Jump to content

Χρονοστρέβλωση


Recommended Posts

Πυθαρίων

Όνομα Συγγραφέα: Πυθαρίων

Είδος: εύθυμη επιστημονική φαντασία

Βία; Όχι

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων: 2396

Αυτοτελής; Ναι

Σχόλια:

 

Χρονοστρέβλωση

 

 

«Αμέσως τώρα; Και πώς είπατε το όνομά σας;»

 

«Χρόνης Τοξίνης. Το ξι με γιώτα, παρακαλώ.»

 

Η γραμματέας δεν μπόρεσε να συγκρατήσει ένα χαμόγελο καθώς πληκτρολόγησε το όνομα.

 

«Λοιπόν, είστε πολύ τυχερός κύριε, υπάρχει μια ακύρωση για το ραντεβού των επτά. Μπορείτε να δείτε τον γιατρό σε λίγα λεπτά.»

 

«Ευχαριστώ. Είναι πολύ σημαντικό για μένα.» Είπε κοιτάζοντας ανήσυχος προς το μέρος της πόρτας εισόδου.

 

Χώρος αναμονής ιατρείου, τυπικά πολυτελής. Παχιά μπεζ – καφέ μάλινη μοκέτα, εκρού μοντέρνοι καναπέδες, δυο πήλινες γλάστρες με ένα ανθούριο και ένα σπαθίφυλο, τρία εξ’ ίσου μοντέρνα γυάλινα φωτιστικά, ένας Άντυ Γουόρχολ αντίγραφο σε μεταξοτυπία και τέσσερεις γκραβούρες της Αθήνας του 1890.

 

«Λοιπόν, στο μεταξύ, να συμπληρώσουμε κάποια στοιχεία στην καρτέλα σας; Πείτε μου διεύθυνση.» Είπε η γραμματέας.

 

Τύπος καυκάσιος, λευκό δέρμα, σαρκώδη χείλια, νεανική εμφάνιση, ισορροπημένη κατανομή βάρους, φυσικά θηλυκή mezzo soprano φωνή με ιδιαίτερο ηχόχρωμα και καλή έκταση, εξαιρετικά επίπεδα οιστραδιόλης, SH σε αιχμή, φάση ωοθηλακιορρηξίας. Άρωμα φρέζιας.

 

«Αντάρη 127. Νέος Κόσμος. Προσωρινά.» Απάντησε.

 

«Ηλικία;»

 

«Σαράντα χιλ… Σαράντα δυο χρονών.»

 

«Επάγγελμα;»

 

«Επιδιορθωτής.»

 

Τον κοίταξε με απορία.

 

«Βάλτε μμμ… χτίστης.»

 

«Τηλέφωνο;»

 

«01234567890»

 

Τον ξανακοίταξε με απορία.

 

«Είμαι μόνιμος κάτοικος εξωτερικού.» Εξήγησε.

 

Ακούστηκε η εξωτερική πόρτα της εξεταστικής αίθουσας του ιατρείου να ανοίγει και να ξανακλείνει. Ο προηγούμενος ασθενής είχε τελειώσει προφανώς.

 

Επτά βήματα σε λευκό μάρμαρο. Από την ενδιάμεση δρύινη πόρτα, ο γιατρός μπήκε στο χώρο αναμονής και καλησπέρησε ευγενικά.

 

«Περάστε παρακαλώ.» Του είπε μετά.

 

Βολεύτηκε στην δερμάτινη πολυθρόνα. Μοσχάρι Ισπανίας, ανθεκτική επιδερμική στοιβάδα, ποιοτική τεχνική βυρσοδεψίας. Σιώπησε για λίγα δευτερόλεπτα. Ο γιατρός κάθισε πίσω από το γραφείο.

 

Μέση ηλικία. σεμνή αυτοπεποίθηση, κουρασμένα μάτια, φιλική διάθεση. Ζεστή ελαφρά βραχνή φωνή. Καλή φυσική κατάσταση, στιβαρή μυϊκή κατασκευή, απομεινάρια παλιάς αθλητικής δραστηριότητας. Αύρα γενικά λευκή με ελαφρές χρωματικές πινελιές στα σωστά σημεία. ΄΄Τσι΄΄, ελαφρά διαταραγμένο στον έκτο μεσημβρινό.

 

«Θέλω να με ακούσετε προσεκτικά γιατρέ. Εμπλέκεστε σε μια παρέμβαση επιδιόρθωσης ανωμαλίας.»

 

«Σε ποια απ’ όλες αναφέρεστε;» Ρώτησε ο γιατρός με σοβαρότητα.

 

«Μάλλον δεν καταλάβατε. Όταν λέω επιδιόρθωση ανωμαλίας δεν εννοώ…»

 

«Κύριε… πώς είπαμε το όνομά σας;»

 

«Τοξίνης. Χρόνης Τοξίνης. Το ξι με γιώτα, παρακαλώ.»

 

Ούτε ο γιατρός μπόρεσε ν’ αποφύγει ένα χαμόγελο, διακριτικό πάντως όσο γινόταν.

