Μάικλ Μούρκοκ (Michael Moorcock)

[Δημήτρης]

Κατόπιν του πολύ ωραίου αυτού post, διάβασα τα: ''Η εκδίκηση του ρόδου'', ''Η κόρη της ονειροκλέφτρας''. Και ήταν αμφότερα καλά. Το πρώτο ωραίο, αν και είχε περισσότερο tell παρά show. Όχι δηλαδή ότι κάτι τέτοιο είναι κατ' ανάγκη κακό, λίγη όμως δράση ουδέποτε έβλαψε. Σ' αυτό το σημείο να πω ότι σκέφτηκα να ξεκινήσω με την πενταλογία από την οποία έχω ως θύμηση, τις καλύτερες των εντυπώσεων. Δεν το έκανα όμως γιατί θέλω μέσα στη χρονιά να τελειώσω όλα τα μεταφρασμένα του Αιώνιου Πρόμαχου. Και το overdose θα με γονάτιζε. Μπορεί λοιπόν σε αυτή την περίπτωση να μου φαινόταν ρηχό, να με κούραζε. Έτσι όμως μόνο του, έφυγε γρήγορα και ευχάριστα. Αλλά ήταν το δεύτερο που αποδείχθηκε πραγματικός δυναμίτης. Επειδή με ενδιαφέρουν τα του Β' Π.Π. ανέμενα λίγο- πολύ να μου κινήσει το ενδιαφέρον. Όχι όμως και σ' αυτό το βαθμό! Σίγουρα θα το ξαναπιάσω κάποια στιγμή, εκτός ''σειράς''.

Στη συνέχεια ο δούκας, ορμώμενος εκ Γερμανίας. Προσωποποιεί με το πάθος του για την ελευθερία, την τελευταία ελπίδα αντίστασης κατά της Μεγαλοβρετανίας. Του μεγάλου δυνάστη της εποχής του. Δεν ξέρω τι ακριβώς είχε ο Μούρκοκ στο μυαλό του, προσωπικά όμως μου άρεσε που έθεσε ως τέτοιο την πατρίδα του. Και όχι ξέρω 'γω κάποιο άλλο αντίπαλο δέος. Μου φάνηκε ρεαλιστικό, προσέδωσε μία κάποια αληθοφάνεια, στο βαθμό που ευσταθεί ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός. Ωραίες οι παραλλαγές των χωρών και ονομάτων, κόλλησαν καλά με το όλο παρανοϊκό κλίμα. Και όπου παράνοια, όχι απαραιτήτως ο βαρόνος Μελιάδους. Ναι, μιας και αρχικά είχε κάποια -λίγα- ψήγματα λογικής. Έστω και διεστραμμένης. Αλλά ο βασιλιάς του. Δεν γινόταν με το... περιορισμένο του περιβάλλον να μην μου φέρει αμέσως -αμέσως όμως με το που το διάβασα!- στο νου τον Κρανγκ από τα Χελωνονιντζάκια   Άσχετο, το καταλαβαίνω. Δεν μπόρεσα όμως να αντισταθώ στο πειρασμό  Ωραίος και ο ντ' Αβέρκ με το φλεγματικό του χιούμορ, μου φάνηκε καλύτερα σκιαγραφημένος από τον Χόκμουν. Ενώ δεν έλειπαν και άλλοι ευγενείς με τις ίντριγκες τους. 

Υπήρχαν λάθη επιμέλειας. Ελάχιστα όμως, δεν αμαύρωναν την συνολικά καλή εικόνα. Ξεχωριστό δε τόνο έδιναν οι εικόνες. Πολύ σπάνια πλέον τις συναντώ, είναι λοιπόν ευπρόσδεκτες. Ένα μικρό διάλειμμα, και θα συνεχίσω σύντομα και με τα επόμενα. 

Edited April 15, 2023 by Δημήτρης

[Δημήτρης]

Διάβασα και τις δύο άλλες σειρές που είχαν μείνει, τα Κόρουμ πρώτα. Και χμμμ... Δυσκολεύομαι να πω αν μου άρεσαν τελικά ή όχι. Χωρίς αυτά καθαυτά να είναι κακά, κάθε άλλο, η ζυγαριά μάλλον γέρνει προς το μείον. Έστω και οριακά. Κάπου ένιωσα να κουράζομαι, να είναι παρά το μικρό τους μέγεθος, παραφορτωμένα. Αν ήταν π.χ. τέσσερα όπως τα Χόκμουν, ίσως και να μου άρεζαν περισσότερο. Είχαν όμως τις στιγμές τους καλύτερη εκ των οποίων θα έλεγα, η τραγικότητα του πρωταγωνιστή. Για την παρακμή της φυλής του, όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Ναι, αυτή η αντισυμβατικότητα λειτούργησε καλά. 

