Jump to content

Οι πιστοί του Ναρνενκέμεν


Recommended Posts

wordsmith

Όνομα Συγγραφέα: Κέλλυ Θεοδωρακοπούλου

Είδος: Φάνταζυ

Βία; Λίγη

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων: 3389

Αυτοτελής; Ναι

Σχόλια: Να διαβαστεί (προαιρετικά) με

την υπόκρουση.

 

Oι πιστοί του Ναρνενκέμεν.doc

 

 

 

 

 

Οι πιστοί του Ναρνενκέμεν

 

Τα παντζούρια τρίξανε διαπεραστικά,‭ κάνοντας να τιναχτεί ‬ο μάγος που ξετρύπωνε το κεφάλι του για να σιγουρευτεί ότι ο ήλιος είχε δύσει:‭ ‬τα μάγια του έπιαναν καλύτερα στο σκοτάδι και,‭ ‬άλλωστε,‭ ‬τη νύχτα θα τραβούσε και λιγότερους περίεργους.‭ ‬Έκλεισε το παράθυρο μορφάζοντας από το θόρυβο και πλησίασε ένα παλιό μπαούλο με σκαλισμένες τερατώδεις μορφές.‭ ‬Χώθηκε μέσα σχεδόν ολόκληρος και ψαχούλεψε μέχρι να βρει ένα κομμάτι κιμωλία‭ δε‬μένο με ξόρκια.‭ ‬Έπεσε στα τέσσερα και,‭ ‬κρατώντας την αναπνοή του,‭ ‬σχεδίασε στο ξύλινο πάτωμα μια πεντάλφα από ρουνικά σύμβολα.‭ ‬Άνοιξε ένα χοντρό βιβλίο‭ ‬με εξώφυλλο μαύρο από τους λεκέδες,‭ ‬γύρισε προσεκτικά τις λιωμένες σελίδες μέχρι το κεφάλαιο‭ «‬επικλήσεις‭»‬,‭ ‬έλεγξε τα μαγικά γράμματα και βγήκε από κει μέσα στις μύτες των ποδιών‭ ‬του.‭ ‬Έστησε ένα σκαμνί μακριά από τον κύκλο,‭ ‬κάθισε,‭ ‬έκλεισε τα μάτια και σταύρωσε τα δάχτυλα.‭ ‬Από τα χείλη του βγήκε μια λέξη που είχα φτιαχτεί για να ονομάσει ένα πλάσμα αλλόκοσμο:

-Ναρνενκέμεν...‭

Από τη μέση του μαγικού κύκλου αναδύθηκε μια στήλη καπνού,‭ ‬σαν να ήταν τα μηνίγγια του μάγου,‭ ‬που είχαν ανάψει από την αυτοσυγκέντρωση.‭ ‬Η μορφή που πήρε όταν στερεοποιήθηκε‭ ‬έμοιαζε, μόνο,‭ ‬ανθρώπινη:‭ ‬ένα σώμα λεπτεπίλεπτο,‭ ‬άφυλο,‭ ‬άτριχο,‭ ‬με μυτερά αυτιά και φτερά στην πλάτη,‭ ‬άγγιζε σχεδόν,‭ ‬με την κορυφή του κεφαλιού,‭ ‬το ταβάνι του εργαστηρίου του μάγου.‭ ‬Το δέρμα του ήταν λευκό και ιρίδιζε,‭ ‬σκορπώντας,‭ ‬με κάθε κίνηση,‭ ‬ανταύγειες σε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου.‭ ‬Μόνο στα μάτια του,‭ ‬αντί για κόρες,‭ ‬έκαιγαν ασημόγκριζες φλόγες.

Ο μάγος μπουρδουκλώθηκε με το σκαμνί και έπεσε στα γόνατα τρέμοντας:

-Ω,‭ ‬μεγάλε Ναρνενκέμεν‭! ‬Είσαι στ‭' ‬αλήθεια εσύ‭;

Η φωνή‭ του πλάσματος ‬ακούστηκε υγρή, σαν έναρθρο ποτάμι:

-Μάγε, με κοροϊδεύεις‭; ‬Ξέρεις το νόμο της μαγείας που επιτρέπει σε όποιον κατέχει τ‭' ‬όνομά μου να με καλεί στη διάστασή του κι εγώ να μη μπορώ ν‭' ‬αντισταθώ‭! ‬Τι με θέλεις‭;

Ο μάγος ξεροκατάπιε‭ ‬και‭ ‬κατάφερε με δυσκολία να διαλέξει μία από τις ερωτήσεις που έκλειναν το λαιμό του:

-Ω,‭ ‬μεγάλε Ναρνενκέμεν,‭ ‬είναι αλήθεια πώς εσύ μας δημιούργησες‭; ‬Εμάς,‭ ‬τη φυλή των Φίριμα,‭ ‬που ζει εδώ,‭ ‬στους πρόποδες του Ίρμιν‭;

Οι ασημόγκριζες φλόγες στράφηκαν προς το μέρος του και τον τύλιξαν με παγωμένο βλέμμα:

-Ναι,‭ ‬εγώ δημιούργησα τους Φίριμα.‭ ‬Για να με ρωτήσεις αυτό,‭ ‬με κάλεσες‭;

-Όχι,‭ ‬μεγάλε Ναρνενκέμεν...

Ο μάγος σηκώθηκε όρθιος βιαστικά,‭ ‬βλαστήμησε νοερά το μικρό του ανάστημα και ύψωσε όσο μπορούσε τη φωνή:

-Ποιο είναι το νόημα της ύπαρξής μας,‭ ‬εμάς των Φίριμα‭; ‬Όταν μας δημιούργησες,‭ ‬τι σκοπό είχες‭; ‬Τι πρέπει να κάνουμε για να εκπληρώσουμε το πεπρωμένο μας‭;

Ο Ναρνενκέμεν έμεινε για λίγες στιγμές στήλη άλατος,‭ ‬σαν να μην πίστευε την ανοησία της ερώτησης.‭ ‬Ύστερα κούνησε το κεφάλι πέρα-δώθε και ξεφύσηξε,‭ ‬γεμίζοντας το εργαστήρι του μάγου με μια αύρα απειλητικής φρεσκάδας που θα αργούσε να εξαφανιστεί.‭

-Νόμιζα πως μόνο το χειμώνα σας πιάνουν τα υπαρξιακά σας...‭ Είναι μυστικό. ‬Έλα πιο κοντά,‭ ‬να σου το πω στο αυτί.