 

«Λοιπόν, κύριε Τοξίνη, μην απολογείστε για την έκφραση. Διαταραχές της σκέψης, της αντίληψης, του συναισθήματος, υπερκινητική συμπεριφορά, απόσυρση, απομόνωση, δυσκολία στη λήψη αποφάσεων. Αδυναμία στη συγκέντρωση, έμμονες σκέψεις, αποδιοργάνωση, ευερεθιστότητα, δυσκολία στις σχέσεις με τους άλλους, ακουστικές και οπτικές ψευδαισθήσεις, παραληρηματικές κρίσεις. Σας κούρασα ήδη; Εν ολίγοις, μια πλούσια γκάμα από συμπτώματα, με τα οποία ασχολούμαι από το πρωί ως το βράδυ. Βλέπετε τίποτα ομαλό; Φυσικά και τα αντιμετωπίζουμε σαν ανωμαλίες. Ή για να το πω ορθώς επιστημονικά, πρόκειται για δυσλειτουργίες νευροδιαβιβαστικών μηχανισμών, σε επίπεδο εγκεφαλικής λειτουργίας. Της σεροτονίνης, της ντοπαμίνης, της νοραδρεναλίνης. Ενίοτε σοβαρού βαθμού, αλλά μην σας τρομάζει τίποτα. Κάποια απ’ αυτά τα συμπτώματα, τα αναγνωρίζω και στον εαυτό μου κάποτε – κάποτε, σε ήπιο βαθμό. Όλοι μας είμαστε αναγνωρίσιμοι και κατατάξιμοι σύμφωνα με τις ιδιαιτερότητές μας ως προς την λειτουργική κατάσταση αυτών των βιοχημικών διεργασιών. Όχι όμως απαραίτητα, τυπικά προβληματικοί. Ενδιαφέρεστε για δικό σας περιστατικό; Πείτε μου oνοματεπώνυμο ασθενούς.Tη διάγνωση και την αγωγή θα τα βρούμε στον υπολογιστή. Πριν απ’ όλα όμως, πείτε μου υπό ποια ιδιότητα ενδιαφέρεστε. Ιατρικόν απόρρητον γαρ.»

 

«Όχι, όχι. Τίποτα σχετικό. Ας πάρω τα πράγματα από την αρχή. Είχατε ένα ραντεβού στις επτά, που ακυρώθηκε και τη θέση του την πήρα εγώ. Ποιος νομίζετε ότι ακύρωσε το ραντεβού;»

 

«Μμμ… μα, …»

 

«Εγώ ακύρωσα το ραντεβού. Μην βιάζεστε. Το έκανα για το καλό όλων μας. Ο πελάτης σας βρίσκεται ασφαλής, σ’ ένα χρονικό κενό μνήμης. Του έχω ήδη κλείσει ένα άλλο ραντεβού για αύριο το απόγευμα στις έξι. Αυτό θα θυμάται. Κανένα πρόβλημα συνεπώς, θα τον δείτε με ελάχιστη καθυστέρηση. Δεν υπάρχει κάτι επιλήψιμο, μη με κατηγορήσετε. Ήταν απόλυτη ανάγκη. Είμαι σίγουρος πως θα κατανοήσετε τις προθέσεις μου. Σε λίγο, ένας Μπλέμεν θα χτυπήσει την πόρτα σας επικαλούμενος επείγουσα ανάγκη βοήθειας. Δεν έχουμε πολύ χρόνο.»

 

Ο γιατρός κλικάρισε επιβεβαιωτικά τον προγραμματισμό του στο τερματικό. Στις 18.00΄ της επόμενης μέρας, επαναλαμβανόταν το ακυρωμένο ραντεβού. Ασφαλώς τώρα, το πράγμα άρχισε να γίνεται ενδιαφέρον.

 

Αμηχανία, έκπληξη, επιτάχυνση σκέψης, έντονη διέγερση του μετωπικού τσάκρα. Ναι, σωστή αντίδραση, επιθυμητή όσο και αναμενόμενη. Μια βιολετιά απαλή φωτεινή κηλίδα άρχισε να κάνει την εμφάνισή της εκεί που έλειπε: Στην κορυφή του έκτου μεσημβρινού.

 

«Ένας Μπλέμεν; Σας ακούω, συνεχίστε.» Είπε μόνο o γιατρός.

 

«Το σύμπαν, είναι ένα παιχνίδι, ένα αστείο από μια άποψη.»

 

«Πρωτότυπη εκδοχή, ομολογουμένως.»

 

«Έρχομαι από μια άλλη κοσμική φυσαλίδα.»

 

Ο γιατρός ανασήκωσε τα φρύδια του και τον κοίταξε πιο εξεταστικά. Αμφιβολία, προσωρινό μούδιασμα, αμφισβήτηση, ( μετριασμένη πάντως - η βιολετιά κηλίδα είχε παίξει το ρόλο της - ). Στα πλαίσια μιας πρόσκαιρης φυσιολογικής αντίστασης.

 

«Γνωρίζω τι σκέφτεστε γιατρέ», συνέχισε. «Με έναν γενικό βέβαια, όχι απόλυτα λεπτομερειακό, τρόπο. Για την ακρίβεια, ξέρω τι αισθάνεστε. Είμαι σε θέση να διαβάζω τις ψυχονοητικές ταλαντώσεις σας. Ας πούμε ότι είμαι τηλεπαθητικός δέκτης του ηλεκτροεγκεφαλογραφήματός σας.»

