Σκέψεις

[RaspK]

Tί αξία θα είχε, όπως έλεγα,

η ευτυχία δίχως τον πόνο;

 

Δε θα είχε κάτι το σπουδαίο.

Αν ήμασταν μονίμως ευτυχισμένοι.

 

Ναι, σωστά.

Δε θα είχε νόημα.

Όπως και το να είναι τα πάντα τέλεια.

 

Η εντροπία υπάρχει για να της βγάζουμε τη γλώσσα.

Να κάνουμε κάτι απέναντί της πριν σβήσει το φυσικό μας είναι.

Γιατί, κάπου, για όσο κρατήσει, θα υπάρχουμε μετά από εμάς τους ίδιους.

Κι αυτό έχει σημασία.

Κι ας είναι ακόμα και το χώμα πού θα μεγαλώνει το φρέσκο, πράσινο γρασίδι.

 

Εμείς θα έχουμε υπάρξει.

Και θα έχουμε κάτι παραπάνω από υπάρξει.

Θα έχουμε αφήσει το μικρό μας στίγμα.

Κάπου, στ' άδυτα του χώρου και του χρόνου.

Σε μια καρδιά, σ' ένα φύλλο χαρτί.

 

 

______________________

 

Να πω εδώ πως αυτό με τη γλώσσα είναι «κλεμμένο» από τη φίλτατη Nienna, με την οποία έγινε αυτή η συζήτηση, ας πούμε, πάνω στο κάτωθι κείμενο, ειδικά σε σύγκριση με άλλα έργα:

 

"Do you want to know the art of living, my friend? It is contained in one phrase: make use of suffering." - Henri-Frederic Amiel

Edited May 30, 2006 by RaspK FOG