All Activity

Τειχομαχια, Θ.Δ. Φραγκόπουλος (238) Η Δίκη των Έξι, Θ. Διαμαντόπουλος (297) Εθνικός Διχασμός, Ε. Χατζηβασιλείου (245) The Regicide Report, Charles Stross (330) Τα κορόϊδά οι αρχαίοι, Γ. Μαρμαρίδης (241)

Εν αρχή ην ο Λόγος. Εν αρχή ην η Δράση. Ποια τάση από τις δύο ακολουθούμε; Ως Έλληνες, θα έλεγα μάλλον την πρώτη. Τείνουμε να καλολογούμε, να περιττολογούμε, να πολυλογούμε. Τείνουμε κάποιες φορές να θεοποιούμε τα περιγραφικά μας κομμάτια, τις συντακτικές μας ακροβασίες και τις λεξιπλασίες μας. Λατρεύουμε σαν παιδιά μας τα όσα δημιουργούμε. Δεν θα αναρωτηθούμε εδώ αν είναι αυτό αμιγώς ελληνικό χαρακτηριστικό, γιατί τότε το άρθρο θα ξέφευγε από το σκοπό του και θα πλάτειαζε, χωρίς ουσιαστικά να μπορεί και να καλύψει το θέμα. Σίγουρα σε μεσογειακούς λαούς είναι πιο συνηθισμένο το φαινόμενο της μακρολογίας. Πολλοί διατείνονται πως έχει να κάνει κυρίως με τις καιρικές συνθήκες: όταν ο καιρός είναι γλυκός, ο άνθρωπος γίνεται εξωστρεφής, μιλάει πολύ, χρησιμοποιεί περισσότερα φωνήεντα. Αυτή η τάση ίσως επιβιώνει και στο γραπτό λόγο. Εκείνο όμως που ουσιαστικά θα μας απασχολήσει εδώ είναι το κατά πόσο είναι αρνητική αυτή η τακτική. Συμβαίνει κυρίως στην αρχή ενός κειμένου; Πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε ένα κείμενό μας; Είναι σύνηθες στην αρχή να τοποθετούμε τα κομμάτια μας στην σκακιέρα. Με συγγραφικούς όρους, αυτό σημαίνει πως θα προσπαθήσουμε – οι περισσότεροι από εμάς – να οριοθετήσουμε το χώρο και το χρόνο μας, τα κτίσματα και τα τοπία μας, το παρελθόν, τις σκέψεις, τα συναισθήματα όσων μέλλονται να παίξουν το ρόλο τους στην ιστορία μας. Αυτό δεν είναι εντελώς παράλογο ούτε εντελώς κακό. Κάποιες φορές είναι και απαραίτητο, ειδικά αν θέλουμε να θέσουμε ένα συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο για το οποίο ο αναγνώστης δεν έχει την παραμικρή ιδέα και κινδυνεύει να μην κατανοήσει την ιστορία μας αν δεν το κάνουμε. Το μυστικό εδώ, όπως και στα περισσότερα πράγματα, είναι οι αναλογίες. Ουδείς γνωρίζει πως ζούσαν οι άνθρωποι στην Κωνσταντινούπολη του 1300, εκτός και αν είναι ιστορικός. Εμείς οι υπόλοιποι, έχουμε ίσως μια γενική ιδέα. Ουδείς γνωρίζει την ιστορική και πολιτισμική συνθήκη της Μέσης Γης – όταν κυκλοφόρησαν τα βιβλία το 1954 τουλάχιστον κανείς δεν τη γνώριζε. Ουδείς γνωρίζει τη συνθήκη διαβίωσης σε μια μακρινή εποχή, σε μια φανταστική ήπειρο, σε έναν κόσμο με δύο φεγγάρια, με επτά είδη μαγείας, με ομιλούντα άλογα ή κερασφόρους θεούς ή τι επικρατεί σε έναν μακρινό πλανήτη, όπου λίγοι γενναίοι εργάτες, επιστήμονες, στρατιωτικοί παλεύουν με συνθήκες γεωμορφοποίησης. Επειδή μας είναι ανοίκεια όλα τα παραπάνω είναι δεδομένο ότι με κάποιον τρόπο πρέπει να τα πληροφορήσουμε στον αναγνώστη, πριν μπούμε στο ζουμί της ιστορίας, ώστε να μπορέσουν να μας παρακολουθήσουν απρόσκοπτοι. Όμως πόσο πολύ θα μας πάρει αυτό; Πότε οι περιγραφές μας θα κουράσουν αντί να πληροφορήσουν; Υπάρχουν τρόποι να γίνει ευκολότερη η όλη διαδικασία για τον συγγραφέα και λιγότερο βαρετή για τον αναγνώστη; 1. Η μεγάλη απόφαση. Όσα γράφουμε δεν θα συμπεριληφθούν στο γραπτό μας. Είναι δεδομένο. Το έχουμε ξαναπεί, το λέμε ακόμη μια φορά. Φτιάξτε τους χάρτες σας, τα γενεαλογικά σας δέντρα, τις μικρές παλιές ιστορίες του κάθε προσώπου, της κάθε δυναστείας, του κάθε τάγματος. Δεν θα συμπεριληφθούν όλα στην έκδοση μας και όσο νωρίτερα το πάρουμε απόφαση, τόσο λιγότερο θα πληγωθούμε. 