 

Λειτουργική παύση. Κλονισμός λογικής. Πτώση αντιστάσεων. Στην κατάλληλη στιγμή για να επιμείνει.

 

«Η δική σας κοσμική φυσαλίδα, περιέχεται στην δική μας. Στα πλαίσια μιας ασυνέχειας που εξασφαλίζει την συμπαντική ισορροπία.»

 

«Δοκιμάζετε τα γνωσιακά μου όρια στην αστροφυσική.»

 

«Μιλώ με τους όρους της δικής σας επιστήμης. Τέλος πάντων, ας πάμε παρακάτω. Ως υλικά όντα, αντλείτε τη φύση σας από το κβαντικό κενό. Σας είναι γνωστή η αρχή της απροσδιοριστίας του Heisemberg. Θέλω να πω, υπάρχετε και δεν υπάρχετε. Αυτό είναι το παιχνίδι. Το αστείο είναι πως εμείς υπάρχουμε και δεν υπάρχουμε, επειδή υπάρχετε και δεν υπάρχετε εσείς κι ο κόσμος σας.»

 

«Μέχρι εκεί. Με προκαλείτε.»

 

«Εντάξει. Το κυρίαρχο ζήτημα ούτως ή άλλως είναι ο χρόνος. Η ανομοιομορφία στους συνδυασμούς της κυρτότητας του χωροχρόνου με την βαρύτητα, επιτρέπει ευρείες διακυμάνσεις στην επίδραση και στη μορφή του χρόνου σε διαφορετικές φυσαλίδες. Δεν το γνωρίζετε, υπάρχουν όμως διαφορετικά είδη χρόνου. Θα σας το πω σχηματικά, με γεωμετρικές περιγραφές. Υπάρχει ο χρόνος όπως τον βιώνετε: Κάτι σαν ευθύγραμμο τμήμα. Με αρχή, διεύθυνση και τέλος. Δηλαδή, γέννηση, ζωή και τελικά θάνατο, από την εξασθένηση των αλληλεπιδράσεων σε επίπεδο υποατομικών σωματιδίων, κατ’ επέκταση την κατάρρευση των σταθερών δομών που σχηματίζουν. Υπάρχει όμως και ο χρόνος ημιευθεία. Με αρχή, διεύθυνση, αλλά χωρίς τέλος. Γέννηση και ζωή. Πρακτικά αυτό σημαίνει, με τους δικούς σας λεκτικούς όρους, αθανασία. Αυτό το είδος χρόνου βιώνουμε εμείς στον κόσμο μας. Πιθανόν να υπάρχει και ένα τρίτο είδος, η ευθεία: Χωρίς αρχή, με διεύθυνση, χωρίς τέλος. Αχρονικότητα στην ουσία. Προϋποθέτει χρόνο πριν από την δημιουργία, πριν από το big bang. Οπότε, ούτε κι εμείς είμαστε σε θέση να το επιβεβαιώσουμε. Συνεπώς ας το αφήσουμε για την ώρα σαν θεϊκό προνόμιο.»

 

«Υπάρχει και ο δικός μου χρόνος. Και δεν ξέρω γιατί σας ακούω.» Διέκοψε ο γιατρός. « Ίσως γιατί, θα το παραδεχτώ, βρίσκω διασκεδαστικά αυτά που μου λέτε. Ένα ασυνήθιστο διάλλειμα. Αλλά κυρίως επειδή, όπως πολύ καλά ξέρετε, το ραντεβού των επτά ακυρώθηκε. Σας προειδοποιώ όμως, δεν θα φερθώ με επιείκεια ως προς την χρέωση της επίσκεψης, εκτός αν τελικά έχω έναν καλό λόγο. Μήπως λοιπόν χάνετε τον δικό σας χρόνο και ταυτόχρονα τα χρήματά σας;»

 

«Θα με πιστέψετε την κατάλληλη στιγμή, που δεν θα αργήσει. Όταν θα εμφανιστεί ο Μπλέμεν. Αφήστε με να ολοκληρώσω. Η ώρα πλησιάζει.»

 

«Ολοκληρώστε , λοιπόν. Μπορεί να σας κοστίσει λιγότερο.»

 

«Εδώ λοιπόν έρχονται οι Μπλέμενς και οι χρονοτοξίνες.»

 

«Αχά! Να λοιπόν μια εξήγηση για τ’ όνομά σας. Από εκεί το δανειστήκατε.» Παρατήρησε ο γιατρός.

 

«Μάλιστα. Υποθέτω πως αντιλαμβάνεστε και την απαραίτητη αίσθηση του χιούμορ. Όπως είπαμε, το σύμπαν…»

 

«Είναι ένα παιχνίδι, ένα αστείο από μια άποψη.» Πρόλαβε ο γιατρός.

