Jump to content

Recommended Posts

Morfeas

Μια ιστορία που ξεκινά Χάρι Πότερ(πόσο Ντάμπλντορ ο Άιζακ) και καταλήγει Doctor Who (το επεισόδιο με τον Βαν Γκονγκ, αν έχεις δει). :p

Μου άρεσε η ιδέα του φυλαχτού σου, μάλλον περισσότερο time travel ιστορία παρά εναλλακτική ιστορία (χωρίς να έχει κάποια σημασία), καλή γενικά η δομή και καλογραμμένο. Ενδιαφέρον, ειδικά όταν καταλαβαίνεις πού πηγαίνει (το σχόλιό σου περί εναλλακτικής πραγματικότητας ίσως να το πρόδωσε).

Κάποιες λεπτομέρειες:

 

Θα ήθελα να γινόταν λίγο πιο νωρίς σαφές τι παίζεται με τον Σαλάι, οι αρχικές σκηνές με στο παρελθόν με μπέρδεψαν. Επίσης για το τέλος με τους της Εκκλησίας: δεν θα αρκούσε να τον σκότωνε κάποιος όσο ήταν νέος ή πριν αρχίσει να διαδίδει τις επικίνδυνες ιδέες του; Από τη στιγμή που ο στόχος τους ήταν να αλλάξει η χρονογραμμή; Νομίζω εκεί θέλει κάποια εξήγηση παραπάνω. Να ΄χω εγώ (ο αναγνώστης) μεγαλύτερη αίσθηση του τι γίνεται και γιατί (ακόμη κι αν προδώσεις κάπως την ανατροπή).

Το 1505, Φλωρεντία μου φαίνεται πολύ γενικόλογο, ακόμη και για ένα μαγικό φυλαχτό. Θα προτιμούσα συγκεκριμένη ημερομηνία. Πότε πήγε, 1/1/1505; Γιατί αν είναι στο φλου, τότε το "ήρθα λίγες μέρες πριν από εσένα ως ανιχνευτής" φαίνεται άκυρο στα μάτια μου.

 

Συνολικά, καλή ιστορία και με λίγο γυάλισμα στις λεπτομέρειες μπορεί να λάμψει. Α, και μάλλον το καλύτερό σου κείμενο που διαβάζω. Μπράβο σου που βελτιώνεσαι και προλαβαίνεις μόνος σου τα περισσότερα προβλήματα των παλιότερων διηγημάτων σου.

Καλή σου επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλησπέρα, Σπύρο

 

 

 

η ιστορία σου μου άρεσε πολύ και είχε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ιδέες του διαγωνισμού, κατά τη γνώμη μου. Αν και τυπικά τα χρονοτάξιδα και η εναλλακτική ιστορία είναι ΕΦ, έξυπνα το γύρισες στο φάνταζι και το φυλαχτό που φυλάει τη ροή της ιστορίας ήταν πολύ έξυπνη ιδέα. Μου άρεσε και το ότι είχε προσωπικότητα κατά κάποιον τρόπο το φυλαχτό και διάλεγε πού ήθελε να πάει. Η ιστορία με έπεισε και δεν βρήκα κενά, οι χαρακτήρες και οι σκοποί τους επίσης με έπεισαν.Αν κάτι θα ήθελα, αυτό θα ήταν λιγότερο infodumping - υπήρξαν στιγμές που ένιωθα ότι πιο πολύ μας εξηγούσες την ιστορία παρά μας την έλεγες. Όμως ασχέτως αυτού έμεινα με θετική γεύση και, πραγματικά, συγχαρητήρια για τα άλματα που έχεις κάνει από τον 38ο διαγωνισμό (που ήταν η πρώτη φορά που σε διάβασα) μέχρι τώρα. Κάθε φορά μας φέρνεις και κάτι καλύτερο στο τραπέζι, πάντα ενδιαφέρουσες ιδέες, πάντα ενδιαφέροντα διλήμματα. Συνέχισε έτσι!

 

 

 

Μπράβο σου και καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
tzaspy

Καλημέρα συνονόματε. Κατ' αρχή να εκφράσω την ικανοποίησή μου για το γεγονός πως διάβασα μια ιστορία που την αποτελούσαν πεδία, που και εγώ λατρεύω. Ιστορία και Επ. Φαντασία.

Τι κατάλαβα;

Κάποιος μάγος φτιάχνει ένα μαγικό φυλαχτό που του επιτρέπει τα ταξίδια στο παρελθόν, για να αναστρέψει το χαμό της αγαπημένης του γυναίκας. 

 

http://fr.web.img6.acsta.net/r_1920_1080/medias/nmedia/18/36/07/69/18659413.jpg

Αν’ αυτού όμως, και αφού απέτυχε, το φυλαχτό μετατρέπεται στον φύλακα άγγελο που προστατεύει την κανονική ροή της ιστορίας από αυτούς που θέλουν να την αλλάξουν.

(«Εικασία προστασίας της ιστορίας από τους χρονοταξιδιώτες» του Στήβεν Χώκινγκ).

Στη συνέχεια ο Άλεξ μεταφέρεται στην αναγεννησιακή και όχι μεσαιωνική Φλωρεντία, την περίοδο που ο Ντα Βίντσι αναλαμβάνει δύο εργολαβίες, μία από το κράτος και μία από ένα πλούσιο έμπορο μεταξιού. Μεταφέρεται όμως όχι σαν Άλεξ, αλλά σαν Φραντσέσκο Μέλτσι, έναν από τους μαθητευόμενους του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, για να προφυλάξει τον δάσκαλο από τον άλλο του μαθητευόμενο, Σαλαΐ. (Σαλα(ντ)ί(ν), (διάβολος), που είχε έλθει και αυτός από το μέλλον. Τρομερή ιδέα, μιας και οι δυο τους μάλλον ήταν οι εραστές του μεγάλου καλλιτέχνη. (Από κάτω είναι ένα Σκίτσο του Σαλαΐ από τον Ντα Βίντσι στο

British Royal Collection) 

https://gr.pinterest.com/pin/283375001528235356/ 

Ο ένας κακός, και ο άλλος καλός. Όπως υπήρξαν περίπου και στην πραγματικότητα. Και στο τέλος, και αφού δεν καταστράφηκε ο Ντα Βίντσι, επιστρέφουν τύφλα στο μεθύσι, στο παρόν.

Πολύ καλό σενάριο.

