Leaderboard

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι ιστορίες είδους διατηρούν περισσότερα «κλασικά» στοιχεία, είναι δηλαδή κατά κάποιον τρόπο πιο συντηρητικές, ως προς τη δομή τους. Ακολουθούν την αριστοτελική δομή και τη δομή της πυραμίδας του Freytag με περισσότερη προσήλωση, πιστότητα, ακρίβεια. Δυο λόγους μπορούμε να παραθέσουμε για αυτό: πρώτον, ένα διήγημα είδους δεν ενδιαφέρεται να αναζητήσει τον νεωτερισμό στην γραφή αλλά να μας ψυχαγωγήσει, τίμια και απενοχοποιημένα. Δεύτερον, αν επιχειρήσουμε να πειραματιστούμε με ελλειπτικές γραφές και νεωτεριστικά είδη πιθανώς να εκτρέψουμε την προσοχή του αναγνώστη από την κυρίως δράση. Και η δράση σε ένα διήγημα είδους είναι ο βασικότερος παράγοντας. Δεν είναι βέβαια απαγορευτικό να συνδυάσουμε μοντερνιστική γραφή και δομή με μια fantasy ιστορία, αλλά σίγουρα δεν είναι κάτι που συνηθίζεται και δεν είναι κάτι εύκολο. Ακολουθούν μερικές ακόμη λεπτομέρειες ή συμβουλές που είναι καλό να έχουμε υπόψη όταν γράφουμε διηγήματα. Δείτε επίσης εδώ και εδώ. Προηγουμένως, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: έχω πει και άλλες φορές πως κατά τη γνώμη μου το δυσκολότερο σημείο μιας ιστορίας είναι το μέσον. Λέγοντας το δυσκολότερο, εννοώ το σημείο όπου είναι πιθανό να δυσκολευτεί συχνότερα ένας συγγραφέας ή ακόμη και να τα παρατήσει. Είναι το σημείο όπου έχει ατονήσει το αρχικό momentum, έχουμε ακόμη απόσταση μέχρι την τελική κλιμάκωση και είναι πιθανό να γίνει «κοιλιά» στη γραφή μας. Τα περισσότερα τέρατα της λευκής σελίδας ξεπηδούν σε αυτό ακριβώς το σημείο. Ωστόσο, είναι το τέλος ενός μυθιστορήματος ή ενός διηγήματος που θα απομείνει από τη συνολική εμπειρία της ανάγνωσης, είναι αυτό που θα θυμόμαστε και ή θα δικαιώσει την ιστορία ή θα απογοητεύσει τον αναγνώστη και θα ακυρώσει ολόκληρη την συγγραφική προσπάθεια -τουλάχιστον, στη συνείδηση του αναγνώστη. Ας το δούμε ωστόσο πιο αναλυτικά. Ποια είναι τα συστατικά ενός διηγήματος; Ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας και κριτικός λογοτεχνίας Damon Knight στο βιβλίο του 1981 Creating Short Fiction, δίνει τέσσερα βασικά συστατικά: Setting, το πλαίσιο, το σκηνικό, character, το πρόσωπο, ο χαρακτήρας, emotion, το συναίσθημα, situation, η κατάσταση. Όλα τα παραπάνω πρέπει να υπάρχουν μέσα σε ένα διήγημα. Δεν απαντώνται πάντα στην ίδια απαραίτητα αναλογία και σίγουρα όχι με την ίδια σειρά. Επίσης, μπορεί να μην απαντώνται αυτούσια. Για παράδειγμα, ο όρος πλαίσιο, σκηνικό, μπορεί να σημαίνει επίσης και χωροχρονική τοποθέτηση, και backstory, μια μικρή δηλαδή αναδρομή ως προς το τι μας οδηγεί στο παρόν σημείο. Η κατάσταση έχει να κάνει με το ζήτημα που αντιμετωπίζεται όταν ξεκινά η αφήγησή μας, που μπορεί να είναι και το κεντρικό ζήτημα της ιστορίας μας. Χαρακτήρας και συναίσθημα μπορεί να σκιαγραφηθούν το ένα μέσα από το άλλο, ή η κατάσταση να συνοδεύεται από έντονο συναίσθημα. Πώς θα διαχειριστούμε όμως το πλαίσιο; Θυμόμαστε λοιπόν ότι το διήγημα δεν έχει πολύ χώρο. Έτσι, δεν θα δώσουμε το πλαίσιό μας στην πρώτη παράγραφο. Αν πρέπει οπωσδήποτε να εισάγουμε κάποιο backstory, θα το κάνουμε στη δεύτερη παράγραφο