Jump to content
synodoiporos

Χ.Φ. Λάβκραφτ, Ο πατέρας του σύγχρονου τρόμου..

Recommended Posts

synodoiporos

Edit: To παρακάτω κειμενο έχει γραφτεί από τον Λουκά Καβακοπουλο και ειναι ο προλογος απο το βιβλιο Άγνωστοι Τρόμοι. Δείτε και στο http://www.in.gr/BOOKS/lovecraft/default.htm

Το σημειώνουμε για λόγους πληρότητας και αναγνώρισης του συγγραφέα του.

 

Ο Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ (1890-1937) είναι ο άνθρωπος που επηρέασε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο τη λογοτεχνία του Φανταστικού του 20ου αιώνα.

 

Σε όλα τα πεδία της μοντέρνας φαντασίας, είτε πρόκειται για λογοτεχνία υπερφυσικού τρόμου, είτε για επιστημονική φαντασία, είτε για επική ή ηρωική φαντασία, δεν υπάρχει ούτε ένας συγγραφέας που να μην έχει επηρεαστεί σε ένα ή πολλά επίπεδα, από το απίστευτο όραμα του.

 

Οι μεγάλοι και αναγνωρισμένοι Ώγκαστ Ντέρλεθ, Ρόμπερτ Μπλοχ, Κλαρκ 'Αστον Σμιθ, Ρόμπερτ Χάουαρντ, Φριτς Λάιμπερ, Μπράιαν Λάμλεϋ, Ράμσεϋ Κάμπελ, Φίλιπ Κ. Ντικ, Ρέη Μπράντμπερυ, Στήβεν Κινγκ, Κλάιβ Μπάρκερ, Ρόμπερτ 'Αντον Γουίλσον, Κέννεθ Γκραντ, Χόρχε Λουίς Μπόρχες -καθώς και μια ατελείωτη ακόμη σειρά συγγραφέων, που συνεχίζουν να δημιουργούν και είναι ακόμη πολύ νέοι για να τους γνωρίζουμε και να τους αναφέρουμε- έχουν «δανειστεί» και εξέλιξαν το όραμα που ο Λάβκραφτ δημιούργησε.

 

Αυτό το εφιαλτικό αλλά και τόσο εμπνευστικό «όραμα», που διαφαίνεται μέσα από όλα τα κείμενα του Λάβκραφτ, είναι αυτό που αργότερα ονομάστηκε από τον 'Ωγκαστ Ντέρλεθ «Μυθολογία Κθούλου» (Cthulhu Mythos).

 

Δεν πρόκειται για μια αυστηρά δομημένη μυθολογία, αλλά για κάποιες απλές παρατηρήσεις σ' ένα κοινό σεναριακό υπόβαθρο, που φαίνεται να συνδέει τις ιστορίες του Λάβκραφτ. Το όνομα της προέρχεται από το πλοκαμοφόρο εξωγήινο τέρας που ονειρεύεται και περιμένει στην βυθισμένη πόλη της R'lyeh, που είναι και η κύρια ιδέα του κλασικού πια αριστουργήματος του Λάβκραφτ "Το Κάλεσμα του Κθούλου" (The call of Cthulhu).

 

Για τους περισσότερους αναγνώστες, η Μυθολογία έχει σαν βασικό της χαρακτηριστικό μια σειρά από εξωγήινες οντότητες, που περιλαμβάνουν τον Γιογκ-Σοθώθ, τον Νυαρλαθοτέπ και τον ηλίθιο θεό Αζαζώθ, που ξαπλώνει στο κέντρο του Υπέρτατου Χάους «περικυκλωμένος από την βραδυκίνητη ορδή των ηλίθιων και άμορφων χορευτών του και υπνωτισμένος από το χαμηλό, μονότονο σφύριγμα ενός δαιμονικού φλάουτου, κρατημένου σε ανώνυμες οπλές».

 

Αυτό το πάνθεο των Εξώτερων θεών, που στη Μυθολογία Κθούλου ονομάζονται Μεγάλοι Παλαιοί, παραφυλάει στα όρια της δικιάς μας χωροχρονικής συνέχειας, και εισβάλλει στον κόσμο μας μέσα από «σχισίματα της πραγματικότητας», που προκαλούνται από παράξενες επιστημονικές μεθόδους, όνειρα και φριχτές τελετουργίες.

 

Ο ανοιχτόμυαλος μελετητής δεν θα παρατηρήσει μόνο την αξία της έμπνευσης όλων αυτών, αλλά και την ενδιαφέρουσα λογοτεχνική πρωτοτυπία τους. Τα διηγήματα που ακολούθησαν τη φόρμα του Καλέσματος, κατάφεραν να περιπλέξουν μέσα σ' αυτήν όλα τα διαφορετικά ρεύματα της φανταστικής λογοτεχνίας. Συνδύασαν την επιστημονική φαντασία, το είδος που δημιούργησε ο μεγάλος Λόρδος Ντάνσανυ και που ονομάστηκε αργότερα fantasy, τον υπερφυσικό τρόμο (supernatural horror), στον οποίο μεγαλούργησαν συγγραφείς όπως οι 'Αμπροουζ Μπηρς, Ρόμπερτ Τσέημπερς και Αλτζερνον Μπλάκγουντ, αλλά και το «αστυνομικό» μυθιστόρημα μυστηρίου και suspense, που δημιούργησε ο μεγάλος Έντγκαρ 'Αλαν Πόε. Ο μεγαλοφυής Λάβκραφτ κατάφερε να συνδυάσει όλα αυτά τα είδη -καθώς και δεκάδες άλλες ξέχωρες μέχρι τότε επιρροές- σε ένα πολύπλοκο καινούργιο δημιούργημα, που κανείς δεν ήξερε πώς να ονομάσει, γιατί ήταν εξαιρετικά σύνθετο για να μπει σε μια απλή κατηγορία, αλλά και πολύ συγκεκριμένο για να μην δημιουργήσει από μόνο του μια καινούργια. Έτσι κάποιοι -με πρώτο τον Ώγκαστ Ντέρλεθ- ονόμασαν το είδος «Μυθολογία Κθούλου», λόγω της έλλειψης καταλληλότερου ονόματος.

 

Στο βιογραφικό σημείωμα για τον Χ. Φ. Λάβκραφτ, που υπάρχει στο βιβλίο Κθούλου, ο Παντελής Γιαννουλάκης προσθέτει:

 

«Παρ' όλα αυτά, η Μυθολογία Κθούλου αποτελεί ένα μικρό μόνο μέρος από τα διηγήματα του Λάβκραφτ και -κατά την προσωπική μου γνώμη- είναι αμελητέα μπροστά στη σπουδαιότητα όλου του έργου του (συμπεριλαμβανομένης και της αλληλογραφίας του, της ποίησης και των δοκιμίων του). Μάλιστα, συχνά έγινε η αιτία να θεωρηθεί το έργο του "γραφικό", εξαιτίας κάποιων γραφικών λογοτεχνικών προσεγγίσεων που συχνά γίνονται σήμερα από πολλούς "θιασώτες" αυτής της νεο-μυθολογίας. Παρ' όλα αυτά, παραμένει ίσως το πιο σκοτεινό κεφάλαιο της Ιστορίας του Φανταστικού.

 

»Ο κύριος υπαίτιος για τη διάδοση του σχήματος της Μυθολογίας Κθούλου, ήταν ο συγγραφέας Ώγκαστ Ντέρλεθ (August Derleth, 1909-1971, Wisconsin USA), πιστός φίλος και μαθητής του Λάβκραφτ, ο οποίος, μετά το θάνατο του Χάουαρντ ίδρυσε το θρυλικό εκδοτικό οίκο Arkham House, αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στην έκδοση του έργου του Λάβκραφτ και των συγγραφέων του λαβκραφτικού κύκλου.

 

Ο Λάβκραφτ ήταν σχετικά άσημος όσο ζούσε (δημοσίευε τα διηγήματα του στο pulp περιοδικό Weird Tales και σε ερασιτεχνικά έντυπα της εποχής) και πέθανε μόνος και φτωχός.

 

Οφείλει τη μεταθανάτια αναγνώριση και διασημότητα του στην αφοσίωση του Ντέρλεθ, ο οποίος έκανε σκοπό της ζωής του να ολοκληρώσει ο ίδιος πολλά από τα ημιτελή διηγήματα του Λάβκραφτ και να κάνει ευρύτερα γνωστό το έργο του φίλου του και τον προσωπικό του κόσμο.

 

«Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι σε όσους από τους αναγνώστες της Λαβκραφτικής Παράδοσης δεν το έχουν υπ' όψιν τους: ο Λάβκραφτ και ο Ντέρλεθ δεν συναντήθηκαν ποτέ προσωπικά, παρά μόνο αλληλογρα-φούσαν (το ίδιο ισχύει και για τον Κλαρκ 'Αστον Σμιθ και τον Ρόμπερτ Χάουαρντ). Ο Ντέρλεθ είδε για πρώτη φορά τον Λάβκραφτ, νεκρό. Επίσης, ο Λάβκραφτ δεν αναφέρθηκε ποτέ στον τίτλο "Μυθολογία Κθούλου", ούτε θεωρούσε πως τα συγκεκριμένα διηγήματα του δημιουργούσαν ένα συγκεκριμένο μυθολογικό κύκλο. Ο όρος "Cthulhu Mythos" επινοήθηκε από τον Ντέρλεθ, μετά το θάνατο του Λάβκραφτ.»

 

Αν και πρέπει να αναγνωρίσουμε τη «γραφικότητα» σε πολλούς από τους κακούς και άτεχνους μιμητές του Λάβκραφτ, αν προσπαθήσει κανείς να μελετήσει όλα τα μεγάλα αναπάντητα μυστήρια του κόσμου μας, θα ανακαλύψει πως η έμπνευση του έχει επηρεάσει τομείς που φαινομενικά δεν σχετίζονται καθόλου με τη λογοτεχνία του Φανταστικού. Η μοντέρνα συνωμοσιολογία, η φιλοσοφία του 20ου αιώνα, η αποκρυφιστική σκέψη, ο μαγικός ρεαλισμός, η έρευνα του παράξενου, η παραψυχολογία αλλά και η ψυχολογία η ίδια, πολλαπλά κινήματα εικαστικών, μουσικής, δεκάδες κινήματα underground και εκατοντάδες ακόμη πτυχές αυτού του παράξενου πράγματος που ονομάζεται 20ος αιώνας, έχουν όλα μέσα τους, σε μικρές ή μεγάλες δόσεις, κομμάτια από την παράξενη και απροσδιόριστης καταγωγής έμπνευση του. Δεν θα υπερβάλλω σε καμιά περίπτωση, αν ισχυριστώ πως από την οπτική μου γωνία, αναγνωρίζω τις ιδέες του Λάβκραφτ πίσω από οποιαδήποτε ενδιαφέρουσα «νοητική» κατασκευή των τελευταίων 30 ή 40 ετών, από τότε που ο συγγραφέας αυτός έλαβε την παγκόσμια αναγνώριση που του άξιζε.