Τι δεν κατάλαβα;

-Για πιο λόγο ο Άιζακ στέλνει το Άλεξ εκεί (1505, Φλωρεντία) και όχι κάπου αλλού που υπήρχαν «σκοτεινοί»;

-(Μάθαμε όμως με τον δύσκολο τρόπο ότι δεν υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα. Η χρονογραμμή μπορεί να είναι μόνο μια.) Αναφέροντας αυτό, δεν καθιστάς την ύπαρξη και τις δυνάμεις του φυλαχτού περιττές για την ιστορία σου; Αφού έτσι κι αλλιώς αλλαγές δεν μπορούν να γίνουν στην Ιστορία;

Μου άρεσε ιδιαίτερα ο τίτλος της ιστορίας σου που δείχνει μια από τις τεχνικές που ανέπτυξε ο Ντα Βίντσι και ήταν αιτία να δημιουργηθεί ένα νέο στυλ ζωγραφικής.

Όμως, δεν την χρησιμοποίησε μόνο στην «Μόνα Λίζα», αλλά και σε άλλους πίνακες. Όπως επίσης, ο Φραντσέσκο ντε Τζοκόντο, ποτέ δεν πήρε στα χέρια του τον πίνακα. Ο Ντα Βίντσι τον πήρε μαζί του στη Γαλλία και τον τέλειωσε εκεί.

Γενικά όμως η ιστορία σου έχω την εντύπωση πως είναι από τις πιο καλά δομημένες, και με λίγα λάθη.

Το μόνο σημείο που με μπέρδεψε λίγο και το κατάλαβα αργότερα διαβάζοντας την ιστορία, είναι το σημείο που μπλέκονται δύο πρόσωπα που έχουν το ίδιο όνομα και δεν ξεκαθαρίζεις καλά, ποιος είναι ποιος. (Στη θέα του ζωγράφου να πλησιάζει με τον μαθητή του, Φραντσέσκο, ο Ντελ Tζοκόντο έκανε μια βαθιά υπόκλιση.).

Τέλος, θέλω να πω πως αν και έχουμε μεταφορά στο παρελθόν, δεν νομίζω πως είναι επιστημονική φαντασία με την κλασσική έννοια, μιας και το ταξίδι γίνεται διά μέσου του φυλαχτού και όχι κάποιας προηγμένης χρονομηχανής. Επίσης, είσαι μέσα στο θέμα του διαγωνισμού.

Σου εύχομαι καλή συνέχεια και καλή επιτυχία με την ιστορία σου.

Edited by tzaspy
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Γεια Σπύρο!

 

Καλό ήταν το sfumato σου. Ωραία ιδέα, έως πολύ ωραία. Στα μείον η εντελώς μα εντελώς σεναριακή γραφή, που υποθέτω εξυπηρετούσε τον περιορισμό των λέξεων που έπρεπε με κάποιον τρόπο να υποστηρίξουν μία ιστορία που φώναζε για άπλωμα. Αυτό γίνεται βιβλίο και πιθανώς από τα ευπώλητα, αλλά ως διήγημα παραείναι συμπυκνωμένο.

Αβάντα. Πέρα από την Αβάντα Καντάβρα του Χάρρυ Πότερ δεν το έχω συναντήσει αλλού, και επειδή μιλάς για σχολή μαγείας στην αρχή θα προτιμούσα να μην το έβλεπα και εδώ. Οι χαρακτήρες, όπως πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλο δεν προφταίνουν να σκιαγραφηθούν παρά ελάχιστα, δεν προφταίνουμε διόλου να τους νοιαστούμε. Έτσι κι αλλιώς –διήγημα είναι- δεν είχαμε την απαίτηση να δούμε Τους Χαρακτήρες, αλλά τούτο δω μοιάζει με περίληψη, με πλάνο νουβέλας περισσότερο παρά με ολοκληρωμένο έργο. Είναι λίγο ως πολύ κάτι του στυλ: Ο Τάδε πάει εκεί και κάνει αυτό, παράλληλα ο Δείνα εμφανίζεται με την τάδε πληροφορία για τον αναγνώστη και εκεί περίπου εισάγεται η άλφα ανατροπή. Καθ’ υπερβολή αυτό, αλλά περίπου για να καταλάβεις.

Από τις καλύτερες χρήσεις του φυλαχτού που έχω συναντήσει στον διαγωνισμό αυτό. (Να τα λέμε και τα καλά)

Σαλάι…Αυτός δεν εικάζεται πως ήταν εραστής του Ντα Βίντσι και πως στο πρόσωπό του βασίστηκε η «ανδρόγυνη» εκδοχή του αγαπημένου μαθητή, Ιωάννη, στο Μυστικό Δείπνο –η μορφή που λέγεται ότι απεικονίζει τη Μαγδαληνή;

Κάπου αναφέρεσαι στον Σαλάι ως «άλτερ έγκο». Δεν το κατάλαβα αυτό.

Sfumato, η τεχνική τοποθέτησης χρώματος, απειροελάχιστης ποσότητας, σε στρώματα επί στρωμάτων. Εννοείς ότι τοποθετείται μία απειροελάχιστη εκδοχή γεγονότων στη χρονογραμμή; ΟΚ.

Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία παρά τις ενστάσεις. Καλή σου επιτυχία στον διαγωνισμό!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Καλησπέρα Σπύρο,

 

Δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω τα θετικά που βρήκαν και οι υπόλοιποι όσον αφορά την ιδέα, το concept που είχες για την επέμβαση στον χωροχρόνο και πως συνέδεσες την τεχνική του Ντα βίντσι με την επιρροή στο συνεχές του χρόνου. Πολύ ωραίος τίτλος και ταίριαξε μια χαρά.

 

Αυτό που εμένα προσωπικά με απομάκρυνε όμως αρκετά ήταν η τελείως διεκπαιρεωτική γραφή. Δεν είχες λάθη, απλά ήταν πολύ απομακρυσμένη. Πολλές πληροφορίες που απλά σκάγανε και έπρεπε να στριμωχτούν, εικόνες από την Φλωρεντία που θα ήθελα να τις δω πιο περιγραφικές κι όχι απλά τοποθετημένες εκεί. Όπως και στο sci-fi, είχες μία πολύ ωραία ανεπτυγμένη ιδέα που ήθελε όμως διαφορετική υλοποίηση.

 

Η εικόνα είναι θετική αλλά θα ήθελα να το δω και λίγο πιο...λογοτεχνικά. Θα άξιζε να το πας για νουβελέττα πάντως, δηλαδή 8000 - 10.000 λέξεις θα ταιριάξει πολύ καλά.