ή στην τρίτη. Στην πρώτη θα έχουμε θέσει τη δράση μας, την κατάστασή μας, θα έχουμε ξεκινήσει, δηλαδή, με δράση, με την ιδέα που θα μας απασχολήσει ή πάντως με την αρχική κατάσταση που άμεσα θα οδηγήσει στην κεντρική ιδέα. Η δομή με εκκίνηση σε δράση και συνέχεια σε backstory είναι αρκετά συνηθισμένη, ακόμη και προβλέψιμη, αλλά χρήσιμη και λειτουργική. Ο χαρακτήρας μπορεί να διαφαίνεται τόσο στην πρώτη, όσο και στην δεύτερη παράγραφο. Σκεφτείτε: ο τρόπος που δρα κάποιος αποκαλύπτει τον χαρακτήρα. Το πλαίσιο μπορεί να αποκαλύψει τι έχει σφυρηλατήσει το χαρακτήρα, τι τον οδηγεί στο να είναι αυτός που είναι. Το συναίσθημα μπορεί να προκύπτει από τη δράση, από τις πράξεις, αλλά να μην εκφράζεται με άλλον τρόπο. Μπορεί να το περιγράφεται χωρίς να λέγεται, μπορεί να υπονοείται, μπορεί να αποκαλύπτεται στο τέλος της ιστορίας ως αιτιολογία των πράξεων, ως ανατροπή ακόμη. Προσοχή στις προτάσεις σας. Και εννοούμε πως, ενώ στο μυθιστόρημα η σημαντικότερη και βασική κυτταρική μονάδα δόμησης είναι μια σκηνή -που μπορεί να κρατήσεις από μερικές παραγράφους ως και μερικές σελίδες- στο διήγημα το αντίστοιχο βασικό δομικό κύτταρο είναι η πρόταση. Άρα προσέξτε πολύ γιατί μία κακή πρόταση, μία κακοφτιαγμένη, κακόηχη, αταίριαστη πρόταση θα ξεχωρίζει έντονα και άσχημα και θα τη θυμόμαστε και σπάνια θα σας συγχωρήσουμε -καλά, ίσως κάποια στιγμή να σας συγχωρήσουμε αλλά γιατί να το ρισκάρετε. Υποψιάζεστε βέβαια πως αυτό συμβαίνει επειδή σε ένα μυθιστόρημα μια κακή στιγμή, ακόμη και μία κακή σκηνή μπορεί να την ξεχάσουμε αν ο συγγραφέας μας ανταμείψει με μια ωραία εξέλιξη. Ωστόσο, στο διήγημα όπου ο χώρος είναι περιορισμένος τα πάντα μετράνε. Μην γράφετε πράγματα που να μοιάζουν σαν το πρώτο κεφάλαιο από κάτι μεγαλύτερο. Αν έχετε μεγάλη ιδέα -που να εξελίσσεται σε επιμέρους πλοκές και δεν συμμαζεύεται- γράψτε μεγάλη ιστορία. Στην αντίθετη περίπτωση αδικείτε την ιδέα σας, αδικείτε το διήγημά σας και δυσαρεστείτε τον αναγνώστη. Αντίστροφα, μην γράφετε επιγραμματικά την ιστορία σας επειδή οι λέξεις είναι περιορισμένες. Αναπτύξτε όσο χρειάζεται και φροντίστε να χωρέσετε χωρίς να δώσετε στον αναγνώστη να διαβάσει ένα σκαρίφημα μυθιστορήματος. Προσπαθήστε να τηρείτε τις υποσχέσεις σας στον αναγνώστη, αποφύγετε τις αταίριαστες εκβάσεις, τις αταίριαστες αναμετρήσεις, τις αταίριαστες λύσεις. Δηλαδή, αν από την αρχή η ιστορία σας αφορά έναν διαγωνισμό χορού, ένα ραντεβού, μία αναμέτρηση με τον σούπερ κακό της ηπείρου φροντίστε να ολοκληρώσετε αυτή τη συνθήκη. Ακόμη και αν το τέλος που θα επιλέξετε είναι τέλος «ανοιχτό» πράγμα σύνηθες στα διηγήματα. Μην ξεκινήσετε όμως με διαγωνισμό χορού και καταλήξετε σε κονταρομαχία χωρίς να υπάρχει αρκετά καλός λόγος για αυτό. Να θυμάστε την χρυσή αναλογία μεταξύ των τριών ps: promise, progress, pay off. Γενικά οι ανατροπές είναι προσόν για μία ιστορία, αλλά στην περιορισμένη έκταση ενός διηγήματος μπορεί να μην προφτάσουν να λειτουργήσουν. Επίσης η σωστή ανατροπή θέλει κάποια δεξιοτεχνία. Πάντα είναι καλύτερο να απουσιάζει η ανατροπή από το να υπάρχει και να είναι κακή -και για τα μυθιστορήματα ισχύει αυτό- αλλά στα διηγήματα