[Sitronella]

Μόλις τελείωσα το The gunslinger, το πρώτο βιβλίο του Dark Tower του Στίβεν Κινγκ.
Έχω να πω μερικά πράγματα.
1. Δεν μου θύμισε καθόλου Στίβεν Κινγκ. Αν δηλαδή σε κάποιον δεν αρέσει το στυλ του, μπορεί άνετα να διαβάσει αυτό το βιβλίο. Δεν θα το καταλάβαινε πιστεύω, αν δεν το ήξερε πως είναι δικό του. Έχει ελάχιστο horror μεσα και όπως είχε πει και ο Βάρδος σε άλλο τόπικ, είναι κυρίως fantasy.
2. Στην αρχή με δυσκόλεψε κάπως. Ενώ διαβάζω κυρίως αγγλικά βιβλία, είχα μια δυσκολία στην αρχή, ίσως γιατί δεν είχα μπει στον κόσμο του ακόμα, δεν ξέρω. Αφού μπήκα στη φιλοσοφία του βιβλίου και μετά, δεν είχα κανένα πρόβλημα πλέον.
3. Επίσης στην αρχή δεν μου άρεσε πάρα πολύ. Σιγά σιγά που μπήκα στο νόημα μου άρεσε πιο πολύ, αλλά το ύφος μου θύμισε πολύ Έλρικ. Ξέρετε ο καταραμένος ήρωας που είναι καταδικασμένος να σκοτώνει όσους αγαπάει.
Ο Έλρικ μου άρεσε αλλά ήταν πολύ μαύρος για τα γούστα μου. Έτσι και αυτό το βιβλίο είναι σκοτεινό (το λέει και τίτλος του άλλωστε) και ενώ το διάβασα με ευχαρίστηση δεν ξετρελλάθηκα κιόλας.
4. Το τέλος όμως με ξετρέλλανε....
Από την παράγραφο που ξεκινάει ως εξής:

Spoiler

"For the fish, the lake in which he lives is the universe. What does the fish think when he is jerked up by the mouth through the silver limits of existence and into a new universe where the air drowns him and the light is blue madness? Where huge bipeds with no gills stuff it into a suffocating box and cover it with wet weeds to die?" Φυσικά το πόσο μεγάλο είναι το σύμπαν και το τι μπορεί να υπάρχει πέρα από αυτό και το πόσο μικρό μέρος βλέπουμε εμείς και πόσο έξω από την οποιαδήποτε αντίληψή μας μπορεί να είναι αυτό το κάτι άλλο που υπάρχει, είναι ιδέες που έχουμε συναντήσει και αλλού, ή απλώς τις έχουμε σκεφτεί και μόνοι μας. Αλλά ο τρόπος που το έχει δώσει εδώ ο King μου φάνηκε τόσο εκπληκτικός μέσα στην απλότητά του. Ένα απίστευτα απλό παράδειγμα, που όμως τα λέει όλα.
Και φυσικά συνεχίζει για μερικές σελίδες ακόμα, όλες εκπληκτικές.

Το βιβλίο άξιζε μόνο και μόνο για αυτές τις σελίδες.
5. Μετά από όλα αυτά, η αίσθηση που μου έχει μείνει είναι πως διάβασα ένα καλό βιβλίο, χωρίς να είμαι απολύτως σίγουρη πως θέλω να διαβάσω τα επόμενα. Ή μάλλον θα τα διαβάσω αλλά αφού έχω διαβάσει όλα τα άλλα που με περιμένουν πρώτα.

Αν κάποιος έχει διαβάσει τα επόμενα και έχει να μου πει την άποψή του για τη συνέχεια της σειράς, περιμένω.

[heiron]

Υ U NO USE SPOILER BUTTON?!?

[Μιχάλης]

heiron, on 08 Μάρτιος 2012 - 22:15, said:

Υ U NO USE SPOILER BUTTON?!?

Οκ έβαλα αλλά έτσι κι αλλιώς αν κάποιος διαβάσει το τοπικ αυτό θα το δει γιατί κυκλοφορεί κι'αλλο ποστ.Έτσι το έμαθα και γω αλλά δεν με πείραξε τόσο αλλά θα μου πεις αυτό είναι προσωπικό, κάποιους άλλους μπορεί να τους πειράξει..

This post has been edited by Μιχάλης S.K.: 08 Μάρτιος 2012 - 22:30

[Μιχάλης]

Τελείωσα το Τραγούδι της Σουζάνας και φτάνω επιτέλους στο τέλος..Δεν μπορώ να περιμένω έχω τεράστιο άγχος να δω τι θα συμβεί.

Spoiler

Στενοχωριέμαι γιατί ξέρω ότι κάποιος θα πεθάνει..Το λέει ότι ο Έντι ήθελε να ρωτήσει κάτι τον Ρόλαντ αλλά το ξέχασε γιατί ο θάνατος είχε παρεισφρήσει ανάμεσα τους.