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα, έξυπνα τοποθετημένη στον φάντασυ χώρο, αφού αν και τα ταξίδια στον χρόνο και η τροποποίηση ή όχι του μέλλοντος ανήκουν κατά κύριο λόγο στα χωράφια της Ε.Φ., το μαγεμένο φυλαχτό λειτουργεί πολύ καλά. Το ότι χρησιμοποιείς υπαρκτά πρόσωπα και γεγονότα είναι επίσης πολύ έξυπνο, αλλά  είναι και δίκοπο μαχαίρι. Από την μία έχεις ήδη έτοιμους χαρακτήρες και σκηνικά στην οποία θα διαδραματιστεί η ιστορία, από την άλλη ο αναγνώστης αν δεν είναι επίσης γνώστης του αντικειμένου και ξέρει απλά τα στοιχειώδη για τον Ντα Βίντσι στην προκειμένη περίπτωση, όπως εγώ π.χ. νιώθει (εγώ τουλάχιστον) ότι παρακολουθεί στιγμιότυπα κάτι πολύ μεγαλύτερου, που θα χρειαστεί περισότερες πληροφορίες για να το εκτιμήσει και να το καταλάβει. Ίσως για αυτό αναγκάζεσαι να δώσεις τόσες πληροφορίες στον αναγνώστη σε τόσο λίγο σχετικά χώρο. Θα συμφωνήσω με την Ειρήνη και τον Γιάννη που έκαναν λόγω για περίληψη και για μεγαλύτερη έκταση(νουβελέτα) αντίστοιχα, αφού πιστεύω ότι αυτό ακριβώς λείπει από την ιστορία. Μεγαλύτερος χώρος για να αναπνεύσει και να αναπτυχθεί.

Η ιστορία πάντως μου άρεσε, δεν με κούρασε κάπου και την διάβασα ευχάριστα!

 

Καλή επιτυχία!

Edited by SymphonyX13
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Πάρα πολύ ενδιαφέρον, κυρίως επειδή αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα και μου αρέσει πολύ η Ιταλία. Πολύ ωραία ιδέα επίσης ο τρόπος που λειτουργεί το φυλαχτό (κοιμάσαι έχοντας βάλει μέσα του ένα χαρτί με την ημερομηνία - αυτό μου θυμίζει τους αγροίκους γιατρούς στα "Ματωμένα Χώματα", που έγραφαν, λέει, τη θεραπεία σε ένα χαρτί και το έδιναν στον άρρωστο να το καταπιεί για να γιατρευτεί :lol: ) Αλλά αδικείται από το γράψιμο, που είναι βιαστικό και διεκπεραιωτικό και μου έβγαλε το μάτι με μερικά καραμπινάτα ορθογραφικά λάθη (πχ "σύζηγος" και το τρομερό "μεταγιόν"  :o  - μενταγιόν, καλέ, medallion στο πρωτότυπο και περιδέραιο στα ελληνικά, αν σε ενδιαφέρει). Το ότι δεν κατάλαβα από αρκετά νωρίς ποιος ήταν ποιος ίσως να οφείλεται σε δική μου βιαστική ανάγνωση. Αλλά σίγουρα χρειάζεται κι άλλο χτένισμα.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλησπέρα Σπύρο,

 

Όντως αρκετά ενδιαφέρουσα ιδέα και το λεώ εγώ πο οι ιστορίες με  ταξίδια στον χρόνο συνηθώς με  μπερδεύουν. Έχασα πολλά από το υπόβαρθο της ιστορίας μια που είμαι παντελώς άσχετος με την ιστορία της Τέχνης ή την τέχνη γενικότερα:) Όπως και αν έχει,  σιγά-σιγά τα πράματα άρχισανε να ξεκαθαρίζουνε και  μπορέσα να βγάλω  -τελικά- μία κάποια άκρη.  Το αγαπημένο μου σημείο είναι το τέλος το οποίο μου άφησε κια μία - πολύ μικρή- αίσθηση νουαρίλας, ειδικά στις 2-3 τελευταίες παραγράφουτς.

   Εκεί που έχουμε  ζητήματα είναι στο ότι  γραφή είναι αυτό που λέμε σεναριακή (καλά, μέχρι πριν δύο ώρες δεν το έλεγα:p).  Είναι κρίμα να   αδικείται μία  -αντικειμενικά- καλή ιδέα από πρόχειρο γράψιμο (παρατήρηση που είχα κάνει και στο κείμενο για τον προηγούμενο διαγωνισμό της ΕΦ).  Όποτε βρεις χρόνο πέρασε την μερικά χεράκια επιμέλειας :)

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλησπέρα Σπύρο!

Πολύ ωραία ιδέα! Ρομαντική θα την χαρακτήριζα. Εμενα πάντως δεν με χάλασε η γραφή σου. Σιγουρα δεν θα ελεγα οχι σε κάποιους στολισμούς ή περιγραφές αλλα το κειμενο λειτούργησε μια χαρά. Συμφωνώ βεβαια πως θα επωφελούνταν απο ενα απλωμα αλλα νομίζω πως αυτο ισχύει για ολες τις ωραίες ιδεες!

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Ιστορία με ταξίδια στο χρόνο. Ούτε η ιδέα, ούτε η εκτέλεση είναι πρωτότυπη, ούτε η πλοκή. Ωστόσο με τη στρωτή, απέριττη γραφή, έχει ενδιαφέρον και διαβάζεται εύκολα. Η πρόζα αγγλομεταφρίζει λιγάκι, οι διάλογοι μια χαρά. Η ατμόσφαιρα της εποχής περίμενα να δωθεί με περισσότερη λεπτομέρεια. Δεν αρκούν τα ονόματα για να χώσεις τον αναγνώστη στο παρελθόν, πρέπει να το ζήσει με περισσότερες αισθήσεις. Κι από τη στιγμή που έχεις δύο διαφορετικές περιόδους νομίζω πως το ίδιο το είδος σου απαιτούσε περισσότερες περιγραφές και ζωντάνια.

Τώρα, λίγο η υπόθεση ξεχειλίζει στις λέξεις και λίγο η πλοκή περιγράφεται αντί να συμβαίνει μπροστά στη μούρη του αναγνώστη. Μοιάζει δηλαδή το διήγημα να έχει αρχή και τέλος, αλλά να μην έχει συμπαγή μέση, να έχει εισαγωγή κα λύση, αλλά να του λείπει η σύγκρουση. Η αρχή στο παρελθόν είναι ωραία και μετά ακολουθεί λίγο απότομα ένα άλμα στο τέλος. Κι αυτό φαντάζομαι πως ήταν θέμα λέξεων.

