Η νύχτα που μύριζε χώμα

[Cosmo]

Όνομα Συγγραφέα: Μπάμπης Αρώνης (cosmo)

Είδος: Κοινωνικός τρόμος

Βία; Ψυχολογική

Σεξ; Ναι

Αριθμός Λέξεων:

Αυτοτελής; Ναι

 

 

Τη νύχτα εκείνη μύριζε ξύλο και βρεγμένο χώμα.

 

Αναρωτιόταν πόσο καιρό είχε να μυρίσει το χώμα. Να νιώσει αυτή τη μυρωδιά να πλημμυρίζει τα ρουθούνια του. Αυτή τη μυρωδιά που μαζί με τόσες άλλες είναι ξεχασμένες εδώ και τόσο καιρό. Σκεφτότανε πως αυτά τα απλά πράγματα είναι που λείπουνε και η ζωή μας είναι τόσο άχρωμη. Πολλές φορές ένιωθε να γεμίζει από κύματα ρομαντισμού και φυσιολατρίας. Δυστυχώς δεν κρατούσαν πολύ. Αργά η γρήγορα κάποιος τον επανάφερε στην ωμή πραγματικότητα στην οποία δεν χωράνε αυτά. Το μόνο που ήθελε ήταν ένας άνθρωπος σαν αυτόν, για να μπορεί να κρατηθεί από κάπου. Στο πάρκο, απέναντι του καθόταν μια κοπέλα, μόνη, και κάπνιζε ένα τσιγάρο χαζεύοντας τα αυτοκίνητα που περνούσαν αλλά ρίχνοντας του και καμιά ματιά που και που. Ήταν από τις κοπέλες που χαρακτήριζε ως "νέα, γυναίκα μόνη, ψάχνει". Ίσως και να θέλει και αυτή λίγο ρομαντισμό στη ζωή της, σκέφτηκε και ένα μικρό ειρωνικό χαμόγελο ξεπρόβαλε στα χείλη του. Η κοπέλα έχοντας στρέψει το βλέμμα της στη μεριά του είδε φευγαλέα το χαμόγελο του και ανταπέδωσε την κολακεία. Ήταν ψηλή με μακριά μαύρα μαλλιά που ήταν δεμένα σε τρία σημεία μέχρι να καταλήξουν στη μέση της, καστανά μεγάλα μάτια – που ήταν και η αδυναμία του τα μεγάλα μάτια – και φορούσε ένα μαύρο τζιν και άσπρο φούτερ με ένα ανόητο σύνθημα γραμμένο επάνω του. Αποφάσισε να την πλησιάσει και να της μιλήσει γιατί ποιος ξέρει, μπορεί να ήταν και αυτή ‘’ρομαντική’’. Σηκώθηκε διστακτικά και πλησίασε. Η "νέα, γυναίκα μόνη, ψάχνει" γύρισε το κεφάλι της και τον κοίταξε. Κατάλαβε ότι εκείνος την πλησίαζε και γύρισε το κεφάλι της από την άλλη, κάνοντας σαν να μην τον είδε, αλλά λίγα δευτερόλεπτα μετά τον άκουσε να λέει: Καλησπέρα. Μπορώ να καθήσω εδώ μαζί σας; Τον κοίταξε και μετά έκατσε λίγο πιο άκρη στο παγκάκι κάνοντας του χώρο για να κάτσει. Πόσο καιρό έχετε να μυρίσετε το χώμα; της είπε και εκείνη ξαφνιάστηκε από την ερώτηση. Ωραίος τρόπος να κάνεις καμάκι σκέφτηκε. Πρωτότυπος. Κι φαινόταν καλός. Ήσυχος άνθρωπος που χρειάζεται λίγη κουβέντα και δεν έρχεται για να πηδήξει. Αλλά μάλλον δεν είναι έτσι. Όλοι καλοί φαίνονται στην αρχή και μετά… Τα γεγονότα που είχαν σημαδέψει την προσωπική ζωή της είχαν αφήσει καλά τα σημάδια τους έτσι ώστε να μην μπορεί ποτέ να εμπιστευτεί άνθρωπο. Ποτέ.

 

Εκείνος μίλαγε για αρκετή ώρα, μεταφράζοντας μέσα του την σιωπή της παρτενέρ του ως δείγμα σεμνότητας και ντροπής. Αυτές οι μονολεκτικές απαντήσεις της και το βλέμμα της του έφταναν για να καταλάβει ότι δεν ήταν τουλάχιστον ενοχλητικός.

 

Ψιλοβρόχι. Αργότερα το χώμα θα ξαναπροσφέρει σε αυτούς που είναι ικανοί, την μυρωδιά του, αλλά αυτός δεν θα το ξαναμυρίσει πια. Ποτέ πια.

