Guest silversoldier Posted April 7, 2006 Share Posted April 7, 2006 Η είκονα σου με θλίβει κάθε φορά που βλέπω να τυφλώνεσαι απο τη λευκή αδιάφορία που ο καθένας φορά στα νιάτα και στα μάτια του καθώς περιδιαβαίνει. Τι θές ακόμα να μου μείνει, λογίδριο παιδιού για μια στιγμή, στα μάτια σου να βλέπω τ’ αστέρια πως λοίπον σαρκάζεσαι αυτά που σε κινούν αφθόρμητα και ειρώνευεσαι την αγνότητα που παντα μέσα σου θα βρείς, τα μάτια που κοιτουν ανάμεσα στους άλλους, ξεχωρίζοντας καλούς και κακους, μα πώς, αφού όλα περνάνε. Το μαντήλι σου τι γράφει, δεν το δες τόσα χρόνια, ενά χρυσό χάραγμα, μίκρό πάνω στα αριστερά καλοφτιαγμένο σε αντίστοιχη μέρια, ή σαμπώς δεν έβγαλες τι λέει τι γράφει μέσα στο χρυσάφι, μια απαγορευμένη λέξη, δεν τόλμησα ποτέ να την προφέρω, ούτε και τώρα, γιάτι λένε, λένε πρέπει να τη νιώσεις αλλιώς ο ήχος δεν θα σημάνει τίποτα, στο ακουσμά του, είναι κατάρα. Ανάμεσα σε άλλους πολλούς σε βλέπω σαν συγγραφέας να γέρνεις εδώ κι εκεί ζώγραφίζοντας πορτρέτα, κι όμως φοβάμαι με τη σείρα μου μήπως κάπου βρίσκομαί κι έγω και με δείς, γιατί ο λόγος κάτοχος των δικών μου ματιών μοιάζει με θάλασσα σκοτεινή που σε αρπάζει απ’ τα όνειρα και σε τοποθετεί με τάξη στις σελίδες, σε θερμοπαρακάλω μη βρείς πατρίδα στα βιβλία και στα χαρτιά, ίσως καλύτερα να σβήσεις μες στη νύχτα, ίσως και να ξανάγεννηθείς σε άλλα μάτια. Δεν είναι της στιγμής μα πρέπει να σου πώ μια ιστορία που χρόνους τώρα κρύβω πολύ καλά στα άδυτα του κόσμου σου, μην με αποπάρεις όμως, μην χολώσεις τα λόγια σου για να αμυνθείς, άκουσε δυο λόγια άγραφα εδώ και εκατό νύχτες απ’ το κάψιμο του τελευταίου αντιτύπου που του άρθρωσα τα λόγια. Πέρασαν τρία χρόνια απο μια μέρα ευτυχέστατη σ’ ένα αλλόκοτο μεγάλο κάστρο στο δεκάτο κεφάλαίο βρισκόμουν, μου φαίνέται, και πέρπατώντας μύριζα στο μονοπάτι το χαρτί, ήταν φθινώπορο και καλοκαίρι καθώς στους κόσμους, στη ζώη να θύμασαι, δε μετρά η εποχή, περπατώντας σού λέγα συναντήσα μια κόρη άπονη που εμοιάζε αγνή και ωραία, τη θαύμασα, ωστόσο ήταν χάρτινή δημιούργημα της έμπνευσης κάποιού που έχει ανάγκή να τη δεί. Καταλαβαίνεις τώρα τα λόγια μου, μη φύγεις για τις θάλασσες μείνε στα όνειρα να σβήσεις μές τη νύχτα, και ίσως σε ξανάδω πολύ αργότερα και πάλι σε ένα ταξίδι, αυτή τη φόρά στου κόσμου τα βιβλία. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nienna Posted April 7, 2006 Share Posted April 7, 2006 (edited) Κώστα, εδώ θα σε βρίσω. Αυτό εδώ έχει κάτι να πει, δε φανφαρολογεί για μεγάλες ιδέες και μεγάλα πράγματα, και λέξεις με κεφαλαία τα πρώτα γράμματα, και πράγματα που δεν τα 'χουμε ζήσει εμείς οι εδώ, οι μικροί, οι τωρινοί. Μιλάει επιτέλους για κάτι ανθρώπινο και απτό, για κάτι που το 'χεις βιώσει, και για πρώτη φορά νοιώθω την ειλικρίνεια να κάνει τη δουλειά της. Θα μου πεις, πού έγκειται το βρίσιμο; Θα σου πω. α) Στο ότι δεν γράφεις συχνότερα έτσι, και β) στο ότι το έχεις σκοτώσει το ποίημα λόγω έλλεψης στίξης. Η στίξη δεν είναι πολυτέλεια, μάθε να τη χρησιμοποιείς, δεν μπορεί ο αναγνώστης να διαβάζει ένα πράγμα κενό από στίξη, και να γεμίζει τα κενά με υποθέσεις. Στίξη, στίξη, στίξη. Και πρόσεχε και τη σύντξή σου, πάσχει κι αυτή. Τι πάει να πει "απ’ το κάψιμο του τελευταίου αντιτύπου που του άρθρωσα τα λόγια"; Είναι ασυνταξία, δεν είναι μεταβατικό ρήμα το αρθρώνω. Η σύνταξη και η στίξη είναι αναγκαία πράγματα στο λόγο. Μην ξαναγράψεις για μεγάλες ιδέες αν δε σε ενοχλούν, πονάνε, γραντζουνάνε μέσα σου. Γράψε έτσι, και πιο προσωπικά, και πιο βαθειά, και πιο αληθινά, πέτα τις ορέξεις για να διδάξεις την ανθρωπότητα στον κάλαθο των αχρήστων. Δώσε μας αληθινά βιώματα, τα μέσα σου, αυτά που σε τρώνε, και θα επιτύχεις. Αυτό εδώ επι τέλους, έχει να πει κάτι. Αλλά είπαμε, θέλει προσοχή στη γραφή, στη δομή, στα τεχνικά. Τουλάχιστον όμως είναι κάτι, είναι ένα βίωμα. Edited April 7, 2006 by Nienna Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Guest silversoldier Posted April 8, 2006 Share Posted April 8, 2006 Τέτοια ποιήματα Νιέννα όσα θέλεις, έχω γύρω στα 100 στο δίσκο! ωστόσο το θέμα της στίξης δεν έγγειται στο ότι δεν τη χρησιμοποιώ, απλά πολλές φορές έχω καμία 20αρια διορθώσεις αποθηκευμένες και δεν ξέρω ποια είναι η σωστή...μάλλον έχεις πέσει στην περίπτωση... Πρόσεξα και εγώ μερικά κουφά, ωστόσο δεν πρόλάβα να τα διορθώσω λόγω του moderator preview.... Πάντως δεν είναι και για αυτοκτονία η στίξη!!! Κατα τη γνώμη μου πάντα,,,, Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Recommended Posts
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.