 

«Ακριβώς. Ενώ οι Μπλέμενς είναι πρακτικά αθάνατοι όπως κι εμείς, ο κόσμος τους κυριαρχείται από έναν μικροϊό, που τοξινώνει την αντίληψή τους για τον χρόνο. Η ατομική όμως αντίληψη για τον χρόνο, έχει επιπτώσεις στην αντικειμενικότητά του. Έτσι, βιώνουν ένα χρονικό παράδοξο, μια στρέβλωση της αθανασίας σε δυο διαφορετικές εκδοχές. Θα το ονόμαζα σχάση παραγόντων παραμετροποίησης του χρόνου, αν με καταλαβαίνετε. Ο σπειροειδής χρόνος είναι η πρώτη εκδοχή. Με αρχή, χωρίς τέλος, αλλά με μια σπειροειδή πορεία και μια ολοένα μικρότερη αίσθηση πυκνότητας. Στο τέλος γίνεται τόσο αραιός, ώστε δεν έχει πια σημασία. Το σύμπαν τρέχει γύρω τους τόσο γρήγορα που είναι αδύνατο πλέον να το παρακολουθήσουν. Μένουν ζωντανά απολιθώματα, ανήμποροι να προλάβουν να αναπτύξουν ενεργή συμμετοχή. Ισοδυναμεί με παράνοια. Ο κυκλικός χρόνος είναι η δεύτερη. Χρόνος που επαναλαμβάνεται παγιδεύοντάς τους, με μια αλληλουχία όμοιων καταστάσεων και γεγονότων χωρίς ενδιαφέρον, σε μια ατέλειωτη ανία. Η χειρότερη φάση του είναι η αγωνία και η παρατεταμένη απόγνωση, αφού στο αρχικό διάστημα μπορούν να αντιληφθούν και να συνειδητοποιήσουν αυτό που θα επακολουθήσει. »

 

«Εκπληκτικό! Να γράψετε ένα μυθιστόρημα.» Ο ιατρικός του εγωϊσμός και η ακαμψία, δεν τον είχαν ακόμα εγκαταλείψει πλήρως. Έκαναν μια έσχατη προσπάθεια να επανακτήσουν τον έλεγχο.

 

«Μην καταπιέζετε τον εαυτό σας γιατρέ. Αφεθείτε. Στο τέλος θα πειστείτε. Η παρουσία των Μπλέμενς απειλεί το πλέγμα ισορροπίας μας. Η διασπορά του μικροϊού σε άλλες φυσαλίδες, θα μπορούσε να δημιουργήσει την πιθανότητα ενός φαινομένου σήραγγας χρονικού ρευστού. Ένα ενδεχόμενο που θα απειλούσει να προκαλέσει χρονοστρεβλωτικά συμβάντα ασύλληπτης τάξης μεγέθους σε όλο το σύμπαν. Και στον δικό σας πλανήτη και στον δικό μας. Ευτυχώς για σας, δεν θα έχετε σοβαρές επιπτώσεις, δεδομένου ότι για την περιορισμένη διάρκεια ζωής σας δεν υπάρχει περιθώριο δραματικής αλλαγής. Φανταστείτε όμως εμάς, να παγιδευτούμε σε μια από τις δυο καταστάσεις: Τον σπειροειδή χρόνο, ή τον κυκλικό. Ζητάμε τη βοήθειά σας για να το αποφύγουμε.»

 

«Εγώ λοιπόν, πως εμπλέκομαι σ’ αυτή την ιστορία;»

 

«Το ευτράπελο είναι πως οι Μπλέμενς το παίζουν τελευταία τουρίστες. Πρόσφατα ανακάλυψαν την πύλη προς τον κόσμο σας. Θα έχετε την τιμή της πρώτης τους επίσκεψης.»

 

«Μα, πώς; Γιατί αυτή η προτίμηση σε μένα; » απόρησε ο γιατρός.

 

«Χαρακτηρίζονται από μια ιδιαιτερότητα. Η εγκεφαλική τους λειτουργία, γίνεται έκρυθμη, αποσυντονίζεται σε άλλα περιβάλλοντα μεγαλύτερης βαρύτητας από τη δική τους και διαφοροποιημένης δομής. Τρελαίνονται, στην κυριολεξία από μια άκρατη και ασυντόνιστη νευροδιαβιβαστική υπερδιέγερση. Πιθανόν να σχετίζεται και με τις τοξίνες του μικροϊού που επιδρούν τροποποιητικά και σε άλλα επίπεδα. Εμείς, έγκαιρα τους αποθαρρύναμε να μας επισκέπτονται, δημιουργώντας τεχνητά μια ανυπέρβλητη γι’ αυτούς μαγνητική – μεγαβαρυτική ζώνη γύρω από τον πλανήτη μας. Απομένει σε σας να κάνετε το ίδιο. Για να προλάβω την ενδεχόμενη απορία σας, σπεύδω να εξηγήσω γιατί εμείς οι ίδιοι δεν δοκιμάσαμε έναν πιο δυναμικό τρόπο να τον εμποδίσουμε. Δεσμευόμαστε από την φύση μας γιατρέ, μένουμε συνεπείς τηρητές του Συμπαντικού Ηθικού Κώδικα και δρούμε μόνο θετικά. Δεν χρησιμοποιούμε ποτέ βία. Κι εγώ, είμαι ένας επιδιορθωτής ανωμαλίας, σας βεβαιώ, όχι ένας βίαιος καταστολέας.»

