darky Posted July 6, 2007 Share Posted July 6, 2007 (edited) .Το ανθρωπάκι. Κάποτε γνώρισα ένα τύπο, ομολογώ ήταν πολύ παράξενος. Και όταν λεω παράξενος εννοώ ότι έκρυβε πράγματα. Ήταν προφανές ότι έκρυβε πράγματα. Πολλοί είχαν την ίδια εντύπωση με μένα. Αναρωτιόμουν, λοιπόν, τι πράγματα έκρυβε. Και ελπίζω να μην με παρεξηγήσετε γιατί ξέρετε τι λένε, ότι η περιέργεια είναι ανθρώπινη. Πολλές φορές όταν μιλούσε έκοβε την πρότασή του στη μέση. Αυτό ήταν πολύ εκνευριστικό, όπως καταλαβαίνετε. Ή όταν πήγαινε κάπου άλλαζε ξαφνικά κατεύθυνση για κάπου αλλού. Και το κυριότερο και πιο εξοργιστικό από όλα ήταν που άλλαζε το βλέμμα του όταν κάποιος προσπαθούσε να κοιτάξει εκεί που κοίταζε εκείνος. Όλα αυτά με πείσμωναν να μάθω. Να μάθω τι έκρυβε τόσο καλά, ώστε να κάνει όλες αυτές τις παραπλανητικές κινήσεις για να μην το αποκαλύψει. Ήταν ένας ασήμαντος άνθρωπος. Ένα ανθρωπάκι από αυτά που πιο δυνατοί άνθρωποι, όπως και του λόγου μας, ποδοπατάν συνεχώς. Ήταν από κείνους που κάνουν πάντα στην άκρη και ζητάνε συγνώμη όταν τους σπρώξεις. Αλλά ετούτος εδώ ο ασήμαντος ανθρωπάκος έκρυβε πράγματα. Το θεωρούσα αντίθετο με τους νόμους της φύσης, και πιστεύω συμφωνείτε και εσείς, ένα τέτοιο μηδενικό να κρύβει σημαντικά πράγματα. Μετά από λίγο καιρό είχα μια καλή ιδέα για το τι έκρυβε. Έκρυβε τα όνειρά του. Αυτό το αξιολύπητο ανθρωπάκι είχε όνειρα, λοιπόν. Δεν θα συζητούσε με τίποτα γι’ αυτά, αλλά κατάφερα να του πιάσω αρκετές φορές κουβέντα και όσο περισσότερο τα έκρυβε τόσο σιγουρευόμουν για την υπόθεσή μου. Φυσικά δεν είχα τίποτα εναντίον του που ονειρευόταν, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί θεωρούσε τα όνειρά του τόσο σημαντικά. Ο λαός λεει πως δεν πρέπει να μιλάμε για τα όνειρά μας, τις φιλοδοξίες μας, γιατί δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ. Αλλά εκείνος δεν είχε να ανησυχεί για κάτι τέτοιο. Ήταν ένας αδύναμος μικρός ανθρωπάκος, που θα έμενε μόνος του ή θα παντρευόταν μια γυναίκα άσχημη εσωτερικά και εξωτερικά. Που θα δούλευε ως κατώτερος υπαλληλάκος και θα έγλυφε τις σόλες όλων των ανώτερων ανθρώπων, όπως εμείς, με μαζοχιστική ηδονή. Δεν είχε κανένα δικαίωμα να ονειρεύεται. Του το είπα. Του είπα πως πρέπει να είναι ρεαλιστής. Πως πρέπει να βλέπει τα πράγματα όπως εμείς οι υπόλοιποι. Δεν είναι βασιλιάς σε κάποια φανταστική χώρα, ή γενναίος πολεμιστής, ιππότης ή τίποτα άλλες βλακείες. Είναι ένας ασήμαντος, ένα τίποτα, ένα μηδέν. Και είμαι σίγουρος πως καταλαβαίνετε γιατί του τα είπα όλα αυτά. Εμείς οι ανώτεροι άνθρωποι έχουμε το δικαίωμα να βάζουμε στη θέση που τους αξίζει αυτά τα αδύναμα ανθρωπάκια. Αν όχι το χρέος απέναντι στο οικοδόμημα της πραγματικότητας, το οποίο αποτελούμε και πρέπει να διαφυλάξουμε. Μερικά χρόνια μετά έμαθα ότι ο ανθρωπάκι πέθανε. Από περιέργεια πήγα κι εγώ στην κηδεία του. Τέσσερα άτομα όλα κι όλα. Όλοι έδειχναν λυπημένοι. Ενώ θα ΄πρεπε να χαίρονται, που το ανθρωπάκι δε θα ζούσε για να γίνει το τεράστιο μηδενικό που προοριζόταν. Πλησίασα πιο κοντά για να τον δω μια τελευταία φορά. Όμως