All Activity

Από Πρωτοπορία και Ιανό: Λάσλο Κρασναχορκάι - Πάει και το Φραντζολάκι (Πόλις) Λάσλο Κρασναχορκάι - Η Σέιομπο πέρασε από εκεί κάτω (Πόλις) Οσάμου Νταζάι - Δεν ήμουν πια άνθρωπος (Gutenberg) Σεμπάστιαν Φίτζεκ - Το κορίτσι του ημερολογίου (Διόπτρα) Bythell Shaun - Το ημερολόγιο ενός βιβλιοπώλη (Key Books) Donald Westlake - Όρντο (Άγρα)

1. Γράμματα σ' έναν νέο ποιητή. Γράμματα σε μια νέα γυναίκα - Rainer Maria Rilke (σελ 99, Γνώση 2012) 2. Αμανίτα Μουσκάρια - Θανάσης Πέτρου, Παύλος Μεθενίτης (σελ 128, Γνώση 2016, 8/10) 3. Ο άρχοντας της ζήλιας - Jo Nesbo (σελ 345, Μεταίχμιο 2021, 8/10) 4. Το κεφάλαιο - Karl Marx (σελ 400, Εκδόσεις ΚΨΜ 2011, 9/10) 5. Η θάλασσα - Μιχάλης Μακρόπουλος (σελ 77, Κίλχη 2020, 8/10) 6. Διηγήματα - Nikolai Gogol (σελ 198, Γνώση 2017, 8/10) 7. Ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο - Remarque Erich Maria, Peter Eickmeyer (σελ 176, Γνώση 2016, 9/10) 8. Μαύρο νερό - Μιχάλης Μακρόπουλος (σελ 77, Κίχλη 2021, 8,5/10) 9. Ιστορίες αμαρτίας και αγιοσύνης - Μ. Καραγάτσης (σελ 477, Εστία 2024, 9/10)

Ιστορίες αμαρτίας και αγιοσύνης Το βιβλίο απαρτίζεται από 12 διηγήματα και νουβέλες του Καραγάτση. Πρόκειται για νέα έκδοση, όλα έχουν εκδοθεί προγενέστερα. Ο άνθρωπος ως παθολογία παρουσιάζεται σε όλο του το μεγαλείο σε αυτή τη συλλογή.

Πατέρας και γιος, οι τελευταίοι άνθρωποι στη γη. Σε μία γή που σβήνει και χάνεται, εξαιτίας μιας ψυχολογικής καταστροφής και της γεωγραφικής θέσης. Μιλάμε για την παραμεθόριο της ορεινής Ηπείρου στο νομό Ιωαννίνων. Οι κάτοικοι λιγοστοί και ξεχασμένοι. Το νερό δεν πίνεται και τα ζώα είναι δηλητριασμένα, οι ψυχές των ανθρώπων αργοσβήνουν. Ο Μακρόπουλος έχει το εξής προτέρημα, δεν εμβαθύνει σε πρόσωπα και καταστάσεις, αλλά καταφέρνει να περάσει στον αναγνώστη την ατμόσφαιρα και την ψυχοσύνθεση των ηρώων με εξαίρετο τρόπο. Ξέρει να γράφει, με κάθε του βιβλίο το αποδεικνύει ολοένα και περισσότερο. 8. Μαύρο νερό - Μιχάλης Μακρόπουλος (σελ 77, Κίχλη 2021, 8,5/10)

Τώρα πρόσφατα το βρήκα το συγκεκριμένο. Γενικά, πολλά από αυτά βρίσκονται σχετικά εύκολα, είτε σε παλαιοβιβλιοπωλεία είτε στο Metabook.

1. Γράμματα σ' έναν νέο ποιητή. Γράμματα σε μια νέα γυναίκα - Rainer Maria Rilke (σελ 99, Γνώση 2012) 2. Αμανίτα Μουσκάρια - Θανάσης Πέτρου, Παύλος Μεθενίτης (σελ 128, Γνώση 2016, 8/10) 3. Ο άρχοντας της ζήλιας - Jo Nesbo (σελ 345, Μεταίχμιο 2021, 8/10) 4. Το κεφάλαιο - Karl Marx (σελ 400, Εκδόσεις ΚΨΜ 2011, 9/10) 5. Η θάλασσα - Μιχάλης Μακρόπουλος (σελ 77, Κίλχη 2020, 8/10) 6. Διηγήματα - Nikolai Gogol (σελ 198, Γνώση 2017, 8/10) 7. Ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο - Remarque Erich Maria, Peter Eickmeyer (σελ 176, Γνώση 2016, 9/10)

Η απόδοση σε graphic novel του πασίγνωστου αντιπολεμικού μυθιστορήματος. Το σχέδιο αποδίδει άριστα τη φρίκη και τον παραλογισμό του πολέμου.