 

«Τι δηλαδή πρέπει να κάνω εγώ; Να του χορηγήσω μια μεγαβαρυτική ένεση;» Είπε ο γιατρός χαριτολογώντας.

 

Κατεσταλμένη αντίσταση. Διάθεση κατανόησης. Φιλική προσέγγιση. Και κυρίως χιούμορ γιατρέ, μπράβο, μην ξεχνάτε…

 

«Δεν πέσατε πολύ έξω. Σε λίγο ο προπομπός πιλοτικός επισκέπτης, που μόλις κατέφτασε πρίν λίγο στον πλανήτη σας, θα σας ζητήσει την βοήθειά σας, προσποιούμενος τον ψυχωσικό ασθενή. Η αλήθεια είναι πως δεν θα διαφέρει στην πραγματικότητα απ’ αυτή την κατάσταση, όπως είπαμε. Θα χρειαστεί ένα ενέσιμο αντιψυχωσικό μέχρι να προσαρμοστεί. Μετά θα βρει τον τρόπο να το επαναλαμβάνει όσο συχνά χρειάζεται. Κάντε του μια placebo ένεση με σκέτο water for injection. Δεν θα αντέξει για πολύ. Θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει την προσπάθεια άδοξα και να φύγει πολύ γρήγορα. Δεν θα επιχειρήσει να επανέλθει. Είμαστε ασφαλείς για λίγες ώρες. Αν όμως καταφέρει να παραμείνει για παραπάνω, ο ιός θα μας μολύνει. Κάθε δυσπιστία εκ μέρους σας θα ήταν λογική. Παρατηρείστε όμως τα ρολόγια σας που θα επηρεαστούν σε πρώτη φάση από το χρονοπεδίο που τον συνοδεύει και πάρτε την δική σας απόφαση. Παίξτε το παιχνίδι του ή στείλτε τον στο σπίτι του. Πριν το κάνετε, αναλογιστείτε το βάρος της ευθύνης σας.»

 

«Και γιατί θα έλθει ειδικά σε μένα;» Απόρησε ο γιατρός.

 

«Τελείως συγκυριακά. Δεν σας επέλεξε εκείνος. Η δίοδος θα τον βγάλει στο χώρο μιας τουαλέτας σ’ ένα μπαρ λίγο πιο κάτω, στην πλατεία Κολωνακίου. Ο πιο κοντινός ειδικός, είστε εσείς. Δεν θα άντεχε παραπάνω. Εν τω μεταξύ οι Μπλέμενς προβάλουν τις εικονοσκέψεις τους έντονα και ήταν πανεύκολο για μένα να τις διαβάσω. Έτσι αποτύπωσα τον προορισμό του με ακρίβεια παραμονεύοντάς τον στην πύλη διόδου. Μέχρι και την εγγραφή σας από τον τηλεφωνικό κατάλογο, όπως την είχε στο μυαλό του, συγκράτησα: Ι. Κ. Παπαδόπουλος, Νευροψυχίατρος, Σόλωνος 4, τρίτο επίπεδο. Πιθανότατα σας έχει κλείσει και ραντεβού ήδη.»

 

«Δεν βλέπω κανένα άλλο ραντεβού γι’ απόψε.» Δήλωσε ο γιατρός ανατρέχοντας στη λίστα της οθόνης του.

 

Μεσολάβησαν μερικά δεκάλεπτα που ακόμα και σ’ εκείνον, φάνηκαν αιώνες. Η γραμματέας χτύπησε την πόρτα, θύμισε πως ήταν ώρα να φύγει γι’ απόψε και καληνύχτισε.

 

«Η ώρα έχει περάσει, κύριε Τοξίνη. Νομίζω πως δεν θα έλθει τελικά ο φίλος σας. Τι λέτε, να κλείσουμε το ιατρείο μαζί και να φύγουμε κι εμείς;» είπε ο γιατρός.

 

«Ναι γιατρέ, μάλλον τα είδε σκούρα και το μετάνιωσε. Καλύτερα έτσι. Όμως γιατρέ, σας οφείλω την επίσκεψη.»

 

«Ούτε συζήτηση. Εγώ σας οφείλω πάνω από μια ώρα ψυχαγωγίας. Ειλικρινά , το χάρηκα. Καληνύχτα. Και μμμ… καλό ταξίδι.»

 

«Μπλέμενς! Χα! Απίστευτο! Ευρηματικό.» Μονολόγησε καθώς απομακρυνόταν.

 

Καταδεκτικότητα, συμπάθεια, αλλά θριαμβευτική επιστροφή της απόλυτης δυσπιστίας. Τώρα πια, δεν είχε σημασία.

 

 

 

 

 

«Αμέσως τώρα; Θυμίστε μου το όνομά σας, αν έχετε την καλοσύνη.»

 

«Χρόνης Τοξίνης. Το ξι με γιώτα, παρακαλώ.»

 

«Είστε πολύ τυχερός. Υπάρχει μια ακύρωση για το ραντεβού των έξι. Ο γιατρός θα σας δεί σε λίγα λεπτά.» Είπε η γραμματέας.

