All Is Not Self

[Rikochet]

Όνομα Συγγραφέα: Γιάννης Γ. Ρίκος

Είδος: Φλασάκι.

Βία; Όχι.

Σεξ; Όχι.

Αριθμός Λέξεων: 329

Αυτοτελής; Βεβαίως.

Σχόλια: Γράφτηκε ως δώρο σε ένα πρόσωπο, αλλά και σαν πείραμα για τη σχέση γνώσης/πραγματικότητας. Ο τίτλος είναι δανεισμένος απ' το ομώνυμο τραγούδι των DHG.

 

---

 

Ο Τζάκο ήταν ένα μάλλον σταθερό ον. Οι συνήθειες του είχαν τη μορφή ιεροτελεστίας: και η παραμικρή κίνηση ήταν – και έπρεπε να είναι – ίδια με κάθε φορά.

Το σπίτι του Τζάκο θα μπορούσε να είναι ένα άδειο καζίνο – κάποτε πολυτελές – με παλιούς εφιάλτες στα σπλάχνα του να ποντάρουν πάντα στον ίδιο αριθμό: οι ίδιοι χάνουν. Οι ίδιοι κερδίζουν. Πάντα.

Ο Τζάκο θα μπορούσε να ζει εκεί, μα η πραγματική του κατοικία ήταν άγνωστη.

Μπορούμε να υποθέσουμε ότι, μια μέρα σαν όλες τις άλλες, ανάμεσα στους γκρεμισμένους σοβάδες του καζίνο, ο Τζάκο βρήκε ένα απόκομμα.

Πιθανότατα το απόκομμα έγραφε «Alive Tattoos» και από κάτω έναν ξεθωριασμένο τηλεφωνικό αριθμό και μια διεύθυνση.

Ίσως ο Τζάκο ενθουσιάστηκε, μέσα στην διάσταση στασιμόττητας όπου ζούσε, με την ιδέα της αλλαγής. Ίσως η ίδια η ιδέα τον απώθησε τόσο, και με κάποιο, σίγουρα διεστραμμένο τρόπο, τελικά τον ώθησε προς τα εκεί.

Εικάζουμε πως, προτού κάνει εκείνη τη διαδρομή, ο Τζάκο πέρασε τις ώρες του σκεπτόμενος το σχέδιο που θα τον συντρόφευε από εκεί και στο εξής.

Είμαστε, πάντως, σίγουροι πως, όταν στεκόταν στο σαλόνι-προθάλαμο του studio, ήταν ιδρωμένος μα απόλυτα σίγουρος για την απόφαση του.

 

*

 

Πραγματικά, δεν ξέρουμε αν και πόσο πόνεσε, καθώς η βελόνα διαπερνούσε το δέρμα του.

 

Ούρλιαξε; Έκλαψε;

 

Ξέρουμε ότι ο Ανατολίτης που ζωγράφιζε επάνω του είχε γερό και σταθερό χέρι.

 

Μπορούμε να υποθέσουμε πως χτύπησε τον Τζάκο καθησυχαστικά στην πλάτη αφού αυτός τον πλήρωσε και τρέκλισε προς την έξοδο.

 

Ξέρουμε ότι το σχέδιο πάνω στο δέρμα έκαιγε αφόρητα. Και επίσης ότι, όταν βγήκε απ’ το κτήριο, ο Τζάκο είχε τα μάτια καρφωμένα εκεί.

 

Υποθέτουμε πως απογοητεύτηκε όταν, ύστερα από λίγο, αυτό δεν κινήθηκε.

 

Ξέρουμε ότι μόλις εξετέθη στον καινούριο αέρα, δυσκολεύτηκε να αναπνεύσει.

Δεν είχε σχέση με την αποικοδομητική σκόνη και τους γνώριμους εφιάλτες.

...καμιά απολύτως σχέση με τις συνήθειες του.

Γνωρίζουμε ότι εκείνες τις ώρες τζόγαρε δίχως να ξέρει το αποτέλεσμα.

 

Ξέρουμε ότι το τατουάζ έμεινε ίδιο.

Υποθέτουμε ότι ο Τζάκο έμεινε ίδιος.

Γνωρίζουμε ότι όλα τα υπόλοιπα άλλαξαν.

Edited June 18, 2007 by Rikochet

[Nienna]

Πολύ μπορχεσικό, πολύ ωραίο. Ξέρεις ότι τελευταία και εκτιμώ και γράφω πράγματα επιστημονικοφανή/συγκρατημένα με τα συναισθήματα να τρέχουν σε δεύτερο επίπεδο - αλλά να τρέχουν. [Δηλαδή όχι και τόσο τελευταία το γράφειν, μιας και τα πέντε τελευταία ήταν αμπλοκάριστα, αλλά θυμάσαι, μέχρι την "Διπλωματική Σημειολογία"]

 

Δουλεύει για μένα αυτό το είδος, έχει αντίκτυπο, η ψύχρα είναι ύπουλη, τρυπώνει μέσα σου και σε κάνει να νοιώθεις διάφορα πράγματα παρακάμπτοντας την άμεση συγκίνηση - την οποία θα μπορούσες να μπλοκάρεις βίαια αν δεν την ήθελες - κι έτσι καταφέρνοντας σε να μην μπλοκάρεις τίποτα, τέλος πάντων.

Edited June 18, 2007 by Nienna

[tetartos]

Ωραίο και ατμοσφαιρικό, πραγματικά σε κάνει να νιώθεις την ψύχρα σε τόσες λίγες μόνον λέξεις. Οι τελικές φράσεις πολύ δυνατές. Υποθέτω όμως ότι το πρόσωπο για το οποίο το έγραψες καταλαβαίνει πολύ περισσότερα από μένα (έκανε ένα τατουάζ;)

Προφανώς ξέρεις ότι δεν έχω ιδέα (και θα ήθελα πολύ να μάθω) τι ον ήταν ο Τζάκο, τι σχέδιο διάλεξε, γιατί ο αέρας ήταν καινούριος όταν γυρνούσε (και όχι όταν πήγαινε) και βέβαια με ποιον τρόπο αλλάξαν όλα τα υπόλοιπα...

[Rikochet]

Σ'ευχαριστώ καταρχάς για το σχόλιο. =)

 

Το πρόσωπο, ναι, έκανε ένα τατουάζ, και αυτό ήταν η αφορμή για την επιλογή του θέματος. Αλλά όχι, δεν νομίζω ότι κατάλαβε τίποτα παραπάνω, γιατί δεν είχα κάτι πολύ συγκεκριμένο στο μυαλό μου γράφοντας το - ούτε εγώ έχω απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτεις, αν και, ομολογώ, θα ήταν άκρως ενδιαφέρον αν προσπαθούσε κάποιος εκτός από μένα να τα απαντήσω.

 

For the record, παραθέτω και τους στίχους που ήταν η βασική έμπνευση/επιρροή:

 

In the cold neurotic night

I can't bring myself to tell you

I'm not who you thought I am

And I'd laugh until I died

 

I'm leading a quiet life

At an abandoned casino of nightmares

 

As if a stranger's face

Came home to play

And I lost my way

Something is missing

 

All day long

The light leaves lines of panic on the vine

It doesn't matter how hard you try

Wraiths astride tame tigers

We're tied to altars in the sky

 

If an abstract shell

Of a man remains

I won't be the same again