Κι ως την άλλη μου ζωή θα σε λατρεύω - Κώστας Κρομμύδας, σελ. 360 (8/10) Τι τρέλα, τι παλάτια! - Jean-Patrick Manchette, σελ. 240 (7/10) Κεκλεισμένων των θυρών - Jean-Paul Sartre, σελ. 78 (9/10) Chamamé - Leonardo Oyola, σελ. 232 (9/10) Στις θάλασσες των πειρατών - Michael Crichton, σελ. 316 (9/10) Ο Ίκαρος - Μενέλαος Λουντέμης, σελ. 238 (7/10) Συμπαθητικό βιβλιαράκι, μάλλον εφηβική λογοτεχνία, μου αρέσει πάντως να μαθαίνω πράγματα για τη μυθολογία μέσα από την πένα του Λουντέμη.

1. Φωνή Κυρίου (208) 2. Τα Χριστούγεννα του Ηρακλή Πουαρό (279) 3. Σχετικά Ασφαλής Και Άλλες Ιστορίες (261) κριτική εδώ: https://community.sff.gr/topic/15640-λι-τσάιλντ-lee-child/?do=findComment&comment=359044

Σχετικά Ασφαλής Και Άλλες Ιστορίες Μια σειρά διηγημάτων από των Λη Τσάιλντ στο γνωστό ύφος του συγγραφέα αλλά με αρκετά απρόσμενα τελειώματα σε κάποιες. Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα ωστόσο. Δεν ήταν κάτι ξεχωριστό. Ήταν να διάβαζες ένα απόσπασμα από μυθιστόρημα με τον Ρίτσερ που έβλεπες κάποιο περιστατικό από το παρελθόν ενός χαρακτήρα ή μια παλιά υπόθεση του ίδιου του Ρίτσερ. Στα μείον επίσης ότι δεν συμπεριλαμβάνεται κανένα διήγημα με τον γνωστό ήρωα παρότι όπως λέει στον πρόλογο έχει γράψει και τέτοια.

Μόλις είδα το εξώφυλλο είπα αυτό είναι από τα παλιά κλασικά Bell. Το είχες από χρόνια ή το ξετρύπωσες από κάπου τώρα;

1) Ωρόρα: Ιστορίες με θεούς και δαίμονες 3 (σελ 235) 2) Andrzej Sapkowski: Η τελευταία ευχή (σελ 375) 3) Andrzej Sapkowski: Το σπαθί του πεπρωμένου (σελ 447) 4) Andrzej Sapkowski: Το αίμα των ξωτικών (σελ 398) 5) Wilbur Smith: Σκοτάδι μέσα στο φως (σελ 250)

Το σκηνικό των διηγημάτων του Γκόργκολ είναι η Πετρούπολη. Πουθενά αλλού, ούτε πριν ούτε μετά απ' αυτόν, δε σκιαγραφήθηκε τόσο αυθόρμητα και ανεπιτήδευτα αυτή η πόλη, που η μοίρα της την έχει σημαδέψει με τόσο έντονα χρώματα. Θεματικά, στο σύνολο των διηγημάτων οι ψυχολογικές παρατηρήσεις, οι χαρακτήρες και οι καταστάσεις, εστιάζουν όλα στο πρόβλημα της μοναξιάς. Για να αναπτύξει τη θεματολογία του, αναμειγνύει δύο στοιχεία που ταυτίζονται, το φανταστικό και το ρεαλιστικό. Τι αστείος που είναι ο κόσμος! Ο συγγραφέας μοιάζει υπερβολικά καυστικός, βλέπει ότι δεν αντιλαμβανόμαστε εμείς. Επικοινωνεί μαζί μας μεταμφιέζοντας το βίωμα της μοναξιάς με κωμικό, συμβολικό τρόπο. Ο κόσμος δεν παρουσιάζεται κακός, αλλά ακριβώς όπως είναι, ουδέτερος. Πρόκειται για έναν μη πραγματικό κόσμο, που δε φτάνει ποτέ στην κατάσταση του πόθου και του έρωτα. 6. Διηγήματα - Nikolai Gogol (σελ 198, Γνώση 2017, 8/10)