2. Ωστόσο πρέπει να τα έχουμε υπόψη όλα αυτά σε έναν νέο κόσμο που φτιάχνουμε. Ειδικά σε high fantasy σύμπαντα είναι καλά να ξέρουμε πως λειτουργεί ο κόσμος μας σε γενικές γραμμές. Ανάλογα βέβαια εδώ πως λειτουργεί ο κάθε συγγραφέας: κάποιοι ανακαλύπτουν λεπτομέρειες όσο γράφουν. Σε αυτή την περίπτωση προσέξτε να μην γράψετε κάτι που μπορεί να αναιρέσει ή να έρθει σε σύγκρουση με κάτι που έχετε γράψει προηγούμενα. Ή αν το γράψετε, να το δείτε πριν το δουν εκεί έξω. 3. Προσπαθήστε να περιορίσετε τις περιγραφές, τις εξηγήσεις, τις αναδρομές, τις χωροχρονικές συνθήκες σας σε μικρά διάσπαρτα expositions. Αυτό θα κουράσει λιγότερο, θα δώσει ενδιαφέρουσα εναλλαγή δράσεων / εξηγήσεων και θα καταστήσει το γραπτό σας πιο ζωντανό. Και, έχοντας θέσει τις παραπάνω γενικές αρχές, ας προχωρήσουμε στο κυρίως θέμα μας, που είναι το διήγημα, η έναρξή του και το πώς πρέπει να διαχειριστούμε την πληροφορία εντός του περιορισμένου κειμένου. 4. Εν αρχή ην ο Λόγος. Αυτή η ευαγγελική ρήση φαίνεται πως τιμάται ιδιαίτερα εδώ στην Ελλάδα. Πραγματικά κάποιοι συγγραφείς δεν λένε να βάλουν φρένο. Και κάποιοι πολιτικοί επίσης αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας. Αραδιάζουν το backround της ιστορίας τους ατελείωτα ακόμη και αν αυτή η ιστορία μια βινιέτα. Και έχουμε το φαινόμενο ενός διηγήματος που σέρνεται στην αρχή υπό το βάρος των περιγραφών και κατόπιν εκτινάσσεται ασθμαίνοντας για να προφτάσει να ολοκληρώσει την δράση. Το πρόβλημα εδώ, όπως και στα πάντα, είναι η σωστή αναλογία. Ο συγγραφέας που έχει την τάση να πολυλογεί – και, ναι, το ξέρουμε αν ανήκουμε σε αυτή την κατηγορία και χωρίς να μας το πουν – είναι χρήσιμο να σχεδιάσει για την δουλειά του ένα διαφορετικού είδους πλάνο: ένα πλάνο δράσεων και ρυθμού. Για να το πράξει αυτό, θα πρότεινα να θέσει στον εαυτό του μερικά πολύ συγκεκριμένα ερωτήματα: · Τι ιστορία έχω να πω; Τι συμβαίνει δηλαδή στην ιστορία μου, ποια η πλοκή της, πώς αρχίζει, πού θέλω να την οδηγήσω. Πόσες οι δράσεις στην ιστορία μου; Ο Α ξεκινάει για το σημείο Β, εφόσον του έχει συμβεί το Γ. Στο δρόμο συναντά τον Δ και την Ε και στο τέλος πετυχαίνει το Β εφόσον έχει αντιμετωπίσει το Γ και ίσως ακόμη άλλα πράγματα. Το πλάνο της ιστορίας είναι σημαντικό, για να ξέρουμε πώς θα διαρθρώσουμε με αρμονικό τρόπο τις ψηφίδες των δράσεών μας. Εννοείται πως μπορεί, γράφοντας, να αλλάξετε γνώμη για τις δράσεις και τη σημασία τους. Ας αρχίσουμε όμως θέτοντας αυτό το ερώτημα. · Πόσες λέξεις έχω στη διάθεσή μου; Κάποιες φορές δεν υπάρχει όριο. Αν όμως πρόκειται για διαγωνισμούς, για πιθανές εκδόσεις σε έντυπο όπου ο χώρος είναι περιορισμένος, τότε γεννάται θέμα. · Πόσες περίπου λέξεις πρέπει να αφιερώσω στην κάθε μία δράση μου; · Πόσο σημαντική είναι μία δράση έναντι μίας άλλης; Πόση έκταση πρέπει να δώσω στην συνθήκη του κόσμου μου χωρίς να επιβαρύνω τη δράση, χωρίς να την πνίξω; Ειπώθηκε ήδη πως αυτά μπορεί να αλλάξουν, αλλά ας ξεκινήσουμε έχοντας ένα βασικό μπούσουλα. 5. Εν αρχή ην η Δράση: (Αξίζει να σημειωθεί πω η φράση αυτή απαντάται στον Φάουστ του Γκαίτε. Εν αρχή ην η Πράξις, η γενεσιουργός φλόγα σε κάθε εξέλιξη. Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως ο Γκαίτε είναι Γερμανός, σε αντιδιαστολή με το τόσο αγαπητό σε μας τους Έλληνες Εν αρχή ην ο Λόγος. Ελληνική vs γερμανική νοοτροπία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και συνεχίζουμε.) Στο speculative fiction εισάγουμε τον αναγνώστη σε άγνωστο κόσμο και αισθανόμαστε την υποχρέωση να τον ξεναγήσουμε προηγουμένως, για να μην χαθεί. Δεν είναι πάντα έτσι. Ειδικά στα διηγήματα, είναι μάλλον καλύτερο να πετάξετε τον αναγνώστη σας στη δράση για να τραβήξετε την προσοχή του από την αρχή. Δηλώστε εξηγήσεις κατά τη διάρκεια της ιστορίας, όχι στην αρχή της. Μέσα από ένα διάλογο -προσοχή και εδώ, μην φανεί πιο βαρύς και επεξηγηματικός από όσο χρειάζεται- μέσα από μια αναδρομή, μέσα από το συμβουλευτικό κήρυγμα που θα κάνει ο δάσκαλος στο μαθητή ή ο γονέας στο ανυπάκουο παιδί του. Σπάστε την πληροφορία του κόσμου σας σε μικρά κομμάτια και σκορπίζετε τη όπου χρειάζεται για να μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει τη δράση με άνεση. 