 

Όπως λοιπόν είναι κατανοητό, σ' αυτόν εδώ τον πρόλογο δεν είναι δυνατόν να σας παρουσιάσω ολόκληρο το συνδυασμό μυστηρίων που κρύβονται πίσω από τη ζωή και το έργο του συγγραφέα. Εξάλλου, δεν πιστεύω σε καμιά περίπτωση πως αυτό το βιβλίο θα είναι το τελευταίο που θα διαβάσετε με επίκεντρο τον Λάβκραφτ, αλλά -αν δεν είστε ήδη ένας μελετητής του- είμαι σίγουρος πως θα παρασυρθείτε από αυτό για να μελετήσετε και να ερευνήσετε τη ζωή και τις εμπνεύσεις αυτού του τρομακτικά αινιγματικού συγγραφέα.

 

Ο Παντελής Γιαννουλάκης έχει δημοσιεύσει μια εμπεριστατωμένη βιογραφική μελέτη του -που είναι ταυτόχρονα και μια εμπνευσμένη αναζήτηση των πηγών και των εμπνεύσεων του μεγάλου συγγραφέα- στο βιβλίο Χ. Φ. Λάβκραφτ, "Ταξίδι στη Μοναξιά τον Χρόνου", ενώ μαζί με τον Παντελή, έχουμε κάνει μια πλήρη παρουσίαση της Μυθολογίας Κθούλου στο βιβλίο που ονομάσαμε απλά, Κθούλου.

 

Το δεύτερο ενδιαφέρον θέμα που πρέπει να έχει υπόψη του ο αναγνώστης του βιβλίου, είναι η παράξενη περίπτωση όχι του συγγραφέα, αλλά του ανθρώπου Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ.

Ήταν ένας ιδιαίτερα ταπεινός -αλλά ταυτόχρονα αριστοκρατικός- άνθρωπος, με τεράστιες ευαισθησίες, λεπτό χιούμορ, απύθμενη γνώση για όλες τις πτυχές της λογοτεχνίας. Δυστυχώς, ενώ ήταν μεγάλη ιδιοφυΐα σε δεκάδες τομείς, δεν είχε καμιά διάθεση να παίξει το επαγγελματικό παιχνίδι του «συγγραφέα». Δεν πίεσε ποτέ τις καταστάσεις για να κερδίσει χρήματα, δεν κυνήγησε ποτέ τη δημοσιότητα, ούτε τις ευκαιρίες. Ήταν ερωτευμένος με την συγγραφική, με έναν τρόπο απόλυτα γνήσιο, ήταν ο απόλυτος «ερασιτέχνης» δηλαδή «εραστής της τέχνης», και σε καμιά περίπτωση δεν ήθελε να την εκμεταλλευτεί για τους ταπεινούς σκοπούς ενός επαγγελματία, δηλαδή να ζήσει από αυτήν.

 

Έτσι, δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει «παραγωγικός» αλλά υπέγραψε στη διάρκεια της ζωής του ελάχιστα έργα. Επίσης, δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει «εμπορικός», αλλά έγραφε μονάχα για θέματα και ατμόσφαιρες που τον απασχολούσαν. Ελάχιστα διηγήματα του δημοσιεύτηκαν όσο αυτός ζούσε. Τα περισσότερα βρέθηκαν κλειδωμένα στα συρτάρια του, μισοτελειωμένα, χωρίς να τους έχουν γίνει ποτέ διορθώσεις και αναθεωρήσεις. Ακόμη κι έτσι όμως, σε κάθε έργο του κρύβεται ένας τεράστιος πλούτος ατμοσφαιρών, παράξενων ιδεών και φιλοσοφικών αναζητήσεων, που ανάλογος δεν συγκεντρώθηκε παρά από ελάχιστους άλλους ανθρώπους της ιστορίας.

 

Δυστυχώς, οι άνθρωποι είμαστε ιδιαίτερα σκληροί -και πολλές φορές ανόητοι. 'Οταν μέσα από τις προσπάθειες δεκάδων φίλων και οπαδών του τα έργα του Λάβκραφτ είδαν τελικά το φως -και ενώ, όπως είπαμε, η έμπνευση του επηρέασε εκατοντάδες μεγάλους καλλιτέχνες, σκηνοθέτες, συγγραφείς, φιλόσοφους- η στείρα ακαδημαϊκή λογοτεχνική κοινότητα απέρριψε αρχικά το Λάβκραφτ και δεν τον δέχτηκε σαν μεγάλο συγγραφέα, γιατί... τα κείμενα του είχαν λάθη. Αντί να αναγνωριστεί η σπανιότατη ικανότητα του στο χειρισμό και την κατασκευή λογοτεχνικών πραγματικοτήτων, κατηγορήθηκε πως χρησιμοποιούσε «υπερβολικά επίθετα». Αντί να αναγνωριστεί πως με τα διηγήματα του δημιουργούσε ένα καινούργιο μεγάλο ρεύμα, σχολιάστηκε πως έγραφε «ιστορίες με τέρατα». Και δυστυχώς, η αμερικάνικη εμπορική πραγματικότητα δεν βοήθησε καθόλου να διορθωθεί αυτή η αδικία. Οι άσχετοι πωλητές βιβλίων δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν στον Λάβκραφτ τίποτε παραπάνω από μια «ακατάσχετη τερατολογία», όπως ακριβώς δεν μπόρεσαν να αναγνωρίσουν τίποτε παραπάνω από «παιδικές ιστορίες» στα καταπληκτικά φιλοσοφικά παραμύθια του C. S. Lewis ή «ιστορίες με διαστημόπλοια και ρομπότ» στον μεταγενέστερο μεγάλο Φίλιπ Ντικ.

 

Αλλά τελικά, όπως συμβαίνει πάντοτε, οι σημαντικοί άνθρωποι αναγνωρίζονται μόνο μετά το θάνατο τους. Ίσως επειδή ο Χ. Φ. Λάβκραφτ ήταν πολύ μεγαλύτερος από ότι μπορούσαν να καταλάβουν οι σύγχρονοι του, ακόμη και αφού πέθανε άργησε να αναγνωριστεί.

 

Έπρεπε να περάσουν σχεδόν 50 χρόνια(!) από το θάνατο του για να φτάσει το έργο του στην Ελλάδα, και έπρεπε πρώτα να «εγκλιματιστούμε» στην νέα εποχή της σχεδόν μαγικής τεχνολογικής και επιστημονικής εξέλιξης, για να καταλάβουμε τι περίπου υπαινισσόταν ο άνθρωπος αυτός στα διηγήματα του. Και μη νομίσετε φυσικά πως σήμερα είναι απόλυτα κατανοητό σε όλους το βάθος του οράματος του. Κανείς δεν είναι σίγουρος αν αυτά που κάποιοι απορρίπτουν σαν «αποκρυφιστικά γαρνιρίσματα» στα κείμενα του -αφού δεν μπορούμε να τα κατανοήσουμε- είναι ή δεν είναι σημαντικές ιδέες που απλώς δεν έχουμε τα κλειδιά για να ξεκλειδώσουμε.

 

Σκεφτείτε πως ο Λάβκραφτ μιλούσε το 1930 για υπερδιάστημα και χωροχρόνο, για τετραδιάστατες γεωμετρίες και νοητικές οντότητες, για μακρινούς πλανήτες σε άλλα ηλιακά συστήματα και όντα που η βιολογία τους βασίζεται σε αρχές τελείως διαφορετικές από αυτές της δικής μας βιολογίας. Την ίδια εποχή, ενώ η επιστημονική γνώση αυτών των πραγμάτων ήταν μεν υπαρκτή, ελάχιστοι υποψιάζονταν πως ο χώρος και ο χρόνος είναι σχετικά και όχι απόλυτα, πως υπάρχει κάτι πέρα από τον πλανήτη μας, πως τα μαθηματικά μελετούν διαστάσεις πέρα από τις τέσσερις γνωστές. Αν και νομίζουμε πως σήμερα η άγνοια έχει πλέον μειωθεί, λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να φανταστούν τι σημαίνουν όλα αυτά.

 

Όσοι έχετε υπόψη σας το συνολικό έργο που είναι υπογεγραμμένο από τον Λάβκραφτ, σίγουρα θα έχετε την απορία, πώς ένας άνθρωπος που κινήθηκε τόσο ταπεινά όσο ο συγγραφέας αυτός, κατόρθωσε να επηρεάσει σε τέτοιο βαθμό. Τα άπαντα του (που δημοσιεύτηκαν από τον εκδοτικό οίκο Arkham House, που ίδρυσε ο στενός αλληλογράφος και φίλος του Λάβκραφτ, συγγραφέας Ώγκαστ Ντέρλεθ) σχημάτιζαν μετά βίας τρία βιβλία μέσου μεγέθους. Αλλά, όπως αργότερα ανακαλύφθηκε, ο Λάβκραφτ είχε γράψει και δεκάδες άλλα διηγήματα και κείμενα, τα οποία, πολύ απλά, δεν υπέγραφε ο ίδιος. Ο Λάβκραφτ για να επιβιώσει, εργάστηκε σαν «ghost-writers», σαν συγγραφέας-φάντασμα, που για ελάχιστα χρήματα έγραφε διηγήματα για λογαριασμό άλλων. Ο Παντελής Γιαννουλάκης, περιγράφει πολύ αναλυτικά όλη αυτή την παράξενη κατάσταση στο βιβλίο του Χ. Φ. Λάβκραφτ, Ταξίδι στη Μοναξιά τον Χρόνου:

 

«Γύρω στο 1918-19, ο Χάουαρντ ανακάλυψε ότι κάποιοι από τους συναδέλφους του στην Ένωση Ερασιτεχνικού Τύπου και κάποιοι ανταποκριτές του, ευχαρίστως θα τον πλήρωναν για να διορθώνει, να επιμελείται και να διασκευάζει τα γραπτά τους (για να κάνει revisions). Οι φίλοι του τον παρότρυναν να ακολουθήσει την καριέρα του συγγραφικού επιμελητή. Φυσικά, οι αμοιβές ήταν πενιχρές, αλλά τουλάχιστον ο Χάουαρντ θα δούλευε στο στοιχείο του. Μέχρι τότε, είχε δοκιμάσει το συγγραφικό ταλέντο του γράφοντας πολλά ποιήματα και δοκίμια, άρθρα και αναλύσεις, και είχε ήδη γράψει (μέχρι το 1919) μερικά αξιόλογα διηγήματα:

 

Ο Αλχημιστής (The Alchemist), Το Κτήνος Μέσα στη Σπηλιά (The Beast in Cave), Ντάγκον (Dagon), ο Τύμβος (The Tomb)), Πολάρις (Polaris), Πέρα από το Τείχος τον Ύπνου (Beyond the Wall of Sleep), Το Λευκό Καράβι (The White Ship), Η Καταδίκη που Ήρθε στη Σαρνάθ (The Doom that Came to Sarmath), Η Αναφορά τον Ράντολφ Κάρτερ (The Statement fo Randolph Carter).