Ένα διασκεδαστικό διήγημα που για μένα πέτυχε το στόχο του. Αυτό που θέλει να πει, το λέει μια χαρά. Πέρασα καλά διαβάζοντάς το και το γράψιμο έχει αρετές έμπειρης πένας.  

ΥΓ. Το μόνο που μου κλώτσησε λίγο ήταν η ευκολία με την οποία μπήκε η εκκλησία στη μέση ως αντίπαλος. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

Συνονόματε, κατάφερες να με μπερδέψεις! Δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν μου άρεσε ή όχι αυτό που διάβασα και εξηγούμαι: Καταρχήν, οτιδήποτε περιέχει χρονομπερδέματα με τραβάει αμέσως. Βρήκα πολύ καλή την ιδέα κι ενθουσιάστηκα, αλλά χάθηκα γρήγορα στην υλοποίησή της. Ο λόγος; Επειδή δεν είμαι λεπτομερειακός γνώστης της Αναγεννησιακής Φλωρεντίας, ούτε των βοηθών του Ντα Βίντσι. Έτσι άργησα να καταλάβω ποιος είναι ποιος, μπερδεύτηκα με τον Φραντσέσκο-Άλεξ, δεν ήξερα γιατί ο Σαλαΐ έκανε ότι έκανε, κλπ. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι δεν φταίει το διήγημα για την δική μου έλλειψη γνώσεων, αλλά δεν είναι έτσι. Έπρεπε να έχεις προνοήσει και για τους ανιστόρητους σαν εμένα και να δώσεις περισσότερες πληροφορίες ώστε να μην νιώσει τελικά ο αναγνώστης σου "λίγος", γιατί τότε θα σε απορρίψει αμέσως ενστικτωδώς. Αυτό θεωρώ πως είναι και το μεγαλύτερο φάουλ του διηγήματος. Από κει και πέρα, θα συμφωνήσω με προλαλήσαντες που μιλήσανε για περισσότερο άπλωμα, περισσότερη ατμόσφαιρα εποχής, εικόνες της Φλωρεντίας, κλπ.

 

Στα του διαγωνισμού, δεν ξέρω αν είσαι μέσα στο θέμα καθώς ουσιαστικά το μενταγιόν είναι χρονομηχανή κι όχι φυλακτό κάποιου είδους. Αυτό ακριβώς με μπερδεύει κι όσον αφορά το είδος, γιατί, ενώ φωνάζει ΕΦ, το τριπλάρεις διακριτικά με το ότι η χρονομηχανή δεν είναι κάτι το τεχνολογικό, αλλά κάτι που προέκυψε μέσω μαγείας.

 

Καλή επιτυχία! :)

 

Υ.Γ.: Αν σου πω Ezio Auditore da Firenze, τι θα μου απαντήσεις; :)

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Πολύ ενδιαφέρουσα η χρήση του φυλαχτού και καλό όλο το πακέτο: ε.φ. με χροιά φτάντασυ; Φάντασυ με χροιά ε.φ; Ό,τι και να ήταν, δούλεψε ικανοποιητικά με το θέμα -και σε διαβεβαιώνω ότι δεν λέω εύκολα καλά λόγια για ιστορίες που έχουν να κάνουν με χρονικά παράδοξα :-)

Δεν ήξερα και πολλά για μαθητές του Λεονάρντο, οπότε στην αρχή δυσκολεύτηκα λιγάκι να καταλάβω τι είναι αυτοί και ποιος είναι ποιος και τι ρόλο παίζουν, αλλά τελειώνοντας την ιστορία δεν έμεινα με ερωωτηματικά κι αυτό είναι στα συν. Μου έλλειψε λιγάκι η ταύτιση με τον ήρωα και δεν με ενθουσίασε ο τρόπος που εμφανίζει το φυλαχτό στην αρχή, αλλά με ενθουσίασε, από πλευράς ιδέας, η χρήση της μιας χρονογραμμής και το γεγονός ότι ο μάγος που έφτιαξε το φυλαχτό για να ταξιδεύει στο χρόνο δεν κατάφερε τελικά να αλλάξει το παρελθόν επειδή έτσι ήταν η φύση της φωτεινής και στης σκοτεινής μεγείας. Μπορώ να πω ότι αυτό με κέρδισε στην εισαγωγή και μ' έκανε να βιάζομαι να δω τι θα προσπαθούσαν να κάνουν οι αντίπαλοί.

Με λίγα λογια; πολύ καλή ιδέα, θέλει λίγο χτένισμα στην εκτέλεση.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Νίκη

Γεια σου Σπύρο,

Θα μου επιτρέψεις νομίζω να κάνω κάποια σχόλια, παροτι αρχάρια

Η ιδέα ήταν πολύ καλή και το κόλπο να μεταμορφώσεις επιστημονική φαντασία σε φαντασία πολύ έξυπνο. Η γραφή όμως ήταν πολύ διεκπεραιωτική, όπως είπαν κι άλλοι. Το κείμενο ήθελε περισσότερο χώρο ν' αναπνεύσει ώστε να μπορέσει ο αναγνώστης να νιώσει την ατμόσφαιρα. Το "Αβάντα" δολοφονία με παρέπεμπε σε Χάρι Πότερ, δεν κατάλαβα γιατί το φυλαχτό τον έστειλε ειδικά στη Φλωρεντία κι όχι οπουδήποτε αλλού, όπως δεν κατάλαβα πώς ο Σαλάι λέει ότι  γεννήθηκε στον 21ο αιώνα και έζησε το Μεσαίωνα και στο χρόνο του διηγήματος βρίσκεται στην αναγεννησιακή Φλωρεντία. Δεν κατάλαβα επίσης το εξής: η αρχική σκηνή, με τον καθηγητή Άιζακ και το μαθητή του, διαδραματίζεται στο τώρα, στον 21ο αιώνα; Είχε επίσης  πολλά ορθογραφικά.