6. Εν αρχή ην η Δράση – αλλά πώς; Βασική συμβουλή για τη συγγραφή ενός διηγήματος είναι το να μην χρονοτριβούμε. Δεν έχουμε άπειρο χρόνο, ο αναγνώστης που θα επιλέξει να διαβάσει τη δική μας σύντομη ιστορία αντί ένα εκτενέστερο κείμενο επίσης δεν έχει άπειρο χρόνο. Θέλει κάτι σφικτό και συμπαγές, που να του κρατήσει το ενδιαφέρον. Εστιάστε στην ιδέα σας όσο μπορείτε. Δημιουργήστε απορίες στον αναγνώστη σας, γιατί συμβαίνει αυτό, πώς θα εξελιχθεί το άλλο, τι ψάχνει ο τάδε, πότε θα εμφανιστεί ο δείνα. Απορίες στις οποίες ο αναγνώστης θα περιμένει να βρει την απάντηση. Φροντίστε να θέσετε τα ερωτήματά σας όσο μπορέσετε πιο νωρίς. Επίσης, στοχεύστε όσο μπορείτε στο συναίσθημα του αναγνώστη σας. Κάντε τον να νοιαστεί. Αυτό γίνεται με απόδοση συναισθήματος, προφανώς, ωστόσο όχι απαραίτητα με tell. Δείξτε το συναίσθημα του ήρωά σας. Κάντε τον αναγνώστη να νιώσει εξίσου ενθουσιασμένος με τον ήρωά σας, εξίσου, τρομαγμένος, εξίσου ερωτευμένος, εξίσου πελαγωμένος. Μερικοί τρόποι να εκκινήσετε το διήγημά σας χωρίς μακροσκελείς περιγραφές: · Ήδη ειπώθηκε ότι μπορείτε να δοκιμάσετε εν μέσω μιας δράσης. Συνήθως αυτό το αφηγηματικό σχήμα ονομάζεται in media res, η ιστορία έχει ήδη ξεκινήσει και πιάνουμε το νήμα της από κάποιο σημείο κατά τη διάρκεια της εξέλιξής της. · Μπορείτε επίσης να εκκινήσετε με διάλογο. Ο Παύλος έστριψε τσιγάρο, το άναψε, με κοίταξε. «Δεν μου τα λες καλά, Μαρικάκι» είπε. «Δεν μου τα λες καθόλου καλά.» Ήδη, σε αυτό το παράδειγμα, αναρωτιόμαστε. Ποιος είναι ο Παύλος, ποια η σχέση του με το Μαρικάκι, τι είναι αυτό που δεν του λέει καλά. · Πάντα μπορείτε να ξεκινήσετε με μια αλλόκοτη φράση, με μία αλλόκοτη κατάσταση που σίγουρα θα λειτουργήσει ως δόλωμα για την προσοχή του αναγνώστη. Ο Πέτρος ξεβίδωσε το παρελθοντικό του μάτι, έστριψε τσιγάρο, το άναψε. «Δεν μου τα λες καλά Μαρικάκι», και τα λοιπά και τα λοιπά. Εδώ ο Πέτρος διαθέτει ένα ιδιαίτερο μάτι που εκτός του ότι μπορεί να το αποσυνδέει κατά βούληση από το οπτικό του σύστημα, προφανώς διαθέτει και ιδιαίτερες ικανότητες. Είναι ένα μάτι παρελθοντικό. Μπορεί να δει το παρελθόν; Πάντα; Και πόσο μακριά και παλιά μπορεί να φτάσει, ποιο παρελθόν βλέπει και ποιου το παρελθόν; Πόσοι το διαθέτουν; Δηλώνει κάποια τάξη, κάποια κάστα; Έτσι, με μία τέτοια πρόταση, έχουμε ανοίξει ένα πλήθος προοπτικών που οδηγούν σε ένα αλλιώτικο σύμπαν από το δικό μας, όπου τα μάτια μας πλην ατυχών συγκυριών μένουν στη θέση τους και βασικά βλέπουν όσα είναι μπροστά μας -ενίοτε, ούτε αυτά. · Να θυμάστε ότι ένας τρόπος να εστιάσετε στην ιδέα σας, όπως και να δημιουργήσετε απορίες στον αναγνώστη είναι μέσω αυτής εδώ της αλλόκοτης αρχικής φράσης. Πλέον θέλουμε να μάθουμε τι σόι μάτι διαθέτει ο Πέτρος. Σε άλλα παραδείγματα: Ο καθηγητής Παπαστεργιόπουλος εδώ και χρόνια πάλευε να φτιάξει μία χρονομηχανή. Η Ελεάννα δεν έλεγε σε κανέναν πως διέθετε δύο καρδιές, τη μία σφηνωμένη βαθιά στη βάση του κρανίου της. Ξημέρωσε μία μέρα ηλιόλουστη, συνηθισμένη, μέχρι που άρχισε να βρέχει. Καρεκλοπόδαρα. Στην κυριολεξία, έβρεχε πόδια από καρέκλες, ίσως και τραπέζια. Έπρεπε να πάω στη δουλειά φορώντας κράνος. Αυτές οι εισαγωγές είναι βέβαια παραδειγματικές και αν κάποιος θέλει να πειραματιστεί με κάτι παρόμοιο μπορεί να το κάνει. Με τέτοιου είδους φράσεις ο αναγνώστης θέλει να μάθει πώς και γιατί βρέχει καρεκλοπόδαρα, τι θα κάνει η Ελεάννα με τις δυο καρδιές της και πώς τις απέκτησε και ούτω καθ’ εξής. Να θυμάστε: όσα ερωτήματα έχουν τεθεί πρέπει να απαντηθούν. Αν δεν απαντηθούν, αυτό πρέπει να γίνει με τρόπο που να δείχνει ότι ο συγγραφέας επέλεξε να μην αποκαλύψει, ή να υπονοήσει μία διττή λύση στην ιστορία του. Να μην μοιάζει σαν να ξεχάστηκε. (Στο παρόν άρθρο έγινε αναφορά σε τρόπους εισαγωγής ενός διηγήματος, προκειμένου να μην πλατειάσουμε. Στο επόμενο άρθρο θα ασχοληθούμε με τεχνικές και παραδείγματα ολοκλήρωσης του διηγήματος.) Περισσότερα για διηγήματα και τάσεις πλατειασμού εδώ και εδώ.