.Μου άρεσε πάρα πού το βιβλίο και έπαθα κάτι παρόμοιο με αυτό που είχε γράψει η melkiades σε παλαιότερο post..Μόνο που εγώ δε διάβαζα με τα μάτια κλειστά, τα διάβαζα θολά απ'τη νύστα..

[Μιχάλης]

Για όσους ενδιαφέρονται ο καινούργιος Πύργος βγαίνει το Σεπτέμβρη στα ελληνικά.

[heiron]

Ο ιδιος ο συγγραφεας μου λεει οτι εδω τελειωνει η ιστορια και μαλιστα 2 φορες και μετα βγαζει κι αλλο βιβλιο στη σειρα...
Μεχρι κι ο Κινγκ ξεμεινε απο ιδεες;

[Μιχάλης]

heiron, on 12 Μάρτιος 2012 - 01:38, said:

Ο ιδιος ο συγγραφεας μου λεει οτι εδω τελειωνει η ιστορια και μαλιστα 2 φορες και μετα βγαζει κι αλλο βιβλιο στη σειρα...
Μεχρι κι ο Κινγκ ξεμεινε απο ιδεες;

Το έχω σκεφτεί αυτό..Η αλήθεια είναι ότι μπορεί να ισχύεει γιατί ξαναγυρίζει και στη Λάμψη..Τώρα δε ξέρω..Θέλω να πιστεύω, όπως λέει, ότι άρχισε να τους βλέπει σε όνειρα και ήθελε πολύ να γράψει γι'αυτούς..

[northerain]

Το επόμενο βιβλίο δεν είναι επόμενο χρονικά, λαμβάνει χώρα κάπου ανάμεσα στο 4ο και στο 5ο βιβλίο. Ο Κίνγκ κάνει ότι θέλει γιατί είναι ο Κίνγκ.

[Μιχάλης]

northerain, on 12 Μάρτιος 2012 - 15:15, said:

Το επόμενο βιβλίο δεν είναι επόμενο χρονικά, λαμβάνει χώρα κάπου ανάμεσα στο 4ο και στο 5ο βιβλίο. Ο Κίνγκ κάνει ότι θέλει γιατί είναι ο Κίνγκ.

Χαχαχαχαχα..Έχεις δίκιο..Μαζί σου.

[Μιχάλης]

Αχχ τελείωσε επιτέλους αυτό το ταξίδι στα βιβλία του Μάυρου Πύργου..Προς το παρόν τουλάχιστον γιατί έπεται και συνέχεια..

Spoiler

Μήνες ολόκληρους που έχω στο μυαλό μου το τέλος του Πύργου σκέφτηκα αμέτρητα τέλη.Ομολογώ οτι αυτό δεν ήταν μέσα σ'αυτα που φαντάστηκα..Ο Ρόλαντ αναγκασμένος να ζήσει πάλι όλα αυτά που πέρασε..Πολύ έξυπνο και συνειδητοποιώ ότι ένα τέτοιο τέλος θα ήθελα..Αυτός ο χαρακτήρας είναι κατταραμένος, καταδικασμένος απ'το Κα να ζει συνέχεια και συνέχεια το ίδιο μαρτύριο.Τρομερές σκηνές ήταν όλες οι σκηνές του θανάτου του Έντι του Τζέικα και του Όρι, αλλά και του αποχωρισμού της Σουζάνας και πολύ συγκινητικές

Ο Ρόλαντ πάντως παραμένει για μένα ο αγαπημένος μου χαρακτήρας

[melkiades]

Λοιπόν, προχωράω επιτέλους το τελευταίο του Μαύρου Πύργου.
Έχω φτάσει στη μέση περίπου και χθες έριξα το κλάμα της ζωής μου.
Σου το λέει από την αρχή τι θα γίνει, το ξέρεις, σου το γράφει απλά χωρίς πολλές σάλτσες αλλά αυτός ο κόμπος βρε παιδί μου άλλο πράγμα.
Η σκηνή του "αποχαιρετισμού" είναι η πιο συγκινητική μέχρι τώρα και σου δίνει και ενδείξεις για το κλάμα που θα ρίξεις στη συνέχεια.
Ελπίζω να μην είναι έτσι όλο το υπόλοιπο γιατί σήμερα στη δουλειά είμαι χάλια, με τσούζουν τα μάτια μου και έχω μια στεναχώρια άλλο πράγμα.

[Μιχάλης]

melkiades, on 19 Απρίλιος 2012 - 12:50, said:

Λοιπόν, προχωράω επιτέλους το τελευταίο του Μαύρου Πύργου.
Έχω φτάσει στη μέση περίπου και χθες έριξα το κλάμα της ζωής μου.
Σου το λέει από την αρχή τι θα γίνει, το ξέρεις, σου το γράφει απλά χωρίς πολλές σάλτσες αλλά αυτός ο κόμπος βρε παιδί μου άλλο πράγμα.
Η σκηνή του "αποχαιρετισμού" είναι η πιο συγκινητική μέχρι τώρα και σου δίνει και ενδείξεις για το κλάμα που θα ρίξεις στη συνέχεια.
Ελπίζω να μην είναι έτσι όλο το υπόλοιπο γιατί σήμερα στη δουλειά είμαι χάλια, με τσούζουν τα μάτια μου και έχω μια στεναχώρια άλλο πράγμα.