Συγνώμη που δεν κατάφερα να σου πω κάτι καλύτερο, αλλά πάντοτε κολώνω στα χρονοταξίδια :p

Αυτά και καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Δυστυχώς εγώ δεν βρήκα την πλοκή ενδιαφέρουσα, και τα πράγματα έγιναν ακόμη πιο δύσκολα με τη σχεδόν δημοσιογραφική γραφή και τα αρκετά λάθη, ορθογραφικά και τυπογραφικά. Περίμενα να μεταφερθώ στη Φλωρεντία, αλλά θα μπορούσα να είμαι οπουδήποτε αλλού και θα ήταν ακριβώς το ίδιο. Επίσης, η αρχή δεν βοηθάει πουθενά, ο καθηγητής θα μπορούσε να λείπει, ο πρωταγωνιστής θα μπορούσε να έχει έρθει από οπουδήποτε αλλού, να έχει βρει το φυλαχτό με άλλον τρόπο. Τέλος, πιστεύω ότι το θέμα "φυλαχτό" δεν ήταν το θέμα της ιστορίας αυτής: το μενταγιόν υποτίθεται ότι προστατεύει τη χρονογραμμή; Αφού φτιάχτηκε για άλλο λόγο, μάλιστα, για τον αντίθετο ακριβώς.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
South of Heaven

Αφού παίζει χρονοτάξιδο είναι ενδιαφέρον για μένα!Έχεις κάνει πολύ ψάξιμο στο θέμα σου και αυτό φαίνεται. Επίσης τα ιστορικά γεγονότα έκαναν την πλοκή πιο ενδιαφέρουσα (αν και δεν έχω ιδέα από ιστορία της τέχνης, η ιστορία γενικά πάντα μου κεντρίζει το ενδιαφέρον).

Παρ΄ όλα αυτά δεν μπήκα στο κλίμα κυρίως επειδή πολλά κομμάτια της ιστορίας εξηγούνται / λέγονται μέσω εκτενών διαλόγων των ηρώων. Λίγο περισσότερη περιγραφή και εσωτερικές σκέψεις ίσως λειτουργούσαν καλύτερα για μένα.

Επίσης το γιατί το μενταγιόν επιτρέπει το χρονοτάξιδο καν, είναι και δική μου απορία.

“Το καλό με τους πότες είναι ότι ξέρεις πάντα που να τους βρεις”, very nicely said!

“Ο χρόνος είχε αφήσει έντονα σημάδια πάνω του, θυμωμένος θαρρείς που κάποτε τον είχε ξεγελάσει”. Γαμάτο!

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Απαιτητικό διήγημα, σαν σύλληψη προς υλοποίηση: Πολλή δουλειά στην συλλογή πληροφοριών και στην προσεκτική τους προσαρμογή στο κείμενο. Το θετικό είναι πως, αν γίνουν όλα σωστά, η εμπλοκή ιστορικών γεγονότων και προσώπων δίνει αβαντάζ στην αληθοφάνεια της ιστορίας. Έτσι συμβαίνει κι εδώ.

 

Μικρο-απορίες, ψιλο-διορθώσεις, παρατηρήσεις, όλα τα κείμενα σηκώνουν, με δεδομένο και το ότι ο αναγνώστης είναι ένας υποκειμενικός δέκτης. Επιπλέον, στην παρούσα συνθήκη, καλείται να συμμετέχει σε μια διαδραστική διαδικασία. Ειπώθηκαν κάποια πράγματα, δεν θα προσθέσω δικά μου, έτσι κι αλλιώς η δεκτικότητά μου, σαν αναγνώστης, αγγίζει -σχεδόν πάντα- τα όρια της παθητικής αποδοχής, στην (καλοπροαίρετη :p  ) προσπάθεια κατανόησης της οπτικής του συγγραφέα.

 

Θα πω μόνο πως η μορφή της γλώσσας μου θυμίζει εγκυκλοπαιδικές αναφορές στην Ιστορία της Τέχνης στην Αναγεννησιακή Περίοδο. Είναι ακριβής, χαρακτηρίζεται από ευρύτητα, πληρότητα και συνέπεια, είναι όμως (αναπόφευκτα, ίσως;) λιγότερο καλολογική από όσο θα χρειαζόταν για να χρωματίσει το διήγημα με αποχρώσεις λογοτεχνικού κειμένου.

 

Αξιοπρόσεκτη προσπάθεια,

καλή επιτυχία, Σπύρο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γελωτοποιός

Hey! That`s pretty good! Μπράβο ρε συ Σπύρο! Well done! Δε ξεκόλλησα τα μάτια μου από την οθόνη! Με ενθουσίασε πολύ η ιστορία σου. Χειρίστηκες με μαεστρία το όλο κόνσεπτ  του ταξιδιού στον χρόνο. Πολύ πρωτότυπη προσέγγιση! Δουλεμένοι χαρακτήρες και πλοκή. Μου άρεσε επίσης ο τρόπος αποκάλυψης του δασκάλου και γενικά η όλη εξιστόρηση της ιστορίας σου στη συγκεκριμένη εποχή. Φάνηκε ότι έπεσε και έρευνα. Άριστα!

 

Συγχαρητήρια και καλή επιτυχία!  :) 

Edited by Γελωτοποιός

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Σας ευχαριστώ όλους πολύ για τα σχόλια. Όπως πάντα, όλα τα σχόλια αφήνουν το αίσθημα ενός επικρατέστερου μεινεκτήματος που στην προκειμένη ήταν η γραφή: Ειπώθηκε για διεκπεραιωτική και δημοσιογραφική γραφή, όχι πολύ λογοτεχνική και χωρίς καλολογικά στοιχεία. Θέλω να πω πως αυτό σε ένα βαθμό ήταν συνειδητή επιλογή: Σε μένα σαν αναγνώστης μιλάει περισσότερο η απλή και άμεση γραφή που δεν κουράζει. Επομένως προσπάθησα να γράψω έτσι. Αλλά βλέποντάς το τώρα πιό ήρεμα θεωρώ ότι το παράκανα διότι αμέλησα το χτίσιμο ατμόσφαιρας το οποίο δίνει λογοτεχνικότητα και αφαιρεί 'λογιστικότητα' στην έκφραση. Τελικά λοιπόν (όπως πάντα) το κοινό αίσθημα των σχολίων έχει βάση.

 

Εκτός του παραπάνω θα απαντήσω σύντομα σε κάποια επιμέρους ερωτήματα με τη σειρά που αναρτήθηκαν...

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Μια ιστορία που ξεκινά Χάρι Πότερ(πόσο Ντάμπλντορ ο Άιζακ) και καταλήγει Doctor Who (το επεισόδιο με τον Βαν Γκονγκ, αν έχεις δει). :p

Μου άρεσε η ιδέα του φυλαχτού σου, μάλλον περισσότερο time travel ιστορία παρά εναλλακτική ιστορία (χωρίς να έχει κάποια σημασία), καλή γενικά η δομή και καλογραμμένο. Ενδιαφέρον, ειδικά όταν καταλαβαίνεις πού πηγαίνει (το σχόλιό σου περί εναλλακτικής πραγματικότητας ίσως να το πρόδωσε).

