RaspK Posted June 15, 2006 Share Posted June 15, 2006 (edited) Οι χειρότερές μας οι στιγμές θε νά 'ναι σαν καταλάβουμε πως χρόνο χάσαμε πολύ με τα: συγγνώμη και δεν είπαμε όσα πρέπει: ευχαριστώ. Και κείνες ακριβώς τις μέρες πια ξεχνάμε και το χτες, και το σήμερα, και το μόνο που μας νοιάζει είν' έν' αύριο απλόχερα δωσμένο σ' όλους, όχι μόνο σε φίλους παλιούς και καρδιακούς, μα και στον κάθε ξένο που βγαίνει μεθυσμένος στα στενά, που ξέχωρος κυλάει το σώμα στην πλατεία. Αυτά είναι που έχουμε ξεχάσει ή αγνοήσει, και τα βρίσκουμε σα θέλουν οι παλιοί και οι γερασμένοι· η γνώση η στερνή, καθώς το λέγανε παλιά. Μα εγώ δεν το ζητάω, να τό 'χα ήδη μάθει, γιατί ταξίδι δίχως κούνημα, δίχως μια νύχτα με ναυτία, δε λέγεται ταξίδι, παρά μόνο περίπατος. Edited June 15, 2006 by RaspK FOG Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nienna Posted June 16, 2006 Share Posted June 16, 2006 (edited) Τι όμορφο που είναι! Αλήθεια! Είναι ποίημα-ποίημα, σκέψη ποιητική. Έχει μερικά προβληματάκια, αλλά βελτιώνεσαι με μεγάλη ταχύτητα, κάθε ποίημά σου βγαίνει και πιο καλοστεκουμενο [και νοηματικά, και τεχνικά]. Μου άρεσε πολύ νοηματικά αυτό εδώ, είναι ζεστό σαν αγκαλιά. Τα τεχνικά μου σχόλια είναι τα εξής: Οι άνω κάτω τελείες στην πρώτη στροφή δεν νομίζω πως χρειάζονται. Έχω αντιμετωπίσει κι εγώ το πρόβλημα με τα 'ευχαριστώ' και τα 'συγγνώμη', και διάφορες άλλες παραπλήσιες λέξεις, τα 'θέλω', τα 'μπορώ', προσπαθώντας να τα χρησιμοποιήσω ως ουσιαστικά. Κατέληξα πως ή θα βάζω εισαγωγικά [μονά], ή θα βάζω italics, ή τίποτε, και κλίνω προς το τελευταίο - ο αναγνώστης δεν είναι βλάκας [ελπίζουμε], καταλαβαίνει. Επίσης, στον πρώτο στίχο της τελευταίας στροφής έχεις μια κόμμα που δεν χρειάζεται, κόβει τη ροή - διάβασέ το και θα δεις. Edited June 16, 2006 by Nienna Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Recommended Posts
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.