 

» Ετσι, για να κερδίσει όσο μπορούσε τα προς το ζην, ο Λάβκραφτ έγινε "ghost-writer", ένας συγγραφέας-φάντασμα, που έγραφε και επιμε-λούνταν κείμενα στα οποία θα έμπαιναν οι υπογραφές άλλων.

 

Για όλη την υπόλοιπη ζωή του, υπολογίζω ότι τα 3/5 του εισοδήματος του προερχόταν από τέτοιου είδους εργασίες, το 1/5 από βοήθειες των συγγενών του (και αργότερα της γυναίκας του και κάποιων στενών φίλων) και μονάχα το υπόλοιπο 1/5 προερχόταν από τις σποραδικές δημοσιεύσεις των διηγημάτων του, κυρίως στο λογοτεχνικό περιοδικό Weird Tales.

 

»Ένα μεγάλο μέρος της εργασίας του με τις επιμέλειες και τα revisions, αποτελούνταν απλά από διορθώσεις ορθογραφικών λαθών, συντακτικού και γραμματικής, αλλά και κάποια βελτίωση του ύφους του γραπτού. Αλλά πολλές φορές, όταν μια ιστορία κάποιου πελάτη του ερέθιζε τη φαντασία του Χάουαρντ, ξανάγραφε όλο το κείμενο, χρησιμοποιώντας περισσότερο δικές του ιδέες, παρά τις αρχικές του συγγραφέα.

 

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα πολλοί να του δίνουν απλώς μερικές ιδέες τους σε μορφή πρόχειρων σημειώσεων, κι ο Λάβκραφτ να γράφει το έργο, το οποίο τελικά υπέγραφαν αυτοί ως δικό τους δημιούργημα. Σε άλλες περιπτώσεις, μέσω αλληλογραφίας, ο Λάβκραφτ τους έδινε δικές του ιδέες, αυτοί έγραφαν ένα σκαρίφημα, και έπειτα ο Χάουαρντ το διόρθωνε και το τελειοποιούσε για λογαριασμό τους. Καθώς απεχθανόταν τις εμπορικές συναλλαγές και είχε ελάχιστη συνείδηση της αληθινής αξίας του ταλέντου και των γνώσεων του, χρέωνε τους "πελάτες" του με τιμές κατά πολύ κατώτερες από τις συνηθισμένες της αγοράς.

 

»Σε μια λίστα του 1933, σημειώνει τιμές που δείχνουν ότι για την πλήρη επιμέλεια κέρδιζε μισό δολάριο για χίλιες λέξεις, ενάμισι δολάριο για πάνω από πέντε χιλιάδες λέξεις με αύξηση είκοσι σεντς ανά χίλιες λέξεις, ενώ για ένα πλήρες ghost-writing χρέωνε δύο δολάρια τη σελίδα. Φυσικά, οι τιμές είναι εξευτελιστικές, σχεδόν προσβλητικές, ακόμη και για εκείνη την εποχή. Και το αστείο είναι ότι σπάνια κατάφερνε να πληρωθεί ακόμη και τις τιμές αυτής της λίστας.

 

Ένα μικρό χαρακτηριστικό παράδειγμα της αισχρής εκμετάλλευσης που γινόταν εις βάρος αυτού του φτωχού μοναχικού συγγραφέα, είναι το πλήρες revision που έκανε για τον επίδοξο συγγραφέα Αντόλφ ντε Κάστρο, στη νουβέλα του "Ο Τελευταίος Εκτελεστής" (The Last Executioner), δεκαοκτώ χιλιάδων λέξεων, την οποία ο Λάβκραφτ ξανάγραψε εξ ολοκλήρου, κερδίζοντας δεκαπέντε δολάρια. Ο ντε Κάστρο πούλησε την ιστορία στο Weird Tales για διακόσια είκοσι δολάρια!

 

«Γενικά, ο Λάβκραφτ ήταν πολύ καλός στη δουλειά του, πολύ συνεπής και υπερβολικά εργατικός, αλλά και τελείως αγαθός, σχεδόν θεωρούσε ότι οι άλλοι του έκαναν χάρη που τον μίσθωναν. Με το ζόρι τα έβγαζε πέρα, και συχνά αντιμετώπιζε προβλήματα για να πληρωθεί ακόμη και τις πενιχρές αμοιβές του, τις οποίες πολλές φορές του τις καθυστερούσαν, ενώ υπήρχαν και περιπτώσεις που δεν τον πλήρωναν καν. Φυσικά, αυτός τους τα χάριζε. Μερικές φορές μάλιστα, έστελνε πίσω κάποια τσεκ, όταν θεωρούσε ότι δεν είχε εργαστεί αρκετά για κάποια αμοιβή κι ότι δεν του άξιζαν!

 

Όταν μία από τις τελευταίες πελάτισσες του τον είχε ρωτήσει πόσα θα της χρέωνε για μια μεγάλη εργασία, αυτός της είχε απαντήσει ότι μπορούσε να του πληρώσει ό,τι είχε ευχαρίστηση. Ο ίδιος έλεγε στους φίλους του ότι θα ήταν ευτυχισμένος αν κατάφερνε να κερδίζει δεκαπέντε δολάρια την εβδομάδα και πως αυτά του ήταν αρκετά. Περηφανευόταν ότι είχε καταφέρει να μειώσει τα έξοδα για φαγητό σε ενάμισι δολάριο την εβδομάδα(!!!), για να μπορεί να αγοράζει βιβλία και να κάνει κάποιες οικονομίες για τα ταξίδια του και για γραμματόσημα.

 

»Ο Ντέηβιντ Βαν Μπους, ένας από τους πρώτους πελάτες του Λάβκραφτ, παρέμεινε μία από τις βασικές πηγές εισοδήματος του για μία δεκαετία. Ο Μπους ήταν ομιλητής (έδινε διαλέξεις σε περιοδείες), «μαγνητικός θεραπευτής» και συγγραφέας μικρών βιβλίων που κοροϊδεύουν τον κόσμο, του στυλ "Πώς να Διαβάζετε τη Σκέψη των 'Αλλων", "Μάθετε τη Γλώσσα του Πρόσωπου και των Κινήσεων", "Πώς να Γίνετε Καλύτεροι στο Σεξ", "Πρακτική Ψυχολογία και Μάρκετινγκ", "Επιστημονικός Τρόπος Ζωής", "Ανάλυση Χαρακτήρων", "Το Μυστικό της Ευτυχίας", "Προσευχή και θεραπεία", "Μιλήστε με το Θεό", και άλλα παρόμοια.

 

Ο Μπους ήταν ένας κοντόχοντρος φαφλατάς τσαρλατάνος, με "μαγνητική γοητεία στο βλέμμα" και ψευδο-επιστημονική συμπεριφορά, είχε ακόμη και ποιητικές φιλοδοξίες, χωρίς ίχνος ποιητικού ταλέντου. Ο Λάβκραφτ εξοργιζόταν μαζί του, κυριολεκτικά τον μισούσε, και αηδίαζε που δούλευε για λογαριασμό του, αλλά δεν μπορούσε να αρνηθεί τη δουλειά, γιατί ο Μπους ήταν από τους ελάχιστους καλοπληρωτές. Αλλά, νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα από τα κείμενα που έδινε στον Χάουαρντ για επιμέλεια και διασκευή:

 

» "Η μεγαλοφυία συνίσταται στο να συλλέγεις το πιπέρι σου. Κάθε άνθρωπος έχει μια ορισμένη ποσότητα πιπέρι στον οργανισμό του. Ναι, έχεις. Τα σκουλήκια σε τρώνε, αν δεν έχεις πιπέρι στο σύστημα σου. Ακόμη κι αν πιστεύεις ότι δεν έχεις πιπέρι κι ότι σε τρώει το σαράκι, παρ' όλα αυτά έχεις μια ευκαιρία για να συλλέξεις όσο πιπέρι σου απομένει..." »

 

Ο Μπους έστειλε ένα "μαγνητικό" ποίημα στον Λάβκραφτ για να το διορθώσει:

 

Μην έχεις φάτσα κατσούφα και σουφρωμένη

Μοιάζεις σαν μπαμπουίνος, ναι

Πετά ένα χαμόγελο πάνω στο πηγούνι

όπως αυτό που έχει το φεγγάρι.

Κι έτσι με το χαμόγελο να ρίχνεις κάθ' εχθρό

δώσ' τα όλα, ναι, με προσόν, και τίναξέ τους στον αέρα!...

 

»Ο Χάουαρντ του το ξανάγραψε, μεταλλάσσοντας το κάπως έτσι:

 

Σκυθρωπό μην αφήνεις το πρόσωπο σου

μακριά το κτήνος δίωξε απ' τον καθρέφτη

κι ένα χαμόγελο ζωγράφισε στα χείλη

μέσα στη νύχτα όπως αυτό τον φεγγαριού.

 

Κι έτσι να χαμογελάς μπροστά στον εχθρό στις μάχες της ζωής

γενναία να βαδίζεις και για την αρετή να πολεμάς...

 

»Το 1921, έπειτα από τρία χρόνια ghost-writing για τον Μπους, ο Λάβκραφτ άρχισε να διαμαρτύρεται έντονα στους φίλους του ότι είχε αρχίσει να νιώθει "σαν βάλτος γεμάτος αηδιαστικές ανοησίες από τα απορρίμματα αυτού του απερίγραπτου ανθρώπινου τερατουργήματος που λέγεται Μπους..." (Κι αυτό ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσε να πει ο Χάουαρντ για έναν άνθρωπο, ξεπερνώντας βλάσφημα την ψύχραιμη ευγένεια του). »

 

Κατά την ίδια περίοδο, ο Λάβκραφτ ξανάγραψε δύο διηγήματα για λογαριασμό μιας πελάτισσας του, ερασιτέχνισσας ποιήτριας, της Γουίνιφρεντ Βιρτζίνια Τζάκσον, ή μάλλον, είχαν μια συγγραφική συνεργασία, γιατί αμφιβάλλω αν της πήρε Χρήματα, αφού την έβλεπε πολύ φιλικά, και απ' ότι φαίνεται ερωτικά. (Πολλά έχουν ειπωθεί για κάποιο αθώο ερωτικό ειδύλλιο που ίσως παίχτηκε μεταξύ τους). Και οι δύο ιστορίες εμφανίστηκαν σε διάφορα ερασιτεχνικά περιοδικά με τα ψευδώνυμα Λιούις Τέομπαλντ Τζούνιορ και Ελιζαμπώ Νέβιλ Μπέρκλεϋ. Σήμερα πλέον, θεωρούνται ως έργα του Χ. Φ. Λάβκραφτ.»