Κάποιες λεπτομέρειες:

 

Θα ήθελα να γινόταν λίγο πιο νωρίς σαφές τι παίζεται με τον Σαλάι, οι αρχικές σκηνές με στο παρελθόν με μπέρδεψαν. Επίσης για το τέλος με τους της Εκκλησίας: δεν θα αρκούσε να τον σκότωνε κάποιος όσο ήταν νέος ή πριν αρχίσει να διαδίδει τις επικίνδυνες ιδέες του; Από τη στιγμή που ο στόχος τους ήταν να αλλάξει η χρονογραμμή; Νομίζω εκεί θέλει κάποια εξήγηση παραπάνω. Να ΄χω εγώ (ο αναγνώστης) μεγαλύτερη αίσθηση του τι γίνεται και γιατί (ακόμη κι αν προδώσεις κάπως την ανατροπή).

Το 1505, Φλωρεντία μου φαίνεται πολύ γενικόλογο, ακόμη και για ένα μαγικό φυλαχτό. Θα προτιμούσα συγκεκριμένη ημερομηνία. Πότε πήγε, 1/1/1505; Γιατί αν είναι στο φλου, τότε το "ήρθα λίγες μέρες πριν από εσένα ως ανιχνευτής" φαίνεται άκυρο στα μάτια μου.

 

Συνολικά, καλή ιστορία και με λίγο γυάλισμα στις λεπτομέρειες μπορεί να λάμψει. Α, και μάλλον το καλύτερό σου κείμενο που διαβάζω. Μπράβο σου που βελτιώνεσαι και προλαβαίνεις μόνος σου τα περισσότερα προβλήματα των παλιότερων διηγημάτων σου.

Καλή σου επιτυχία!

 

-Ναι, ήταν λίγο Χαρρυποτεριά στην αρχή αλλά έγινε επίτηδες η σύνδεση (βλ. 'Αβάντα'). Ο λόγος; Δεν θεωρώ ότι επειδή κάτι παίχτηκε στο Χάρρυ Πότερ δεν μπορούμε να το ξαναπιάσουμε αν νιώθουμε ότι ταιριάζει. Για τον Dr.Who δεν έχω ιδέα γιατί όταν κάποτε προσπάθησα να το ξεκινήσω απογοητεύτηκα από τα πρώτα επεισόδια κ το παράτησα..

 

-Σχετικά με το ότι αρκούσε να τον σκότωνε: Ο Σαλάι εστάλη για δολοφονία αλλά δεν το έκανε. Προσπάθησα να πω γιατί εδώ:

 

Ο Φραντσέσκο ένιωσε την υπερβολή στα λόγια του. Σα να προσπαθεί να πείσει ότι μισεί το ζωγράφο. Ήταν όμως φανερό ότι υπήρχαν πιο πολύπλοκα συναισθήματα. Δεν εξηγείται διαφορετικά το γεγονός ότι ο Σαλάι ενώ θα μπορούσε με μια ‘Αβάντα’ να τερματίσει τη ζωή του ζωγράφου, είχε επιλέξει να τρυπώσει στη ζωή του και να τον καταστρέψει εκ των έσω.

 

-Σωστό το σχόλιο για τη φράση στο χαρτί..

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Καλησπέρα, Σπύρο

 

 

 

η ιστορία σου μου άρεσε πολύ και είχε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ιδέες του διαγωνισμού, κατά τη γνώμη μου. Αν και τυπικά τα χρονοτάξιδα και η εναλλακτική ιστορία είναι ΕΦ, έξυπνα το γύρισες στο φάνταζι και το φυλαχτό που φυλάει τη ροή της ιστορίας ήταν πολύ έξυπνη ιδέα. Μου άρεσε και το ότι είχε προσωπικότητα κατά κάποιον τρόπο το φυλαχτό και διάλεγε πού ήθελε να πάει. Η ιστορία με έπεισε και δεν βρήκα κενά, οι χαρακτήρες και οι σκοποί τους επίσης με έπεισαν.Αν κάτι θα ήθελα, αυτό θα ήταν λιγότερο infodumping - υπήρξαν στιγμές που ένιωθα ότι πιο πολύ μας εξηγούσες την ιστορία παρά μας την έλεγες. Όμως ασχέτως αυτού έμεινα με θετική γεύση και, πραγματικά, συγχαρητήρια για τα άλματα που έχεις κάνει από τον 38ο διαγωνισμό (που ήταν η πρώτη φορά που σε διάβασα) μέχρι τώρα. Κάθε φορά μας φέρνεις και κάτι καλύτερο στο τραπέζι, πάντα ενδιαφέρουσες ιδέες, πάντα ενδιαφέροντα διλήμματα. Συνέχισε έτσι!

 

 

 

Μπράβο σου και καλή επιτυχία!

 

Σε ευχαριστώ για το σχόλιο, με τιμά ιδιαίτερα, δεδομένου μάλιστα πως έχεις αποδείξει ότι δεν χαρίζεσαι :). Ακούω επίσης το αίσθημα infodumping που σου άφησε, και θα με βρεις σύμφωνο. Συμπληρώνω ότι εκτός απο dumping διαβάζοντας την ιστορία λίγο πιο αποστασιοποιημένα το κείμενό μου φάνηκε κάπως καθοδηγητικό. Δεν εξέφρασα δεδομένα αφήνοντας χώρο στον αναγνώστη για συμπεράσματα, εξέφρασα δεδομένα και συμπεράσματα. Αυτό συνέβαλε και στο dumping που εντόπισες.

 

Υ.Γ. Το ξέρω ότι στον 38 η ιστορία μου δεν σου άρεσε αλλά δεν ήταν τόσο ότι ήταν κακή όσο ημιτελής :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Καλημέρα συνονόματε. Κατ' αρχή να εκφράσω την ικανοποίησή μου για το γεγονός πως διάβασα μια ιστορία που την αποτελούσαν πεδία, που και εγώ λατρεύω. Ιστορία και Επ. Φαντασία.

Τι κατάλαβα;

Κάποιος μάγος φτιάχνει ένα μαγικό φυλαχτό που του επιτρέπει τα ταξίδια στο παρελθόν, για να αναστρέψει το χαμό της αγαπημένης του γυναίκας. 