Ο Ντίνος δεν υπάρχει πια ανάμεσα μας (λογικό να μην το ξέρεις – πως θα μπορούσες άλλωστε), αλλά μου αρέσει πολύ η ματιά σου ως αναγνώστη. Ο Ντίνος είχε μια ποιοτική γραφή, προσεγμένη/δουλεμένη η οποία υπηρετούσε αυτά που τον ενέπνεαν – δεν ακολουθούσε ‘μόδες’. Εκτιμώ αφάνταστα τους αναγνώστες που ακολουθούν παρόμοια κριτήρια κι εκφράζονται με αντίστοιχα ποιοτικό, στοχευμένο λόγο κι ευαισθησία. Καλώς ήρθες στο sff!

Αυτή η αρχή, αν και αινιγματική και γεμάτη ατμόσφαιρα, ανοίγει το δρόμο για μια ιστορία γεμάτη ανατροπές και κρυμμένες αλήθειες. Είναι ενδιαφέρον το πώς προσπαθείς να συνδυάσεις τη δική σου, προσωπική περιπέτεια με μια αίσθηση μυστηρίου και τύχης που τυλίγει τη ζωή του πρωταγωνιστή σου. Ο τρόπος που μπαίνεις στην αφήγηση, ακριβώς από την στιγμή που «εκτροχιάζεσαι», δίνει την αίσθηση ότι ο χρόνος παγώνει και το παρελθόν συνδέεται με το παρόν μέσα από έναν κυκλικό, σχεδόν αφηρημένο τρόπο. Η επιλογή να ξεκινήσεις με την ένταση της βροχής, την πόλη που βουλιάζει στην υγρασία και το σκοτάδι που εντείνεται, με βάζει κατευθείαν στο μυαλό του πρωταγωνιστή. Μοιάζει σα να ζεις την ίδια αβεβαιότητα και αμηχανία που σε τυλίγει πριν την αποκάλυψη ή το τέλος. Οι σκέψεις του για το πως μπορεί να εξελιχθεί το τέλος της ιστορίας προσθέτουν βάθος στην αφήγηση, κάνοντάς την όχι μόνο βιογραφία, αλλά και μια αναζήτηση για την αλήθεια και την αυτογνωσία, που δεν είναι ποτέ γραμμική. Η εναλλαγή ανάμεσα στην προσωπική ζωή και τις εξωπραγματικές περιπέτειες, όπως η αναφορά στην παρτίδα ποκερίνο στο Κουρτ-Βο, δημιουργεί μια γέφυρα ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα. Το γεγονός ότι η μνήμη είναι θολή και οι αναμνήσεις με τον Βερμιανό διαστρεβλώνονται από το ποτό, τονίζει τη σύνδεση του πρωταγωνιστή με μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να ελέγξει, όπως και τη δυσκολία του να καταλάβει πλήρως την πορεία της ζωής του. Πραγματικά, το πιο κατάλληλο ξεκίνημα για τη βιογραφία του Γκον Στάργκον είναι η λάσπη του Κουρτ-Βο, η οποία λειτουργεί ως το σύμβολο της καμπής στη ζωή του και της αναπόφευκτης ενασχόλησης με το άγνωστο, το μυστηριώδες και το επικίνδυνο. Το να αφήνεις τον αναγνώστη με αυτή την αίσθηση αναστάτωσης και αμφιβολίας για το «πριν» και το «μετά» δημιουργεί μια ελκυστική ατμόσφαιρα. Πόσο σωστά το λες — ίσως να είναι η λάσπη του Κουρτ-Βο που καθορίζει το επόμενο βήμα στη ζωή του, και το τέλος της ιστορίας δεν είναι ποτέ σίγουρο, παρά μόνο θέμα χρόνου και αποφάσεων που θα ληφθούν στη διαδρομή.

