Τι διαβάζετε από επιστημονική φαντασία αυτόν τον καιρό;

[Feynman_64]

Σε ευχαριστώ! Ναι foundation εχει διαβαστει. Τα υπολοιπα θα τα τσεκαρω αμεσως.

[heiron]

Εμένα το μυαλό που πήγε στο Spin του Robert Charles Wilson.

Άλλo που ίσως να ταιριάζει είναι το Η μουσική του αίματος (Greg Bear)

Φυσικά, πολλά στοιχεία έχουν κι άλλα βιβλία των συγραφέων που αναφέρθηκαν.

 

Υποθέτω μιλάμε για έργα όπου συμβαίνει κάτι συνταρακτικό στην ανθρωπότητα (/τον πλανήτη όπου διαδραματίζεται η ιστορία) αλλά όχι μεταποκαλυπτικά. Δηλαδή κατά τη διάρκεια των γεγονότων και αυτό που το προκαλεί να είναι κάτι ανώτερο κι όχι πχ ένας πόλεμος μεταξύ των ανθρώπων. Ενδιαφέρουσα κατηγορία, θα μπορούσαμε να κάνουμε σχετικό νήμα να μην βγαίνουμε οφ τόπικ εδώ αλλά καλύτερα να το κάνει ο ίδιος ο Feynman_64.

[nikosal]

...και μιας και το διάβασα ξανά μόλις, The end of eternity, Feynman. Εξελίσσεται με ένα τρόπο, που είναι πολύ κοντά σε αυτό που ζητάς.

Edited April 21, 2014 by nikosal

[nikosal]

H. G. Wells, Ο αόρατος άνθρωπος.

 

Το διαβάζω στις εκδόσεις Γράμματα του 1982, σε μτφ. Άρη Σφακιανάκη.

[Feynman_64]

Ευχαριστώ.

 

Btw το transcendence ητσν πολυ καλο. Αλλη μια φορα που οι κριτικοι δεν καταλαβαινουν τι ειδαν.

[nikosal]

When Gravity Fails (1986) is a cyberpunk science fiction novel by George Alec Effinger.

 

Για να δούμε... Το ξεκίνησα.

[nikosal]

Δημήτρη Φύσσα, Στρατιώτης του Χριστού

 

Ημερολόγιο εναλλακτικής ιστορίας.

[nikosal]

John Crowley, The deep

[heiron]

O κόσμος του μηδέν-Α

του Βαν Βογκτ

 

και

 

Σιλό

του Hugh Howey

 

Απογοητευμένος από το παλιό κλασικό, βλέπω πολλές επιροές από Βαν Βογκτ στον Ντικ πλην όμως ο Φίλιππος τα κατάφερνε καλύτερα. Και στο Σιλό υπάρχουν κάποια πράγματα που με χαλάνε αλλά είναι σαφώς καλύτερο. Πολύ πιο μοντέρνο άλλωστε.

[nikosal]

Hugh Howey, Shift

[nikosal]

Δημοσθένη Βουτυρά, Από τη Γη στον Άρη

 

Για να ζηλέψουν οι συλλέκτες, το διαβάζω στην πρωτότυπη έκδοση του 1929. Το συγκεκριμένο έχει και μια αφιέρωση στις πρώτες σελίδες, με ημερομηνία 1η Ιανουαρίου 1944 (κατοχή), όταν άλλαξε χέρια.

Edited August 5, 2014 by nikosal

[arjunk]

Larry Niven - Ringworld

 

Έχω ακούσει αρκετές διαφορετικές απόψεις, με πολλούς να μη τους αρέσει καθόλου, παρ' όλη τη φήμη του ως κλασικό. Είμαι κάπου στη μέση και πρέπει να πω, το διασκεδάζω αρκετά. Είναι περισσότερο ανάλαφρη περιπετειούλα παρά ο,τιδήποτε άλλο, αλλά έχει την αξία του σαν κάτι τέτοιο. Οι χαρακτήρες με έχουν κερδίσει, κυρίως το Κζιν και το Pierson's puppeteer! Και οι άνθρωποι καλοί είναι, παρά το γεγονός πως είναι κάπως κοινότυποι.

 

Αυτό που με απογοήτευσε κάπως είναι η τεχνολογία του, που περίμενα από το όλο concept να είναι πολύ καλά εμπεριστατωμένη, hard sf, με κεντρικό ρόλο στην ιστορία - και είναι μέχρι ένα βαθμό, αλλά σίγουρα όχι όσο το διαφημίζει.