 

Θέλεις να πάμε κάπου άλλου να συνεχίσουμε την κουβέντα μας; Την ρώτησε και αυτή ένιωσε μέσα της κάτι να βράζει. Η πρότερη γνώμη της για αυτόν άρχισε να χάνεται. Απλώς έχει άλλο τρόπο για να φτάσει όμως στο ίδιο αποτέλεσμα. Πού θέλεις να πάμε ρώτησε, και κατάλαβε ότι η φωνή της εξέπεμπε λίγο από αυτό που έκρυβε μέσα της. Και όταν εκείνος της είπε σε καμιά κοντινή καφετέρια τότε σιγουρεύτηκε ότι κόλλησε από τον τρόπο που του απάντησε.

 

Απέναντι ακριβώς βρισκόταν ένα καφέ και έτσι κατέληξαν εκεί γιατί η βροχή άρχισε γρήγορα να δυναμώνει. Κάθε του λέξη, κάθε του κοίταγμα την εκνεύριζε πιο πολύ. Υποδόρια πίστευε ότι κρύβετε μία και μόνο σκέψη στο μυαλό του. Πήδημα. Το τελικό χτύπημα για αυτήν ήταν η ερώτηση αν έχει αγόρι. Τότε αποφάσισε να τον τιμωρήσει. Να μάθει.

 

Όχι δεν έχω του λέει, κοιτάζοντας γύρω της ενοχλημένη.

 

Αν σε ενόχλησε η ερώτηση μου, συγνώμη. Δεν ήθελα να γίνω αδιάκριτος.

 

Όχι. Δεν είναι αυτό. Αλλά δεν αισθάνομαι καλά εδώ.

 

Θέλεις να φύγουμε; Θέλεις να πάμε κάπου αλλού;

 

Ναι. Δεν μπορώ τον πολύ κόσμο.

 

Πού θέλεις να πάμε;

 

Κάπου ήσυχα. Χωρίς αδιάκριτα μάτια. Και αυτιά.

 

Θέλεις να πάμε σπίτι σου; Να αισθάνεσαι και πιο άνετα. Εγώ δυστυχώς δεν μένω μόνος.

 

Επιτέλους εκδηλώθηκε σκέφτηκε. Έδειξε αυτό που πίστευα και αυτό που έκρυβε από την αρχή.

 

Ούτε στο σπίτι μου μπορούμε αν και πολύ θα το ‘θελα, γιατί ούτε εγώ μένω μόνη.

 

Τότε που; Γιατί πραγματικά μου αρέσει πάρα πολύ που είμαι μαζί σου και μιλάμε και δεν θα ήθελα να τελειώσει τώρα αυτό.

 

Αν δεν σου φαίνεται περίεργο και θες μπορούμε να πάμε σε ένα ξενοδοχείο και να κάτσουμε. Αν και αυτό δεν σημαίνει απαραιτήτως κάτι…

 

Χαμήλωσε τα μάτια της από την ντροπή και μέχρι και τα μάγουλα της κοκκίνισαν, αλλά αν μπορούσε να δει κανείς μέσα, βαθιά στην ψυχή της θα έβλεπε μαύρες φιγούρες να γελούν και να χορεύουν σε έξαλλους ρυθμούς χαράς και ικανοποίησης.

 

Φυσικά. Πάμε.

 

Η βροχή πιο δυνατή από ποτέ για σήμερα φώναζε, ούρλιαζε όχι, προσπαθούσε να αποτρέψει αυτή τη διαδρομή αλλά δεν τα κατάφερε και έτσι έφτασαν στο ξενοδοχείο.

 