 

 

‭ * * *

 

 

Η κωμόπολη που ζούσε ο μάγος‭ ‬– μερικοί‭ ‬την έλεγαν χωριό‭ ‬– βρισκόταν‭ ‬στους πρόποδες του ψηλότερου βουνού που είχε ποτέ δει άνθρωπος.‭ ‬Η κορυφή του χανόταν στα σύννεφα και ακόμα‭ ‬και ο μάγος,‭ ‬που στα νιάτα του είχε ασχοληθεί ένα φεγγάρι με τα ξόρκια αιώρησης και ανύψωσης,‭ ‬δεν είχε καταφέρει με τίποτα να βρει ως πού έφτανε.‭ ‬Υπήρχε και άλλη μία μάγισσα στην κωμόπολη,‭ ‬αλλά αυτή χρησιμοποιούσε τη μαγεία της μόνο για να γιατρεύει και για τίποτα άλλο δεν είχε ποτέ ενδιαφερθεί.‭ ‬Στο πέρασμα των ετών πολλοί,‭ ‬πεισματάρηδες,‭ ‬φιλόδοξοι,‭ ‬μεγαλομανείς ή απλώς βαριεστημένοι,‭ ‬είχαν οπλιστεί με ορειβατικά σύνεργα και είχαν δοκιμάσει να δαμάσουν το θεόρατο όγκο.‭ ‬Κανείς δεν είχε γυρίσει πίσω κι αυτό έτρεφε το μυστήριο του όρους Ίρμιν ακόμα περισσότερο.‭ ‬Άλλοι έλεγαν ότι στα σπλάχνα του φώλιαζαν νάνοι ανθρωποφάγοι,‭ ‬ξωτικά που παίρνουν τα λογικά όσων τα ενοχλούν,‭ ‬νύμφες που μεταμορφώνουν σε δέντρα όποιον τις βλέπει ή θηρία,‭ ‬που ξέφυγαν από πειράματα μάγων και,‭ ‬με μαγικές δυνάμεις,‭ ‬αρπάζουν και κατασπαράζουν όποιον τα πλησιάσει.‭ ‬Για άλλους η κορυφή του Ίρμιν οδηγούσε σε έναν παράδεισο,‭ από τον ‬οποίο οι αγνοούμενοι είχαν θαμπωθεί,‭ ‬είχαν ξεχάσει την επίγεια ζωή τους και τώρα ζούσαν ευτυχισμένοι.‭ ‬Και υπήρχαν και κάποιοι που ήταν σίγουροι ότι εκεί απάνω κρυβόταν κάποιο τρομερό μυστικό,‭ ‬τέτοιο που δεν έπρεπε ποτέ να το μάθει άνθρωπος,‭ ‬και κάποια ανελέητη θεότητα καραδοκούσε και έκαιγε τους αμαρτωλούς που τολμούσαν να πλησιάσουν.‭

M‭' ‬ένα ξόρκι του από τα πιο εύκολα,‭ ‬ο μάγος‭ έδωσε‬ μιλιά σε ένα πουλί και το‭ έστειλε‬ να διαλαλήσει σε όλη την κωμόπολη την πρόσκλησή του:‭ ‬ένας άνθρωπος από κάθε σπιτικό έπρεπε να βρίσκεται εκείνο το βράδυ στη μεγάλη πλατεία.‭ ‬Θα μπορούσε,‭ ‬βέβαια,‭ ‬να προσλάβει έναν τελάλη,‭ ‬αλλά είχε προτιμήσει να χρησιμοποιήσει μαγεία,‭ ‬για να τους θυμίσει τη δύναμή του.‭

Την ώρα που ο ήλιος άρχιζε να βουτάει πίσω από τη γραμμή του ορίζοντα,‭ ‬οι Φίριμα μαζεύονταν αργά-αργά στην πλατεία.‭ Κ‬αθένας τους μασούσε και κάποια γκρίνια,‭ ‬για την κούρασή του,‭ ‬για τα παιδιά,‭ ‬τους αρρώστους και τους γέρους που άφηνε χωρίς επίβλεψη,‭ ‬για τις δουλειές που τον περίμεναν και για την άλλη μάγισσα,‭ ‬που ποτέ δεν τους είχε απασχολήσει με τέτοια καραγκιοζιλίκια.‭ Μόνο εκείνη δεν ήταν παρούσα. Παρακολουθούσε από το σπίτι της, με την ακοή της ενισχυμένη με ξόρκια.

-Φίλοι μου‭!

Ο μάγος,‭ ‬για να φαίνεται ψηλότερος,‭ ‬είχε ανέβει σε ένα πεζούλι και είχε φορέσει το μυτερό του καπέλο,‭ ‬παρόλο που δεν του άρεσε να τον ταυτίζουν με τους μάγους των παραμυθιών.‭ ‬Η φωνή του έκανε το πλήθος να σωπάσει και να στραφεί προς το μέρος του,‭ ‬έστω και με κατσούφικο ύφος.‭

-Φίλοι μου,‭ ‬χτες το βράδυ έμαθα το μεγαλύτερο μυστικό όλων των εποχών‭!

Οι χωρικοί κοιτάχτηκαν σηκώνοντας τα φρύδια.‭ ‬Κανείς δε μίλησε.

-Ο θεός μας,‭ ‬ο δημιουργός μας,‭ ‬ο μεγάλος Ναρνενκέμεν,‭ ‬ανταποκρίθηκε στο κάλεσμά μου‭! ‬Ναι,‭ ‬φίλοι μου,‭ ‬αλήθεια σας λέω,‭ ‬έκανα μια επίκληση στη φιλευσπλαχνία του,‭ ‬προσευχήθηκα με όλη μου την πίστη,‭ ‬και ο μέγας,‭ ‬ο πάνσοφος πλάστης μας εμφανίστηκε μπροστά μου‭!

Ο αριθμός των κατσουφιασμένων προσώπων‭ ‬υπέστη μια πτώση,‭ ‬ενώ αυξήθηκαν τα γουρλωμένα μάτια.

-Ο μέγας Ναρνενκέμεν,‭ ‬φίλοι μου,‭ ‬ήρθε για να μου αποκαλύψει το σκοπό της ύπαρξής μας‭! ‬Έμαθα για ποιο λόγο μας δημιούργησε,‭ ‬τι σκοπό είχε φέρνοντας μας στη ζωή‭! ‬Υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε για να εκπληρώσουμε το χρέος μας απέναντί του,‭ ‬να δείξουμε την ευγνωμοσύνη μας για το δώρο που μας έκανε,‭ ‬μέσα στην απέραντη σοφία και‭ ‬παντοδυναμία του...

Τα χαμόγελα είχαν πλέον σβήσει και σε όλων τα μάτια υπήρχε από τρομερή ένταση μέχρι δάκρυα.‭ ‬Ο μάγος πήρε στάση πιο άνετη:

-Ο σκοπός της ύπαρξής μας,‭ ‬φίλοι μου,‭ ‬είναι να λατρεύουμε τον μεγάλο Ναρνενκέμεν.‭ ‬Μας δημιούργησε για να του δείξουμε την πίστη μας σ‭' ‬εκείνον.‭ ‬Μας έπλασε για να του χτίσουμε ένα ναό,‭ ‬ένα μνημείο αφιερωμένο στη λατρεία του,‭ ‬ξεχωριστό από τα άλλα που υπάρχουν ως τώρα στην πόλη μας.‭ ‬Όχι ένα κτίσμα σαν των άλλων θεών,‭ ‬αυτών που εξαπατούν τις άλλες φυλές λέγοντας ότι εκείνοι είναι οι ισχυρότεροι στον κόσμο‭! ‬Όχι,‭ ‬φίλοι μου,‭ ‬κάτι τέτοιο δεν αρκεί για τον μεγάλο μας δημιουργό‭!

Η σιωπή του πλήθους τώρα ήταν τόσο απόλυτη που ακούγονταν οι ανάσες τους.‭ ‬Κάποιες γυναίκες και γέροι έτρεμαν,‭ ‬πεσμένοι στα γόνατα,‭ ‬φέρνοντας συνέχεια το χέρι από το μέτωπο στην καρδιά,‭ ‬όπως όριζε η λατρευτική παράδοση.‭ ‬Ο μάγος επέτρεψε για λίγο στον εαυτό του την ψευδαίσθηση ότι τσιμπολογούσε κι αυτός ένα ψίχουλο από τη δόξα του θεού.‭ ‬Ύστερα ξερόβηξε δυνατά:

-Φίλοι μου‭! ‬Ο θεός μας είχε κάποιο λόγο που μας έβαλε να κατοικήσουμε εδώ,‭ ‬στους πρόποδες του Ίρμιν.‭ ‬Στην απέραντη σοφία του,‭ ‬ο μέγας Ναρνενκέμεν έβαλε μπροστά στα μάτια μας ένα παράδειγμα.‭ ‬Θέλει να του χτίσουμε ένα ναό ψηλό σαν το βουνό‭!