Η χρονιά της ξεκούρασης και της χαλάρωσης Πώς περνάνε τα καταραμένα τα χρόνια! Θυμάμαι ότι ήταν σαν χθες τότε που διάβασα και σε μεγάλο βαθμό λάτρεψα το "Αϊλίν" της Οτέσα Μόσφεγκ (κάποια στιγμή πρέπει να δω και την ταινία) και ήλπιζα ότι θα βλέπαμε και άλλα βιβλία της στα ελληνικά. Κι όμως, από τότε πέρασαν σχεδόν εννιά χρόνια! Γαμώτο. Να πάρει η ευχή... Τέλος πάντων, έχω να πω ότι και το "Η χρονιά της ξεκούρασης και της χαλάρωσης", που κυκλοφόρησε στα ελληνικά πριν λίγες ημέρες, μου άρεσε πολύ, ίσως πολύ περισσότερο απ' ό,τι ήταν αναμενόμενο με βάση το γεγονός ότι είναι ένα βιβλίο γραμμένο από γυναίκα, με πρωταγωνίστρια/αφηγήτρια μια νεαρή γυναίκα που βρίσκεται στα πρόθυρα της ψυχικής κατάρρευσης. Τι με νοιάζει εμένα, τον λάτρη των περιπετειών, των κατασκοπευτικών θρίλερ, των κλασικών αριστουργημάτων κ.λπ.; Κι όμως, βρίσκω τη γραφή της Μόσφεγκ καταπληκτική, χειμαρρώδη, οξυδερκή, κατά την ταπεινή μου γνώμη με πολύ ωραίο συνδυασμό κυνισμού, μαύρου χιούμορ και συμπόνιας. Τι να πω, ταιριάζουν τα χνώτα μας, τρόπον τινά. Και, εντάξει, όσο είχα συμπαθήσει την Αϊλίν (παρ' όλα τα προβλήματά της), άλλο τόσο με εκνεύρισε η μουρλή του βιβλίου αυτού, που φαινομενικά τα έχει όλα μιας και είναι νέα, όμορφη, απόφοιτη του Κολούμπια, με μια εύκολη δουλειά σε μια γελοία γκαλερί μοντέρνας τέχνης, με ένα διαμέρισμα σε κτίριο με θυρωρό, χωρίς οικονομικά θέματα λόγω κληρονομιάς (είναι ορφανή από γονείς), οπότε τι στο καλό πάει λάθος με δαύτην και χαπακώνεται μέχρι αηδίας με ό,τι ψυχοφάρμακα υπάρχουν εκεί έξω; Καθυστερημένη αντίδραση για την προ ετών απώλεια των γονιών της, ίσως; Και τι περιμένει ότι θα αλλάξει με τον έναν χρόνο ψυχοφαρμακευτικής παράνοιας; Αλλά βρήκα την αφήγηση φοβερή, η Μόσφεγκ με έβαλε στο μυαλό αυτής της παλαβής και με κράτησε στην τσίτα μέχρι το τέλος. Και παρ' όλο που δεν κατανόησα καθόλου το δράμα της προνομιούχου αφηγήτριας, που μόνη της έβαζε εμπόδια στην όποια ευτυχία της, δέθηκα με την αφήγηση και σε κανένα σημείο δεν κουράστηκα, ούτε βαρέθηκα. Σίγουρα τα βιβλία της Μόσφεγκ δεν είναι για όλα τα γούστα, όμως εμένα με τραβάνε. -Φεβρουάριος 08. Ντον ΝτεΛίλο - Κυνηγόσκυλο (σελ. 379). 8.5/10 09. Πίτερ Χέλερ - Ο αστερισμός του σκύλου (σελ. 361). 9/10 10. Πάτρικ Ουρεντνίκ - Το τέλος του κόσμου δεν θα είχε συμβεί (σελ. 164). 6.5/10 11. Τζέιμς Ελρόι - Το μεγάλο πουθενά (σελ. 599). 9.5/10 12. Χουάνγκ ΣόκΓιονγκ - Το χρονικό του κυρίου Χαν (σελ. 165). 8/10 13. Σέτσο Ματσουμότο - Τόκιο Εξπρές (σελ. 245). 7.5/10 14. Σαμάντα Σβέμπλιν - Κεντούκι (σελ. 295). 8/10 15. Αλία Τραμπούκο Σεράν - Το όνομά μου είναι Εστέλα (σελ. 273). 7/10 16. Οτέσα Μόσφεγκ - Η χρονιά της ξεκούρασης και της χαλάρωσης (σελ. 292). 8.5/10