 

Τα διηγήματα που ο Λάβκραφτ έγραψε με άλλους όσο ζούσε ονομάστηκαν «συνεργασίες», άσχετα αν το όνομα του δηλωνόταν ή όχι στον τίτλο τους. Σε πολλά συγκεκριμένα διηγήματα μάλιστα (όπως π. χ. στο Έρπον Χάος αυτού του βιβλίου, που υποτίθεται πως το έγραψε μαζί με την Γουίνιφρεντ Τζάκσον), οι ακαδημαϊκοί μελετητές δεν αναγνωρίζουν ούτε μια πρόταση που να γράφτηκε από κάποιον άλλο πέρα από τον Λάβκραφτ.

 

Κανείς δεν ξέρει ποια είναι η περίφημη «συνεισφορά» της Τζάκσον στο διήγημα, και πολλοί αξιόλογοι μελετητές, όπως ο S. T. Joshi, ισχυρίζονται πως η Τζάκσον δεν πρόσθεσε ούτε μια λέξη, αλλά ο Λάβκραφτ θέλησε απλώς να της το αφιερώσει, προσθέτοντας το ψευδώνυμο της δίπλα στο δικό του.

 

Σε άλλες περιπτώσεις, όπως στην καταπληκτική μίνι-νουβέλα "Ο Λόφος", ο Λάβκραφτ βασίστηκε σε μια απλή ιδέα της υπογράφοντος συγγραφέα (σ' αυτή την περίπτωση της Ζήλια Μπίσοπ) και έγραψε ο ίδιος ολόκληρο το διήγημα. Έτσι, ο "Λόφος" συμβαδίζει απόλυτα με τα δικά του υπογεγραμμένα διηγήματα, που όπως είπαμε, ήταν τότε σχεδόν όλα άγνωστα, αδημοσίευτα και κλειδωμένα στο συρτάρι του.

 

Ο Ώγκαστ Ντέρλεθ και ο Φρανκ Μπέλκναπ Λονγκ προσπάθησαν μετά το θάνατο του να μειώσουν το μέγεθος τους και να επεξεργαστούν κάποια από αυτά τα διηγήματα, με σκοπό να τα δημοσιεύσουν στο Weird Tales, αλλά στο βιβλίο που κρατάτε βρίσκονται οι αρχικές, πρωτότυπες εκδόσεις, που ανακαλύφθηκαν ανάμεσα στα υπάρχοντα του Λάβκραφτ, γραμμένες από το χέρι του.

Πολλά από τα έργα του Λάβκραφτ αναγνωρίστηκαν από τις αναφορές που έκανε ο ίδιος και οι αλληλογράφοι του σ' αυτά, καθώς η αλληλογραφία τους ήταν πολύ περιεκτική σε σχετικές λεπτομέρειες. Όσο για τους υπογράφοντες συγγραφείς, οι περισσότεροι παραδέχτηκαν πως ο Λάβκραφτ ήταν αυτός που έγραψε πραγματικά τα κείμενα, κάτι που η λογοτεχνική ανάλυση επίσης απέδειξε.

 

Παρ' όλα αυτά υπάρχουν πιθανότατα εκατοντάδες διηγήματα του Λάβκραφτ που δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμη. Ίσως ο Λάβκραφτ να έχει γράψει ακόμη τα διηγήματα δεκάδων άγνωστων και γνωστών συγγραφέων. Οι αλλαγές όμως που πιθανόν να έγιναν στα κείμενα από τους συγγραφείς αυτούς, δυσκολεύει τον έργο της αναγνώρισης τους ως έργα του Λάβκραφτ. Η Terra Nova έχει δεκάδες άγνωστα διηγήματα του Λάβκραφτ, πέρα από αυτά που περιέχονται μέσα σε αυτό το βιβλίο, τα οποία είναι αναγνωρισμένα από τη διεθνή κοινότητα σαν δικά του. Φυσικά, έχουμε σκοπό να τα δημοσιεύσουμε όλα, στα επόμενα βιβλία που θα εκδοθούν στο μέλλον.

 

Μετά τον πρόωρο θάνατο του Λάβκραφτ, οι φίλοι και συνεργάτες του θεώρησαν υποχρέωση τους να συνεχίσουν το έργο του και να τελειώσουν τα διηγήματα του που είχαν μείνει ασυμπλήρωτα.

Ο Λάβκραφτ για ακόμη μια φορά έγινε ουγγραφέας-φάντασμα, αλλά αυτή τη φορά σαν πραγματικό φάντασμα... Οι φίλοι του προσπάθησαν να «επικοινωνήσουν πνευματικά μαζί του», να μείνουν πιστοί στο πνεύμα του και να αποδώσουν αυτό που γνώριζαν πως ήθελε να γράψει ο Λάβκραφτ.

 

Ειδικά ο Ντέρλεθ, με απόλυτο σεβασμό στο πνεύμα του χαμένου φίλου του, προσπάθησε να συμπληρώσει όλα τα ανολοκλήρωτα διηγήματα του. Αυτά τα διηγήματα ονομάστηκαν «αναθεωρήσεις» ή «συνεργασίες μετά το θάνατο». Το αν τα κατάφερε καλά ή όχι, είναι ακόμη και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, θέμα για πολλές διαφωνίες και συζητήσεις. Αλλά όλοι πρέπει να έχουμε υπόψη μας πως ο Ντέρλεθ είχε πραγματικά σκοπό να διατηρήσει τη μνήμη του αγαπημένου του δάσκαλου και φίλου.

 

Σε κάθε περίπτωση, ο αναγνώστης αυτού του βιβλίου πρέπει να έχει τη βεβαιότητα πως τα κείμενα που διαβάζει, είναι γραμμένα από τον Λάβκραφτ στο μεγαλύτερο μέρος τους. Ακόμη και στις περιπτώσεις που είναι «μετά θάνατον αναθεωρήσεις» είναι τόσο ποτισμένα από το πνεύμα του πραγματικού δημιουργού τους, από το όραμα του και την τεχνική του, που ανήκουν όντως σε αυτόν.

 

Ο Ώγκαστ Ντέρλεθ, για τις δικές του συνεισφορές -που μπορούμε να πούμε πως είναι οι μόνες στις οποίες ο όγκος της πρωτότυπης γραφής του Λάβκραφτ είναι ίσος ή μικρότερος από το τελικό μέγεθος του διηγήματος- γράφει: «Οι καλύτερες από αυτές τις ιστορίες είναι σίγουρα αρκετά καλές για να σταθούν ανάμεσα στις ιστορίες του Λάβκραφτ -και γιατί όχι;- αφού αυτός έγραψε το κύριο μέρος από ό,τι είναι αξιομνημόνευτο σ' αυτές!»...

Edited by Dain

Share this post


Link to post
Share on other sites
synodoiporos

Εdit: Και αυτο το κειμενο ειναι απο το βιβλιο Κθουλου του Παντελη Γιαννουλακη και του Λουκα Καβακοπουλου. Το σημειώνουμε για λόγους πληρότητας και αναγνώρισης του συγγραφέα του.

 

Ο Λάβκραφτ, το Νεκρονομικόν και το μυστήριο..

 

Ο H.P.Lovecraft (20/08/1890 - 15/03/1937) υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς ιστοριών τρόμου, στον αιώνα που μας πέρασε. Επηρέασε -και επηρεάζει ακόμα- ένα τεράστιο κύμα ανθρώπων που αποτελούν την «Λαβκραφτική Σχολή» και στόχος τους ήταν και είναι... ο τρόμος, το όνειρο, η φαντασία...

 

Ο Lovecraft υπήρξε επίσης, ένας από τους μεγαλύτερους επιστολογράφους όλων των εποχών (120.000 επιστολές, εκ των οποίων σώζονται μόλις οι 2.000 περίπου), τόσο που οι επιστολές του ως έργο θεωρούνται σημαντικότερες από το συγγραφικό του έργο. Εκτενέστερες πληροφορίες για τον χαρισματικό αυτόν άνθρωπο μπορεί κανείς να βρει στο βιβλίο του Παντελή Γιαννουλάκη «Ταξίδι στη μοναξιά του χρόνου».

 

Ο Lovecraft ήταν δημιουργός και ηγούταν, κατά κάποιο τρόπο, ενός τεράστιου κύκλου από συγγραφείς που μέσα από ανταλλαγές επιστολών επεδίωκαν τη δημιουργία μύθων (η μυθολογία kthulu είναι ίσως από τα σημαντικότερα επιτεύγματά τους) και θρύλων, καθώς και την ανταλλαγή προβληματισμών, απόψεων, ονείρων και πολλών άλλων πραγμάτων που προφανώς δε θα μάθουμε ποτέ. Αν παρακολουθήσει κανείς αυτήν την αλληλογραφική δραστηριότητα καθώς και το βάθος της διάνοιας και της μόρφωσης αυτού του κύκλου, θα καταλάβει ότι τους άρεσε ιδιαίτερα να εφευρίσκουν συνεχώς παράξενα παιχνίδια. Παιχνίδια της φαντασίας, ονειρικούς κόσμους, απερίγραπτες μορφές, ακατονόμαστες φαντασιώσεις, άγνωστες διαστάσεις σε έναν αλλιώτικο χωροχρόνο. Τέτοια στοιχεία ενδεικτικά αναφέρονται στο βιβλίο «Κθούλου»:

 