όλα μετράνε. Αποφύγετε να αφήσετε τη λύση στον παράγοντα τύχη. Τι εννοώ; Ο χαρακτήρας σας πρέπει να υπερκεράσει τα προβλήματά του βασισμένος στις ικανότητές του, όχι συνεχώς από τύχη. Δεν έχουμε καμιά ανάγκη να διαβάζουμε για ανθρώπους που όλα τους πηγαίνουν δεξιά, δεν αισθανόμαστε σύνδεση και μας εκνευρίζουν. Εκτός αυτού, υποψιαζόμαστε πως η τύχη έρχεται για να καλύψει τις αδυναμίες του συγγραφέα να συνθέσει πλοκή. Ένα διήγημα πρέπει να λειτουργεί σαν εκτενής γρίφος όχι απαραίτητα επειδή μας καλεί να βρούμε κάποια απάντηση -εκτός και είναι αστυνομικό- αλλά επειδή πρέπει να είναι σφιχτό, να μην λέει περισσότερα από όσα χρειάζεται, να μας κεντρίζει το ενδιαφέρον για την εξέλιξη και να μας οδηγεί σε ένα ικανοποιητικό φινάλε. Υπενθυμίζω ότι ασχολούμαστε με λογοτεχνία είδους εδώ. Εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι κυρίως η εξέλιξη και το φινάλε, όχι το πόσες διαφορετικές φωνές μπορεί να χρησιμοποιήσει ο συγγραφέας ή αν μπορεί να γράψει διήγημα χωρίς χαρακτήρες. Οι τελευταίες παράγραφοι είναι καλύτερα να μην αναλώνονται σε περιγραφές αλλά σε δράση. Προσωπικά είμαι οπαδός του κοφτού λόγου έναντι της πολυλογίας, αλλά πρόκειται αν θέλετε για μία προτίμηση. Ωστόσο είναι βέβαιο πως η κλιμάκωση μιας ιστορίας, ειδικά μιας σύντομης ιστορίας δεν προσφέρεται για λογοτεχνικές εξάρσεις και βερμπαλισμούς. Αποφύγετε τα διττά τέλη εκτός αν ξέρετε τι κάνετε. Ο αναγνώστης αισθάνεται αν το διττό σας τέλος είναι αποτέλεσμα επιλογής σας ή αποτέλεσμα αδυναμίας επιλογής σας: αν δηλαδή το αφήνετε στο κενό επειδή δεν ξέρετε πώς να το διαχειριστείτε. Πέρα από το διττό τέλος μπορείτε να δοκιμάσετε: Το τέλος με μία αποκάλυψη ή ανατροπή. Ο Μήτσος τα έκανε όλα αυτά επειδή τελικά ήτα ερωτευμένος με τη Μυρσίνη, μολονότι σε όλο το διήγημα έμοιαζε να τη μισεί. Ο κακός της ιστορίας ήταν ο αγαπημένος παππούς του πρωταγωνιστή. Ή, ζούμε σε ένα εργαστήριο ως αντικείμενο πειράματος. Τέλος πάντων, αντιλαμβάνεστε τι θέλω να πω. Το τέλος με μια δυνατή σκηνή. Άνοιξε την πόρτα: ο Κώστας είχε κρεμαστεί, το κρεμασμένο σώμα χτυπούσε στους σωλήνες προκαλώντας τον απόκοσμο ήχο από την αρχή της ιστορίας. Αυτό το τέλος ίσως είναι συνδυασμός αποκάλυψη /δυνατή σκηνή. Το τέλος όπου επιστέφουμε στην αρχή ή σε μία αντιστροφή αυτής/ ή σε μία αντιστροφή των ρόλων. Όταν ο ήρωας σκοτώνει έναν δράκο και μεταμορφώνεται ο ίδιος σε δράκος, ενώ στο χωριό του κάποιο άλλο νεαρό αγόρι φαντασιώνεται πώς θα μπορούσε να δοξαστεί αν κατάφερνε να σκοτώσει τον δράκο, όπως έκανε κάποτε και ο ήρωας. Πριν γίνει δράκος. Να θυμάστε ότι όπως το να γράφει κανείς καλά μυθιστορήματα σημαίνει να διαβάζει καλά μυθιστορήματα, το ίδιο και το να γράφει καλά διηγήματα σημαίνει να έχει διαβάσει καλά διηγήματα. Κάποτε όλοι οι παραπάνω κανόνες ήταν άγνωστοι αλλά οι συγγραφείς, οι πραγματικά ταλαντούχοι συγγραφείς, τους ακολουθούσαν. Σύμπτωση; Εξάσκηση; Μια ενστικτώδης ιεράρχηση των προτύπων, των συμβόλων και των αρχετύπων που, κατά τον τρόπο του Προππ και του Κάμπελ οδηγούσε πάντα σε παρόμοιο αποτέλεσμα; Πιστεύω πως πάνω από όλα, πάντοτε, ο καλύτερος δάσκαλος υπήρξε η τριβή με τον άρτιο γραπτό λόγο.