Σε ευχαριστώ για την απάντηση. Υστερα απο σκέψη, κατέληξα-όπως ανέφερες και εσύ- στο κίνητρο. Υπέγραψα ήδη συμβόλαιο. Οχι δεν είμαι μικρός. 42 είμαι. Απο οικονομικής άποψης και προώθησης ήξερα που θα κατεληγα. Με πειραζε μονο να μην χαντακωθει το εργο με φτηνή και απλη παραγωγη. Αφού το έλυσα με τον εκδότη, προχώρησα κανονικά. Εύχομαι σε λίγους μηνες να πέσει στα χέρια σας, να το διαβάσετε, και να σας αφησει καλή εντύπωση.

Το ονομά μου είναι Εστέλα. Σχόλιο εδώ: Λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία -Φεβρουάριος 08. Ντον ΝτεΛίλο - Κυνηγόσκυλο (σελ. 379). 8.5/10 09. Πίτερ Χέλερ - Ο αστερισμός του σκύλου (σελ. 361). 9/10 10. Πάτρικ Ουρεντνίκ - Το τέλος του κόσμου δεν θα είχε συμβεί (σελ. 164). 6.5/10 11. Τζέιμς Ελρόι - Το μεγάλο πουθενά (σελ. 599). 9.5/10 12. Χουάνγκ ΣόκΓιονγκ - Το χρονικό του κυρίου Χαν (σελ. 165). 8/10 13. Σέτσο Ματσουμότο - Τόκιο Εξπρές (σελ. 245). 7.5/10 14. Σαμάντα Σβέμπλιν - Κεντούκι (σελ. 295). 8/10 15. Αλία Τραμπούκο Σεράν - Το όνομά μου είναι Εστέλα (σελ. 273). 7/10

Αλία Τραμπούκο Σεράν - Το όνομά μου είναι Εστέλα (Limpia, 2022) Μου είχε κινήσει την προσοχή όταν κυκλοφόρησε πέρυσι τον Σεπτέμβριο από τις εκδόσεις Gutenberg, όμως δεν τσίμπησα από τις κριτικές και δεν το αγόρασα, αλλά τελικά λίγους μήνες μετά το αποφάσισα, το αγόρασα και τώρα το διάβασα: Νέο-φεμινιστικό μυθιστόρημα, με στοιχεία κοινωνικού δράματος και θρίλερ, με έμμεσο ή και άμεσο σχολιασμό για τις οικονομικές/κοινωνικές τάξεις, τον καπιταλισμό και την αποξένωση (κοινωνική-οικονομική), αρκετά μίζερο και καταθλιπτικό ως προς την ατμόσφαιρα και την πρωτοπρόσωπη αφήγηση από την Εστέλα (αρκετά αναξιόπιστη θα την χαρακτήριζα), μια οικιακή βοηθό που εργάζεται στο ίδιο πλουσιόσπιτο για επτά χρόνια, βλέποντας και ακούγοντας πολλά πράγματα για τα αφεντικά της και τον τρόπο ζωής τους. Πολύ καλογραμμένο το βρήκα, αλλά η φωνή της οικιακής βοηθού δεν με έπεισε απόλυτα, με την έννοια ότι τη βρήκα πολύ προχωρημένη και λογοτεχνική γι' αυτήν, και στην τελική αν είχε τέτοιο τρόπο σκέψης και τόσο προχωρημένο λόγο, γιατί να γίνει οικιακή βοηθός σε ένα σπίτι πλουσίων; Θέλω να πω, είναι σαν ένας λωποδύτης από τις φαβέλες του Σάο Πάολο να μιλάει σαν τον Αρσέν Λουπέν - ή κάτι τέτοιο. Επίσης όλη αυτή η μιζέρια και η κοινωνική απομόνωση της Εστέλα από ένα σημείο και μετά με κούρασε, νισάφι πια! Σίγουρα καλογραμμένο, αρκετά ασφυκτικό κα ωμό, όχι για όλα τα γούστα ή για όλες τις ορέξεις όμως. Μου άρεσε, αλλά επίσης με προβλημάτισε. 7/10

