Ο ηλιοφιλημένος

[Nienna]

Ο ηλιοφιλημένος

 

Ήταν μικρός-μικρός

όταν τον διάλεξε ο ήλιος για δικό του

κι έλεγε την αλήθεια δίχως λέξεις:

χαμογελώντας.

 

Είχε κλειστά τα μάτια

όταν τρελλούτσικες κι ανέμελες

οι ζεστές ηλιαχτίδες

του δίνανε μια-μια με τη σειρά φιλιά στο στόμα,

στις βλεφαρίδες,

και στο λευκό του μέτωπο,

τ' αχάραχτο ακόμα.

 

Κοιμήθηκε τις πρώτες νύχτες του κουλουριασμένος μέσα σε γητειές σοφές,

δεμένες με τα μάγια–

ποτέ του δεν τον άγγιξε σκοτάδι και σκιά,

κι ο ύπνος του τον έβρισκε μέσα σε κούνιες απ' αλλοτινά πλεχτά τραγούδια...

 

Ούτε χορτάρι πάτησε ούτε χώμα σαν παιδί–

του σήκωναν ψηλά τα χέρια και τα πόδια πεταλούδες,

κρατώντας τον γερά από φαρδυά μπατζάκια και μανίκια, πότε δυο-δυο

και πότε πέντε-πέντε,

κι έτσι έμαθε πώς να πετά χωρίς φτερά, για να τις αλαφρώνει,

λίγο πριν του χαρίσει ο βασιλιάς της μέρας το δικό του το ζευγάρι.

 

[Δεν τ' άκουσα απ' τα χείλη του όλα αυτά,

μήτε από της μητέρας του το στόμα·

μόνη τα βρήκα,

κρυφά, στον ύπνο του, ψάχνοντας στα βαθειά όνειρά του

για ίχνη της μαβιάς μορφής μου,

ψάχνοντας μέσα στα παλιά συρτάρια με τις μνήμες

και τα παράξενα υφαντά

των πιο μικρών-μικρών του χρόνων–

και τίποτε δεν θα ρωτήσω για τα όσα αντίκρυσα·

 

μ' ακόμα κι αν ρωτήσω, λέξη δε θ' αρθρώσει,

μόνο θα με κοιτάξει δυνατά

και θα μου φανερώσει την αλήθεια σαν και τότε:

χαμογελώντας.]

 

-----

 

Και μια πανέμορφη δουλειά μιας εξαιρετικής manga illustrator, μια δουλειά που μου θυμίζει το ποίημά μου:

 

The Magic of Butterflies

Edited August 18, 2006 by Nienna

[Guest silversoldier]

Τι να πω! Ωραίο ήτανε...

 

Ως συνήθως τέλειος λόγος, μου φάνηκε άλλο ένα γκρίζο φόντο, πολύ ονειροπόλο! μέχρι που φτάνει να στάζει μέλι, λίγο υπερβολικό! Όχι πως δεν συμβαίνει να στάζουμε μέλι, αλλά είναι καλή ιδέα να το μετριάζουμε που και που!

 

Περίμενω να δω κι άλλα, ωστόσο θα ήθελα να δω κάτι καινούργιο απο σένα Νιέννα! Πειραματίσου....

[month]

 

 

Ζαμπονάκι κανείς;

[LordCeleborn]

Very very good work my dearest, good enough for me to make a come back for just a bit. very fantasy like, WoD .. if you know what I mean... I wish you NO werewolves

[Oberon]

Δεν βλέπω τα όνειρα σαν γκρίζα, αλλά σαν γεμάτα χρώματα. Ποτέ δε θα λέγαμε ονειρικό τοπίο τις γκρίζες πολυκατοικίες.

Και αυτό το ποίημα σίγουρα είναι γεμάτο φως και χρώμα σε κάθε λέξη, κάθε στροφή.

Μου άρεσε πάρα, πάρα πολύ. Ένα ποίημα-παραμύθι-ονειρικό παραλήρημα-ζωγραφιά που θα το διάβαζα σαν τρελός ως εικονογραφημένο. Υπέροχες εικόνες, μια ιστορία γεμάτη φαντασία, με έναν απόηχο από....Πήτερ Παν, από τα δάση της Ιρλανδίας μαζί με Ήλιο!

Ναι, έχω κάποια αδυναμία σε αυτού του είδους τα ποιήματα, και σίγουρα δεν απογοητεύτηκα καθόλου μα καθόλου διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντάς το!

Edited August 20, 2006 by Dain

[Nienor]

Αλίνα, είναι πανέμορφο! Δε μπορώ να πω πολλά παραπάνω από αυτά που λέει ήδη ο Διονύσης, το μόνο ίσως πως είναι από εκείνα τα πράγματα που μόλις τα διαβάσεις νομίζεις πως έζησες για λίγο μέσα σε κείνο το παραμύθι που, όπως και όλα τα άλλα, αναπνέει τον αέρα της ανατολής.

 

Γράψε μας κι άλλα τέτοια

[Nihilio]

Δεν μπορώ να σχολιάσω, είναι ένα πλήρες, κάτι παραπάνω από καλογραμμένο, fantasy ποιήμα. Πάντα τέτοια.

[laas7]

Αχ βαχ... μου εχουν λειψει τετοια ποιηματα γεματα φαντασια και ονειρα.

Ποιημα-παραμυθι μου θυμιζει ενα τραγουδι το hijo de la luna αλλα απο την αναποδη!

Ειναι πολυ καλο!

Αχ βαχ!