 

«Ευχαριστώ. Είναι πολύ σημαντικό για μένα.» Είπε κοιτάζοντας ανήσυχος προς το μέρος της πόρτας εισόδου.

 

Χώρος αναμονής ιατρείου, τυπικά πολυτελής. Παχιά μπεζ – καφέ μάλινη μοκέτα, εκρού μοντέρνοι καναπέδες, δυο πήλινες γλάστρες με ένα ανθούριο και ένα σπαθίφυλο, τρία εξ’ ίσου μοντέρνα γυάλινα φωτιστικά, ένας Άντυ Γουόρχολ αντίγραφο σε μεταξοτυπία και τέσσερεις γκραβούρες της Αθήνας του 1890.

 

Αόριστη αίσθηση dejavu. Μήπως η Αθήνα του 1890; Είχε κάνει ένα πέρασμα από εδώ, περίπου εκείνη την περίοδο.

 

«Σας βλέπω λίγο ανυπόμονο. Μην ανησυχείτε, ο γιατρός κατεβαίνει τώρα από επάνω. Μόλις τελείωσε μια κουβέντα, για ένα περίεργο περιστατικό που είχε χθες το βράδυ ο αδελφός του.»

 

Τύπος καυκάσιος, λευκό δέρμα, σαρκώδη χείλια, νεανική εμφάνιση, ισορροπημένη κατανομή βάρους, φυσικά θηλυκή mezzo soprano φωνή με ιδιαίτερο ηχόχρωμα και καλή έκταση, εξαιρετικά επίπεδα οιστραδιόλης, SH σε αιχμή, φάση ωοθηλακιορρηξίας. Άρωμα φρέζιας.

 

«Οπ! Επάνω; Αδελφός; Περίεργο περιστατικό;» Αναφώνησε με μια ξαφνική αναλαμπή μνήμης. Αναστάτωση. Έκρηξη ανησυχίας. Πανικός. Βγήκε ορμητικά έξω.

 

«Μα, που πάτε;» Φώναξε η γραμματέας.

 

Κοίταξε την πινακίδα στην εξωτερική πόρτα: Ιωνάς Κ. Παπαδόπουλος Νευροψυχίατρος. Πετάχτηκε στο κλιμακοστάσιο. Ανέβηκε τις σκάλες πηδώντας κβαντικά τα σκαλοπάτια πέντε – πέντε, με μια φοβερή υποψία. Στον επόμενο όροφο, στο αντίστοιχο διαμέρισμα, η πινακίδα έγραφε: Ιωάννης Κ. Παπαδόπουλος Νευροψυχίατρος. Μια απλή, ανώφελη πλέον, υπολογιστική σκέψη τον έκανε να συνειδητοποιήσει το μοιραίο του λάθος: Τρίτος όροφος, όχι τρίτο επίπεδο.

 

Δεν είχε υπολογίσει τον ημιόροφο.

 

Το σύμπαν, είναι ένα παιχνίδι, ένα αστείο από μια άποψη.

Edited by Πυθαρίων
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Θέλω να επισημάνω στους φίλους του forum, ότι η ιστοριούλα αυτή δεν συμμετέχει στον διαγωνισμό "Αθανασία". Γράφτηκε με αφορμή το θέμα του, αλλά με μοναδικό σκοπό να δώσει μια παράλληλη εύθυμη νότα στην όλη διαδικασία.

Link to post
Share on other sites
tetartos

Μου άρεσε πολύ το αρχικό μέρος. Το όνομα του επισκέπτη, η στιχομυθία με την γραμματέα, οι περιγραφές και οι απαντήσεις του. Επίσης ενδιαφέρουσα ήταν η περιγραφή των ειδών χρόνου με τις ευθείες. Δε μου άρεσε το technobubble που περισσότερο με μπέρδεψε παρά μου έδωσε μια ευκαιρία να χαμογελάσω.

Και, βέβαια, διασκεδαστικότατο το τέλος αλλά και το συμπέρασμα, που υποστηρίζει μια προειπωθείσα αλήθεια! Ωραία θα ήταν αν με κάποιου είδους διόρθωση θα το είχες συμπεριλάβει στο διαγωνισμό!

Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

"Δε μου άρεσε το technobubble που περισσότερο με μπέρδεψε"

Δεξιά: Το μοντέλο φράκταλ του Αντρέι Λίντε - που διατύπωσε τη θεωρία ότι θα μπορούσαμε να έχουμε διαστολή του σύμπαντος χωρίς να είναι αναγκαία η προϋπόθεση της κοινής αρχής από σημείο μεγάλης πυκνότητας και θερμοκρασίας - που μιλάει για ένα αυτοαναπαραγόμενο και διαστελλόμενο σύμπαν. Σχηματικά παρουσιάζει το σύμπαν σαν φυσαλίδα που η οποιαδήποτε διαταραχή δημιουργεί νέα συμπαντική φυσαλίδα. Οι φυσαλίδες περιορίζονται αρχικά και ύστερα επεκτείνονται με ταχύτητες κοντά στην ταχύτητα του φωτός. Άρα στο μοντέλο αυτό το σύμπαν μας δεν είναι παρά μια φυσαλίδα σε ένα Υπερσύμπαν φυσαλίδων

 

ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΔΥΝΑΤΗ Η ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΤΟΥ ΣΧΗΜΑΤΙΚΟΥ ΜΟΝΤΕΛΟΥ. ΙΣΩΣ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΤΟ ΜΕΤΑΦΕΡΩ.