Τέλος, τα Ερεκόζι. Ωραίο το πρώτο μέρος με τα ηθικά διλλήματα και το twist στη πλοκή. Το να αρχίζει ο ήρωας να αμφιβάλλει για τα πιστεύω του. Τις ''σταθερές'' του, στο βαθμό τέλος πάντων που υφίστανται σ' ένα τέτοιο αλλοπρόσαλλο (πολυ)σύμπαν. Το συνθετικό στη παρένθεση παραλίγο να ξεχνούσα να το βάλω, είναι νομίζω απαραίτητο 😛 Το ότι ήταν καταδικασμένος να πολεμάει αέναα σε όλες τις διαστάσεις. Όταν το μόνο που αποζητούσε ήταν ηρεμία, με την τραγωδία του να έγκειτο στο ότι είχε επίγνωση της μοίρας του. Έστω και αμυδρή, μέσα από όνειρα και θολές θύμησες. Το δεύτερο δεν μου άρεσε, με κατέθλιψε η μουντή του ατμόσφαιρα! Ωραίο όμως το κλείσιμο, δυνατό. Έπαιξαν ρόλο τα ναζιστικά εκεί προς το τέλος, αλλά μου άρεσε και η ίδια η ιστορία. 

Ωραίο λοιπόν το concept του Αιώνιου Πρόμαχου. Τα βιβλία δεν είναι αριστουργήματα, αν και υποκειμενικά είναι όλα αυτά. Αλλά ναι, είναι καλά. Θα ήθελα να μεταφράζονταν και άλλων χαρακτήρων όμως δύσκολο, δεν ήξερα ότι είναι τόσοι πολλοί. Για την απόλαυση της ανάγνωσης όσο και για να έχω μία καλύτερη εικόνα στο μυαλό μου. Σε κάθε περίπτωση όμως προτείνονται. Και για τους έμπειρους αναγνώστες. Που θέλουν να πάρουν μία ανάσα με εύπεπτα, πλην όμως ποιοτικά αναγνώσματα. Πριν ξαναβουτήξουν σε άλλη μία ατελείωτη ν-λογία με γκουμούτσες. Κυρίως όμως για τους νέους, έφηβους. Που τώρα κάνουν τα πρώτα τους βήματα στους κόσμους του φάντασυ. Τους ζηλεύω btw γι' αυτό, στη σκέψη των -επικών- προοπτικών που ανοίγονται μπροστά τους. Και ψάχνουν για κάτι απλοϊκό πριν αρχίσουν να καταδύονται στα βαθιά. Ναι, για αυτούς θα έλεγα ότι ο Μούρκοκ είναι ότι πρέπει. 

Edited June 18, 2023 by Δημήτρης

[Spyrex]

Συνάδελφος μου πρότεινε τη σειρά με τον Έλρικ και δεν άργησα να την ξεκινήσω. Είμαι πολύ ενθουσιασμένος, το γράψιμο του Μούρκοκ είναι υπέροχο, και ο Έλρικ είναι ένα άκρως συμπαθητικός βασιλιάς. Οι τελευταίες 30 σελίδες ήταν υπέροχες, είχα χάσει την αίσθηση του χρόνου και όταν τελείωσε το βιβλίο το άφησα στο τραπεζάκι της καφετέριας όπου καθόμουν γεμάτος ωραίες αναμνήσεις και μπόλικη μαγεία. Για να δούμε τι καλό μας επιφυλάσσει αυτή η σειρά!

[Spyrex]

Διάβασα και το Κάστρο του Μαργαριταριού. Μου άρεσε κι αυτό αρκετά, όχι όμως όσο το πρώτο. Απόλαυσα ιδιαίτερα τις τελευταίες 100 σελίδες. Από την άλλη, νομίζω ότι το γράψιμο έχει μερικά θεματάκια.

Spoiler

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να εμφανίζεται μισή ντουζίνα μαυροντυμένων αντρών, να σκοτώνει τους δύο και να μένουν πέντε.

Εννοείται πως σύντομα θα συνεχίσω κανονικά το ταξίδι μου με οδοιπόρο τον Έλρικ του Μελνιμπονέ!

[Spyrex]

Διάβασα και το τρίτο της σειράς (με τη σειρά δηλαδή που τους έχουν δώσει οι εκδόσεις Αίολος) με τίτλο Ταξιδιώτης στις θάλασσες της μοίρας. Ήταν κι αυτό ένα ωραίο βιβλίο, αποτελείται από τέσσερις επιμέρους ιστορίες. Αν και η πρώτη ιστορία που έχει και τον τίτλο του βιβλίου δεν είναι αυτή που μου άρεσε περισσότερο, το τρίτο μέρος της ήταν ασύλληπτο. Είχα πάθει πλάκα με τον κόσμο που έχει δημιουργήσει ο Μούρκοκ. Αντιθέτως, το πρώτο μέρος της εν λόγω ιστορίας όπου συναντιούνται όλοι μαζί οι ήρωες και από μερικά άλλα βιβλία του ('Ελρικ, Χόκμουν, Ερεκόζι, Κόρουμ) δεν μου άρεσε ιδιαίτερα. Σε γενικές γραμμές όμως το βιβλίο μου άρεσε και κάποια στιγμή θα πιάσω και το τέταρτο της σειράς.