Σαν φυλλωσιές που τις διαπερνάει ένα ξαφνικό αεράκι,‭ ‬οι χωρικοί αναταράχτηκαν.‭ ‬Ψίθυροι επίμονοι,‭ ‬επιφωνήματα και τινάγματα χεριών έσπασαν την απατηλή εντύπωση που είχε ως τώρα ο μάγος ότι το κοινό του το αποτελούσε μια ενιαία μυριοκέφαλη μάζα.‭ ‬Τα μάτια στρέφονταν μια στο μάγο,‭ ‬μια στα άλλα κατσούφικα πρόσωπα και μια στην άγνωστη και απάτητη βουνοκορφή,‭ ‬σαν να ήταν συγγενής ή φίλος‭ ‬για τον οποίο μόλις είχαν μάθει κάτι καινούριο.‭ ‬Όταν η συλλογή του μάγου από αγριεμένα βλέμματα έγινε αρκετά μεγάλη,‭ ‬σήκωσε το χέρι του:

-Μην πανικοβάλλεστε,‭ ‬φίλοι μου‭! ‬Ο μέγας Ναρνενκέμεν δε θέλει το κακό μας.‭ ‬Ξέρει τι μπορούμε και τι όχι και είναι βέβαιος ότι,‭ ‬αν οργανωθούμε και συνεργαστούμε αρμονικά,‭ ‬οι δυνάμεις που μας έχει δώσει αρκούν για το έργο αυτό.‭ ‬Μην τον απογοητεύσετε,‭ ‬φίλοι μου,‭ ‬το δημιουργό μας‭! ‬Εγώ πρώτος θα σας φτιάξω τα σχέδια και όλες μου οι μαγικές δυνάμεις‭ θα είναι ‬μαζί‭ ‬σας‭!

Στο σπίτι της,‭ ‬στην άλλη άκρη του χωριού,‭ ‬η μάγισσα,‭ ‬με τα μακριά κατάμαυρα μαλλιά, άφησε τα μάγια να λυθούν και κούνησε το κεφάλι πέρα-δώθε.‭ ‬Αναστέναξε βαθιά και τράβηξε για την αποθήκη της,‭ ‬να ελέγξει αν κανένα από τα θεραπευτικά της βότανα κόντευε να τελειώσει.

 

* * *

 

 

Τις επόμενες μέρες ο μάγος μάζεψε στο εργαστήρι του τους πιο μορφωμένους Φίριμα και τους εξήγησε ότι δε χρειαζόταν να εξακριβώσουν το ύψος του βουνού πριν αρχίσουν να χτίζουν το ναό.‭ ‬Τους έδειξε χοντρά δερματόδετα βιβλία,‭ ‬γεμάτα με ακαταλαβίστικες λέξεις,‭ ‬και τους είπε ότι θα σχεδίαζε ένα πανύψηλο καμπαναριό περιτριγυρισμένο από πυργίσκους,‭ ‬που θα μπορούσαν να υψωθούν και να το στηρίξουν με πλέγματα,‭ ‬αν εκείνο άρχιζε να παραπαίει.‭ ‬Οι χωρικοί άκουσαν ρίχνοντας βουβές ματιές ο ένας στον άλλον,‭ ‬δεν έφεραν αντιρρήσεις,‭ ‬αλλά ρώτησαν,‭ ‬ξανά και ξανά,‭ ‬πόσοι εργάτες θα χρειαζόταν να δουλέψουν,‭ ‬για πόσον καιρό,‭ ‬πού θα έβρισκαν τα υλικά που δεν υπήρχαν στην περιοχή,‭ ‬πώς θα τα πλήρωναν και πώς θα τα μετέφεραν.‭ ‬Ο μάγος απέφυγε τους περισσότερους‭ ‬σκοπέλους προτάσσοντας πληροφορίες,‭ ‬κατεβάζοντας ιδέες και τάζοντας μαγικά κόλπα.‭ ‬Στα πιο δύσκολα,‭ ‬κατέφευγε στο επιχείρημα:

-Εσένα δε σε δημιούργησε ο Ναρνενκέμεν‭;

-Εμάς ναι,‭ ‬εσένα δε δημιούργησε,‭ ‬μάγε‭! σκέφτηκε ‬να του αντιτείνει κάποιος στο τέλος.‭ ‬Εσύ δεν είσαι Φίριμα,‭ ‬σ‭' ‬έδιωξαν από τη φυλή σου από φόβο για τη μαγεία.‭ ‬Γιατί,‭ ‬λοιπόν,‭ ‬κόβεσαι τόσο για το ναό του‭ ‬δικού μας θεού‭; ‬Στην αρχή‭ φοβήθηκα μήπως ‬μας βάλεις να σε ταΐζουμε τζάμπα,‭ ‬για χάρη του Ναρνενκέμεν.‭ ‬Αλλά από ένα ναό προς τιμήν εκείνου,‭ ‬εσύ τι έχεις να κερδίσεις‭;

-Ω νεότης,‭ ‬πάντα γεμάτη αμφιβολίες‭! ‬Μακάρι να ήμουν στην ηλικία σου‭! ‬αυτοσχεδίασε‭ ‬ο μάγος‭ ‬μέχρι να βρει μια απάντηση.‭ ‬Γι‭' ‬αυτό ακριβώς,‭ ‬επειδή η φυλή μου με έδιωξε,‭ ‬θέλω να έρθω πιο κοντά στη δική σας φυλή,‭ ‬να κάνω κάτι για το θεό του λαού που με δέχτηκε...‭ ‬Να γίνει και δικός μου.

-Ο λαός ή ο θεός‭;

 

* * *

 

 

Πριν γεμίσει ξανά το φεγγάρι από την εμφάνιση του θεού στο μάγο,‭ ‬το χτίσιμο είχε αρχίσει.‭ ‬Το βουνό γέμισε θόρυβο,‭ ‬καθώς τα κάρα,‭ ‬γεμάτα με διαφόρων ειδών πέτρες,‭ ‬άμμο και χαλίκια,‭ ‬πηγαινοέρχονταν από τα ορυχεία ως την οικοδομή όσο κρατούσε το φως του ήλιου.‭ ‬Οι πιο πολλοί Φίριμα δέχτηκαν να δουλέψουν ή να δώσουν το εμπόρευμά τους χωρίς πληρωμή ή φτηνά.‭ ‬Ονομαστοί γλύπτες από μέρη μακρινά έφτασαν για να απαθανατίσουν σε μάρμαρο τα αισθήματα των Φίριμα για το θεό τους.‭ ‬Αυτοί,‭ ‬βέβαια,‭ ‬ζήτησαν πληρωμή,‭ ‬αλλά μέσα στους κατοίκους της κωμόπολης βρέθηκαν και κάμποσοι πλούσιοι όσο και φανατικοί,‭ ‬που επέμειναν να κλείσουν τις τρύπες του προϋπολογισμού,‭ ‬όσο μεγάλες και αν ήταν.‭ ‬Απ‭' ‬αυτούς καλύφθηκε και το έλλειμμα όσων Φίριμα δεν πείθονταν απ‭' ‬το επιχείρημα:

-Εσένα δε σε έφτιαξε ο Ναρνενκέμεν‭;

-Πώς‭! ‬Όχι μόνο εμένα,‭ ‬αλλά και την κόρη μου που είναι δυο χρονών.‭ ‬Να σου τη φέρω,‭ ‬να τη βάλεις κι αυτή να κουβαλάει το πηλοφόρι‭;

Γύρω από την οικοδομή είχαν ξεριζώσει ό,τι δέντρο υπήρχε και είχαν μετακινήσει βράχια,‭ ‬για να έχει αρκετό χώρο ελεύθερο,‭ ‬μήπως χρειαζόταν να χτίσουν κι άλλους πυργίσκους,‭ ‬να μεγαλώσουν το εμβαδόν του ναού, για να στέκεται πιο εύκολα.‭ ‬Αυτός που περνούσε τον περισσότερο χρόνο απ‭' ‬όλους κοντά στην κατασκευή‭ ‬ήταν ο μάγος.‭ ‬Δεν έχτιζε,‭ ‬βέβαια,‭ ‬με τα χέρια του,‭ ‬αλλά με τα ξόρκια αιώρησης και ανύψωσης προλάβαινε ατυχήματα,‭ ‬με την ενόραση εντόπιζε λάθη και ζημιές,‭ ‬με μαγικές φλογίτσες φώτιζε σκοτεινές γωνίες και πάει λέγοντας.‭ ‬Αλλά,‭ ‬κυρίως,‭ ‬με όλον τον πλούτο της γλώσσας του,‭ ‬ζωγράφιζε στους κουρασμένους εργάτες το‭ ‬μέλλον:‭ ‬ο ναός του Ναρνενκέμεν θα γινόταν διάσημος για το ύψος του,‭ ‬για το τεχνικό επίτευγμα της ισορροπίας του,‭ ‬για την ομορφιά του και για την‭ ‬αφιλοκέρδεια και την αυταπάρνηση του λαού που θα τον έχτιζε.‭ ‬Θα έκανε τον Ναρνενκέμεν γνωστό ως τα πέρατα του κόσμου και όλοι θα θαύμαζαν το θεό που ενέπνευσε ένα τέτοιο έργο.‭ ‬Ο μάγος θα έφτιαχνε και μαγικές εικόνες στον αέρα,‭ ‬για να γίνει πιο πειστικός,‭ ‬αλλά σκεφτόταν ότι οι εργάτες χρειάζονταν τα μάτια τους και την προσοχή τους για τη δουλειά.‭ ‬Βέβαια,‭ ‬οι ξένοι μάστορες τον πείραζαν λέγοντας ότι σ‭' ‬εκείνους θα έμενε αξέχαστο το πιάσιμο στη μέση από την πολλή δουλειά.‭ ‬Αλλά οι ντόπιοι τον άκουγαν και παρασέρνονταν από το όραμά του.‭ ‬Αν κάποιος πήγαινε να λιποψυχήσει,‭ ‬αρκούσε να σκεφτεί το μάγο,‭ ‬που είχε παρατήσει τις δουλειές του και ζούσε με τα λαχανικά του κήπου του,‭ ‬ενώ δεν ήταν καν ο ίδιος δημιούργημα του Ναρνενκέμεν.

Και οι Φίριμα είχαν παρατήσει τις δουλειές τους.‭ ‬Δεν υπήρχε οικογένεια που να μην είχε αναθέσει σε κάποιο της γιο να δουλέψει στο χτίσιμο.‭ ‬Δεν υπήρχε σπιτικό που να μην έστελνε τουλάχιστον φαγητό στους εργάτες ή κανένα παιδί για τα θελήματα.‭ ‬Δεν υπήρχε μαγαζάτορας που να μην είχε δώσει λίγο από το εμπόρευμά του ή λίγα από τα λεφτά του.‭ ‬Μερικοί γκρίνιαζαν ότι ήξεραν και θρησκείες πιο ολιγαρκείς,‭ ‬όπου κέρδιζες την εύνοια του θεού πιάνοντας,‭ ‬μια φορά το χρόνο,‭ ‬ένα χρυσό σύμβολο που ο ιερέας πετούσε στη θάλασσα.‭ ‬Αλλά,‭ ‬όταν,‭ ‬κάθε πρωί,‭ ‬τα κάρα που μάζευαν τους εργάτες περνούσαν έξω από τις αυλές,‭ ‬όλα τα σπίτια αντιπροσωπεύονταν.‭

 

 

* * *

 

Πέρασαν τρία χρόνια.

Η βάση του κτίσματος είχε ολοκληρωθεί και τώρα άρχιζε να παίρνει ύψος και το καμπαναριό,‭ ‬το προορισμένο να φτάσει την κορυφή του βουνού.‭ ‬Ο ενθουσιασμός των Φίριμα εξακολουθούσε αμείωτος,‭ ‬τουλάχιστον όσο χρειαζόταν για να μην ανησυχεί πια ο μάγος ότι η ολοκλήρωση του έργου κρεμόταν από τη δική του ευγλωττία.

Μέχρι που ήρθε ο πρώτος θάνατος.

Ως τότε,‭ ‬η μάγισσα δεν είχε πλησιάσει την οικοδομή.‭ ‬Συνέχιζε να πηγαίνει σε όλους τους άρρωστους και τους τραυματισμένους που δεν κατάφερναν να θεραπευτούν με σπιτικά γιατροσόφια,‭ ‬αλλά δεν είχε παρατηρήσει καμιά αύξηση από τότε που είχε αρχίσει το χτίσιμο.‭ ‬Ο μάγος είχε προλάβει όλα τα σοβαρά ατυχήματα,‭ ‬μην τυχόν και ραγίσουν το ηθικό των εργατών.‭ ‬Αλλά ξεχνούσε ότι τώρα,‭ ‬μετά από τρία χρόνια,‭ ‬το κτίσμα είχε υψωθεί αρκετά για να υπάρχει πλέον κίνδυνος και για άλλου είδους ατυχήματα...‭

Την κραυγή την άκουσε και χωρίς να έχει ενισχύσει την ακοή της με μάγια.‭ ‬Η οικογένεια του αρρώστου που είχε πάει να επισκεφτεί δεν πήρε χαμπάρι τίποτα,‭ ‬γιατί ο ήχος είχε φτάσει ως εκεί ξεψυχισμένος.‭ ‬Αλλά η μάγισσα σήκωσε το κεφάλι και αφουγκράστηκε.

-Τι είναι,‭ ‬κυρά μου‭;

-Τίποτα...

Φορτωμένη με διάφορα τρόφιμα,‭ ‬δείγματα ευγνωμοσύνης,‭ ‬η μάγισσα πήρε,‭ ‬για πρώτη φορά,‭ ‬το δρόμο για την οικοδομή.‭ ‬Μπαίνοντας στο δάσος κοντοστάθηκε,‭ ‬σαν να είχε βρεθεί ξαφνικά σε μέρος άγνωστο.‭ ‬Τα δέντρα,‭ ‬που θα έπρεπε να είναι γεμάτα καρπούς αυτήν την εποχή,‭ ‬τα είδε μαδημένα.‭ ‬Μεγάλα ξέφωτα αραίωναν τη σκιά των φυλλωμάτων και άφηναν να περνάει το φως του ήλιου,‭ ‬εκεί που άλλη φορά το σκοτάδι ήταν πυκνό σαν να είχε πέσει η νύχτα.‭ ‬Του κάκου έψαξε για μανιτάρια ή για φαγώσιμα χορταρικά.‭ ‬Ακόμα και θόρυβοι ακούγονταν πολύ λιγότεροι,‭ ‬και η μάγισσα θυμήθηκε κάτι κουβέντες που είχε κρυφακούσει:‭ ‬τώρα,‭ ‬με το χτίσιμο,‭ ‬οι χωρικοί δεν είχαν χρόνο να φροντίσουν τα ζώα των αγροκτημάτων τους και κατέφευγαν στο κυνήγι.‭ ‬Αυτή η ησυχία νεκροταφείου τη συντρόφεψε μέχρι να φτάσει στην οικοδομή.

