[Βάρδος]

Αυτό το topic το "καρφιτσώνω", ώστε να γράφουμε τι διαβάζουμε και ίσως και την άποψή μας γι'αυτό.

[D'Ailleurs]

διαβάζω το "Fright" του Κόρνελ Γούλριτς.

[BladeRunner]

Διαβάζω το "Μπαμπάκι στο Χάρλεμ" του Τσέστερ Χάιμς.Μου φαίνεται λίγο καλύτερο απο το "Χαμός στο Χάρλεμ",αλλά και τα δυο είναι υπέροχα.

[Tiessa]

Μόλις τελείωσα την Τελευταία Διάλεξη του Ράντυ Πάους.
Φοβερό ανάγνωσμα. Μαθήματα ζωής και αισιοδοξίας για να μη γκρινιάζουμε με το παραμικρό.

[Naroualis]

Έχω καιρό να γράψω εδώ, οπότε θα βρείτε αρετά μαζεμένα (όχι πολλά, αλλά αρκετά).

--Το Περιβόλι της Γης, Γιώργος Σφήκας: Παιδικό βιβλίο (από 10 ετών, γράφει στο εξώφυλλο), που απλοποιεί τρομακτικά κατά τη γνώμη μου το θέμα της ουτοπίας και της έξωθεν βοήθειας στην κατάκτησή της (βλέπε καλοί εξωγήινοι που θέλουν το καλό μας) Αφήνει πάρα πολλά πράγματα αναπάντητα.



--Σημεία και Τέρατα, Πέτρος Αμπατζόγλου: Η «αυτοβιογραφική» νουβέλα ενός άνθρωπου που είτε πιστεύει ότι έχει, είτε πραγματικά έχει υπερφυσικές δυνάμεις. Είναι πιο πολύ σουρεαλισμός παρά φανταστικό (αν και ο Αμπατζόγλου έχει και περγαμηνές στο φανταστικό). Έχει ενδιαφέρουσα γλώσσα και ροή λόγου. Έχω και το «Προσωπική Αποκάλυψη» του ιδίου και λέω να το διαβάσω κι αυτό εντός του Μαρτίου. Πιστέυω ότι αξίζει τον κόπο.



--Η Μαύρη Σκιά της Εδέσσης κι άλλες ιστορίες, Γιάννης Κατσίκης: Τέσσερα παράξενα ιστορικά διηγήματα, με μια ανεπαίσθητη ιδέα υπερφυσικού. Ειδικά το τελευταίο με τίτλο «Το Χρονικόν της Ζήρα» αναφέρεται πλαγίως (ο αφηγητής μιλάει για τα γραπτά ενός καλόγερου, που αναφέρονται σε μια φανταστική πόλη) σε εντελώς φανταστικό χώρο, αν και πάντα μέσα στα πλαίσια του Βυζαντινού και υστεροβυζαντινού κόσμου. Δεν είναι και για πέταμα, αλλά ούτε και για Νόμπελ. Όσοι αρέσκονται στα ιστορικά διηγήματα, μάλλον θα τα ευχαριστηθούν.



--Elak of Atlantis, Henry Kuttner: Τέσσερις ιστορίες του Έλακ και δύο του πρίγκηπα Ρέινορ, αντιπροσωπευτικές του ηρωικού φάνταζι της εποχής του μεσοπολέμου. Πολύ τεστοστερόνη, και πολύ ωραία γραφή.



--Πέρα από τη Γη των Θεών, Αντώνης Πάσχος: Σχετικά σχόλια στο δικό του τόπικ.

[Anime_Overlord]

Διάβασα τα Φονικές Μηχανές και την συνέχειά του Το Χρυσάφι των Αρπακτικών του Φίλιπ Ριβ. Είναι σάιμπερπανκ διστοπία στο μακρινό μέλλον όπου ο πολιτισμός έχει κάνει restart και όλες οι πόλεις έχουν ερπύστριες και επιβιώνουνε τρώγοντας η μια την άλλη. Μου άρεσε τρελά η όλη ιδέα με τις μηχανοκίνητες πόλεις, υπάρχει ποικιλία περιοχών, χρωματισμένοι χαρακτήρες και πολύ γρηγορη πλοκή. Δε μου άρεσε που κάθε πρόβλημα λυνόταν υπερβολικά εύκολα και σχεδόν χολυγουντιανά, με τους προταγωνιστές να μετατρέπονται σε τερμινέητορ στο άσχετο και να τινάζουν τα πάντα στον αέρα. Είναι πρακτικά μια νεανική περιπέτεια με αρκετά σκοτεινά και ώριμα θέματα που το μόνο που την χαλάει είναι το ότι ακριβώς ξεπέφτει σε συμβάσεις και βολικά γεγονότα. Τα προτείνω σαν μια ευχάριστη, μισο-σοβαρή ανάγνωση όπου ο κόσμος και η αισθητική είναι καλύτερα της πλοκής.

[Naroualis]

Είχα διαβάσει το πρώτο κι έχεις δίκιο. Διαβαζεται πολύ ευχάριστα. Μόνο μια αντίρρηση έχω, θα το χαρακτήριζα steampunk κι όχι cyberpunk. Άλλωστε οι μηχανές των πόλεων είναι ατμομηχανές.

