Δίπλα στο τζάκι

[mars]

Δίπλα στο τζάκι

 

Χορεύουν δίπλα μου, παράφοροι χειμώνες

και πεφταστέρια που μου δείξαν το φεγγάρι.

Δίπλα στο τζάκι βυθισμένος για αιώνες,

να ωριμάζω σαν παλιό κρασί μες το κελάρι.

 

Μέσα απ'τη φλόγα ξεπηδά, ακόμη η μορφή σου

κι όπως συνήθως έρχεσαι και μου κρατάς το χέρι.

Το σώμα σου είναι αδειανό, μα όχι κι η ψυχή σου

και στη παλάμη μου άφησες ακόμα ένα αστέρι.

 

Δίπλα στο τζάκι έμεινα για πάντα βυθισμένος,

να βλέπω απ'το παράθυρο τον χρόνο να κυλάει.

Κάτασπρος, βουβός μα πάντα ευτυχισμένος

αφου το βλέμμα σου ένοιωθα να μου χαμογελάει.

[Nihilio]

Πολύ όμορφο ποιήμα, λιτό, περιεκτικό, με όμορφες εικόνες και πολύ καλές ομοιοκαταληξίες. Από τα καλύτερα που έχεις σηκώσει ως τώρα.

[Guest silversoldier]

Θα συμφωνήσω, αυτό είναι όντως ώριμο ποίημα! Μάλλον δηλώνει μία αναμονή, τουλαχιστον έτσι με κάνει και αισθάνομαι!

 

Καλός αυτή τη φορά...σε παραδέχομαι!

[mars]

Ευχαριστώ παιδιά, δεν ξέρω αν είναι ώριμο, αν είναι καλύτερο από τα άλλα που έχω postαρει πάντως σίγουρα είναι ένα ποίημα που δεν προήλθε από βιαστική σκέψη. Δεν προήλθε από σύγχυση συναισθημάτων αλλά από καθαρο μυαλό.

[Nihilio]

πάντως σίγουρα είναι ένα ποίημα που δεν προήλθε από βιαστική σκέψη. Δεν προήλθε από σύγχυση συναισθημάτων αλλά από καθαρο μυαλό.

 

Φαίνεται ότι έχεις δουλέψει πάνω του, γι αυτό και βγαίνει να ρέει τόσο άνετα.