Εκεί είδε,‭ ‬όπως το φοβόταν,‭ ‬το χτίσιμο να έχει σταματήσει.‭ ‬Οι Φίριμα ήταν μαζεμένοι γύρω από το πτώμα του εργάτη που είχε ανέβει να δουλέψει στο πιο ψηλό σημείο του καμπαναριού,‭ ‬όπου ο τοίχος δεν είχε ακόμα ολοκληρωθεί.‭ Η μάγισσα ‬κάθισε στις φτέρνες της για να εξετάσει τον νεκρό. Άνοιξε το στόμα της,‭ ‬αλλά η φωνή ενός Φίριμα την πρόλαβε:

-Ο Ναρνενκέμεν έχει θυμώσει‭!

-Μα αφού ο ίδιος μας ζήτησε να του χτίσουμε το‭ ‬ναό‭! ‬ο μάγος είχε πλησιάσει με ύφος ανθρώπου που προσπαθεί να σταματήσει μια χιονοστιβάδα.

-Από σένα το ζήτησε,‭ ‬μάγε‭! ‬Εμείς δεν το ακούσαμε‭!

-Ναι‭! ‬Ποιος μας λέει ότι δεν το‭ '‬βγαλες απ‭' ‬το μυαλό σου‭;

-Και μπορεί τώρα να θύμωσε που νομίζουμε ότι μπορούμε να φτάσουμε το βουνό του...

-Και γιατί να εμφανιστεί ο Ναρνενκέμεν σε σένα,‭ ‬που δεν είσαι καν δικό του δημιούργημα‭;

-Μα τι έχω εγώ να κερδ...‭ ‬Ο μάγος έκανε ένα βήμα πίσω,‭ ‬με πρόσωπο τεντωμένο από την έκπληξη γι‭' ‬αυτό το κύμα οργής που δεν είχε πάρει χαμπάρι ως τώρα.

-Σταματήστε‭! ‬Η μάγισσα σηκώθηκε απότομα και τους αγριοκοίταξε.

-Μάγισσα,‭ ‬δεν έχουμε τίποτα μαζί σου,‭ ‬αλλά μην πας να τον υπερασπ...

-Σταματήστε το χτίσιμο‭! ‬Η μάγισσα‭ έδει‬ξε με το σαγόνι της το πέτρινο κτίσμα με τα περίτεχνα πελεκημένα τούβλα,‭ ‬που είχαν επάνω σκαλισμένα‭ ‬ονόματα, παραστάσεις και τάματα.

-Θα μας πεις κι εσύ ότι σου το είπε ο Ναρνενκέμεν‭; ‬μουρμούρισε μια φωνή από πίσω‭ ‬της.

-Όχι‭! ‬Το κεφάλι με τα μαύρα μακριά μαλλιά κουνήθηκε άγρια.‭ ‬Θα σας πω κάτι άλλο,‭ ‬που δεν το έχετε σκεφτεί.

Ο ήχος της φωνής της έκανε τους πάντες να σωπάσουν και να πλησιάσουν‭ ‬σπρώχνοντας ο ένας τον άλλον.‭ ‬Όχι μόνο επειδή αυτή ήταν δική τους,‭ ‬Φίριμα,‭ ‬αλλά και επειδή πολύ σπάνια απαιτούσε έτσι την προσοχή τους.‭ ‬Ο μάγος έπνιξε έναν αναστεναγμό ανακούφισης και βρήκε ευκαιρία‭ ‬να υπολογίσει με το μάτι αν ο δρόμος ήταν ελεύθερος για να το βάλει στα πόδια.‭ ‬Η μάγισσα αγνόησε το κοκκίνισμα που απλωνόταν στα μάγουλά της όταν μιλούσε δημοσίως και είπε:

-Αν όντως ο Ναρνενκέμεν μάς δημιούργησε για να του χτίσουμε αυτό το ναό,‭ ‬αν αυτός είναι ο μόνος σκοπός της ύπαρξής μας,‭ ‬τότε...‭ ‬τι θα γίνει όταν τον τελειώσουμε‭;

Μια στιγμή κατάπληκτης σιωπής υποδέχτηκε αυτή τη δήλωση.‭ ‬Χέρια έπεσαν άψυχα,‭ ‬φρύδια υψώθηκαν,‭ ‬μάτια γούρλωσαν και κεφάλια γύρισαν το ένα προς το άλλο.‭ ‬Το κράξιμο ενός κορακιού από ψηλά στον ουρανό έδωσε το σύνθημα για να ξαναρχίσουν,‭ ‬όλοι μαζί,‭ ‬τις φωνές:

-Έχει δίκιο η μάγισσα‭! ‬Να σταματήσουμε‭!

-Μα ίσα-ίσα,‭ ‬αφού και η μάγισσα πιστεύει πως στ‭' ‬αλήθεια ο Ναρνενκέμεν θέλει το ναό,‭ ‬πρέπει να τον χτίσουμε‭!

-Να τον χτίσουμε‭! ‬Έστω και με θυσίες‭! ‬Αφού είναι ο θεός που μας δημιούργησε‭! ‬Δεν κάνει να ψάχνουμε‭ ‬τα θελήματά του‭! ‬Θεός είναι,‭ ‬ό,τι θέλει κάνει...

-Μα αν μας θέλει μόνο γι‭' ‬αυτό...‭ ‬τι θα μας κάνει μετά‭;

-Ό,τι θέλει‭! ‬Αυτός μας δημιούργησε,‭ ‬αυτός ξέρει τι είναι καλύτερο για μας‭! ‬Δοκιμάζει την πίστη μας...

-Εγώ δεν το κουνάω‭! ‬Δε θα σκοτωθούμε κιόλας...‭ ‬Αυτός εδώ ήταν ξάδερφός μου και δε θέλω να πάθω τα ίδια‭!

-Εγώ δε σταματάω‭! ‬Δε θ‭' ‬αφήσω το θέλημα του Ναρνενκέμεν επειδή ο ξάδερφός σου ήταν ηλίθιος και παραπάτησε‭!

-Ποιον είπες ηλίθιο‭;

Εδώ πιάστηκαν στα χέρια‭ ‬– το‭ ‬απόθεμα από λόγια των Φίριμα τελείωνε εύκολα.‭ ‬Με μπουνιές,‭ ‬κλωτσιές και μαλλιοτραβήγματα,‭ ‬κάμποσοι άντρες κυλίστηκαν στο χώμα ουρλιάζοντας.‭ ‬Η κούραση,‭ ‬οι διάφορες κρυφές έχθρες και κάποιες κρυμμένες αμφιβολίες έριξαν λάδι στη φωτιά.‭ ‬Ο μάγος και η μάγισσα στέκονταν παράμερα προσπαθώντας να αποφασίσουν αν έπρεπε να τους χωρίσουν ή να κοιτάξουν το τομάρι τους και να εξαφανιστούν,‭ ‬όταν ο ήλιος άστραψε πάνω στη λεπίδα ενός σουγιά.‭ ‬Μέχρι να πάρουν χαμπάρι οι πιο ψύχραιμοι σε τι σημείο είχαν φτάσει τα πράγματα,‭ ‬ένας λαιμός είχε‭ ανοιχτ‬εί και πίδακες αίματος‭ ‬μούσκευαν τους πάντες τριγύρω.