Καλησπέρα! Έχω καιρό να εμφανιστώ. Θα τα ρίξω στο ΑΙ, η γέννηση του οποίου με τάραξε πολύ συγγραφικά. Ειδικά όσων αφορά την αυτόματη γραφή, που πάντα έλεγα ότι ήταν το αγαπημένο μου είδος. Όμως έχω στεγνώσει πνευματικά, και μου λείπει το φόρουμ. Άμα υπάρχει περίπτωση να παίξουμε κανένα FFL, πείτε μου, θα είμαι μέσα.

Δεν υπάρχει Υποδιεύθυνση Αντιμιμιδίων Μόλις πριν από λίγες μέρες έμαθα για την ύπαρξη αυτού του βιβλίου, καθώς και ότι θα κυκλοφορούσε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Δώμα, έπαθα ένα κάποιο σοκ, γιατί πρόκειται για ένα πολυδιαβασμένο και καλτ μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας/τρόμου εκεί έξω και η αλήθεια είναι ότι πλέον τέτοια πράγματα σπάνια βλέπουμε να μεταφράζονται στα ελληνικά (έχουμε πήξει στα κάθε είδους ερωτικά και ρομάντζα που αποκτούν μια φήμη στο TikTok), το άρπαξα με το που έσκασε μύτη και δεν άργησα καθόλου να το πιάσω στα χέρια μου: Ω, Θεοί, τι ήταν αυτό; Πόσες ιδέες, πόση τρέλα, πόση κουλαμάρα μπορεί να χωρέσει κάποιος σε ένα μονάχα βιβλίο; Όσο παράξενα ένιωθα κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης της εμβληματικής Τριλογίας της Νότιας Ζώνης του Τζεφ Βαντερμίερ, άλλο τόσο και περισσότερο ένιωσα όσο διάβαζα τούτο το αξιοπερίεργο μυθιστόρημα, που συνδυάζει την επιστημονική φαντασία με τον τρόμο (κοσμικό και μη). Τι να πει κανείς για την πλοκή (ή μάλλον τις πλοκές, γιατί ένιωσα ότι υπήρχαν διάφορες ιστορίες που συνδέονταν μεταξύ τους), την ατμόσφαιρα, τις ιδέες, την αίσθηση που κατάφερε να δημιουργήσει ο συγγραφέας (ο κόσμος που ζούμε είναι πραγματικός; Υπάρχουν άλλα πράγματα και άλλα όντα σε παράλληλες πραγματικότητες, που δεν αντιλαμβανόμαστε, αλλά που μας επηρεάζουν με χιλιάδες τρόπους; Ποιος ξέρει!), και τέλος για τη γραφή, που με τις περιγραφές και όλες τις εικόνες που δημιούργησε με καθήλωσε και με έκανε να νιώθω άβολα σε πολλές στιγμές; Πολύ ιδιαίτερο βιβλίο (και υπάρχει ολόκληρη wiki κοινότητα για το σύμπαν του!), για ιδιαίτερα γούστα, εμένα με ενθουσίασε σε πολύ μεγάλο βαθμό, αν και δεν μπορώ να πω ότι έπιασα τα πάντα με την πρώτη. Αν θέλετε κάτι το περίεργο, το αλλόκοτο, το ιντριγκαδόρικο, πιστεύω ότι αξίζει τα χρήματα και τον χρόνο σας. -Απρίλιος 29. ΚΝΤΜ - Δεν υπάρχει Υποδιεύθυνση Αντιμιμιδίων (σελ. 316). 9/10

Θα παίξουμε κάτι μετά το πέρας του write off, be on your guard.