 

www.physics4u.gr/articles/2008/bubble_universe.html - 18k -

 

Το ασύλληπτο του Σύμπαντος μας μπερδεύει όλους, φίλε Γιώργο. Αλλά ταυτόχρονα μας προκαλεί και μας ενθουσιάζει.

Edited by Πυθαρίων
Link to post
Share on other sites
tetartos

Είναι κρίμα, συνονόματε Γιώργο, να στέκεσαι στο μοναδικό σημείο που δεν μου άρεσε και με μπέρδεψε. Όλα τα άλλα σχόλιά μου ήταν θετικά.

 

Τον όρο δεν τον χρησιμοποίησα με την κακή του σημασία (υπονοώντας ότι αυτά που περιγράφεις δεν είναι ακριβή) αλλά με την έννοια της τεχνικής ορολογίας (όπως ορίζεται από το WordNet του Princeton) που δεν είναι κεντρική στην ιστορία σου.

 

Οπότε, σωστά αυτά που γράφεις, αλλά ότι με μπέρδεψαν και αυτό με χάλασε είναι αναμφισβήτητο. Συμφωνώ ότι "το ασύλληπτο του Σύμπαντος μας μπερδεύει όλους". Αλλά εγώ δεν διάβασα κοσμολογία ή ένα επιστημονικό περιοδικό αλλά ένα διήγημά σου. Το αν φεύγω μπερδεμένος σε αφορά, μια και είναι δική σου η ιστορία. Μπορείς να διαλέξεις να συνεχίσεις να γράφεις "μπερδευτικά" και "αληθή", μπορείς να γράφεις "αναληθή" αλλά απλά ή, το καλύτερο, αν γίνεται, να προσπαθήσεις να γράφεις "αληθή" με απλό, κατανοητό τρόπο. Έτσι και θα μαθαίνω και θα ευχαριστιέμαι!

 

Υ.Γ. το babble γράφεται με "a", εγώ είμαι που το έγραψα λάθος εξαρχής.

Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Ήταν με κάποιο τρόπο αυτό το είδος "βαθυστόχαστης" χιουμοριστικής ΕΦ που υπηρέτησε ο Stanislaw Lem. Η γεωμετρική θεώρηση της ροής του χρόνου ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρουσα και γοητευτική και οι εναλλακτικές μορφές της πολλά υποσχόμενες (ίσως και για μεγαλύτερη εκμετάλλευσή τους σε κάποια μέλλουσα προσπάθεια). Και το πιο σημαντικό και ταυτόχρονα δύσκολο: η χιουμοριστική διάσταση της ιστορίας και το "παιχνιδιάρικο" φινάλε δεν την ξεφουσκώνουν σε κάτι φαρσικό. Με λίγα λόγια, μου άρεσε πάρα πολύ. Γιατί να μην συμμετέχει στο διαγωνισμό;

Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Γιώργο, Τέταρτε.

 

Λυπάμαι και απολογούμαι. Όλοι μας έχουμε τις αδυναμίες μας και εγώ πιο πολλές από τους περισσότερους. Θα ήθελα μόνο να σε βεβαιώσω πως η πρόθεσή μου, ξεκινά λευκή απέναντι στους ανθρώπους, ασφαλώς και απέναντι σε σένα.

 

Έστω και έμμεσα, μέσα απ’ αυτό το forum, διαφαίνονται κάποια στοιχεία για την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα των φίλων που συμμετέχουν. Παρακάμπτω τον κίνδυνο να φανεί ότι απευθύνω σκόπιμες φιλοφρονήσεις – ή πολύ περισσότερο κολακείες - (πράγμα που θα ήταν ανεπίτρεπτο για την ηλικία μου), για να σου δηλώσω με ειλικρίνεια πως έχω μια εξαιρετική εντύπωση για σένα. Κατά συνέπεια, δεν θα ήθελα να σου φερθώ με αγένεια ή με επιθετικότητα ή να απαντήσω με περιττή και ανόητη ευθιξία στο σχόλιό σου. Δεν διακατέχομαι από τέτοιου βαθμού εγωισμούς. Γενικότερα θεωρώ ότι η ευγένεια και ο σεβασμός δεν είναι απλά προσωπική επιλογή, αλλά κυρίως στοιχειώδης υποχρέωση. Και εκτέθηκα ως προς τις αρχές μου, αν φάνηκα αγενής. Δέξου τις εξηγήσεις:

 