Μόλις μπήκαν στο δωμάτιο που ήταν κόκκινο από τους τοίχους μέχρι και τις κουρτίνες και τον φωτισμό, εκείνος ένιωσε μια ρίγη να τον διαπερνά. Δεν υπήρχε περίπτωση να κάτσουν και να μιλήσουν. Όχι σε αυτό το χώρο. Και σαν επιβεβαίωση όλων αυτών τον σκέψεων του εκείνη γύρισε απότομα και τον φίλησε στο στόμα τόσο άγρια και παθιασμένα που τα έχασε. Πριν προλάβει να καταλάβει τι συνέβη ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι και εκείνη από πάνω του και τον φιλούσε στο στόμα χαϊδεύοντας τον κάτω από το παντελόνι του. Σε θέλω του είπε. Σε θέλω πολύ. Κάτι σαν ψέλλισμα μόνο μπόρεσε να βγει από το στόμα του και έμοιαζε σαν Κα.. ΄γω.. Εκείνη έμοιαζε σαν μαινάδα που επιτέλους είχε αναλάβει τα ηνία και δεν είχε σκοπό να τον αφήσει να κάνει τίποτα εκείνος. Σηκώθηκε και άρχισε σιγά σιγά να γδύνεται δείχνοντας το σώμα της που κάτω από την φαρδιά μπλούζα και το τζιν ήταν υπέροχο. Σφιχτό, καλλίγραμμο και χωρίς υπερβολές. Πήγε και εκείνος να γδυθεί αλλά εκείνη του είπε: ¨|Άσε εμένα¨ και άρχισε να τον γδύνει. Ήταν σοκαρισμένος και ανίκανος να αντιδράσει. Το πέος του είχε σκληρήνει και σε ελάχιστο χρόνο Βρισκόταν μέσα της. Το ελάχιστο κόκκινο φως που υπήρχε στο δωμάτιο την έκανε να μοιάζει τρομερά όμορφη. Κουνιόταν πάνω του όταν σκέφτηκε πως δεν είχε βάλει προφυλακτικό. Γαμώτο ψέλλισε αλλά εκείνη δεν τον άκουσε. Συνέχισε έτσι όμως γιατί τώρα ήταν ανίκανος να της πει οτιδήποτε αλλά θα είχε το μυαλό του εκεί να τραβηχτεί την ώρα μηδέν. Η σωστή του η σκέψη δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί καθώς ήταν πρωτοφανές αυτή η αγριάδα με την οποία αυτή κουνιόταν επάνω του.

 

Το τσιγάρο της ήρθε να δέσει και να ολοκληρώσει την εικόνα. Το άναψε και του ξεφυσώντας τον καπνό του είπε. Πάντως να ξέρεις ότι και εγώ το απόλαυσα. Σηκώθηκε και άρχισε να ντύνεται.

 

Πού πας; Την ρώτησε;

 

Φεύγω.

 

Έτσι απλά. Δεν θα σε ξαναδώ.

 

Θα με δεις. Θα σου γράψω σε ένα χαρτάκι το τηλέφωνο μου να με πάρεις.

 

Γιατί φεύγεις; Βιάζεσαι;

 

Ναι.

 

Παίρνει ένα χαρτάκι από την τσάντα της κάτι γράφει και το αφήνει στο κομοδίνο δίπλα στην εξώπορτα. Τον πλησιάζει και τον φιλάει στο στόμα. Φεύγω. Μην ανησυχείς. Θα τα πούμε σύντομα. Πάει και ανοίγει την εξώπορτα. Γυρίζει και τον κοιτάει αφήνοντας του ένα χαμόγελο γεμάτο υποσχέσεις.

 

Εκείνος σηκώνεται μόλις κλείνει η πόρτα, φανερά χαρούμενος για την κατάληξη που είχε η βραδιά του και πλησιάζει στο κομοδίνο, βλέποντας το χαρτάκι που λέει.

 

 

 

ΚΕΝΤΡΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΑΣΘΕΝΩΝ AIDS

 

 

 

Καλώς όρισες…..

 

[darky]

Δεν ειν' κακό. Εκμεταλεύεται μια γνωστή σύγχρονη φοβία και στο τέλος προκαλεί σοκ και φρίκη. Πιστεύω λειτουργεί και ως κοινωνικό μύνημα.

[iliosporos]

H νύχτα που μύριζε χώμα τελικά μύριζε θάνατο, ή μάλλον δεν μύριζε χώμα απο την επιφάνεια της γης αλλά απο τα έγκατα.

Θα μπορούσε να είναι ένα κοινωνικό μύνημα, μάλλον είναι κοινωνικό μύνημα, αλλά όμορφα και προσεκτικά γραμμένο χωρίς ακρότητες.

Ελαφρώς αναμενόμενο το τέλος αλλά δεν έχει σημασία σε έναν αστικό θρύλο, σημασία έχει η γραφή.

[araquel]

αμφιβάλω αν θα μπορούσε να είναι κοινωνικό μήνυμα, πάντως είναι μια ωραία αφήγηση. και είναι από τους δημοφιλείς αστικούς θρύλους που σχετίζονται με τον hiv, αυτός και η βελόνα/ σύριγγα στο κάθισμα του κινηματογράφου.

 

καθώς όταν γράφει κανείς πάνω σε ένα μοτίβο αστικού θρύλου (και το θέμα ή/και η κατάληξη είναι πάνω γνωστά ή αναμενόμενα) η βαρύτητα πέφτει στο γράψιμο, πέρασε το ένα χεράκι. [το γεγονός και μόνο ότι πρόσεξα γραμματικά/συντακτικά/όπως-τέλος-πάντων-λεγονται λάθη το αποδίδω στη γραμματοσειρά (και στο μέγεθός της) που είναι γραμμένη η ιστορία που με ανάγκασαν να διαβάζω μαυρίζοντας σειρά-σειρά για να μη μπερδεύομαι και πολύ-πολύ αργά.]