το φέρετρο ήταν κενό. Ρώτησα την ηλικιωμέη γυναίκα που υπέθεσα ότι ήταν μάνα του. Μου είπε ότι έθαβε το όνειρό της να αποκτίσει ένα γιο και ότι στην πραγματικότητα τέτοιος γιος δεν υπήρχε. Ρώτησα την νεότερη γυναίκα και μου είπε ότι έθαβε εκείνον που θα ήθελε να παντρευτεί, αλλά δεν είχε παντρευτεί ποτέ. Ρώτησα τον νεαρό άντρα και μου είπε ότι έθαβε το καλύτερο του φίλο που ποτέ δεν είχε. Και το μικρό παιδί μου είπε ότι έθαβε τον πατέρα που ποτέ δεν είχε γνωρίσει. Γύρισα και έφυγα με δάκρυα να κυλούν ασυναίθητα απ' τα μάτια μου. Εκείνη τη μέρα έθαψα το φόβο μου και την αγωνία μου για τη ζωή. Edited July 6, 2007 by darky Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
nikosal Posted July 6, 2007 Share Posted July 6, 2007 Χμμμ ανάμεικτα συναισθήματα. Το "ανθρωπάκι" αφήνει τα πάντα στη μέση, δεν αποκαλύπτει τα όνειρά του. Οι τέσσερις που το πενθούν, ο αφηγητής που με το θάνατο αντιλαμβάνεται ότι θάβει την αγωνία και το φόβο του για τη ζωή. Όλα αυτά πώς συνδέονται; Δεν το πιάνω. Καλό αφηγηματικό ύφος, καλό κλίμα, αλλά νιώθω ότι αυτό που θέλει να πει ο συγγραφέας, μένει μετέωρο. Μισό. Τουλάχιστον για μένα. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
DinoHajiyorgi Posted July 6, 2007 Share Posted July 6, 2007 Πόσες φορές κοιτάζομαι στον καθρέπτη και ρωτώ "Ποιος νομίζεις πως είσαι;" Είμαι σχεδόν σίγουρος πως θα πεθάνω πριν προλάβω να πραγματοποιήσω ούτε ένα από τα όνειρα μου. Διαβάζοντας το διήγημα είχα την διαίσθηση πως ο αφηγητής μιλούσε για τον εαυτό του. Το τέλος της ιστορίας ούτε το επιβεβαίωσε αλλά ούτε το αναίρεσε. Μένει αόριστο και αυτή η αβεβαιότητα είναι η γλυκιά αμφιβολία που νοστιμίζει τέτοια κείμενα. Το βρήκα όμορφο, αν και αίνιγμα, μου μίλησε. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Namris Posted July 7, 2007 Share Posted July 7, 2007 Μου άρεσε πολύ. Έμμεσα έλαβα το μήνυμα πως : «η αγάπη – και όχι η δύναμη – φέρνει ευτυχία και ασφάλεια, και πως όλοι έχουνε μερίδιο σε αυτήν». Το ανθρωπάκι από μόνο του παραμένει ένα ασήμαντο ανθρωπάκι, και τα όνειρα του δεν έχουν καμιά απολύτως σημασία. Θα μπορούσε όμως να αποτελέσει ένα πολύτιμο κομμάτι στις κενές ζωές κάποιων άλλων ανθρώπων. Σαν το κομματάκι ενός παζλ, που από μόνο του είναι ασήμαντο, αλλά κάποια άλλα ανολοκλήρωτα παζλ θα σκότωναν να το αποκτήσουν προκειμένου να ολοκληρωθούν. Ο αφηγητής από την άλλη προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του για την ανωτερότητα του, προκειμένου να καλύψει την δική του ανασφάλεια για την ζωή. Μέχρι που ανακαλύπτει ότι όλοι έχουν μερίδιο στην αγάπη. Γιαυτό και όλοι έχουν δικαίωμα στην ευτυχία, οπότε όλοι έχουνε δικαίωμα να ονειρεύονται. Μέσα σε μία μικρή ιστορία γραμμένη με απλά λογάκια έχεις γεφυρώσει πολλά σοβαρά θέματα. Από μένα συγχαρητήρια. Η φράση : «Αν όχι το χρέος απέναντι στο οικοδόμημα της πραγματικότητας, το οποίο αποτελούμε και πρέπει να διαφυλάξουμε» ίσως να χρειάζεται διαφορετική διατύπωση. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Guest Dune Posted July 7, 2007 Share Posted July 7, 2007 Θα προσπαθήσω να βρώ αυτό που ένοιωσα να μου λείπει στο τέλος. Όλο οδηγεί πρός μία φιλοσοφική κατεύθυνση, σωστά, και μεθοδικά. Όταν έρχεται η τελευταία παράγραφο όλα τα βρήκα ολόσωστα και σαν το κείμενο να με είχε προετοιμάσει γι'αυτά Όμως το φέρετρο ήταν κενό. Ρώτησα την ηλικιωμέη γυναίκα που υπέθεσα ότι ήταν μάνα του. Μου είπε ότι έθαβε το όνειρό της να αποκτίσει ένα γιο και ότι στην πραγματικότητα τέτοιος γιος δεν υπήρχε. Ρώτησα την νεότερη γυναίκα και μου είπε ότι έθαβε εκείνον που θα ήθελε να παντρευτεί, αλλά δεν είχε παντρευτεί ποτέ. Ρώτησα τον νεαρό άντρα και μου είπε ότι έθαβε το καλύτερο του φίλο που ποτέ δεν είχε. Και το μικρό παιδί μου είπε ότι έθαβε τον πατέρα που ποτέ δεν είχε γνωρίσει. Όμως μετά σαν να λείπει μία γέφυρα . Καταλήγει ο αφηγητής Γύρισα και έφυγα με δάκρυα να κυλούν ασυναίθητα απ' τα μάτια μου. Εκείνη τη μέρα έθαψα το φόβο μου και την αγωνία μου για τη ζωή. Ο αφηγητής έως τότε είναι ενας ανώτερος άνθρωπος που οικτίρει, και πολύ καλά κάνει, το ανθρωπάκι. Τι, από όσα ειπώθηκαν στην τελευταία παράγραφο, έκανε τον αφηγητή να νοιώσει στη θέση του ώστε να συγκινηθεί; Πιστεύω ότι πρέπει οπωσδήποτε να διασαφηνιστεί αυτό το κενό. Γιατί η φράση έπειτα, ότι "έθαψε το φόβο του για τη ζωή", μα προφανώς, με τον τρόο που μιλάει έως τότε ο αφηγητής, έχει ήδη θάψει το φόβο του για τη ζωή πόλύ πολύ πρίν. Ακριβώς για να μήν είναι ένα ανθρωπάκι. Μήπως περισσότερη λογική ρίμα θα έκανε ας πούμε η φράση... "εκείνη τη μέρα βγήκε από τον τάφο της ο φόβος και η αγωνία μου για τη ζωή, που νόμιζα ότι τα είχα καλά θαμένα;" σίγουρα γι'αυτό θα είχε κάθε λόγο να κλάψει Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Oberon Posted July 7, 2007 Share Posted July 7, 2007 Eνιγματικό και αλληγορικό που προκαλεί πολλές διαφορετικές ερμηνείες ανάλογα με το πώς σκέφτεται ο κάθε αναγνώστης, και αυτό το τελευταίο είναι νομίζω και το καλύτερο στοιχείο του διηγήματος. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
odesseo Posted July 7, 2007 Share Posted July 7, 2007 (edited) Γαμώτο. Σε λατρεύω Darky. Με τα παραπάνω αποφεύγω κάθε απόπειρα να σχολιάσω ένα κείμενο που όχι μόνο κατάλαβα, αλλά έτσουξε το πετσί μου.* Και, γαμώτο, είναι τόσο καλογραμμένο. Κάνε τη δουλειά σου, Darky, κι άσε μας να ψάχνουμε τάχα το μισό που λείπει - λες κι έχουμε βρει το άλλο μισό... *Να είσαι επιφυλακτικός πιο πολύ με αυτούς που λένε ότι σε κατάλαβαν. Edited July 7, 2007 by odesseo Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Solonor Posted July 9, 2007 Share Posted July 9, 2007 Προσωπικά δεν πιστέυω πως χρειάζεται κάποια αλλαγή, μου άρεσε όπως είναι. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nienor Posted July 10, 2007 Share Posted July 10, 2007 Αργκκκ... γιατί μου το έκανες τώρα αυτό μεσημεριάτικα μου λες? Δεν έχω καταλάβει, είμαι σίγουρη γιαυτό. Θα καταλάβω κάποια ανυποψιάστη στιγμή που δε θα το σκέφτομαι ακριβώς. Επί του παρόντος με ανατρίχιασες, μου έδωσες ένα παστέλι στο μέτωπο και μου έριξες τα πάνελα δεξιά κι αριστερά, άσε που μπάζει νερά και το καράβι έτσι κι αλλιώς... Τελοσπάντων, το κόβω γιατί παίζει και να μη βγάζεις νόημα κι αν κάποια στιγμή μπορέσω να τα συντάξω αυτά που εννοώ ακριβώς θα στα πω κι εσένα. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nihilio Posted July 10, 2007 Share Posted July 10, 2007 Ενδιαφέρουσα ιδέα. Κρύβει πολλά μέσα της και λέει πολλά με λίγες λέξεις. Αλλά δεν ξέρω, κάτι έλειπε. Έχω την αίσθηση ότι το τέλος δεν έρχεται ομαλά, αντίθετα πέφτει "ΖΝΤΟΥΠ!", σαν ταφόπλακα πάνω στο κείμενο και το αφήνει λειψό. Τι θα μπορούσες να κάνεις για αυτό; Δεν ξέρω. Ίσως να μεγάλωνες λίγο τη σκηνή της κηδείας για να ισορροπεί το κείμενο. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Naroualis Posted August 22, 2007 Share Posted August 22, 2007 Προσωπικά, επειδή μου άρεσε πάρα πολύ η ανάπτυξη της ιστορίας απογοητεύτηκα κάπως από την τελευταία φράση. Ήθελα κάτι πιο δυνατό, κάτι που να με τσακίσει, όπως με τσάκισε και το υπόλοιπο. Κάτι που να λέει ας πούμε με ποια ιδιότητα ήσουν εσύ στην κηδεία. ή κάτι που να μεταφέρει το φόβο για τα χαμένα όνειρα στον αφηγητή. Θέλει δυνάμωμα η τελευταία φράση. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
tetartos Posted October 11, 2007 Share Posted October 11, 2007 Πραγματικά καλή ιδέα και σίγουρα το γεγονός ότι το κείμενο διατυπώνεται έτσι αόριστα, συμβολικά να πούμε, επιτρέπει στον αναγνώστη να τη συμπληρώσει με προσωπικά του στοιχεία, κι έτσι να ταυτίζεται με κάποιον τρόπο μαζί της. Δυσκολεύομαι να δω το νόημα, εάν υπάρχει τέτοιο προφανές. Στην αρχή το ότι το ανθρωπάκι έχει δικά του όνειρα φαίνεται καλό, επιθυμητό, το βγάζει από την κατάσταση του μηδενικού. Στην κηδεία του βλέπουμε ότι και οι άλλοι είχαν όνειρα από αυτό, που πέθαναν μαζί με το δικό του θάνατο. Ο αφηγητής "μαθαίνει" από αυτό να μη φοβάται και να μην αγωνιά για τη ζωή του. Άρα τι; Να ακολουθεί τα δικά του όνειρα; Πραγματολογικά μιλώντας, μια συμπεριφορά σαν αυτή που περιγράφεται να έχει το ανθρωπάκι στην αρχή παραπέμπει σε κάποιον που έχει παραισθήσεις. Ίσως ένας άνθρωπος με (κρυφά) όνειρα να είναι απλά πιο ανθεκτικός στις δυσκολίες, πιο ανεξήγητα αισιόδοξος, πιο σίγουρος για τον εαυτό του. Συνολικά μπορώ να πω ότι με συγ-κίνησε, αν και αινιγματικό, γι' αυτό άλλωστε και γράφω γι' αυτό! Καλή συνέχεια! Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Sileon Posted October 12, 2007 Share Posted October 12, 2007 Δυνατό. Θα συμφωνήσω με μια παρατήρηση για την απότομη αλλαγή των συναισθημάτων του αφηγητή. Μάλλον θα ήθελε μια μικρή προεργασία, ένα-δυο κρίκους στον ειρμό των σκέψεών του πριν καταλήξει στην ματαιότητα. Με τράβηξε πολύ αυτό το αινιγματικό ύφος που έβγαλες, έστω και σε ελάχιστες παραγράφους. Πέθανε σαν ένα σύνολο ανολοκλήρωτων ονείρων των άλλων, διανύοντας μια ζωή όπου το νόημα της ζωής του ήταν να μπει στο καλούπι των άλλων. Δικά του όνειρα δεν είχε? Επίσης, ήσουν όντως εκεί? Χιχ, χιχ.. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Recommended Posts
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.