Ήμουν σήμερα όλη την ημέρα σχεδόν στο sff, κατά διαστήματα, παρακολουθώντας την εξέλιξη του διαγωνισμού, μια που δεν εργαζόμουν. Είχα διαβάσει πιο νωρίς το σχόλιό σου για την ΄΄χρονοστρέβλωση΄΄. Θεώρησα πως η αναφορά σου με τον όρο technobubble (όπως το είχες γράψει εκ παραδρομής – το σημείωσες μόνος σου - ), εννοούσε τις κοσμικές φυσαλίδες σαν όρο ( είναι νομίζω προφανές το γιατί : bubble - babble ). Έτσι, σχεδόν απολογούμενος, αισθάνθηκα ότι έπρεπε να διευκρινίσω ότι τα περί του όρου δεν αποτελούσαν δική μου αυθαιρεσία. Σε μια στιγμή λοιπόν φούριας, ανάμεσα σε αναγνώσεις και σχόλια, επιχείρησα στα γρήγορα να το κάνω, παραβλέποντας το γεγονός πως δεν είχα απαντήσει προηγουμένως στο συνολικό σου σχόλιο ( ου γαρ έρχεται μόνο – μη με ρωτήσεις ποιο - ). Διορθώνω έστω και εκ των υστέρων, με την ελπίδα ότι αμβλύνω τις εντυπώσεις σου, ευχαριστώντας για το συγκεκριμένο σου σχόλιο και για κάθε σχόλιό σου στο παρελθόν, αναγνωρίζοντας τις προθέσεις σου και σεβόμενος τις απόψεις σου ( άλλωστε, είναι αφάνταστα χρήσιμο για μένα να ξέρω πώς εισπράττει ο αναγνώστης αυτά που γράφω – το έχω ξαναδηλώσει - ).

 

Και φυσικά, αντιλαμβάνομαι ότι ένα φορτωμένο με βαριές επιστημονικές αναφορές κείμενο παύει να έχει ψυχαγωγικό χαρακτήρα. Δεν είμαι σε θέση ακόμα να το αποτάξω ( έπρεπε να σου δείξω την ΄΄χρονοστρέβλωση΄΄ στην αρχική της μορφή, για να καταλάβεις πόση υπερβολή έχω ήδη ξεφορτωθεί ). Βέβαια, από ένα σημείο και μετά, αρέσκομαι στην ε.φ. με τεκμηριωμένα στοιχεία και θα αδυνατούσα να το πετύχω στον τέλειο βαθμό. Αυτό, γνωρίζω ότι δεν εξασφαλίζει αναγνωσιμότητα και το αποδέχομαι. Μια τελευταία διευκρίνιση: Οι πηγές μου, όπως φαίνεται και από τις παραπομπές που παραθέτω, είναι από κοινόχρηστους τόπους πληροφοριών και δεν είχα ποτέ μου την ψευδαίσθηση ότι αποτελούν ιδιαίτερη γνώση.

 

Τελειώνοντας σου ζητώ μόνο να μου καταλογίσεις παράλειψη και όχι κάτι βαρύτερο.

Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

user-online.pngaScannerDarkly,

σ' ευχαριστώ για την ανάγνωση και για τα σχόλιά σου. Ναι, ο Stanislaw Lem είναι ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς ε.φ. και θα ήθελα μερικές φορές να έχω την τιμή να τον μιμούμαι. Δεν συμμετέχω στους διαγωνισμούς για προσωπικούς λόγους ( έλλειψη χρόνου, αδυναμία ανταπόκρισης και άλλοι λόγοι ). Συγκυριακά λόγω των αργιών, είχα την άνεση να διαβάσω όλα τα διηγήματα και την ευχαρίστηση να σχολιάσω. Σ' ευχαριστώ πολύ πάντως.

Link to post
Share on other sites
tetartos

Φίλε Γιώργο, Πυθαρίωνα (άραγε σωστή η κλητική;)

 

Είχα ζητήσει από έναν φίλο μου στο forum να διαβάσει το προηγούμενο post μου γιατί κι εγώ είχα την αίσθηση ότι ήμουν λίγο παραπάνω απότομος. Λυπάμαι γι' αυτό. Είναι φανερό ότι όλοι έχουμε τις "στιγμές" μας και ιδιαίτερα στην γραπτή επικοινωνία πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Κι αυτό το όλοι ξεκινά από εμένα.

 

Ίσως φταίει ο όρος babble, που δεν διευκρίνησα εξαρχής. Δικό μου το φταίξιμο. Σε ό,τι αφορά στο περιεχόμενο, έχω υπόψη τη θεωρία για τις φυσσαλίδες και είμαι λάτρης της τεκμηριωμένης (να μην πω σκληρής) ΕΦ, οπότε είμαστε μάλλον μαζί σ' αυτό. Το pun με το bubble δεν ήταν intended -εξηγείται και η παραδρομή μου ως priming effect.

 

Πέραν τούτου, επαινώ και την επιθυμία σου να γράφεις εμπεριστατωμένη φαντασία αλλά και την ικανότητά σου να την πακετάρεις σε ένα εύπεπτο, χιουμοριστικό περιτύλιγμα. Είναι και δικός μου, ζηλευτός στόχος. Πάνω από όλα σ' ευχαριστώ για την εξήγηση και την επιτυχία μας να επικοινωνήσουμε.

Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Γιώργο Τέταρτε,

η κλητική είναι σωστή. Σ' ευχαριστώ για την κατανόηση.

Edited by Πυθαρίων
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..