Οι πρώτες ώρες

[Nienna]

Οι πρώτες ώρες

 

Ίχνη από το φιλί μου στραφταλίζουν υγρά στα χείλη σου,

λέξεις βαλμένες σε χαρακτηριστική σειρά

– δικές μου,

ξεπετάγονται αυθάδικα ανάμεσα στα λόγια σου,

κι ειν' η γαλάζια του ύπνου φορεσιά σου

λίγο ζεστούλα ακόμα από τη θέρμη μου,

σα να τη βλέπω, κρατά το σχήμα μου από πείσμα δανεικό

– δικό μου.

 

Να, κάπως έτσι ξεγελώ της θλίψης τα στοιχειά,

καμώνομαι τάχα πως σε κοιτώ,

πως τ' ασημένιο, σκαλιστό τραινάκι του ρολογιού

που ξαναβρήκε πια τη θέση του στην τσέπη σου,

ξέρει μονάχα να έρχεται κοντά σου,

να σε βρίσκει·

πως δεν υπάρχει άλλη κατεύθυνση μα προς τα σένα.

 

-----

 

Φρανκφούρτη, 25-4-2006

[Balidor]

Εντάξη, τι να πώ κλασσική Νιένα,

μου άρεσε τρομερά το

" πως τ' ασημένιο, σκαλιστό τραινάκι του ρολογιού

που ξαναβρήκε πια τη θέση του στην τσέπη σου,

ξέρει μονάχα να έρχεται κοντά σου "

 

τρομερό, το λάτρεψα !!!

[Nienna]

 

Σ' ευχαριστώ Balidor. To ρολογάκι είναι αληθινό, και είναι πολύ ομορφούλι - έχει σκαλισμένο πάνω του ένα τραινάκι, παλιό, ατμομηχανή. Είναι ρολόι τσέπης.

[RaspK]

Δεν μπορώ να πω κάτι συγκεκριμένο για το ποίημα, απλά δεν μπορώ.

 

Ξέρεις, φαντάζομαι, ήδη πώς νιώθω. Πρέπει αυτές οι λέξεις και οι σκέψεις να ταλανίζουν της ψυχής μου τις χορδές τόσο πολύ; Αναρωτιέμαι.

 

Νά 'στε καλά. Με κάνετε να νιώθω πως είναι σημαντικό να θρώσκω άνωθεν...

[Nienna]

Δεν νομίζω πως 'πρέπει'. Δεν νομίζω πως 'πρέπει' τίποτε, γενικά. Νομίζω πως οτιδήποτε σε κάνει να νοιώθεις πιο ανθρώπινος, και πιο άνθρωπος, είναι καλό για σένα, όμως. Ουσιαστικά δεν νομίζω, είμαι σίγουρη.

 

Σ' ευχαριστώ που το διάβασες.

 

[Celestial]

Πολυ ωραιο και πολυ δυνατο ( δεν εχω να προσθεσω κατι αλλο)