Σήμερα τα μεσάνυχτα λήγει η διορία.

Δώσε πρώτα κάποιο δείγμα γραφής εδώ μέσα να δεις τι θα σου σχολιάσουν και βλέπεις μετά για εκδόσεις...

Άρχισα το ''Ρένα'' του Αύγουστου Κορτώ.

Ξεκίνησα το Το Αστέρι του Βορρά, του Philip Pullman. (Πρώτη ανάγνωση: 2010.)

Το Μαγικό Βασίλειο Δεύτερο βιβλίο του Ράσελ Μπανκς που διαβάζω, μετά το εξαιρετικό "Το ξύπνημα του Μπόουν" -που μπορεί να το διάβασα το πολύ μακρινό 2010, αλλά κάποιες σκηνές του ακόμα τις θυμάμαι-, και μπορώ να δηλώσω ενθουσιασμένος και συνάμα μαγεμένος. Γιατί μαγεμένος; Μα, από τη χειμαρρώδη αφήγηση, από αυτό το νοσταλγικό και μελαγχολικό ταξίδι στον χρόνο και τον χώρο, απ' όλη αυτή την ιστορία που αφηγείται ο Χάρλεϊ Μαν, ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, σε ένα μαγνητόφωνο, τις μπομπίνες του οποίου βρίσκει ένας συγγραφέας ονόματι Ράσελ Μπανκς (καλή ώρα ο συγγραφέας του βιβλίου αυτού) πολλά χρόνια μετά, ξεχασμένες σε ένα μουχλιασμένο κουτί σε ένα μουχλιασμένο υπόγειο μιας βιβλιοθήκης. Στο βιβλίο αυτό σκιαγραφείται το πορτρέτο ενός μοναχικού ανθρώπου, που έζησε κάποια έντονα εφηβικά και νεανικά χρόνια σε μια κοινότητα Σέικερς στη Φλόριντα, επίσης όμως σκιαγραφείται και μια ολόκληρη εποχή, αλλά και μια κουλτούρα με όλες αυτές τις θρησκευτικές, παραθρησκευτικές και ουτοπικές κοινότητες που αναπτύχθηκαν έντονα τον 19ο και τον 20ο αιώνα, ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η γραφή είναι πραγματικά υπέροχη, ρέει σαν γάργαρο νερό, καταφέρνει να καθηλώσει τον αναγνώστη και να τον αποκόψει από την πραγματικότητα - ή τουλάχιστον αυτό κατάφερε στη δική μου περίπτωση. Ναι, πολύ μου άρεσε το βιβλίο αυτό, ήταν πράγματι μαγικό το Βασίλειό του, και χαίρομαι πολύ που έχω ακόμα στα αδιάβαστα τρία βιβλία του συγγραφέα (και κάποια στιγμή θα ξαναδιαβάσω και το "Το ξύπνημα του Μπόουν"). Όσον αφορά την ελληνική έκδοση, μπορεί να είναι κομματάκι ακριβή, αλλά είναι πολύ ωραία, με εξαιρετική μετάφραση. -Μάρτιος 18. Μάικλ ΜακΝτάουελ - Blackwater I: Η Πλημμύρα (σελ. 224). 8.5/10 19. Μάικλ ΜακΝτάουελ - Blackwater II: Το Φράγμα (σελ. 222). 8.5/10 20. Νατάσα Μπράουν - Συνάντηση (σελ. 118). 4/10 21. Σούζαν Μπάρκερ - Παλιά ψυχή (σελ. 420). 8.5/10 22. Τζέισον Ρέκουλακ - Ας σωπάσει για πάντα (σελ. 424). 8/10 23. Πολ Λιντς - Πιο πέρα από τη θάλασσα (σελ. 225). 8/10 24. Ντέιβιντ Σόλοϊ - Σάρκα (σελ. 379). 8.5/10 25. Ερίκ Βυϊγιάρ - Μια αξιοπρεπής έξοδος (σελ. 179). 8.5/10 26. Γιάννης Μαρής - Υποψίες (σελ. 222). 8/10 27. Άπτον Σίνκλερ - Ο βασιλιάς της σακαράκας (σελ. 301). 9/10 28. Ράσελ Μπανκς - Το Μαγικό Βασίλειο (σελ. 437). 9.5/10