 

http://fr.web.img6.acsta.net/r_1920_1080/medias/nmedia/18/36/07/69/18659413.jpg

Αν’ αυτού όμως, και αφού απέτυχε, το φυλαχτό μετατρέπεται στον φύλακα άγγελο που προστατεύει την κανονική ροή της ιστορίας από αυτούς που θέλουν να την αλλάξουν.

(«Εικασία προστασίας της ιστορίας από τους χρονοταξιδιώτες» του Στήβεν Χώκινγκ).

Στη συνέχεια ο Άλεξ μεταφέρεται στην αναγεννησιακή και όχι μεσαιωνική Φλωρεντία, την περίοδο που ο Ντα Βίντσι αναλαμβάνει δύο εργολαβίες, μία από το κράτος και μία από ένα πλούσιο έμπορο μεταξιού. Μεταφέρεται όμως όχι σαν Άλεξ, αλλά σαν Φραντσέσκο Μέλτσι, έναν από τους μαθητευόμενους του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, για να προφυλάξει τον δάσκαλο από τον άλλο του μαθητευόμενο, Σαλαΐ. (Σαλα(ντ)ί(ν), (διάβολος), που είχε έλθει και αυτός από το μέλλον. Τρομερή ιδέα, μιας και οι δυο τους μάλλον ήταν οι εραστές του μεγάλου καλλιτέχνη. (Από κάτω είναι ένα Σκίτσο του Σαλαΐ από τον Ντα Βίντσι στο

British Royal Collection) 

https://gr.pinterest.com/pin/283375001528235356/ 

Ο ένας κακός, και ο άλλος καλός. Όπως υπήρξαν περίπου και στην πραγματικότητα. Και στο τέλος, και αφού δεν καταστράφηκε ο Ντα Βίντσι, επιστρέφουν τύφλα στο μεθύσι, στο παρόν.

Πολύ καλό σενάριο.

Τι δεν κατάλαβα;

-Για πιο λόγο ο Άιζακ στέλνει το Άλεξ εκεί (1505, Φλωρεντία) και όχι κάπου αλλού που υπήρχαν «σκοτεινοί»;

-(Μάθαμε όμως με τον δύσκολο τρόπο ότι δεν υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα. Η χρονογραμμή μπορεί να είναι μόνο μια.) Αναφέροντας αυτό, δεν καθιστάς την ύπαρξη και τις δυνάμεις του φυλαχτού περιττές για την ιστορία σου; Αφού έτσι κι αλλιώς αλλαγές δεν μπορούν να γίνουν στην Ιστορία;

Μου άρεσε ιδιαίτερα ο τίτλος της ιστορίας σου που δείχνει μια από τις τεχνικές που ανέπτυξε ο Ντα Βίντσι και ήταν αιτία να δημιουργηθεί ένα νέο στυλ ζωγραφικής.

Όμως, δεν την χρησιμοποίησε μόνο στην «Μόνα Λίζα», αλλά και σε άλλους πίνακες. Όπως επίσης, ο Φραντσέσκο ντε Τζοκόντο, ποτέ δεν πήρε στα χέρια του τον πίνακα. Ο Ντα Βίντσι τον πήρε μαζί του στη Γαλλία και τον τέλειωσε εκεί.

Γενικά όμως η ιστορία σου έχω την εντύπωση πως είναι από τις πιο καλά δομημένες, και με λίγα λάθη.

Το μόνο σημείο που με μπέρδεψε λίγο και το κατάλαβα αργότερα διαβάζοντας την ιστορία, είναι το σημείο που μπλέκονται δύο πρόσωπα που έχουν το ίδιο όνομα και δεν ξεκαθαρίζεις καλά, ποιος είναι ποιος. (Στη θέα του ζωγράφου να πλησιάζει με τον μαθητή του, Φραντσέσκο, ο Ντελ Tζοκόντο έκανε μια βαθιά υπόκλιση.).

Τέλος, θέλω να πω πως αν και έχουμε μεταφορά στο παρελθόν, δεν νομίζω πως είναι επιστημονική φαντασία με την κλασσική έννοια, μιας και το ταξίδι γίνεται διά μέσου του φυλαχτού και όχι κάποιας προηγμένης χρονομηχανής. Επίσης, είσαι μέσα στο θέμα του διαγωνισμού.

Σου εύχομαι καλή συνέχεια και καλή επιτυχία με την ιστορία σου.

 

Γειά σου Σπύρο,

Σε ευχαριστώ για το εκτενέστατο σχόλιο. Μερικές απαντήσεις σε όσα ρωτάς:

-Το μενταγιον έχει δική του βούληση, αυτό στέλνει τον Άλεξ όχι ο Άιζακ. Και τον στέλνει στο σημείο που ο σκοτεινός πράκτορας που υποδύεται τον Σαλάι έχει σταλεί για δολοφονία.

-Η χρονογραμμή είναι μόνο μία δεν σημαίνει ότι δεν αλλάζει. Και αν αλλάξει μια θα είναι πάλι. Εννοώ ότι δεν δημιουργείται παράλληλη χρονογραμμή όπως λ.χ. στο back to the future. Εκεί όσες φορές ταξιδεύει κανείς στο παρελθόν τόσες χρονογραμμές δημιουργούνται. Καταλαβαίνω όμως που σκαλωσες, ακούγεται η φράση μου σαν να εννοώ αυτό που κατάλαβες.

-Προφανώς το σφουμάτο δεν έγινε μόνο στη Τζοκόντα. Δεν είπα πουθενά κάτι τέτοιο. Είπα μόνο ότι ξεκίνησε από τη Τζοκόντα. Η οποία - έχεις δίκιο σε αυτό - δεν πήρε τον πίνακα ποτέ. Αυτο ήταν προσαρμογή στα μέτρα μου :)

-Επειδή είδα κι εγώ ότι ο Μέλτσι και ο Ντελ Τζοκόντο έχουν ίδιο μικρό, απέφυγα να χρησιμοποιήσω το μικρό του Ντελ Τζοκόντο: Παντού στο κείμενο τον αναφέρω με το επώνυμο ακριβώς για να μη γίνει το μπέρδεμα. Μόνο κάποιος που ξέρει και τα δυο μικρά θα μπορούσε να μπερδευτεί...είσαι όντως φαν της Ιστορίας:)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Γεια Σπύρο!