«Άλλες διαστάσεις - άλλοι πλανήτες - παράλληλοι κόσμοι - χωροχρονικά μυστήρια - απερίγραπτοι και ακατονόμαστοι εξωγήινοι - εξωδιαστατικά όντα - οι τόποι «πέρα από τα άστρα» - ο Αντίκοσμος - ολόκληρη η ιστορία του Δυτικού Αποκρυφισμού - εναλλακτικές κοσμοθεωρίες και μια Μυστική Ιστορία του Κόσμου - οι πλανήτες Άρης, Αφροδίτη και (κυρίως) ο Πλούτωνας (ο «Γιουγκώθ) - ο γαλαξίας της Ανδρομέδας - οι Πλειάδες (και οι «Υάδες») - ο Μπετελγκέζ - ο αστερισμός του Δράκοντα και του Βοώτη, ο Αρκτούρος και ο Ρίγκελ - Δρακονιανοί, Ερπετόμορφοι, Γκρίζοι, Δέρος, κλπ. - η Κούφια Γη, με όλα τα μυστήριά της - οι εναλλακτικές Προιστορίες - αρχαίες απόκρυφες παραδόσεις - παράξενες μυθολογίες διαφόρων λαών - τα νησιά του Ειρηνικού - οι έρημοι - ο βυθός της θάλασσας - Ατλαντίδα και Λεμουρία - Ιμαλάια, όρος Βέρμοντ, όρος Σάστα, Άνδεις, κ.α. - μυστικές βιβλιοθήκες - απαγορευμένα μαγικά βιβλία (Necronomicon, De Vermis Mysteriis, Unausorechlichen Kulten, Πνακωτικά Χειρόγραφα, το βιβλίο των Τζυάν, οι πινακίδες του Ναακάλ, κ.α.) - το Χειρόγραφο Βούνιτς - Κβαντική Φυσική - παράξενα επιστημονικά πειράματα - μεταλλάξεις και τερατογενέσεις - χαμένοι εξερευνητές (Συνταγματάρχης Π.Χ. Φώσετ, Ρ. Αμούνδσεν, Τ. Γουώτερτόουν, κ.α.) - Μάγοι και Αποκρυφιστές (Τζον Ντη, Άλισταιρ Κρόουλυ, Ρότζερ Μπέηκον, κ.α.) - Ανόργανα Όντα και εξωκοσμικοί δαίμονες (Κάρλος Καστανέντα, Κένεθ Γκραντ, κ.α.) - Η Έρπουσα Σκιά (βλ. Γιώργος Μπαλάνος) - Σουμεριακή, Ασσυριακή, Βαβυλωνιακή, Αιγυπτιακή, Ινδουιστική, Αμπορίτζιναλ, Εσκιμώικη, Ινδιάνικη, Ινδονησιακή, Αραβική και Ελληνική Μυθολογία - συγκεκριμένα έργα συγγραφέων του φανταστικού (Μπλάκγουντ, Μάχεν, Τσέημπερς κ.α.) - οι Ιλλουμινάτοι, το Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής, το Ο.Τ.Ο., το Cult of the Serpent, το Temple of Seth κ.α. [....] και τόσα άλλα πάρα πολλά... Το μεγαλύτερο ψηφιδωτό μυστηρίων που εμφανίστηκε ποτέ στη λογοτεχνία, το οποίο χρειάζεται βιβλιοθήκες ολόκληρες για να περιγραφτεί στην ολότητά του...»

 

Όπως γίνεται κατανοητό, τους άρεσε να παίζουν και να πειραματίζονται με τα πάντα - γνωστά και άγνωστα. Η δημιουργικότητα, η φαντασία και η ευφυία τους οδήγησαν αρκετό κόσμο να ψάχνεται επί χρόνια για το αν όντως είναι πραγματικά κάποια απαγορευμένα βιβλία, όπως π.χ. το Νεκρονομικόν. Δεν έχουν καταλήξει πουθενά ή τουλάχιστον δε θέτουν τα συμπεράσματά τους επί τάπητος.

 

Από τη μεριά μου θα προσπαθήσω να εκθέσω τα δικά μου συμπεράσματα, τα οποία ενδεχομένως να μπορούν να αμφισβητηθούν - μια έρευνα άλλωστε γι’ αυτό τον αχανή κόσμο του μυστηρίου δε μπορεί ποτέ να είναι άρτια και πλήρης...

 

«...Προσπάθησα να βρω κάποιο δρόμο μέσα στο σκοτάδι μου. Αθόρυβα, άρχισα να αλληλογραφώ με μοναχικούς στοχαστές κι ονειροπόλους απ’ όλη τη χώρα. Υπήρχε ένας ερημίτης στους λόφους της Δύσης, ένας σοφός στης ερημιές του Βορρά, ένας μυστικιστής ονειροπόλος κάπου στο Νιού Ήνγκλαντ, απομονωμένος στο Ροντ Άιλαντ [Εκεί ζούσε ο Lovecraft]. Ήταν απ’ αυτόν τον τελευταίο που πληροφορήθηκα για την ύπαρξη αρχαίων βιβλίων που έκρυβαν παράξενες γνώσεις. Ο άνθρωπος αυτός μου ανέφερε επιφυλακτικά για το θρυλικό Νεκρονομικόν και μου έκανε μια δειλή νύξη για το βιβλίο του Έιμπον, που οι φήμες λένε ότι ξεπερνούσε το προηγούμενο σε ανείπωτα βλάσφημη τρέλα. Είχε και ο ίδιος μελετήσει αυτές τις «Βίβλους» του αρχέγονου τρόμου, αλλά ήθελε πάση θυσία να με αποθαρρύνει από το να εμβαθύνω περισσότερο σ’ αυτόν το χώρο....»

 

Εδώ γίνεται μια από τις πρώτες αναφορές στο περίφημο Νεκρονομικόν. Αναφέρθηκε πρώτη φορά και αόριστα στο «The Nameless city», ενώ γίνεται μεγαλύτερη αναφορά στο «The Hound» (Το κυνηγόσκυλο, όπως έχει αποδοθεί στα Ελληνικά...). Συγκεκριμένα, στο κυνηγόσκυλο αναφέρει:

 

«Αν και το φυλαχτό ήταν κάτι τελείως ξένο για όλη την τέχνη και τη λογοτεχνία που οι λογικοί και ισορροπημένοι αναγνώστες γνωρίζουν, εμείς το αναγνωρίσαμε σαν ένα από τα αντικείμενα που υπαινίσσονται μέσα στο απαγορευμένο Νεκρονομικόν, του παράφρονα Άραβα Αμπντούλ Αλχαζρέντ: ήταν εκείνο το τρομακτικό ψυχικό σύμβολο της νεκροφαγικής λατρείας του απρόσιτου οροπεδίου του Λενγκ στην κεντρική Ασία...»

 

Αξίζει, γενικά, να σημειωθεί ότι στον Χαουαρντ άρεσε πολύ να υιοθετεί ξένες προσωπικότητες, με την έννοια του ότι συχνά στις επιστολές του ή στα διηγήματά του άλλαζε το όνομά του, είτε με αναγραμματισμό, είτε υιοθετώντας κάποιο άλλο όνομα φανταστικό (που γι’ αυτόν όμως κάτι σήμαινε). Μην ξεχνάμε ότι του άρεσε πολύ να «παίζει» με τις λέξεις, τα ονόματα και γενικότερα με το μυστήριο.

 

Ο Χάουαρντ Φίλλιπς Lovecraft ήξερε ήδη ανάγνωση στα δυο του χρόνια, έγραφε ποιήματα και μικρές ιστορίες τρόμου στα επτά του, ήξερε αρκετά καλά λατινικά και ελληνικά στα οκτώ του! Ήταν γεννημένος λογοτέχνης...

 

Ξέρουμε από τον ίδιο το Λαβκραφτ ότι το Νεκρονομικόν γράφτηκε από έναν παράφρονα Άραβα, τον Αμπντούλ Αλχαζρέντ από τη Σάνα της Υεμένης. Πόσο, όμως, πιθανό είναι να είχε διαβάσει ο Χάουαρντ το Νεκρονομικόν σε ηλικία πέντε χρονών;

 

«Σαν μωρό, η Σούζυ [η μητέρα του Λαβκραφτ] του διάβαζε τα συνηθισμένα παραμύθια που οι μαμάδες διαβάζουν στα παιδιά. Σύντομα όμως, ο ίδιος διάβαζε ακατάπαυστα. Το πρώτο βιβλίο που διάβασε μόνος του ήταν τα Παραμύθια των Αδερφών Γκριμ (Grim ’s Tales). Στα πέντε του χρόνια έπεσε στα χέρια του μια παιδική έκδοση του Χίλιες και Μια Νύχτες (The Arabian Nights). Αμέσως ερωτεύτηκε τη φαντασμαγορία και τις δόξες του μεσαιωνικού Ισλάμ, και περνούσε ώρες ατέλειωτες παίζοντας τον Άραβα.

 

Ανάγκασε τη μητέρα του να του φτιάξει μια Αραβική γωνία στο δωμάτιό του (με τέντα, αραβουργήματα και μαξιλάρια, αρωματικά δοχεία και γραφικές αραβικές εικόνες), άρχισε να συλλέγει ανατολίτικα αντικείμενα και ανακήρυξε τον εαυτό του μουσουλμάνο. Στα παιχνίδια του αυτά αποκαλούσε τον εαυτό του Αμπντούλ Αλχαζρέντ...» (Παντελής Γιαννουλάκης, Ταξίδι στη μοναξιά του χρόνου - βιογραφία στον H.P.Lovecraft).

 

Αργότερα ο ίδιος, διαβάζοντας την Οδύσσεια(!) ενέργησε αντίστοιχα και για τον ελληνικό πολιτισμό και τη μυθολογία του, παίρνοντας κάποια αρχαία αγαλματίδια και δημιουργώντας μια αντίστοιχη «αρχαία ελληνική γωνία» στο σπίτι του.

 

«Δεν είχα την ευκαιρία να παράγω καινούριο υλικό αυτό το φθινόπωρο, αλλά έχω ταξινομήσει σημειώσεις και συνόψεις για την προετοιμασία κάποιων τρομακτικών ιστοριών. Συγκεκριμένα έχω αντλήσει κάποια δεδομένα για το πασίγνωστο και ακατονόμαστο Νεκρονομικόν», γράφει ο Χάουαρντ σε ένα γράμμα προς τον Κλαρκ Άστον Σμιθ (έναν από τους αλληλογράφους του), στις 27 Νοεμβρίου 1927. Αυτή η αρχική παράγραφος του γράμματος αποτελεί άλλη μια αρχική εκδοχή - μια πρώτη αναφορά στο θρυλικό Νεκρονομικόν...