 

Καλύτερο σημείο μέχρι στιγμής: η τηλεμεταφορά στον κόσμο των puppeteers! Σου δίνει την αίσθηση του μεγαλείου της ανεπτυγμένης τους τεχνολογίας με πολύ ωραίο τρόπο, με τον πρωταγωνιστή να φαντάζεται ένα τεράστιο puppeteer να κάνει γιγαντιαία βήματα πάνω στα νησιά του πλανήτη, σαν να είναι πέτρες σε ποτάμι. Έυγε Niven!

[nikosal]

Kenneth Ingle, First contact: Escape to 55 Cancri

[nikosal]

Mike Resnick, Second contact.

[nikosal]

Paul Antony Jones, Extinction point.

[nikosal]

Alexei Panshin, Rite of passage

[Δημήτρης]

Διάβασα το ''Ο Άνθρωπος που Έπεσε στη Γη'' του Γουόλτερ Τίβις.

 

Ο Τόμας Τζερόμ Νιούτον είναι ένας εξωγήινος που έρχεται με το σκάφος του στη Γη. Μόνος του, έχει ως αποστολή την εξασφάλιση φυσικών πόρων για τον πλανήτη του που τείνουν να εκλείψουν καθώς και την διάσωση του ανθρώπινου γένους από την απειλή της ολοκληρωτικής καταστροφής. Για να επιτύχει πρέπει να κατασκευάσει ένα διαστημόπλοιο και να το στείλει συστημένο στην πατρίδα του. Συγκεντρώνοντας τεράστιο πλούτο και εξουσία θα ξεκινήσει τις προσπάθειες του, η ανθρώπινη όμως ματαιόδοξη νοοτροπία θα σταθεί εμπόδιο στα σχέδια του.

 

Ανάλαφρο, άλλοτε συγκινητικό και άλλοτε κυνικό, πρόκειται για ωραίο βιβλίο που φεύγει άνετα μέσα σ' ένα απόγευμα. Καλό, ωστόσο χωρίς να είναι τίποτα το τρομερό.

Edited September 4, 2014 by Δημήτρης

[nikosal]

William Tenn, Of men and monsters (1968)

[Δημήτρης]

Διάβασα την συλλογή ''Ματαίως Ζουν οι Σαρωτές'' του Κορντγουέινερ Σμιθ.

 

Εκτός από την ομότιτλη ιστορία, περιλαμβάνονται και οι ''Το Παιχνίδι του Ποντικιού και του Δράκοντα'', ''Η Μπαλάντα της Χαμένης Γ' μελλ''. Δεν μου άρεσε καμία. Τοποθετούνται όλες τους στο μέλλον, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία του έργου του συγγραφέα άλλωστε. Ο άνθρωπος αντιμετωπίζει μία νέα πραγματικότητα με παράξενα ημιανθρώπινα πλάσματα και περίεργες καταστάσεις και καλείται να τα βγάλει πέρα. Πολύ παράξενες για τα γούστα μου, δεν μου έκαναν την παραμικρή αίσθηση.

 

Μου έχει μείνει πάντως στο μυαλό παρ' όλο που πέρασαν πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που το διάβασα, το διήγημα ''Ένας Πλανήτης που Λεγόταν Σαγιόλ''. Αυτό ναι, είναι καλό και το προτείνω.

[heiron]

Διάβασα το Accelerando του Charles Stross.

 

Σπουδαίες ιδέες, δείχνει ενδιαφέρον στην αρχή αλλά κάπου στα μισά έμεινε από καύσιμα κι έγινε μάλλον αδιάφορο. Με άφησαν ασυγκίνητο οι οικογενειακές έριδες, χώρια τα μπερδέματα με το χρόνο και τον τόπο. Πήγε να το σώσει με το τουίστ στο τέλος αλλά δεν. Κρατάω τις πολύ δυνατές ιδέες και την ικανοποιητική γραφή βέβαια.

 

Επίσης, είχα ξεκινήσει παράλληλα το Τα παιδιά του Μαθουσάλα του Ρόμπερτ Χάινλαιν, το οποίο μου φαίνεται καλύτερο αν και(/επειδή?) είναι σαφώς πιο απλοϊκό. Νομίζω δε ότι είναι πιο ευχάριστο ανάγνωσμα από τα άλλα δύο του που έχω διαβάσει και θεωρούνται τα πιο δυνατά του(2 από τα 3 έστω).