 

Καλό ήταν το sfumato σου. Ωραία ιδέα, έως πολύ ωραία. Στα μείον η εντελώς μα εντελώς σεναριακή γραφή, που υποθέτω εξυπηρετούσε τον περιορισμό των λέξεων που έπρεπε με κάποιον τρόπο να υποστηρίξουν μία ιστορία που φώναζε για άπλωμα. Αυτό γίνεται βιβλίο και πιθανώς από τα ευπώλητα, αλλά ως διήγημα παραείναι συμπυκνωμένο.

Αβάντα. Πέρα από την Αβάντα Καντάβρα του Χάρρυ Πότερ δεν το έχω συναντήσει αλλού, και επειδή μιλάς για σχολή μαγείας στην αρχή θα προτιμούσα να μην το έβλεπα και εδώ. Οι χαρακτήρες, όπως πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλο δεν προφταίνουν να σκιαγραφηθούν παρά ελάχιστα, δεν προφταίνουμε διόλου να τους νοιαστούμε. Έτσι κι αλλιώς –διήγημα είναι- δεν είχαμε την απαίτηση να δούμε Τους Χαρακτήρες, αλλά τούτο δω μοιάζει με περίληψη, με πλάνο νουβέλας περισσότερο παρά με ολοκληρωμένο έργο. Είναι λίγο ως πολύ κάτι του στυλ: Ο Τάδε πάει εκεί και κάνει αυτό, παράλληλα ο Δείνα εμφανίζεται με την τάδε πληροφορία για τον αναγνώστη και εκεί περίπου εισάγεται η άλφα ανατροπή. Καθ’ υπερβολή αυτό, αλλά περίπου για να καταλάβεις.

Από τις καλύτερες χρήσεις του φυλαχτού που έχω συναντήσει στον διαγωνισμό αυτό. (Να τα λέμε και τα καλά)

Σαλάι…Αυτός δεν εικάζεται πως ήταν εραστής του Ντα Βίντσι και πως στο πρόσωπό του βασίστηκε η «ανδρόγυνη» εκδοχή του αγαπημένου μαθητή, Ιωάννη, στο Μυστικό Δείπνο –η μορφή που λέγεται ότι απεικονίζει τη Μαγδαληνή;

Κάπου αναφέρεσαι στον Σαλάι ως «άλτερ έγκο». Δεν το κατάλαβα αυτό.

Sfumato, η τεχνική τοποθέτησης χρώματος, απειροελάχιστης ποσότητας, σε στρώματα επί στρωμάτων. Εννοείς ότι τοποθετείται μία απειροελάχιστη εκδοχή γεγονότων στη χρονογραμμή; ΟΚ.

Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία παρά τις ενστάσεις. Καλή σου επιτυχία στον διαγωνισμό!

 

Καλησπέρα Ειρήνη, σε ευχαριστώ για το σχόλιο.

 

-Ναι, υπάρχει σεναριακή γραφή σε κάποια σημεία, τα βλέπω τώρα...

-Είπα να μην μπω στα ερωτικά τρίγωνα του Ντα Βίντσι με τους μαθητές του, μην το κάνω εντελώς τσόντα αλλά έχεις δίκιο, έτσι φημολογείται

-Σαλάι ο κακός, Φραντσέσκο ο καλός μαθητής. Αλτερ έγκο ο ένας του άλλου δε νομίζεις?

-Δίνεις την τεχνική περιγραφή του σφουμάτο, αλλά έπιασες τι θέλω να πω εκεί.

Edited by Man_from_Earth

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Πάρα πολύ ενδιαφέρον, κυρίως επειδή αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα και μου αρέσει πολύ η Ιταλία. Πολύ ωραία ιδέα επίσης ο τρόπος που λειτουργεί το φυλαχτό (κοιμάσαι έχοντας βάλει μέσα του ένα χαρτί με την ημερομηνία - αυτό μου θυμίζει τους αγροίκους γιατρούς στα "Ματωμένα Χώματα", που έγραφαν, λέει, τη θεραπεία σε ένα χαρτί και το έδιναν στον άρρωστο να το καταπιεί για να γιατρευτεί :lol: ) Αλλά αδικείται από το γράψιμο, που είναι βιαστικό και διεκπεραιωτικό και μου έβγαλε το μάτι με μερικά καραμπινάτα ορθογραφικά λάθη (πχ "σύζηγος" και το τρομερό "μεταγιόν"  :o  - μενταγιόν, καλέ, medallion στο πρωτότυπο και περιδέραιο στα ελληνικά, αν σε ενδιαφέρει). Το ότι δεν κατάλαβα από αρκετά νωρίς ποιος ήταν ποιος ίσως να οφείλεται σε δική μου βιαστική ανάγνωση. Αλλά σίγουρα χρειάζεται κι άλλο χτένισμα.

 

Κέλλυ άστα ντροπής πράγματα, γράφω σε όλο το κείμενο λάθος μια λέξη κλειδί. Δεν έχω και λεξικό ελληνικής στο word μου και αυτό δε βοηθάει καθόλου στα ορθογραφικά μου...

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Καλησπέρα Σπύρο,

 

Όντως αρκετά ενδιαφέρουσα ιδέα και το λεώ εγώ πο οι ιστορίες με  ταξίδια στον χρόνο συνηθώς με  μπερδεύουν. Έχασα πολλά από το υπόβαρθο της ιστορίας μια που είμαι παντελώς άσχετος με την ιστορία της Τέχνης ή την τέχνη γενικότερα :) Όπως και αν έχει,  σιγά-σιγά τα πράματα άρχισανε να ξεκαθαρίζουνε και  μπορέσα να βγάλω  -τελικά- μία κάποια άκρη.  Το αγαπημένο μου σημείο είναι το τέλος το οποίο μου άφησε κια μία - πολύ μικρή- αίσθηση νουαρίλας, ειδικά στις 2-3 τελευταίες παραγράφουτς.

   Εκεί που έχουμε  ζητήματα είναι στο ότι  γραφή είναι αυτό που λέμε σεναριακή (καλά, μέχρι πριν δύο ώρες δεν το έλεγα :p).  Είναι κρίμα να   αδικείται μία  -αντικειμενικά- καλή ιδέα από πρόχειρο γράψιμο (παρατήρηση που είχα κάνει και στο κείμενο για τον προηγούμενο διαγωνισμό της ΕΦ).  Όποτε βρεις χρόνο πέρασε την μερικά χεράκια επιμέλειας :)

 

Καλή επιτυχία!

 

Προχειράντζα λοιπόν ε; σε βρίσκω θρασύτατο mr.Κότζι το καλλικατζαρίνι :D

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..