Ο ναός του Ναρνενκέμεν έμεινε ανολοκλήρωτος.‭ ‬Η μάγισσα και ο μάγος έριξαν‭ ‬– ή‭ ‬έκαναν πως έριξαν‭ ‬– μια‭ ‬γητειά στην περιοχή και διέδωσαν πως ήταν στοιχειωμένη και μια κατάρα θα έπεφτε πάνω σε όποιον πλησίαζε.‭

 

‭ * * *

 

-Τόλμησαν να υπονοήσουν ότι τους έχω ανάγκη‭! ‬Ότι τους δημιούργησα για να τους βάλω να κάνουν δουλειές,‭ ‬λες και ήθελα υπηρέτες‭!

-Και τι τον ήθελες το ναό‭;

Πριν αποκριθεί,‭ ‬ο Ναρνενκέμεν γύρισε και τύλιξε με‭ ‬το ασημόγκριζο βλέμμα του τη γυναίκα με τα μαύρα μακριά μαλλιά.‭ ‬Καμάρωσε κρυφά την ανεξαρτησία στις κινήσεις της,‭ ‬τους χαλαρούς μυς του προσώπου της,‭ ‬τον αχνό του τσαγιού μέσα στο φλιτζάνι που κρατούσε.‭ ‬Είπε:

-Δεν ήθελα το ναό.‭ ‬Ήθελα να δω μέχρι πού θα έφταναν για μένα,‭ ‬αν είναι τόσο ανόητοι που να μην τους πειράζει να πεθάνουν κιόλας.

-Μα τι φταίνε‭; ‬Εσύ δεν τους έφτιαξες έτσι‭; ‬Η μάγισσα ανοιγόκλεισε τα βλέφαρα.

Το πανύψηλο πλάσμα με το λευκό‭ ‬ιριδίζον δέρμα κούνησε τα φτερά του για έμφαση:

-Ό,τι δημιουργώ εγώ είναι τέλειο.‭ ‬Οι Φίριμα είναι,‭ ‬δυστυχώς,‭ ‬και‭ ‬ελεύθεροι...

Κράτησε για λίγο τη γουλιά του τσαγιού στο στόμα της,‭ ‬σαν να ήταν μια δυσνόητη πληροφορία.‭ ‬Ύστερα την κατάπιε και ξαναρώτησε:‭

-Και δεν είσαι ευχαριστημένος που επέλεξαν ελεύθερα να θυσιαστούν για σένα‭;

Ο λευκός φτερωτός θεός τινάχτηκε και έψαξε μηχανικά για κενά στα ρουνικά σύμβολα που τον εμπόδιζαν να βγει από την πεντάλφα.‭ ‬Δε βρήκε τίποτα και ύψωσε την υπόκωφη κελαρυστή φωνή του:

-Όχι‭!

-Γιατί‭;

-Γιατί τόλμησαν να βάλουν το δημιούργημά τους πάνω από το δικό μου,...

Η μάγισσα σήκωσε το κεφάλι και τον κοίταξε με απορία.

-...τη ζωή τους‭!

 

 

 

Κέλλυ‭ ‬Θεοδωρακοπούλου,‭ ‬22/9/2010

 

 

Edit: Το soundtrack.

Edited by wordsmith
Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Αυτό συμβαίνει αν οι κοπρόσκυλοι οι μοδεράτορες δεν κλειδώνουν τα θέματα:angry2:

Link to post
Share on other sites

Κελλυ,η ιστορία σου μου άρεσε πάρα πολύ! Γενικά,σε αυτόν τον διαγωνισμό έχω ξεχωρίσει ιστορίες που δεν ακολούθησαν την πεπατημένη του φανταστικού και προσέγγισαν διαφορετικά νοήματα και καταστάσεις. Εδώ,λοιπόν,έχουμε να κάνουμε με μια θεολογική-κοινωνική αλληγορία,όπως το βλέπω εγώ, με σαφείς αναφορές στον πύργο της Βαβέλ,αλλά και στην Θυσία του Αβραάμ. Η γραφή απλή κι ευχάριστη,κυλούσε νεράκι,και το κείμενο διαβάστηκε μονορούφι και με τρομερό ενδιαφέρον.

 

Λεπτό σαρκαστικό χιούμορ σε μερικά σημεία,με αγαπημένο το:

΄΄Μερικοί γκρίνιαζαν ότι ήξεραν και θρησκείες πιο ολιγαρκείς, όπου κέρδιζες την εύνοια του θεού πιάνοντας, μια φορά το χρόνο, ένα χρυσό σύμβολο που ο ιερέας πετούσε στη θάλασσα΄΄

 

Σχετικά με το τέλος, ήταν σίγουρα πολύ δυνατό,αλλά δεν είμαι σίγουρος αν το κατάλαβα:

 

 

η ζωή τους,που αναφέρει ο θεός,ήταν το δημιούργημά του ή το δημιούργημά τους; Φαντάζομαι πως έτσι όπως το έγραψες είναι το πρώτο,αλλά θα ήθελα πάρα πολύ να είναι το δεύτερο. Λόγω προσωπικών πεποιθήσεων, θα μου φαινόταν πολύ πιο ανατρεπτικό και ανθρωπιστικό, το υπονοούμενο δηλαδή ότι οι άνθρωποι είναι αυτοδημιούργητοι και ελεύθεροι. Αλλιώς,ερμηνεύεται κάπως θεοκρατικά και αυτό είναι μία ένστασή μου σχετικά με την ιστορία.

 

 

Επίσης,μου φάνηκε ότι μπήκε πολύ απότομα η ιστορία,ίσως λόγω των λέξεων.

 

Λίγο άστοχη σαν παρομοίωση μου φάνηκε η παρακάτω:

΄΄...τη μέση του μαγικού κύκλου αναδύθηκε μια στήλη καπνού, σαν να ήταν τα μηνίγγια του μάγου...΄΄

 

Αυτά από μένα.Συγχαρητήρια και καλή επιτυχία!

Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος

Αυτό συμβαίνει αν οι κοπρόσκυλοι οι μοδεράτορες δεν κλειδώνουν τα θέματα:angry2:

 

ντροπή aScanner :p

 

Λοιπόν μ' άρεσαν οι χαρακτήρες. Πολύ ρεαλιστικοί. Επίσης μ' άρεσε το χιούμορ που έβγαινε από τους διαλόγους. Εκτός από την παρατήρηση για τον καπνό που έκανε και ο Stanley θα ήθελα να παρατηρήσω το γεγονός ότι φέρνεις μια γήινη ιεροτελεστία και μάλιστα ένα γήινο σύμβολο με το όνομά του "πεντάλφα" στο φανταστικό σου κόσμο. Ενώ ο καθένας μπορεί να είναι προκατειλημμένος με αυτό το σύμβολο, κι έχει το δικό του νόημα κτλ κτλ Θα μπορούσες απλώς να περιγράψεις το σχήμα (και να είναι λίγο παραλαγμένο) αντί να δώσεις αυτή την ονομασία. Το όλο σκηνικό μου θύμισε κάπως Ελλάδα με την κρίση που έχουμε. Πολύ βαθυστόχαστο τέλος. μ'άρεσε.