Από Πρωτοπορία με 15 ευρώ: - Κλίφορντ Ίρβινγκ: Η απάτη (Πάπυρος) - Άρθουρ Μάχεν: Οι τρεις απατεώνες ή οι μεταμορφώσεις (Μεταίχμιο) Από Πολιτεία με 32 ευρώ: - Γιώργος Μπαλάνος: Η λέξη και η δύναμη (Locus 7) - Τιμ Μακμαχόν: Λούκα Ντόντσιτς- Το παιδί θαύμα ...και η κατάρα του μεγαλείου (Aθενς Bookstore) Από Λαβύρινθο με 36 ευρώ: - Έρικ Σμυρναίος: Οι ενδιάμεσοι κόσμοι (Άλλωστε) - Χριστίνα Σαββανή: Η ρωγμή της πραγματικότητας (Locus 7) Και από ιδιώτες με 47 ευρώ: - Πίτερ Χέλερ: Ο ζωγράφος (21ος) - Ισαάκ Ασίμωφ: Θεμέλιο και γη (Anubis) - Ισαάκ Ασίμωφ: Σπηλιές από ατσάλι (Anubis) - Ντέιβ Κάντερμπερι: Bushcraft 101- Ένα πρακτικό εγχειρίδιο για να ζήσετε στην άγρια φύση (Eurobooks)

Από Ποθητό, Πρωτοπορία και ιδιώτες: 01. Τζέισον Ρέκουλακ - Ας σωπάσει για πάντα (Μεταίχμιο) 02. Οτέσα Μόσφεγκ - Η χρονιά της ξεκούρασης και της χαλάρωσης (Ψυχογιός) 03. Ζοάν Σάλες - Αβέβαιη δόξα (Άγρα). 7,35€* 04. Έρνστ Τόλερ - Ήμουν ένας Γερμανός (Ερατώ). 6€ 05. Σούζαν Μπάρκερ - Παλιά ψυχή (Ψυχογιός). 12€ 06. Ράσελ Μπανκς - Το μαγικό βασίλειο (Πόλις). 13€ 07. Σούζαν Τάουμπες - Θρήνος για την Τζούλια (Αλεξάνδρεια). 10€ 08. Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ - Ο αξιοπρεπής κύριος Πνιν (Καστανιώτης). 18€ 09. Γουίλιαμ Ε. Μπάουμαν - - Η ανάβαση στο Ραμ Ντουντλ (Κέδρος). 20€ 10. Μαίρη Γκέιτσκιλ - Δυο αλλιώτικα κορίτσια (Οδυσσέας). 3€ *Με εξαργύρωση πόντων

Ο Θέμης, πτυχιούχος οικονομικών, μεσήλικας πλέον, φτάνει για μόνιμη εγκατάσταση στο μακεδονίτικο οροπέδιο των παιδικών του χρόνων. Οι σκληρές δοκιμασίες της ζωής στην κοσμοπολίτικη αρένα, τον οδήγησαν στον εγκλεισμό του στη δική του σπηλιά, όπως συμβολικά αποκαλεί την ταπεινή του κάμαρη. Θα αναζητήσει την βαθύτερη ουσία της ζωής του, τη δική του ασκητική. 17. Η σπηλιά - Γιάννης Ατζακάς (σελ 142, Άγρα 2018, 7,5/10)

Κάποιες τελευταίες παρατηρήσεις, Η ειδίκευση συνήθως έχει από πίσω της κι ένα αφοσιωμένο κοινό / δεξαμενή αναγνωστών. Η γραμματοσειρά και το διάστιχο δεν αποτελούν καίριες αποφάσεις. Το επιθετικό μάρκετινκ κι οι premium εκδόσεις είναι λόγια. Προσωπικά θα εμπιστευόμουν το κίνητρο κι όχι τα λόγια. Και το κίνητρο όπως σου ανέφερα είναι το προσωπικό ρίσκο. Να στο πω αλλιώς: ποιος πιστεύεις ότι θα κυνηγήσει πραγματικά την προώθηση του βιβλίου σου; Αυτός που ρισκάρει τα χρήματά του, ή αυτός που αφού έχει τα έχει τσεπώσει προκαταβολικά από εσένα, θα γυρίσει το αφήγημα και θ' αρχίσει να μιλάει για τη δική σου ευθύνη να το προωθήσεις στους φίλους, σου, στα κοινωνικά δίκτυα κλπ, προκειμένου να αποκομίσει περισσότερα; Επιθετικό μάρκετινκ σε βιβλίο; Τι σημαίνει αυτό; Και πόσο αποδοτικό είναι; Τι ποσά και που είναι διατεθειμένος να επενδύσει σε αυτό; Θα αναγράφονται στο συμβόλαιο; Θα μπορούν να επιβεβαιωθούν; Παίρνω το ρίσκο να υποθέσω ότι είσαι νέος σε ηλικία. Ξέρεις, οι εκδοτικοί δεν είναι μόνο έμπειροι να πουλάνε θελκτικά αφηγήματα στους αναγνώστες τους. Μπορούν να τα πουλάνε και στους συγγραφείς τους - εφόσον αυτοί πληρώνουν... Μη με παρεξηγήσεις, δεν προσπαθώ να σου υποδείξω σώνει και καλά ποια απόφαση να πάρεις. Μόνο να σου πω, ότι οι συγγραφείς παρέχουν μεν το υλικό, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι διαθέτουν και τον έλεγχο του προϊόντος.