Η σκηνή στη μέση είναι όντως πολύ συγκηνιτική.Μου είχε χαλάσει η μέρα τότε που το είχα διαβάσει.Έχει κι άλλες συγκηνιτικές στιγμές αλλά σαν αυτή δε με επηρέασε καμία..

[melkiades]

Τελείωσε, λοιπόν, ο Μαύρος Πύργος. Ακολουθούν μερικά ανάκατα σχόλια για το τέλος της σειράς.

Spoiler

Μόλις έφτασα στο πρώτο τέλος σκέφτηκα ότι δεν γίνεται όλο αυτό να τελειώσει σε ένα πάρκο πίνοντας ζεστή σοκολάτα με σαντιγύ και μοσχοκάρυδο, Ευτυχώς είχε συνέχεια και το τέλος ήταν εκπληκτικό! Η ιστορία επαναλαμβάνεται αλλά αυτή τη φορά ο Ρόλαντ έχει μαζί του το Κέρας του Ελντ. Κάθε φορά, σε κάθε επανάληψη ο Ρόλαντ βρίσκεται στο σημείο που έχει χάσει όλους του τους φίλους και ακολουθεί τον Μαυροντυμένο Άντρα, δεν αλλάζει κ αυτή θα είναι η μόνη φορά που έχει αλλάξει κάτι στο παρελθόν του πριν τη στιγμή αυτή. Αυτό μπορεί να αλλάξει όλη την ιστορία, μπορεί σε αυτή την επανάληψη να υπάρξει τέλος.
Φοβερό τέλος, να έλειπε μόνο αυτό το σχόλιο και στο σημείωμα του συγγραφέα για να μας το ξαναπεί. Τα έχει μπερδέψει όλα τόσο, έχει βάλει και βγάλει άπειρους ανθρώπους από την ιστορία του και πάει στο τέλος και βάζει το ίδιο σχόλιο μέσα σε 2 σελίδες; Μπας και δεν το πιάσαμε; Πόσο πιο ξεκάθαρα να το πει πια;

Τα πιο ωραία σημεία:

Ο θάνατος του Έντι και ο καταπληκτικός αποχαιρετισμός του, καθώς και ο θάνατος του Όρι (ο τραυλιστής είναι από τους αγαπημένους μου ήρωες αυτής της σειράς).

Η σκηνή με τον βρυκόλακα που τρέφεται από τα συναισθήματα των θυμάτων του. Πολύ κινηματογραφική.

Η τελευταία ζωγραφιά του Πάτρικ και το σβήσιμό της. Όλη αυτή η σκηνή είναι καταπληκτική.

Το εσωτερικό του Πύργου που περιέχει την ιστορία της ζωής του Ρόλαντ. Η αλήθεια είναι ότι όσο προχωρούσε, τόσο σκεφτόμουν ότι στην κορυφή του Πύργου θα βγει σε καμία αίθουσα που θα βρει τους γονείς του και θα μείνει μέσα στον Πύργο για πάντα, αλλά ευτυχώς το τέλος ήταν καλύτερο από αυτό που είχα στο μυαλό μου.

Κατά τα άλλα το τελευταίο βιβλίο ήταν λίγο περισσότερο κουραστικό από όσο περίμενα, καθώς αυξομοίωνε την ταχύτητά του συνέχεια. Πάνω που έλεγες επιτέλους προχωράει η ιστορία, γίνεται κάτι, αυτή ξανάπεφτε σε λήθαργο.

Ο Πορφυρός Βασιλιάς τελικά είναι μια υστερική καρικατούρα, σαν τον Σάρουμαν στο γελοίο του. Δεν μου φάνηκε καθόλου τρομακτικός (μετά από τα τόσα που έχει κάνει) αλλά δεν ξέρω, από την άλλη ίσως έτσι θα έπερεπε να είναι αφού καταφέρνει να εξαφανιστεί με ένα σβήσημο. Η ιδέα του Ρόλαντ να εμφανιστούν στο πίσω μέρος του Πύργου για να μην τους δει Πορφυρός Βασιλιάς είναι από τις μεγαλύτερες βλακείς που γράφτηκαν σε όλους αυτούς τους τόμους.

Ο Μαυροντυμένος Άντρας όταν σταματά να εξυπηρετεί την ιστορία, εξαφανίζεται με συνοπτικές διαδικασίες. Θα περίμενα κάτι περισσότερο. Το ίδιο απότομα πεθαίνει και ο Τζέικ.

This post has been edited by melkiades: 27 Απρίλιος 2012 - 09:30