για παράδειγμα:

Συνέχισε έτσι όμως γιατί τώρα ήταν ανίκανος να της πει οτιδήποτε αλλά θα είχε το μυαλό του εκεί να τραβηχτεί την ώρα μηδέν. Η σωστή του η σκέψη δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί καθώς ήταν πρωτοφανές αυτή η αγριάδα με την οποία αυτή κουνιόταν επάνω του.

μερικά κόμματα στην πρώτη πρόταση, στη δεύτερη η φράση "η σωστή του η σκέψη" δεν μου κάθεται καλά, έχει παραπάνω άρθρα από όσα θα ήθελα και το επίθετο που επιλέγεις δημιουργεί μια αντίθεση ορθού-λάθους ανάμεσα στον τύπο (που κάνει σωστές σκέψεις) και στην τύπισσα (που είναι φορέας, εκδικητικιά και λυσσάρα) που δεν μου αρέσει -κάπως ηθικοπλαστικό-. και τέλος, άλλαξε το "πρωτοφανές" σε "πρωτοφανή". δεν το συνεχίζω, γιατί 1)την πιάνεις την ιδέα και 2)πραγματικά δεν είμαι καλός στο να σχολιάζω γραμματικοσυντακτικοτέτοια πράγματα.

 

η αρχή της ιστορίας, αλήθεια είναι πως μου άρεσε παραπάνω από ό,τι η συνέχεια. και ως γραφή και ως περιεχόμενο. καλοί και χρυσοί οι αστικοί θρύλοι, αλλά ιστορίες που δαιμονοποιούν -κατά τρόπον τινά- συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες που ήδη βάλλονται από κοινωνική προκατάληψη, δεν είναι οι αγαπημένες μου. και κατάφερες την τύπισσα αυτή να τη δαιμονοποιήσεις πολύ ικανοποιητικά. οπότε βγάζοντας έξω την ιστορία, μένουμε με μια καλή γραφή. περιμένω οπότε την επόμενη ιστορία σου.

[Guest Dune]

Η ιδέα "εκδίκηση για την άξεστη πίεση για σέξ δια μέσου του περάσματος της θανατηφόρου ασθένειας" είναι δυνατή. Η γραφή είναι ζωηρή δεν σε αφήνει να βαρεθείς. Μία ένσταση μόνο. Η κοπέλα τον εκτελεί. Δεν πρέπει να υπάρχε περισσότερη φιλοσοφική τεκμηρίωση του εγκλήματος που εχει κάνει για το οποίο του δίνει τόσο φρικαλέα και απόλυτη ποινή; Δεν είναι απαραιτητο εννοώ να φταίει αυτός περισσότερο, να έχει πιέσει αυτός περισσότερο, ή κάτι τέτοιο, μιάς και, όσο και άν με πιέσει εμένα ας πούμε μία κοπέλα να της το κάνω κι εγώ δεν την γουστάρω δεν θα την σκοτώσω κιόλας.

 

Μία φάση όπου ο άντρας επιχειρεί βιασμό και αυτή του κάθεται για να του περάσει στο τέλος την θανατηφόρα ασθένεια, αιτιολογεί. Μία αντίστοιχη φάση ό΄που η κοπέλα έχει παρελθόν νευρασθένειας, ή κάποιο αντίστοιχο, πάλι αιτιολογεί όμως μόνο σε μία φράση το αφήνεις αχνά να εννοηθεί στην αρχή. Ότι δεν θα εμπιστευόταν άντρα ποτέ ξανά. Πιστεύω ότι με λίγη τεκμηρίωση ακόμη, μιά δυό φράσεις, μία παράγραφο το πολύ, μικρή, θα ήταν πολύ καλό.

[Nienor]

Η γραφή είναι όντως καλή αλλά κι εγώ δε μπορώ να αγνοήσω τη "δαιμονοποίηση" (όπως τη λέει κι ο araquel επάνω) της κοπέλας ούτε και την αλλαγή ύφους της ιστορίας όταν αρχίζει η πλοκή σου και μετά.

 

Από κει που έχεις μια πολύ ενδιαφέρουσα εισαγωγή, αισθάνομαι πως την παρατάς για να συνεχίσεις με μια απλή πλοκή αστικού μύθου, που είναι τυποποιημένη και σχετικά αδιάφορη (για μένα πάντα που δεν τρελαίνομαι για αυτούς) και φτάνεις σε ένα τέλος το οποίο είναι μεν ανατριχιαστικό αλλά διαφωνώ τόσο πολύ μαζί του που μου το χαλάει.