Διάβασα το ''Όσα ξέρει η νύχτα''. Δεν το είχα αγορασμένο από παλιά, τότε που είχα πάρει μαζεμένα σχεδόν όλα όσα έχω. Παρά μόνο πρόσφατα, μου έρχεται θολή θύμηση κάποιος να το είχε εκθειάσει. Και μάλλον θα διαφωνήσω. Καλή η υπόθεση πριν από κάθε άλλο. Αστυνομικού που μικρός επέζησε της σφαγής της οικογένειας του από κατά συρροή δολοφόνο, mind blowing μπορώ να πω. Μόνο όμως το σώμα γιατί το πνεύμα πολλά χρόνια μετά, εξακολουθεί να βασανίζεται. Εύλογα φυσικά, ξεπερνιέται κάτι τέτοιο; Αν όμως τα πράγματα έμεναν εκεί, ''καλά'' θα ήταν. Ναι, γιατί ο εφιάλτης δείχνει να επανέρχεται. Και να τον απειλεί, μαζί με την δική του πλέον οικογένεια. Δεν μου άρεσε η μεταφυσική εξήγηση αν και βάσει θέματος, δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορούσε να είχε άλλη απόχρωση. Συνολικά ευχάριστο, δεν μπορώ να πω ότι κουράστηκα. Απλά δεν είναι κάτι που θα μου μείνει.

1) Ωρόρα: Ιστορίες με θεούς και δαίμονες 3 (σελ 235) 2) Andrzej Sapkowski: Η τελευταία ευχή (σελ 375) 3) Andrzej Sapkowski: Το σπαθί του πεπρωμένου (σελ 447) 4) Andrzej Sapkowski: Το αίμα των ξωτικών (σελ 398) 5) Wilbur Smith: Σκοτάδι μέσα στο φως (σελ 250) 6) Dean Konntz: Όσα ξέρει η νύχτα (σελ 427) 7) Ωρόρα: Ιστορίες από παράξενους κόσμους (σελ 319) 8 Romain Gary: Ευρωπαϊκή θητεία (σελ 243) 9) Honore- Gabriel de Riquetti comte de Mirabeau: Η μύηση μου στον έρωτα (σελ 140)

Ενώ ο 2ος βγάζει απο ολα.

Έχεις ενα δικιο. Στην αρχή ξεκινησε με συνεκδοση αλλα αλλαξε απόφαση οταν γνωριστήκαμε κτλ κτλ. Αλλα απο την αλλη ανησυχώ οτι δεν θα έχω και έλεγχο σε καίριες αποφάσεις. Οπως γραμματοσειρά, διάστιχο, κτλ κτλ. Θα με σπρώξει προς καπου ή θα φτηνηνει τα πάντα για να ρίξει και το κόστος παραγωγής. Ενω ο 2ος μίλαγε για επιθετικό μάρκετινγκ και premium εκδοσεις. Αλλα...μετα απο 1 χρόνο δεν θα ασχοληθεί τοσο μαζι σου γιατι θα έχουν βγάλει και αλλα βιβλια. Ενω ο μικρός θελει να χτίσει μακροχρόνια σχεση μαζι μου.

Ναι. ο μικρός οικος ειναι απο τους τοπ στην κατηγορια του. Ειδικεύεται πολυ.

Δεν έχω καμία εμπειρία στο χώρο και δεν ξέρω τι πραγματικά επιδιώκεις, αλλά θα πω μια γνώμη: πήγαινε στον πρώτο. Όποιος βάζει το χέρι στην τσέπη, σημαίνει ότι αυτός πιστεύει πραγματικά σε εσένα (οι συνεκδόσεις δεν έχουν πραγματικό οικονομικό ρίσκο για τον εκδότη). Ένα βιβλίο μπορεί να επιτύχει ή να αποτύχει. Εξαρτάται από τους αναγνώστες, τη συγκυρία και πολλούς άλλους παράγοντες. Γιατί προσωπικά θα διάλεγα τον πρώτο εκδότη; Επειδή ακόμη κι αν το συγκεκριμένο βιβλίο αποτύχει (φτου κακά! βεβαίως, χτυπάω ξύλο κλπ), θα ήξερα ότι κάποιος πίστεψε σε εμένα, Του άρεσα τόσο. που επένδυσε χρήματα σε εμένα και τα έχασε και το ήξερε από την αρχή ότι μπορούσε να τα χάσει και παρ' όλα αυτά πήρε το ρίσκο. Δε νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί νέοι συγγραφείς που τους προσφέρεται μια τέτοια ευκαιρία για να τονώσουν την αυτοεκτίμησή τους στα πρώτα τους βήματα.

Έχουν βγάλει βιβλία ανάλογου είδους;

Προς τα που θα πήγαινες? Να στο πω πιο απλοϊκά, ο 1ος είναι ανθρωποκεντρικο. Θελει να χτίσει και το ονομα μου. Και θελει μακροχρόνια σχέση. Ο 2ος πιστεύει στο εργο. Αν πάει καλά, καλώς. Ειναι πιο επιχειρηση Απλα και οι 2 εχουν καποια όμως που με ενοχλούν.

Ναι και η δεύτερη περίπτωση καλή ακούγεται.

Μια συλλογή σύντομων διηγημάτων. Η συγγραφέας συνδιάζει τον υλικό κόσμο με την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων που τον περιβάλλουν. Ιστορίες παράξενες και διασκεδαστικές. 16. Καζάνι - Μαρία Α. Ιωάννου (σελ 134, Νεφέλη 2015, 8/10)