Ίσως ήταν πολύ ‘ανάλαφρο’ το σχόλιο μου. Το ‘αρέσει’ και το ‘σημαίνει’ είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Η αισθητική κι η ενσυναίσθηση είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Μπορώ μόνο να επικαλεστώ μια προσωπική εμπειρία. Επί πολλά πολλά χρόνια γράφω ένα μυθιστόρημα. Έχει αλλάξει στόχο, μορφή, θέμα αρκετές φορές. Κάθε φορά, έπρεπε ν’ απορρίψω σχεδόν το σύνολο της προηγούμενης δουλειάς, να κρατήσω κάποια πολύ βασικά πράγματα και να ξεκινήσω από την αρχή. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια υπήρξαν έντονα για μένα, με τεκτονικές αλλαγές στην προσωπική μου ζωή. Έγραφα αρκετά, πολύ συναισθηματικά, διοχετεύοντας αρκετό προσωπικό (σχεδόν ξεκάθαρα ημερολογιακό) υλικό στην ιστορία του μυθιστορήματος. Μαζεύτηκαν κοντά χίλιες πεντακόσιες σελίδες. Τώρα που προσπαθώ να έρθω σε μια νέα ισορροπία και μη μπορώντας να διαχειριστώ όλον αυτόν τον όγκο (κι ακόμη δεν είμαι καν σε θέση να ξαναρχίσω να γράφω), αποφάσισα τουλάχιστον ν’ αρχίσω να σβήνω, μπας κι απομείνει κάτι το οποίο μελλοντικά να μπορώ να χρησιμοποιήσω θεωρώντας ότι θα είναι ενδιαφέρον για τον αναγνώστη. Σβήνω/πετάω/ξεσκαρτάρω ‘υλικό’ τις τελευταίες έξι εβδομάδες. Το διαβάζω, μου έρχονται οι αναμνήσεις της περιόδου που το έγραφα, ταυτίζομαι ακόμα με πολλά από τα συναισθήματα, όλα αυτά που αφορούν τον πυρήνα μου. Αν θέλω όμως κάποια στιγμή να γράψω κάτι που να συγκινήσει κάποιον που δε με ξέρει, να επικοινωνήσω μαζί του, τότε ξέρω ότι πρέπει ν’ ακολουθήσω κάποια ‘αισθητικά’ κριτήρια. Με άλλα λόγια, να του τραβήξω το ενδιαφέρον για να με ακούσει (εφόσον δε με ξέρει). Ως τώρα έχω σβήσει {εννοείται ότι τα έχω κρατήσει για μένα – αλλά τα έχω σβήσει από το φάκελο του project} γύρω στις τετρακόσιες σελίδες. Κι έπονται πολλές ακόμα. Και δεν είναι εύκολο να αποκλείσω όλα αυτά τα darlings, διότι όλα μιλάνε στην ψυχή μου κι όλα με κατηγορούν ότι τα προδίδω. Ναι, ήταν ανάλαφρο το σχόλιο μου. Αλλά πίστεψέ με, μπορώ να καταλάβω καλά τι σημαίνει ο κάθε στίχος του ποιήματός σου για σένα (και να ταυτιστώ κι εγώ), αλλά η άτιμη η λογοτεχνική τέχνη, λειτουργεί με κριτήρια πιο αφαιρετικά, πυρηνικά, διεγερτικά, υπαινικτικά, αποκαλυπτικά κλπ. Να στο πω αλλιώς: εγώ το μύνημα το έλαβα διότι γνωρίζω την εμπειρία και τον κώδικα – απλά προσπάθησα να σε παροτρύνω να το μεταδώσεις με πιο δεκτικό τρόπο σε πιο πολλούς.

Το τέλος του κόσμου, βγαλμένο από την πένα του Μαρκόπουλου. Το κλίμα της γης άλλαξε, οι πάγοι έλιωσαν. Στη Γροιλανδία ένας θαμμένος μετεωρίτης κάνει την εμφάνιση του. Ένας ιός ξεσπά, σύντομα ο πληθυσμός της γης εξαφανίζεται, λίγοι εξαιτίας κάποιας γονιδιακής μετάλλαξης παραμένουν ζωντανοί. Βρίσκουν καταφύγιο σε μια υπόγεια πόλη που κατασκεύασαν σαν μια σύγχρονη κιβωτό. Την ιστορία διηγείται σε πρώτο πρόσωπο μια κοπέλα, μια ημέρα θα πάρει την μεγάλη απόφαση... 5. Η θάλασσα - Μιχάλης Μακρόπουλος (σελ 77, Κίλχη 2020, 8/10)

