το impulse να κρατας το πρωτο draft ετσι οπως σου βγηκε, το νοιωθεις ειλικρινεστερο και πιο "κοντα σου" ετσι. Μπορεις αλλωστε να κρατησεις μια ιδεα/εικονα/εννοια/σκεψη και να της δωσεις αλλη μορφη καποια αλλη στιγμη, με εναν αλλον τροπο, οταν σου βγει και αμα το "ξανανοιωσεις". Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nienna Posted April 5, 2006 Author Share Posted April 5, 2006 Το να αποκτήσει κι αυτός κόμπλεξ με μένα θα ήταν πολύ ενδιαφέρον... :tongue: Το άγαλμα θα είναι όπως είσαι εσύ, ακριβώς. Συνεπώς θα έχει φλάφφικα αυτιά, φλαφφότητες, και γενικά θα το διέπει μια φλαφφότητα και φλαφφοσύνη. Αυτό ακριβώς θα κάνω. Όταν ξανανοιώσω κοντά στην αίσθηση αυτού του ποιήματος, θα γράψω κάτι ανάλογο, έχοντας τις συμβουλές σου σε μια άκρη του μυαλού μου, για να δούμε τι θα βγει. Έτσι και αυτό θα μείνει ανέγγιχτο, κι εγώ μπορεί να γράψω και κάτι καλύτερο, ή τέλος πάντων κάτι διαφορετικό, στραμμένο προς μια ελαφρώς διαφορετική κατεύθυνση. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Guest silversoldier Posted April 6, 2006 Share Posted April 6, 2006 Σε βλέπω πολύ ευδιάθετη, και μ' αρέσει αυτό...μάλλον η άνοιξη που εφραίνει καρδιές και φρένα... Αν και δεν γνωρίζω τι είναι η Αταλάντεια εικόνα που ανέφερες, το ποιημα μου θύμισε κάτι παλιά του Ελύτη, άγγουρο αλλά ώριμο και μετρημενο! Εγώ απλά θα διαφωνήσω στην αντίληψη για τον κόσμο που περιγράφεται, Αστρόσκονη στα χέρια η ζωή μας απροσδόκητα αστράφτει, κι όμως φεύγει αν της ζωής τα μάτια τα φιλιά και οι ελπίδες φρούδες, στα χρώματα του καθρέπτη μας ντυμένες. Αλλά δυο βήματα πιο κάτω, οι αναχωρηρτές λίγοι πιστεύω, φεύγουν με αγώνες, άθλους και θυσίες φορτωμένοι, τόσα πλούτη, τόσή αγάπη που δεν χωρούν στο κόσμο μας να μείνουν! Με συγχωρείς κιόλας, αλλά τουλάχιστον για μένα αυτή είναι η διαφορά....με συγχωρείς και πάλι! Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
BunnyDee Posted April 6, 2006 Share Posted April 6, 2006 Χεχε, ναι, κι εμενα μου θυμισε Ελυτη... ισως ειναι ο συνδυασμος του "στοχασμου" "τι-ειναι-η-ζωη-τι-ειναι-ο-ανθρωπος" ερωτηματα σε συνδυασμο με το στοιχειο της "παραλιας", τα κοχυλια και η "γαργαροτητα" ξερωγω, και ο αρκετα λυρικος τονος γενικα... Οσο για την Αταλαντεια εικονα, ε, "ανηκει στην Αταλαντη", Αταλαντη=Nienna ;) Απαντωνται γενικα αυτα στα ποιηματα της γενικοτερα, αστροσκονη, κοχυλια, ολα αυτα... Πρεπει να ειναι αρκετα ονειρικος κοσμος, ομορφος να ζει κανεις, το κεφαλι της Αταλαντης Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Guest silversoldier Posted April 7, 2006 Share Posted April 7, 2006 Είναι όμορφο να ζεί κάπιος στα όνειρα, αρκεί να γεμίζουν την καρδιά του με αγάπη για τους ανθρώπους, με λίγα λόγια να περιφρονεί την κακία γύρω μας! Ελπίζω να συμφωνείς και εσύ και η Νιέννα με αυτό... Πάντως δεν ήξερα πως τα ποιήματα τα της προέρχονταν απο τον δικό της ονειρικό κόσμο, ωραίο ακούγεται!!!! Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nienna Posted April 7, 2006 Author Share Posted April 7, 2006 Μελ, μικ! ----- Silversoldier, το κεφάλι του καθ' ενός μας είναι ένας κόσμος, και τα ποιήματα όλων προέρχονται από το κεφάλι τους. :tongue: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Guest silversoldier Posted April 7, 2006 Share Posted April 7, 2006 Ναι Νιέννα, κατ' αρχήν δεν ήθελα να σε προσβάλω με αυτό...απλά μ' άρεσε αυτό που άκουσα ότι δηλαδή έχεις φτιάξει ένα ονειρικό κόσμο... Εγώ σκέφτομαί πιο πεζά...απλά φαντάζομαι το κόσμο καλύτερο.... Γενικά πάντως δεν ήθελα να πω κάτι κακό να το πήρες διαφορετικά...και σε παρακαλώ μη με φωνάζεις silversoldier, Κώστα με λένε! Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nienna Posted April 7, 2006 Author Share Posted April 7, 2006 Βρε Κώστα, δεν προσβλήθηκα. Δεν θα έβγαλα γλωσσίτσα αν είχα προσβληθεί, μην τρομάζεις, δε δαγκώνω. Όχι έτσι, τουλάχιστον. Δεν έχω φτιάξει ονειρικό κόσμο μέσα στο κεφάλι μου πάντως, αυτό ήταν ο τρόπος της Μελ [bunnyDee] να περιγράψει το εσωτερικό του κεφαλιού μου. :tongue: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Recommended Posts
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.