Πριν παραθέσω το δοκίμιο του Χ.Φ.Lovecraft για την ιστορία του Νεκρονομικόν, όπως μας την κάνουν γνωστή μέσα από τις σελίδες του Κθούλου ο Παντελής Γιαννουλάκης και ο Λουκάς Καβακόπουλος (δυστυχώς ή ευτυχώς, από τον «θαυμαστό» Νέο Κόσμο των σύγχρονων Ελλήνων, μόνο αυτοί οι δύο και ο Γιώργος Μπαλάνος -απ’ όσο μπορώ να γνωρίζω τουλάχιστον- έχουν ασχοληθεί με το έργο του Lovecraft), αξίζει να σημειώσω ότι ο αρχικός τίτλος του Νεκρονομικόν είναι Al Azif. Azif είναι η λέξη που χρησιμοποιούσαν οι Άραβες για να περιγράψουν το νυχτερινό ήχο των εντόμων, που, για τους ίδιους υποτίθεται πως είναι το ουρλιαχτό των δαιμόνων...

 

....«Συντέθηκε από τον Αμπντούλ Αλχαζρέντ, έναν τρελό ποιητή από τη Σανα της Υεμένης, που λέγεται ότι μεγαλούργησε κατά την περίοδο των Ομμιάδων Χαλιφών, γύρω στο 700 μ.Χ. Επισκεύτηκε τα ερείπια της Βαβυλώνας και της μυστικής υπόγειας Μεμφιδος και έζησε δέκα χρόνια μόνος στη μεγάλη νότια έρημο της Αραβίας -τη Ρόμπα Ελ Χαλίγιεχ ή «κενό διάστημα» των αρχαίων - και τη Ντάχνα ή «Βαθυκόκκινη» έρημο των μοντέρνων Αράβων, που θεωρείται ότι κατοικείται από προστατευτικά στοιχειακά και τέρατα του θανάτου.

 

Γι’ αυτήν την έρημο έχουν ειπωθεί πολλά περίεργα και απίστευτα θαύματα από εκείνους που καυχούνται πως την έχουν διασχίσει.

Στο τέλος της ζωής του, ο Αλχαζρέντ κατοικούσε στη Δαμασκό, όπου γράφτηκε το Νεκρονομικόν. Πολλά φοβερά αντικρουόμενα πράγματα ακούστηκαν για το θάνατο ή την εξαφάνισή του (το 738 μ.Χ.). Από τον Ιμπν Χαλικάν (βιογράφο του 12ου αιώνα) για παράδειγμα, αναφέρεται ότι αρπάχτηκε μέρα-μεσημέρι από ένα αόρατο τέρας που τον καταβρόχθισε με φρικαλέο τρόπο μπροστά σ’ ένα μεγάλο αριθμό παγωμένων από το φόβο μαρτύρων.

 

Πολλά λέγονται για την τρέλα του. Ισχυριζόταν ότι είχε βρεθεί στο παραμυθένιο Ιρέμ ή Πόλη των Κιόνων και ότι είχε βρεί κάτω από τα ερείπια μιας συγκεκριμένης ανώνυμης πόλης τα συγκλονιστικά χρονικά και τα μυστικά μιας φυλής παλαιότερης από την ανθρωπότητα. Δεν ήταν παρά ένας συνηθισμένος μουσουλμάνος που λάτρευε τις άγνωστες οντότητες που αποκαλούσε Γιογκ-Σοθώθ και Κθούλου [αυτό πρέπει να είναι ένα ειρωνικό σχόλιο, Λ.Κ.].

 

Το 950 μ.Χ. το Αλ Αζίφ, που είχε επιτύχει να γίνει γνωστό, αν και κυκλοφορούσε μόνο κρυφά μεταξύ των φιλοσόφων της εποχής, μεταφράστηκε στα Ελληνικά από τον Θεόδωρο Φιλέτα εκ Κωνσταντινουπόλεως με τον τίτλο Νεκρονομικόν. Για έναν ολόκληρο αιώνα υποκινούσε αποκρουστικούς πειραματισμούς, μέχρι που αποσύρθηκε και κάηκε από τον πατριάρχη Μιχαήλ. Μετά απ’αυτό παρουσιάζεται μόνο φευγαλέα, αλλά ο Ολάους Βόρμιους έκανε αργότερα στη Μεσαιωνική Εποχή (122icon_cool.gif, τη λατινική μετάφραση και το λατινικό κείμενο τυπώθηκε δύο φορές, μία σε γραφή black-letter (προφανώς στα Γερμανικά) και μια φορά τον 15ο αιώνα (πιθανότατα στα Ισπανικά). Και οι δύο εκδόσεις είναι χωρίς αναγνωριστικά σημάδια και τοποθετούνται χρονικά και τοπικά μόνο από τα εσωτερικά τυπογραφικά τους στοιχεία. Η εργασία (και στις δυο γλώσσες) απαγορεύτηκε από τον Πάπα Γρηγόριο τον 4ο το 1232, αμέσως μετά τη λατινική μετάφραση, που προκάλεσε σάλο.

 

Το αραβικό πρωτότυπο είχε χαθεί πολύ νωρίς, την εποχή του Βόρμιους, όπως ενδείκνυται στην προκαταρκτική του σημείωση, και δεν αναφέρθηκε εμφάνιση του ελληνικού αντιτύπου (το οποίο είχε τυπωθεί στην Ιταλία το 1500 και το 1550) από την εποχή της πυρκαγιάς μιας συγκεκριμένης προσωπικής βιβλιοθήκης του Salem το 1692.

 

Μια μετάφραση που έγινε από το δρ. Ντη δεν τυπώθηκε ποτέ και σώθηκαν από το αρχικό χειρόγραφο μόνο αποσπάσματά του. Από τα λατινικά κείμενα που υπάρχουν ακόμη, είναι γνωστό πως ένα αντίγραφο του 15ου αιώνα, βρίσκεται κλειδωμένο στο Βρετανικό Μουσείο και ένα άλλο (του 17ου αιώνα), στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού. Μια έκδοση του 17ου αιώνα είναι στη Βιβλιοθήκη Γουάιντενερ του Χάρβαρντ και στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Μισκατόνικ στο Άρκαμ. Επίσης ένα αντίτυπο βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες. Πιθανόν να υπάρχουν πολυάριθμα κρυμμένα αντίτυπα και φημολογείται πως ένα απ’ αυτά (του 15ου αιώνα) αποτελεί μέρος της συλλογής ενός διάσημου Αμερικανού εκατομμυριούχου.

 

Μια πιο αβέβαιη φήμη αποδίδει τη διάσωση ενός ελληνικού κειμένου του 16ου αιώνα στην οικογένεια Πίκμαν του Σάλεμ. Αλλά παρότι διασώθηκε, χάθηκε τελικά μαζί με τον καλλιτέχνη Ρ.Ο. Πίκμαν, ο οποίος εξαφανίστηκε στις αρχές του 1926. Το Βιβλίο αποσύρθηκε αστραπιαία από τις αρχές των περισσοτέρων χωρών και από όλους τους κλάδους των οργανωμένων Εκκλησιών. Η ανάγνωσή του έχει τρομερές συνέπειες. Λέγεται, ότι από φήμες γι’ αυτό το βιβλίο (το οποίο γνώριζαν σχετικά λίγοι από το ευρύ κοινό), εμπνεύστηκε ο R.W. Chambers την ιδέα για τη νουβέλα του Ο Βασιλιάς με τα Κίτρινα (The King In Yellow).»....

 

Άλλες πιθανές εκδοχές ή τοποθεσίες του Νεκρονομικόν, σύμφωνα με τα όσα έχει αναφέρει ο Lovecraft κατά καιρούς είναι: ένα αραβικό αντίγραφο σε μια «αποκηρυγ-μένη» περιοχή της Κίνας, ένα αντίγραφο σε γοτθικούς χαρακτήρες στη βιβλιοθήκη του Βατικανού και ένα αντίγραφο σε προσωπική συλλογή στο Κάιρο.

 

Ποικίλα είναι τα συμπεράσματα που απορρέουν από αυτήν τη νύξη του Lovecraft για το θρυλικό αυτό βιβλίο, ενώ γίνεται λόγος και για το έργο του Chambers το οποίο θεωρούνταν κι αυτό απαγορευμένο για κάποιο διάστημα. Μελετώντας πάντως το παραπάνω κείμενο μπορούμε να σχολιάσουμε κάποια σημεία του, πάντα με την βοήθεια των ανθρώπων που το έψαξαν, το βρήκαν και το εξέδωσαν:

 

~ «Ένας τρελός ποιητής από τη Σάνα, στην Υεμένη»: Σάνα ήταν όντως η πρωτεύουσα της Υεμένης.

 

~ «Λέγεται από τον Ιμπν Χαλικάν (βιογραφία του 12ου αιώνα)»: Το βιογραφικό Λεξικό του Χαλικάν υπάρχει πραγματικά, αν και δεν αναφέρει τον Αμπντούλ Αλχαζρέντ.

 

~ «Ισχυριζόταν ότι έχει δει την παραμυθένια Ιρέμ ή Πόλη των Κιόνων»: η Ιρέμ ή Ίραμ είναι μια πόλη που αναφέρεται στο Κοράνι και στις αραβικές Χίλιες και Μια Νύχτες. Η πραγματική τοποθεσία της πόλης ανακαλύφθηκε λίγα χρόνια πριν.

 

~ «Μια μετάφραση που έγινε από τον Τζον Ντη δεν τυπώθηκε ποτέ..»: ο Τζον Ντη ήταν ένας λόγιος και μάγος που έζησε για ένα χρονικό διάστημα στην αυλή της Ελισάβετ Α΄. Το μεγαλύτερο μέρος της μαγικής του έρευνας ήταν αφιερωμένο στους αγγέλους. Θα ξαφνιαζόταν πολύ αν μάθαινε ότι ένα από τα σκοτεινότερα μαγικά βιβλία σε όλη τη βιβλιογραφία, είχε αποδοθεί σ’ αυτόν, αν και οι σκοτεινές αναφορές στο Κορονζόν το «Φύλακα της Πύλης» και σε ορισμένες, σχεδόν δαιμονικές, αγγελικές οντότητες μοιάζουν να συμπληρώνονται από τη Μυθολογία Κθούλου.

 

~ «Το Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες»: είναι μια ασυνήθιστη επιλογή εκ μέρους του Lovecraft. Γίνεται πιο περίεργη, αν σκεφτούμε πως διευθυντής του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες μεταγενέστερα είναι ο Χ.Λ. Μπόρχες, ο οποίος φαίνεται να ασχολείται με τα ίδια φιλοσοφικά προβλήματα που ο Lovecraft διατύπωσε και μοιάζει πραγματικά με ήρωα των διηγημάτων του. Ίσως αυτό σημαίνει πως στα ράφια της βιβλιοθήκης αυτής, κρύβονται ορισμένα «ιδιαίτερα» βιβλία.