Η ΤΡΟΦΗ.docx

Μαλαφρένα. Σχόλιο εδώ: Ούρσουλα Λε Γκεν (Ursula Le Guin) -Ιανουάριος 01. Ρ. Φ. Κουάνγκ - Βαβέλ (σελ. 800). 5/10 02. Πάτρικ Αλεξάντερ - Όσο υπάρχουν ήρωες (σελ. 343). 7.5/10 03. Τιμ Γουίντον - Οι καβαλάρηδες (σελ. 381). 9/10 04. Κλίφορντ Ίρβινγκ - Η απάτη (σελ. 507). 9/10 05. Μάικλ Κίμπολ - Ο Μεγάλος Ρέι (σελ. 233). 8/10 06. Ούρσουλα Λε Γκεν - Μαλαφρένα (σελ. 517). 8.5/10

Μαλαφρένα Τρία και κάτι χρόνια πέρασαν από την τελευταία φορά που διάβασα βιβλίο της Λε Γκεν, και θα έπρεπε να ντρέπομαι γι' αυτό. Το "Μαλαφρένα" είναι ένα από τα λίγα βιβλία της Λε Γκεν που δεν έχουν το παραμικρό ίχνος Φανταστικού, αν και βέβαια η όλη ιστορία διαδραματίζεται σε μια φανταστική χώρα, την Ορσίνια, που κατά τη δεκαετία του 1820 διοικείται από ένα αυταρχικό καθεστώς, αυτό της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Γεωγραφικά, η Ορσίνια πρέπει να είναι κάπου ανάμεσα στην Αυστρία και την Ουγγαρία, δηλαδή στην κεντρική Ευρώπη, και η όλη κοινωνική/οικονομική/πολιτική δομή θυμίζει χώρα της κεντρικής Ευρώπης των αρχών του 19ου αιώνα. Είναι κυρίως ένα κοινωνικοπολιτικό μυθιστόρημα, με ιδέες και προβληματισμούς που αντανακλούν εκείνα τα χρόνια, τα χρόνια των αυτοκρατοριών, των βασιλιάδων, του αυταρχισμού, των επαναστάσεων, των εξεγέρσεων, των ιδεολόγων, των αντιδραστικών. Ένας τέτοιος είναι και ο βασικός πρωταγωνιστής, και η συγγραφέας μέσω της πλοκής, των διαλόγων, των σκέψεων, των ιδεών, δίνει λίγη τροφή για σκέψη. Η γραφή είναι εξαιρετική, οξυδερκής, λεπτομερής και γεμάτη, με βάθος σε νοήματα και εικόνες, μπορώ να πω ότι το είδος της γραφής, η όλη σκιαγράφηση των χαρακτήρων, ο τρόπος εξέλιξης της πλοκής μου θύμισαν μυθιστόρημα του 19ου αιώνα και όχι μυθιστόρημα που γράφτηκε στα τέλη της δεκαετίας του '70: Και αυτό το λέω για καλό, όχι για κακό, είναι δηλαδή λίγο παλιομοδίτικο, αλλά με την καλή έννοια. Είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται αργά, θέλει την υπομονή του και την ανάλογη προσοχή, δεν ενδείκνυται για μια βιαστική ανάγνωση. 8.5/10

Τειχομαχια, Θ.Δ. Φραγκόπουλος (238) Η Δίκη των Έξι, Θ. Διαμαντόπουλος (297) Εθνικός Διχασμός, Ε. Χατζηβασιλείου (245)

Λυπάμαι που σου άρεσε μόνο το ένα πέμπτο του ποιήματός μου. Συγχώρα με που δεν θα ανταποκριθώ στην πρόκληση γιατί -μεταξύ άλλων λόγων- κάθε στίχος του σημαίνει κάτι για μένα. Εκτιμώ όμως τον χρόνο που διέθεσες και σ' ευχαριστώ.

Να μου θυμίζεις στην πίτα να φέρω να σου χαρίσω κάτι παλιές μου πορσελάνινες. 😈😈😈😈😈😈😈😈😈😈😈😈😈😈😈😈😈

Η συμμετοχή της sandy1dritsakou.

Α, ένα καταθλιπτικό ποίημα. Εντάξει, θα σου βάλω μια άσκηση. Κρατώ τους στίχους που βρήκα πιο ενδιαφέροντες και σε προκαλώ να χτίσεις ξανά το ποίημά σου γύρω τους. Γέρνει κι απόψε το φεγγάρι βαρύ στον ουρανό Τ' άστρα στρέψανε κι αυτά τη λάμψη τους μακριά είν' η πληγή του ανοιχτή μα στέρεψε το αίμα στην καρδιά του έμειναν του θρήνου οι ρυτίδες Τώρα βέβαια που το βλέπω, θα μπορούσαν ακόμη κι αυτοί οι τέσσερις μόνο στίχοι, ν’ αποτελούν ένα ολοκληρωμένο ποίημα 😉.