Link to post
Share on other sites

Γιατί Ναρνενκέμεν, Κέλλυ; Γιατί; Δεν σου έφτανε ένα ρν, έπρεπε να βάλεις κι ένα νκ μετά; tongue.gif

 

Αλλά ας σοβαρευτούμε. Η ιστορία ήταν αρκετά καλή. Πολύ ωραία η γραφή, πολύ καλές οι περιγραφές και ένα πολύ πετυχημένο τέλος, για μένα το καλύτερο στον διαγωνισμό.

 

Δεν μπορώ να πω ότι κάτι με πείραξε στην ιστορία σου. Ίσως λιγάκι στο σημείο όπου βγάζει λόγο ο μάγος στους κατοίκους, δεν μου μετέδωσε αυτήν την θρησκευτική ευλάβεια που έδειχναν οι κάτοικοι.

 

 

ήξεραν και θρησκείες πιο ολιγαρκείς, όπου κέρδιζες την εύνοια του θεού πιάνοντας, μια φορά το χρόνο, ένα χρυσό σύμβολο που ο ιερέας πετούσε στη θάλασσα.

 

 

Πετυχημένη αναφορά. thumbsup.gif

 

Γενικά, η όλη κατάσταση θύμιζε

Βαβέλ

αλλά δοσμένη από μια διαφορετική οπτική γωνία.

Σου εύχομαι καλή επιτυχία!

 

 

Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Ναρνενκέμεν. Αυτό δεν είναι όνομα, είναι καψόνι!

 

Μου άρεσε το ύφος που είναι γραμμένη, αυτή η ειρωνία σε όλες τις σκηνές, τα λόγια, τις σκέψεις. Όσο προχωρούσα σκέφτηκα ότι αποδυναμώνει το κείμενο, και με αυτό το θέμα δεν είναι ό,τι καλύτερο. Αλλά όταν έφτασα στο τέλος, κατάλαβα πως ήταν ό,τι έπρεπε.

Το ίδιο το θέμα δεν μου άρεσε, αλλά αυτά είναι προτιμήσεις. Οι θεοί με τις δοκιμασίες τους προς τους ανθρώπους, οι ευσεβείς έως φανατικοί πιστοί... Πάντως το έδωσες πολύ καλά.

Το τέλος, αν και έξυπνο, σαν να ήρθε λίγο ξερά, άχρωμα. Είναι δυνατή ιδέα, και της άξιζε κάτι καλύτερο, λίγο πάθος που τόσο λείπει από το κείμενό σου.

 

Κάτι ψιλά:

Ξέρεις το νόμο της μαγείας που επιτρέπει σε όποιον κατέχει τ‭' ‬όνομά μου να με καλεί στη διάστασή του κι εγώ να μη μπορώ ν‭' ‬αντισταθώ‭!

Άσχημη, μεγάλη πρόταση. Ήθελε κόψιμο.

 

 

Εμάς ναι,‭ ‬εσένα δε δημιούργησε,‭ ‬μάγε‭! σκέφτηκε ‬να του αντιτείνει κάποιος στο τέλος.‭ ‬Εσύ δεν είσαι Φίριμα,‭ ‬σ‭' ‬έδιωξαν από τη φυλή σου από φόβο για τη μαγεία.‭ ‬Γιατί,‭ ‬λοιπόν,‭ ‬κόβεσαι τόσο για το ναό του‭ ‬δικού μας θεού‭; ‬Στην αρχή‭ φοβήθηκα μήπως ‬μας βάλεις να σε ταΐζουμε τζάμπα,‭ ‬για χάρη του Ναρνενκέμεν.‭ ‬Αλλά από ένα ναό προς τιμήν εκείνου,‭ ‬εσύ τι έχεις να κερδίσεις‭;

-Ω νεότης,‭ ‬πάντα γεμάτη αμφιβολίες‭! ‬Μακάρι να ήμουν στην ηλικία σου‭! ‬αυτοσχεδίασε‭ ‬ο μάγος‭ ‬μέχρι να βρει μια απάντηση.‭ ‬Γι‭' ‬αυτό ακριβώς,‭ ‬επειδή η φυλή μου με έδιωξε,‭ ‬θέλω να έρθω πιο κοντά στη δική σας φυλή,‭ ‬να κάνω κάτι για το θεό του λαού που με δέχτηκε...‭ ‬Να γίνει και δικός μου.

Εδώ μας λες ότι ο άνθρωπος σκέφτηκε να τα πει αυτά, αλλά μετά δείχνεις τον μάγο να του απαντάει.

 

 

 

-Ο λαός ή ο θεός‭;

 

Έξυπνο αυτό.

Link to post
Share on other sites

Η γνώμη μου:

 

The Bad News

 

Κάπως άνιση αφήγηση με αλλαγές ταχύτητας λόγω του μεγάλου χρονικού διαστήματος που περιγράφεις και την μικρής αναγκαστικά έκτασης σε λέξεις. Δυστυχώς, αυτό βλάπτει και την ατμόσφαιρα της ιστορίας.

Ο μάγος και ο λόγος του σε κάποια σημεία δεν είναι αρκετά πειστικοί.

(Αν δεν μου διαφεύγει κάτι που έχω ξεχάσει) η μάγισσα δεν ήταν ανάγκη να είναι μάγισσα για να εξυπηρετήσει τον σκοπό της ιστορίας.

 

The Good News

 

Ο μάγος και ο λόγος του σε κάποια σημεία βγάζουν καλό χιούμορ.

Καλή ιδέα που φαίνεται στο σωστό σημείο, δηλαδή στο ωραίο κλείσιμο της ιστορίας. Κι όσο θυμάμαι ότι σκεφτόσουν μήπως έσφαζες τον επίλογο...:fish:

Μερικές άκρως απολαυστικές φρασούλες (κάποιες αναφέρθηκαν ήδη από άλλους) που αποτελούν χαρακτηριστικό του γραψίματός σου. Συνολικά, μια ιστορία συνεπής με τον εαυτό της. Κάνει αυτό που έχει υποσχεθεί στον αναγνώστη στην αρχή.

 

The SOS button:

 

Αν είχα δικαίωμα να σου κάνω μόνο ένα σχόλιο ή αν μπορούσες στο μέλλον να εφαρμόσεις μόνο ένα από τα παραπάνω:

Πιο αργά! ΟΚ, ευτυχώς δεν είσαι υπερβολικά γρήγορη, αλλά δεν είσαι και αρκετά αργή.

 

Link to post
Share on other sites
white_unicorn

Δεν ξέρω γιατί, η πρώτη σκέψη που μου ήρθε ήταν "Vanity, thou art the greatest of sins" και δεν είμαι καν σίγουρη αν είναι έτσι το γνωμικό....

 

 

η στιγμή που γέλασα μέχρι δακρύων ήταν η ατάκα "Νόμιζα πως μόνο τον χειμώνα σας πιάνουν τα υπαρξιακά σας." ειλικρινά πέθανα στο γέλιο :tease:

 

 

 

Όσο για το αν εννοούσε την δική τους ύπαρξη ή του δημιουργήματος τους θεωρώ πως απαντάει ο ίδιος ο θεός.... στα μάτια του ήταν ύβρις το να καταστρέψουν την ζωή τους για να δημιουργήσουν κάτι στο ονομά του....(μπερδεύτηκα τώρα)

 

 

Πάντως, αν το προσέξεις φέρνει σε παλαιά διαθήκη.... με μια νέα ματια....

 

Συγχαρητήρια από εμένα και καλή επιτυχία....