 

~ «Λέγεται ότι από φήμες γι’ αυτό το βιβλίο (το οποίο ήταν γνωστό σε σχετικά λίγους από το ευρύ κοινό) εμπνεύστηκε ο R.W. Chambers τη νουβέλα του Ο Βασιλιάς με τα Κίτρινα»: Ο Βασιλιάς με τα Κίτρινα του Robert Chambers αναγνωρίζεται σαν κλασσικό αριστούργημα της λογοτεχνίας τρόμου, κυρίως εξαιτίας της αναφοράς του από τον Lovecraft. Μερικοί το αναποδογύρισαν και ισχυρίστηκαν ότι το Νεκρονομικόν ήταν εμπνευσμένο από το Βασιλιά στα Κίτρινα, αλλά ο Χ.Φ. Lovecraft διάβασε Chambers μόνο το 1926, πολύ μετά αφ’ ότου είχε “επινοήσει” το Νεκρονομικόν.

Άλλα βιβλία που, σύμφωνα με τις ιστορίες Χάουαρντ, έχουν αναγορευτεί σε απαγορευμένα είναι: το δαιμονικό βιβλίο του Έιμπον, το σκοτεινό Cultes De Ghouls, De Vermis Mysteriis (με την περίφημη επίκληση στο κεφάλαιο περί υπηρετικών δαιμόνων (familiars): ‘Tibi Magnum Innominandum, signa stellarum nigrarum et bufaniformis Saboquae sigillum…’, τα πνακωτικά χειρόγραφα, το Πρινν, το Φον Γιουνζτ, το βιβλίο του Τζυάν κ.α.

 

Το πλέον γνωστό απόσπασμα που «σώζεται» από το Νεκρονομικόν, είναι το περίφημο:

 

“Δεν είναι νεκρό αυτό που αιώνια μπορεί να κοιμάται,

και με το πέρασμα παράξενων αιώνων ακόμη κι ο θάνατος μπορεί να πεθάνει...»

 

Αδιαμφισβήτητα, η γραμμή μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας στον κύκλο του Lovecraft είναι αρκετά λεπτή και ο εκάστοτε «αναζητητής του Μυστηρίου» θα πρέπει να ψάξει πολύ προκειμένου να διασταυρώσει οποιαδήποτε πληροφορία δίνεται σαν στοιχείο ύπαρξης για κάθε... ισχυρισμό του Lovecraft.

 

Φυσικά, θα ήταν λάθος να κοιτάξουμε ορθολογιστικά, σε στενά πλαίσια και με κριτική στάση τα έργα και τα όνειρα του Λαβκραφτικού κύκλου (παρόλο που ορισμένες φορές κι ο ίδιος ο Lovecraft υιοθετεί τέτοια στάση), καθώς έτσι θα χανόταν ολόκληρη η μαγεία του μυστηρίου, του παραδόξου και του ανατρεπτικού στοιχείου του παραφυσικού και μεταφυσικού.

 

Αυτό το άρθρο, όσο και να συμπληρωθεί με άλλα αποσπάσματα και σχολιασμούς, δε πρόκειται να θεωρηθεί ποτέ αυτοτελές. Ποιός είπε όμως πως μπορεί κανείς να εξαντλήσει κάποιο θέμα που πραγματεύεται όνειρα και γενικότερα όλη τη γκάμα θεματολογίας της Λαβκραφτικής σχολής; Αυτό είναι αδύνατον. Η Μυθολογία Κθούλου, για παράδειγμα, ακόμη επεκτείνεται και απλώνεται σε ευρύτερους λογοτεχνικούς κύκλους, παρόλο που έχουν περάσει τόσα χρόνια από την «ανακάλυψή» της. Εν τέλει, αποτελεί κοινό μυστικό ότι ο κόσμος του Lovecraft δεν έχει εξερευνηθεί ούτε στο ελάχιστο, ακόμη κι αν όσα έχουν γραφτεί μέχρι στιγμής γι’ αυτόν, συμπεριλαμβα-νομένων και των σχολιασμών και των ερευνών, μπορούν να γεμίσουν χιλιάδες βιβλιοθήκες.__________________

Edited by Dain

Share this post


Link to post
Share on other sites
synodoiporos

Πιστεύω πως το έργο του Χ.Φ.Λ. είναι κομβικό και θεμελιώδες για την λογοτεχνία του Φανταστικού. Έχει επηρεάσει με διάφορους τρόπους -ίσως περισσότερο από κάθε άλλο συγγραφέα του φανταστικού και του υπερφυσικού τρόμου- πάρα πολλούς συγγραφείς του είδους.

 

Σε αυτό το topic θα μπορούσαμε ίσως να κάνουμε μία συζήτηση πάνω στο έργο του και στους αλλόκοτους κόσμους στους οποίους μας εισάγει με αυτό..

Share this post


Link to post
Share on other sites
Στηβεν

Είναι τρομερό το τι δημιούργησε αυτός ο άνθρωπος. Μπράβο σου Συνοδοιπόρε για το υπέροχο τόπι, το διάβασα μονορούφι. Είναι αλήθεια ότι, ενώ μπορεί το Νεκρονομικόν να μην υπάρχει στην πραγματικότητα, είναι σχεδόν σίγουρο, ότι αντικατροπτίζει μυστική γνώση και-ίσως-άλλα βιβλία, απόκρυφα έγγραφα που μπορεί να βρισκόταν στα χέρια αυτού του κύκλου. Και πάλι μπράβο σου, και συμφωνώ στο τελευταίο σου ποστ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
RaspK

Έχω καιρό να δω τόσο εκτενές post. ^_^

Share this post


Link to post
Share on other sites
synodoiporos

Σωστά έκανε ο Dain και πρόσθεσε το Edit. Ήταν μια δική μου παράλειψη, που σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως δεν αναγνωρίζω τους συγγραγείς, με τους οποίους άλλωστε έχω την ευκαιρία να τα λέμε και αλλού.. Ο Π. Γιαννουλάκης και ο Λ. Καβακόπουλος είναι, δυστυχώς, οι μόνοι, μαζί με τον Γ. Μπαλάνο, που έχουν ασχοληθεί τόσο πολύ με το έργο του Λάβκραφτ. Κάθε δική μας αναφορά στο έργο του Λάβκραφτ αναγκαστηκά περιλαμβάνει και τα δικά τους ονόματα. :beerchug:

Share this post


Link to post
Share on other sites
MAIPH
Είναι τρομερό το τι δημιούργησε αυτός ο άνθρωπος. Μπράβο σου Συνοδοιπόρε για το υπέροχο τόπι, το διάβασα μονορούφι. Είναι αλήθεια ότι, ενώ μπορεί το Νεκρονομικόν να μην υπάρχει στην πραγματικότητα, είναι σχεδόν σίγουρο, ότι αντικατροπτίζει μυστική γνώση και-ίσως-άλλα βιβλία, απόκρυφα έγγραφα που μπορεί να βρισκόταν στα χέρια αυτού του κύκλου. Και πάλι μπράβο σου, και συμφωνώ στο τελευταίο σου ποστ.

 

Ο Λαβκραφτ ηταν, ειναι και θα ειναι μακραν ο καλυτερος συγγραφεας του φανταστικου!

Τωρα αν υπαρχει το Νεκρονομικον; Η γνωμη μου ειναι πως " κατι δεν υπαρχει αν σταματησουμε να πιστευουμε σε αυτο".

Το καθε τι που γραφουμε σε μια φανταστικη ιστορια, υπαρχει, ισως οχι στον κοσμο μας αλλα σε ενα παραλληλο συμπαν. Εμεις δεν κανουμε τιποτα παραπανω απο το να το παρατηρουμε με τα ματια της φαντασιας (δεν υπαρχει αλλος τροπος) και να το περιγραφουμε. :D

Share this post


Link to post
Share on other sites
Παρατηρητής

Ως συγγραφέας με κουράζει αρκετά.

Ως μυθοπλάστης πραγματικά είναι από τους κορυφαίους.

Αυτό όμως που πάντοτε αναρωτιόμουν είναι το εξής:

ήταν όντως μυθοπλάστης ή...αγγελιοφόρος;

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Ο ίδιος έλεγε μυθοπλάστης.

Προσωπικά ως συγγραφέας δε με κουράζει ιδιαίτερα (όπως πολύ άλλο κόσμο) αλλά οι ιστορίες του ήταν πραγματικός τρόμος, αφού είχε το καταπληκτικό ταλέντο να σε βάζει μέσα στον κόσμο του.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mors Planch
Ως συγγραφέας με κουράζει αρκετά.

Ως μυθοπλάστης πραγματικά είναι από τους κορυφαίους.

Αυτό όμως που πάντοτε αναρωτιόμουν είναι το εξής:

ήταν όντως μυθοπλάστης ή...αγγελιοφόρος;

 

 

Είμαι βέβαιος ότι το Ελληνικό αντίστοιχο του Βρετανικού Laundry και του Αμερικανικού Black Chamber μπορεί να σου απαντήσει. Απλά μετά αν επιβιώσεις δεν θα μπορείς να πείς την απάντηση. :whistling:

 

Και για τους περίεργους για το τι μιλάμε... http://en.wikipedia.org/wiki/The_Atrocity_Archives και http://en.wikipedia.org/wiki/The_Jennifer_Morgue

Share this post


Link to post
Share on other sites
lord.cerapis

" περιπτωση του Τσαρλς ντεξτερ γουωρντ..."

 

χωρις λογια για αυτο το βιβλιο..................

Share this post


Link to post
Share on other sites
NewReality

Και να μην ξεχνάμε πόσ ακια πόσα βιβλία έρευνας υπάρχουν γύρω απο το θέμα. Έτσι πρόχειρα, μου έρχονται στο μυαλό 'Η Σκιά του Κθούλου', του Μπαλάνου και το 'The Dark Gods' δύο συγγραφέων που δεν θυμάμαι και που προλογίζει εκτενέστατα το περίφημος Κόλιν Γουίλσον. ΄Κι έπεται συνέχεια...

Share this post


Link to post
Share on other sites
RaspK

Εμένα με απασχολεί κάτι άλλο: ποιά πτυχή του ανθρώπινου νου τείνει να τον χαρακτηρίζει με τόσο πάθος αγγελιαφόρο;

 

Μήπως δεν είναι τίποτα άλλο από την ενστικτώδη προσοχή που δίνουμε στους κινδύνους, ακόμα και τους πιο απίθανους, για να... έχουμε τα ρούχα μας μισά;

 

 

Υ.Γ.: Είπε ο RaspK, πρωτού δει κάτι πολύ περίεργο... :crazy:

Edited by RaspK

Share this post


Link to post
Share on other sites
Electroscribe

Λέει ο Northerain εδώ

 

Ποτέ δεν κατάφερα να απολαύσω ποιο σύγχρονες δουλειές στο Cthulhu Mythos (Ramsey Campbell κτλ).