Από Πρωτοπορία, Λαβύρινθο και ιδιώτη: 1. KNTM - Δεν υπάρχει υποδιεύθυνση αντιμιμιδίων (Δώμα) 2. Γιούρι Ολέσα - Ζήλια (Αντίποδες) 3. Ντέιβιντ Μπολ - Φωτιά και ατσάλι (Ψυχογιός). 9€ 4. Γιόαχιμ Φεστ - Η πτώση (Ποταμός). 5,50€ 5. Μισέλ Ντεόν - Άγρια άλογα (Χατζηνικολής). 6€ 6. Τζον Γκρίσαμ - Ο βροχοποιός (Bell). 8€ 7. Γουίλμπουρ Σμιθ - Τα πέτρινα γεράκια (Bell). 5€

Ευχαριστούμε για άλλη μια φορά τη δασκάλα μας για ένα πλήρες και εμπεριστατωμένο άρθρο. Προσωπικά το βρίσκω πολύ περιοριστικό το διήγημα καθώς οι ιδέες μου σπάνια χωράνε να αναπτυχθούν ικανοποιητικά σε τόσο λίγο χώρο.

Τίτλος Θέματος: [Fantasy] Τάρθαλος: Ο Θάλαμος των Σκιών (Κεφάλαιο 1) Κείμενο Παρουσίασης: Γεια σας παιδιά! Είμαι στην αρχή ενός συγγραφικού ταξιδιού και θα ήθελα πολύ τη γνώμη σας για το πρώτο κεφάλαιο της ιστορίας μου με τίτλο «Τάρθαλος». Πρόκειται για μια ιστορία High Fantasy που εξελίσσεται στον κόσμο του Θάλεον, με επίκεντρο την πόλη της Θαλέας. Προσπαθώ να παντρέψω στοιχεία της ελληνικής μυθολογίας (όπως η λατρεία της φύσης και ο Τάρταρος) με μια πιο σκοτεινή, επική ατμόσφαιρα. Λίγα λόγια για την πλοκή: Σε μια πόλη που πνίγεται στο πράσινο και την ηρεμία, μια ανεξήγητη σκιά παγώνει τον χρόνο στην αγορά. Ο Αρίων, η Κυράνα (μια μελλοντική ιέρεια) και ο Λύσανδρος (που αφηγείται την ιστορία) συνειδητοποιούν ότι οι παλιοί μύθοι για τον Τάρθαλο αρχίζουν να ξυπνούν. Θα ήθελα τη γνώμη σας στα εξής: Πώς σας φαίνεται η ατμόσφαιρα και η εισαγωγή των χαρακτήρων; Σας κινεί την περιέργεια το "σκοτάδι" που περιγράφω για να συνεχίσετε στο δεύτερο κεφάλαιο; Πώς σας ακούγονται τα ονόματα (έχω προσπαθήσει να έχουν ελληνικές ρίζες αλλά να είναι εύκολα και για ξένο αναγνώστη); Επισυνάπτω το αρχείο PDF με το πρώτο κεφάλαιο. Κάθε σχόλιο, θετικό ή διορθωτικό, είναι πολύτιμο! Ευχαριστώ πολύ! ΤΑΡΘΑΛΟΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1.pdf

Η ιστορία της sandy1dritsakou.

άπαιχτο...

Γειά σου Έλλη. Διαβάζοντας την ιστορία με είχες γερά γραπωμένο. Η ένταση είναι συνέχεια εκεί κάτω από την επιφάνεια. Τελικά δεν γίνεται κάποια έκρηξη. Το τέλος αν το κατάλαβα είναι ότι βγήκε από τις γραμμές του τρένου και γλίτωσε. Μετά χειροτέρεψε και κατάντησε άστεγη η πρωταγωνίστρια. Με έπεισες πως μιλάς σε όλα για τον εαυτό σου. Αυτό είτε ισχύει είτε όχι δείχνει πως πέτυχε το γράψιμο. Ενδιαφέρον ότι σου μιλάς. Δε μιλάς σε πρώτο πρόσωπο. Ωραία ιστορία.