[flamandin]

Ξαναδιβάζω το απολαυστικό"το βιβλίο και το ξίφος"του Λούις Τσα (ή ΤζινγκΓιονγκ όπως είναι πιο γνωστός στους θαυμαστές του).Πρόκειτε για τον διασημότερο και κατέπέκταση πιο εμπορικό συγγραφέα τουείδους του Γου Χσια(wu xia).Το είδος αυτό είναι θεωρείτε κάτι σαν κινέζικο φάνταζι (προσωπικά το θεωρώ συνδυασμό φάνταζι και ιστορικού μυθιστορήματος).Η πορεία του έχει πολλά κοινά με το δυτικό φάνταζι.Οι συγγραφείς του είδους ξεκίνησαν δημσιεύοντας τα μυθιστορήματά τους σε συνέχειες σε εφημερίδες της Σαγκάης στις αρχές του περασμένου αιώνα και το είδος αντιμετωπιζόταν στην Κίνα όπως η παλπ λογοτεχνία στην δύση.Μέχρι που εμφανίστηκαν συγγραφείς σαν τον Τζινγκ Γιονγκ ή τον Γκου Λονγκ (η τίγρης και ο δράκος είναι δικό του βιβλίο) και το καταξίωσαν ποιοτικά.Τώρα πια τμήματα απο βιβλία του Τζινγκ Γιονγκ περιλαμβάνονται σε σχολικά βιβλία.Το βιβλίο και το ξίφος είναι το πρώτο βιβλίο του εν λόγω συγγραφέα και το μοναδικό στα ελληνικά(εκδόσεις Κέδρος) και είναι υπέροχο.
Οι χαρακτήρες παρά το πλήθος τους είναι υπέροχα σκιαγραφημένοι είτε εμφανίζονται για πολύ στο βιβλίο είτε για ελάχιστες σελίδες.Η δράση είναι καταιγιστική και καλοσκηνοθετημένη ξεπερνώντας σε αυτόν τον τομέα ακόμα και τον Ρ.Ε.Χάουαρντ(δεν είναι και εύκολο ) και είναι γεμάτο αλησμόνητες σκηνές.Όπως η σκηνή σε μια μυστική πόλη στο βουνό του νεφρίτη,η πανέμορφη σκηνή με τον νυχτερινό διαγωνισμό ομορφιάς στην δυτική λίμνη,μια μονομαχία με λέξεις όπου οι αντιμαχόμενοι αντί να ανταλάζουν χτυπήματα αντιπαραθέτουν κινήσεις πολεμικών τεχνών απλά ανακοινόνοντάςτες και η δοκιμασία του πρωταγωνιστή στο μοναστήρι των σαολίν.
Κοντολογίς είναι ένα βιβλίο συναρπαστικό είτε σου αρέσουν οι ταινίες τύπου ο ήρωας είτε όχι.Μακάρι να έβγαζε κανένας Ανούβις κάποια απο τις τριλογίες του γιατί αν κρίνω απο αυτό το βιβλίο και απο διασκευές των έργων του σε κόμικς απο το Χονγκ Κονγκ ο άνθρωπος είναι πολλά σκαλιά πιο πάνω απο τον Σαλβατόρε π.χ. με τις τριλογίες και πενταλογίες των οποίων μας έχουν φλομώσει οι εν λόγω εκδόσεις.

[Δημήτρης]

Διάβασα την ''Πλημμύρα'' του J. G. Ballard από εκδόσεις Αίολος. Το βιβλίο αναφέρεται σ' έναν μελλοντικό κόσμο όπου ύστερα από μία ραγδαία αλλαγή του κλίματος κατακλυσμιαίες βροχές έχουν πλήξει την γη με αποτέλεσμα τα πάντα να έχουν πλημμυρίσει, και πόλεις ολόκληρες να έχουν βρεθεί κάτω από το νερό. Φοβερά επίκαιρο έτσι; Ιδίως μ' όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα. Καλούτσικο ήταν, αν και θα μπορούσε να ήταν και καλύτερο. Το πρώτο μισό επικεντρωνόταν περισσότερο σε περιγραφές βυθισμένων πόλεων, αναμνήσεις των κεντρικών χαρακτήρων ή στο πως ακριβώς άλλαξε το κλίμα της γης. Ενώ το δεύτερο αναλλώνεται στις διαμάχες μεταξύ των ηρώων του βιβλίου. Μου άρεσε περισσότερο το πρώτο κομμάτι γιατί είχε πιο πολλά ε.φ. στοιχεία. Αν ήταν όλο έτσι θα ήταν πιο καλό. Σ' αυτό το σημείο θα πω ότι ο συγγραφέας μικρός είχε κάνει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Σαγκάη κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου κάτι που φυσικά τον επηρρέασε για πάντα. Η ''Αυτοκρατορία του Ήλιου'' είναι ημιαυτοβιογραφικό μυθιστόρημα που βασίζεται στις εμπειρίες που βίωσε εκεί. Στα Ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Bell. Ενδιαφέρον ακούγεται, κάποια στιγμή θα το πιάσω και αυτό.

[Anime_Overlord]

Naroualis, on 11 March 2010 - 20:49, said:

θα το χαρακτήριζα steampunk κι όχι cyberpunk. Άλλωστε οι μηχανές των πόλεων είναι ατμομηχανές.

Όχι πάντα, κάθε πόλη είχε τα δικά της κουλά καύσιμα και το να τσουλάει ολόκληρη πόλη πάνω σε ερπύστριες απλά καίγοντας τραπέζια δε το χάφτω με τίποτα. Αλλά και το στιμ-πανκ είναι συνυφασμένο με την βικτωριανή εποχή και δε μου φέρνει στο μυαλό κάτι τέτοιο το βιβλίο. Ήταν αρκετά ωμό και βάρβαρο, κάτι σαν ο Κόναν ο Βάρβαρος να σουλατσάρει στον κόσμο του τερμινέητορ και πρωταγωνιστής να είναι το αρχέτυπο του Φρόντο ή του Μικρού Ήρωα. Βασικά είναι και στιμ σε βαθμό απλά το σέτινγκ το κάνει να σαημπερίζει πολύ. Και μη μου πεις ότι οι Θηρευτές είχαν βραστήρα για πηγή ενέργειας...