 

και αυτό κολλάει με μια συζήτηση που είχα πρόσφατα.

 

Ο Λάβκραφτ ήταν φοβερά κλασικιστής (συντηρητικός σαν άνθρωπος, πέρα από μιμητής της λογοτεχνίας άλλων εποχών) κι αυτό τον κάνει με μια ακόμη έννοια. Έπιασε μερικά πρότυπα που στο μυαλό μας είναι συνδεδεμένα με τη δεκαετία του '80 ή ίσως με τη μεταπολεμική αμφισβήτηση (είτε μιλάμε για τον πόλεμο του Βιετνάμ, είτε τον Β' Παγκόσμιο). Μα εκείνος τα έγραφε από το '30, θέλοντας να καταδείξει αυτό που έβλεπε ως τρόμο του σύγχρονου κόσμου.

 

Παραδείγματα:

 

- Επίσκεψη σε μια πόλη όπου όλοι είναι συνεννοημένοι και αρντηικοί στους ξένους. Ποιο 'Texas Chainsaw Massacre'; Ποιο "Children of the Corn' του Κινγκ; Πολύ πιο πίσω, "Η σκιά πάνω από το ϊννσμουθ".

 

- "Υπερφυσικό" που η θρησκεία και ο μυστικισμός αδυνατούν να το νικήσουν, εξαιτίας της μεταεπιστημονικής κι όχι μεταφυσικής του ουσίας. Παίζουν και κάτι επωδές, αλλά ο Κθούλου και οι ακολουθοί του αντιμετωπίζονται κυρίως με βόμβες κι όχι με σταυρούς.

 

- Ένα ανεξήγητο συμβάν σε συνηθισμένο και καθόλου ατμοσφαιρικό μέρος, το οποίο κρύβει πίσω του μια ολόκληρη ιστορία. Τέρμα τα στοιχειωμένα σπίτια. Στον "Τρόμο του Ντάνγουιτς", ένας διαρρήκτης σκοτώνεται στη βιβλιοθήκη, αλλά το γιατί πήγε εκεί και τι ήθελε, οδηγούν αλλού και άλλοτε για να εξηγηθούν

 

- Οι ξένοι που έρχονται σε μια σύγχρονη πόλη της νεαρής αμερικής και φέρνουν μαζί τους μέρος από την αρχαία κουλτούρα τους που έχει κολλήσει μερικούς αιώνες πίσω (π.χ. Τρόμο στο Ρεντ Χουκ)

 

 

Αν καθίσει κανείς να σκεφτεί, θα βρει κι άλλα πολλά φαντάζομαι.

 

Άρα, ο Λάβκραφτ είναι εν μέρει ο πατέρας των σύγχρονα γραμμένων ιστοριών κι όχι εκείνων που μιμήθηκαν το αναχρονιστικό στυλ του. Οι ήρωές του μπορεί να είναι παλιομοδίτες, αλλά δεν είναι παλιομοδίτικοι. Ζούσαν σε έναν σύγχρονο (για την εποχή) κόσμο κι άνοιξαν δρόμους για να ακολουθήσουν π.χ. ο Κινγκ και ο Μπάρκερ, όχι ο Campbell κι ο Lumley, οι οποί οι ξεκίνησαν με μοντέρνα γραμμένες παλιατσαρίες.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Adinol Doy

Ἄχ, ὁ Λάβκραφτ! Θὰ μποροῦσα νὰ γράφω ἐπὶ μέρες γιὰ τὸ ἔργο του καὶ τελειωμὸ δὲν θὰ εἶχα. Ἐπιφυλάσσομαι σὲ κάποιο δοκίμιό μου, ποὺ γράφω αὐτὸν τὸν καιρό, νὰ ἐπεκταθῶ ἐπὶ τοῦ θέματος.

 

Πρόσφατα κυκλοφόρησε (ἐπιτέλους) στὰ ἑλληνικὰ τὸ ἐξαιρετικὸ δοκίμιο τοῦ Μισὲλ Οὑελμπὲκ "Χ. Φ. Λάβκραφτ: ἐνάντια στὸν κόσμο, ἐνάντια στὴ ζωή" (ἐκδ. Βιβλιοπωλεῖο τῆς Ἑστίας). Εἶναι ὅ,τι πιὸ οὐσιαστικὸ (γύρω στὶς 100 σελίδες μόνο) ἔχω διαβάσει ποτὲ γιὰ τὸν μεγάλο συγγραφέα. Ὅσοι ἀγαπᾶτε τὸν Λάβκραφτ, μετὰ τὴν ἀνάγνωση αὐτοῦ τοῦ δοκιμίου, θὰ καθήσετε νὰ τὸν ξαναδιαβάσετε. Ὅσοι δὲν τὸν ξέρουν ἢ δὲν τὸν ἀγαποῦν, θὰ τὸν δοῦν μὲ ἄλλα μάτια.

Share this post


Link to post
Share on other sites
northerain

Ενδιαφέρουσα ανάλυση. Θα μπορούσα να προσθέσω

 

Ιστορίες οπου ο κεντρικός χαρακτήρας προέρχεται απο οικογένεια με σκοτεινό παρελθόν και μάλλον αποδοχή της μοίρας του (Ιnnsmouth) και διάφορα exploration πράγματα, ανακάλυψη κρυμένων πολιτισμών, κτιρίων και πλασμάτων σε περίεργα μέρη (Ανταρκτική, Ωκεανοί κτλ).

Share this post


Link to post
Share on other sites
Dark desire
" περιπτωση του Τσαρλς ντεξτερ γουωρντ..."

 

χωρις λογια για αυτο το βιβλιο..................

 

Και για την πιο ανατριχιαστικη ιστορια στοιχειωματος ολων των εποχων (Τα ονειρα του σπιτιου της Μαγισσας)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Dark desire
- Οι ξένοι που έρχονται σε μια σύγχρονη πόλη της νεαρής αμερικής και φέρνουν μαζί τους μέρος από την αρχαία κουλτούρα τους που έχει κολλήσει μερικούς αιώνες πίσω (π.χ. Τρόμο στο Ρεντ Χουκ)

 

Λιγο ρατσιστικη και πασχουσα οσον αφορα την ακριβεια των στοιχειων της η συγκεκριμενη ιστορια (οι Γεζιντι δεν ειναι τοοοοσο κακοι και μοβοροι δαιμονολατρες οσο τους περιγραφει) αλλα ατμοσφαιρικοτατη

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Κατα τη γνώμη μου η κορυφαία ιστορία του Λαβκραφτ είναι το "Χρώμα από το Διάστημα". Φάνταζυ, χόρρορ και σάι φαι τρία σε ένα, και όλα τόσο ανατριχιαστικά δεμένα

Share this post


Link to post
Share on other sites
sora_1

εχω βρει σε βιβλιο τα βουνα τις τρελας μαζι με αλλα διηγηματα του, ΑΠΑΝΤΑ Ι νομιζω λεγεται , αξιζει να το παρω?

ειναι λιγο δυσκολο στο διαβασμα?

Share this post


Link to post
Share on other sites
northerain

Λίγο δύσκολο πιθανό...Αλλά σίγουρα αξίζει.

Share this post


Link to post
Share on other sites
sora_1

ποιες ιστοριες του Λαβκραφτ προτεινετε?

και γινεται καποιος να μου πει ποιες ιστοριες περιεχονται στα βουνα της τρελας ΑΠΑΝΤΑ 1 και ποιο το θεμα τους?

 

ευχαριστω!

Edited by sora_1

Share this post


Link to post
Share on other sites
northerain

Δεν ξέρω τι περιέχουν τα άπαντα, κυρίως έχω διαβάσει σε διάφορες συλλογές και στα Αγγλικά.

Μπορώ να προτείνω τα

H περίπτωση του Τσαρλς Ντεχτερ Γουορντ

Τα Βουνά της Τρέλας

Τρόμος του Ρεντ Χουκ

Dreams in the witch house

Ο Τύμβος

Ποντίκια στους τοίχους

Dagon

To μοντέλο του Πικμαν

 

βασικά τα περισσότερα που βρίσκονται σε συλλογές είναι καλά. Επειδή τα περισσότερα που έχει γράψει είναι καλά.

Share this post


Link to post
Share on other sites
sora_1

ωραια ευχαριστω πολυ!!!

ελπιζω να μπορεσω να τα διαβασω.... :p

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

Δε μπορώ να σου πω για το 1 γιατί μόλις ανακάλυψα ότι λείπει από τη βιβλιοθήκη μου (και δεν έχω ιδέα και ποιος το έχει... πφφφφφ) αλλά μπορώ να σου πω για το 2 το οποίο εμένα μάλλον μου άρεσε περισσότερο. Ή ίσως απλά στο 1 δεν είχα συνηθίσει ακόμα τη γραφή του, ενώ στο δύο μπορούσα πια να το απολαύσω. Όπως και να έχει:

 

Άπαντα 2

Περιεχόμενα:

 

Νταγκόν

Το μνήμα

Πολάρις

Πέρα από το φράγμα του ύπνου (από τις αγαπημένες μου)

Η καταστροφή της Σαρνάθ

Το άσπρο καράβι (ίσως ΤΟ αγαπημένο μου :p)

Άρθουρ Τζέρμιν

Οι γάτες του Ούλθαρ (εκπληκτική ιστορία κατά -σχεδόν- γενική ομολογία)

Σελεφάις (ασχολίαστο, στάνταρ έχεις ακούσει για αυτό)

Από το υπερπέραν

Ο Βάλτος

Η ανώνυμη πόλη

Χέρμπερτ Γουέστ - ο Αναζωογονητής

Οι άλλοι Θεοί

Το κυνηγόσκυλο

Ύπνος

Το ακατανόμαστο

Φυλακισμένος με τους Φαραώ

Αυτός

Τρόμος στο Κόκκινο Αγκίστρι

Το παράξενο ψηλό σπίτι στην ομίχλη

Στους τοίχους του Έρυξ

Ο κακός κληρικός

 

 

Επίσης έχει πρώιμες ιστορίες, δύο αποσπάσματα και μια μελέτη επάνω στον υπερφυσικό τρόμο στη λογοτεχνία. Η μετάφραση της σειράς δεν είναι ό,τι καλύτερο (οκ, ο κάκτος δεν φημίζεται εξάλλου για τις μεταφράσεις του) όμως η σειρά είναι πλήρης από πολλές απόψεις κι αξίζει τον κόπο να την έχεις κι όχι απλά να την έχεις διαβάσει.

 

Ταύτα

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..