[nikosal]

Charles Yu, Sorry Please Thank You: Stories

 

Συλλογή διηγημάτων.

[nikosal]

Lei Xu, Cavern of the blood zombies

 

...ok, κάποιοι ξέρουν τι με έπιασε και διαβάζω για σπηλιές και ζόμπι...

[heiron]

Ελπίζω να μην έκαναν την εμφάνισή τους τα ζόμπι στη Σύρο αν και είναι εύκολο να μπει σε καραντίνα εδώ που τα λέμε...

 

Εγώ διαβάζω το

 

Οι Οπλοποιοί

του Βαν Βογκτ

 

Παλπ περιπέτεια. Αρκετά ευχάριστη αλλά τίποτα το ιδιαίτερο από την άλλη. Εν τω μεταξύ λέμε για του εκλεκτούς στο φάντασυ αλλά κι αυτοί οι κουλ, πανέξυπνοι, ικανότατοι ήρωες στην -παλιά- ΕΦ τους συναγωνίζονται στα ίσια.

[nikosal]

Just a geek, Wil Wheaton

 

Διάβασα το βιβλίο του Γουίτον, γραμμένο το 2004, που είναι πολύ ενδιαφέρον. Σε αυτό ο μικρός Κράσερ εξηγεί την απόφασή του να φύγει από το TNG, τις δυσκολίες που συνάντησε μετά ως ηθοποιός, τα σκαλοπάτια που κατέβηκε, το πώς κρατήθηκε όρθιος και το πώς αυτές οι δυσκολίες τον έκαναν να στραφεί σε άλλα πράγματα, που με το πέρασμα του χρόνου αποδείχθηκαν ευεργετικά. Κάτι που νομίζω ισχύει για κάθε δυσκολία που συναντάμε, αρκεί να μην τα παρατήσουμε τελείως. Αρκεί να πούμε, «οκ, ας δοκιμάσω τότε το άλλο».

 

Αρκετά καλό βιβλίο, σε κάνει να δεις με άλλο μάτι τον Γουέσλι Κράσερ.

Edited October 26, 2014 by nikosal

[elen]

joe Haldeman  ο αιωνιος Πολέμος. Αντιγραφω τη περιληψη γιατι το ιδιο θα εγραφα απλα με αλλα λογια

 

"Ο Γουίλιαμ Μαντέλα είναι ένας απρόθυμος ήρωας στον πρώτο διαστρικό πόλεμο της ανθρωπότητας. Μέλος μιας επίλεκτης μονάδας στρατιωτών με IQ πάνω από 150, που είναι εκπαιδευμένοι σε νέες, πανίσχυρες τεχνολογίες, θα διασχίσει έτη φωτός για να αντικρούσει στο δικό τους έδαφος τους εξωγήινους Ταυριανούς, έναν εχθρό μυστηριώδη και ακατανίκητο. Ο ίδιος και οι συμπολεμιστές του θα βάλουν τα δυνατά τους για να εκπληρώσουν το καθήκον τους και να γυρίσουν ζωντανοί στην πατρίδα παρά τις τρομερές αντιξοοότητες.

Όμως η επιστροφή στη Γη ίσως αποδειχθεί ένα έργο ακόμη δυσκολότερο... Λόγω της διαστολής του χρόνου κατά τη διάρκεια των διαστρικών ταξιδιών, κάθε φορά που οι στρατιώτες επιστρέφουν έχουν περάσει χρόνια ή και αιώνες στη Γη, και ο Μαντέλα βρίσκεται να μάχεται για μία πατρίδα που δεν έχει πλέον τίποτα το γνώριμο..."

 

 

Κέρδισε βραβειο Nebula kai Locus. Οχι τυχαια. Απεχθανομαι συνηθως τις στρατιωτικες ιστοριες. Η δήλωση λοιπον οτι ο συγγραφες εμπνευστηκε το βιβλιο απο την εμπειρια του στο βιετναμ με ξενισε με ανησυχησε. Ο μονος λογος που το αγορασα ήταν οτι βασικα το βρήκα σε εξευτελιστική τιμή σε ενα παζαρι και ήμουν λιγο σα πρεζονι που χρειαζεται επειγοντως δόση sc.fi.

Τελικα δε με απογοήτευσε. 

Γρήγορο μεν αλλα με αρκετο βαθός σε χαρακτηρες.

Αγαπω sc.fi της δεκαετιας της 70.