 

και τώρα άντε να δω πως θα ψηφίσω με τέτοιες ιστορίες....

 

Η Μάχη θα είναι σκληρή....

Link to post
Share on other sites

Ωραία η ιστορία με φόντο τους πιστούς ενός προσιτού θεού, που εμφανίζεται όταν τον καλούν. Ενδιαφέρον το μήνυμα που παρουσιάζεται στο τέλος, καθιστώντας την ανθρώπινη ζωή πιο πολύτιμη από ο,τιδήποτε άλλο. Στρωτή και ευχάριστη γραφή, που θα μπορούσε, όμως, κατά την άποψή μου, να επιδείξει βελτίωση σε κάποια μεμονωμένα σημεία, όπως η φράση «...κάνοντας να τιναχτεί ο μάγος...» στην αρχή του κειμένου. Πολύ όμορφο διήγημα. Συγχαρητήρια, wordsmith!

 

 

Καλή επιτυχία στο διαγωνισμό!

Link to post
Share on other sites

Πάμε και δημόσια και εδώ:

Το σέτινγκ σου είναι όλα τα λεφτά. Οι άνθρωποι, οι αντιδράσεις, η κοινωνία για άλλη μια φορά τα ευχαριστιέμαι πάρα πολύ. Ο "επίλογος" -όπως τον λες- για μένα είναι όλη η ιστορία, χωρίς αυτόν δεν υπάρχει ιστορία στην πραγματικότητα.

 

 

Μου αρέσει πάρα πολύ η αντιπαράθεση μεταξύ των δύο στάνταρ τύπων μάγου και μάγισσας, αλλά θα προτιμούσα να κρατήσεις τον τύπο της μάγισσας και στο τέλος. Δε θα χρειαζόταν ρούνους και επικλήσεις για να μιλήσει με το ανώτερο ον. Όπως λέει κι ο Πράτσετ οι μάγισσες βολεύονται και με λίγα, δεν είναι σαν τους μάγους που θέλουν φανφάρες για να δράσουν.

 

Σα νόημα επίσης με γλυκαίνει πολύ και στη γενικότερη φιλοσοφία του συμφωνώ. Από όποια πλευρά κι αν το δεις. Αν υπήρχε όντως ο Θεός είμαι σίγουρη πως δε θα ήθελε να γίνονται φόνοι στο όνομά του και από την άλλη, την καθαρά πραγματική του πλευρά, αν ένα παιδί από αγάπη για τη μητέρα του θα έβαζε σε κίνδυνο τη ζωή του απλά για να την ευχαριστήσει, η μητέρα του στην πιο λάιτ εκδοχή των πραγμάτων απλά θα εξοργιζόταν. Το βρίσκω πολύ "σωστό" σα σκέψη όλο αυτό.

 

 

Μάλλον κι αυτό το διήγημα είναι έσα στα φαβορί μου μέχρι στιγμής.

Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Το διήγημα είναι από τα serious contender για τη δεύτερη θέση στην κατάταξη μου. Ωραίο παραμύθι με νόημα, από εκείνα που, εγώ τουλάχιστο, μη μπορώντας να μαντέψω μυστικό ή κατάληξη έτρεχα μαζί του "και μετά; - και μετά;", κάπως έτσι.

 

Η θετική κριτική σε αυτό το διήγημα και το ότι με την wordsmith ανήκουμε σε ίδια κλίκα είναι εντελώς συμπτωματικό. :whistling: Σαν απόδειξη τσεκάρετε την [αφαιρέθηκε επίθετο] κριτική της wordsmith στη δική μου συμμετοχή.

Link to post
Share on other sites

Ιστορία με τέτοιο θέμα δεν θα μπορούσε να μην μου αρέσει! Καλή, στρωτή γραφή με μερικές ευχάριστες νότες από χιούμορ αλλά και κάποιους λόξυγκες που λειτούργησαν ως βόμβες στην περίπτωσή μου (καραγκιοζιλίκια, δεν πήραν χαμπάρι, υπαρξιακά και κανα δυο άλλα που δεν θυμάμαι). Στα θετικά το γεγονός πως το διήγημα με έκανε να θέλω να το διαβάσω. Μου άρεσε, αρχή, μέση και τέλος αν και θα ήθελα τον Ναρνενκέμεν λιγότερο ελαφρύ και με πιο σαφείς προθέσεις.

 

 

Link to post
Share on other sites
Zaratoth

Πάρα πολύ ωραίο κείμενο. Ακολούθησα και τη συμβουλή και το διάβασα ενώ άκουγα το τραγούδι και το απόλαυσα. Η γραφή είναι ωραία, αστεία σημεία που προκαλούν γέλιο και καλή σκιαγράφηση χαρακτήρων. Το σενάριο άπαιχτο και με καλούς προβληματισμούς. Αυτό το κείμενο θα πάει ψηλά, ίσως και μέχρι την απάτητη κορυφή του όρους Ίρμιν. :thmbup:

Edited by Zaratoth
Link to post
Share on other sites
KELAINO

 

Μ' άρεσε που πρατσετοφέρνει κάπως, το σέττινγκ φέρνει λίγο σε Ramtop mountains, οι σαφείς αναφορές σε πράγματα και καταστάσεις του δικού μας κόσμου, οι αντιδράσεις όλων των χαρακτήρων είναι βαθειά ανθρώπινες κλπ.

 

Ένα-δυο χτενισματάκια θέλει, και θα γίνει κουκλί.

 

 

Link to post
Share on other sites

Ωραία ιστορία, κυλάει αβίαστα, έχει χιούμορ και καλές ενδιάμεσες ατάκες. Η αρχή, παραδόξως, φαίνεται να θέλει ένα χτένισμα για μερικές αταίριαστες λέξεις. Υστερεί κάπως στα σημεία καμπής τα οποία δεν είναι αρκετά πειστικά. Π.χ. στο ξεκίνημα του πύργου οι πιστοί δεν δείχνουν ιδιαίτερα πρόθυμοι αλλά τελικά συμμετέχουν όλοι. Μήπως χρειάζεσαι κάποια απειλή ή μια πολύ μεγάλη υπόσχεση για να πειστούν; Επίσης ο πρώτος θάνατος φέρνει πολύ γρήγορα την κατάρρευση της προσπάθειας. Κάποιες ενδιάμεσες συζητήσεις θα ήταν χρήσιμες για να κλιμακώσουν την πορεία μέχρι να εγκαταλειφθεί το σχέδιο. Το τέλος δεν το βρήκα πολύ καλό, επειδή βάζει τον θεό να εξηγεί αυτά που έπρεπε να δώσει ο συγγραφέας με κάποιον άλλο τρόπο. Ίσως, μάλιστα, να ήταν καλύτερα αν άφηνες περισσότερες από μία εξηγήσεις να αιωρούνται, αφού σε θέματα θρησκείας χωρούν πολλές απόψεις.

 

 

Link to post
Share on other sites
lizbeth_covenant

Λοιπόν τα θεολογικά θέματα ειναι μέσα στα ενδιαφέροντα μου οπότε διάβασα με μεγάλη περιέργεια την ιστορία σου και με ενδιαφέρον για τι τι θα γίνει παρακάτω. Δεν μπορώ να πω πως με ικανοποίησε στο βαθμό που περίμενα. Αυτό που ήθελες να περάσεις προσωπικά δεν μου άρεσε.

 

 

Ο θεός που βάζει δοκιμασία στους πιστούς του σαν ιδέα μου προκάλεσε εναν εκνευρισμό θα έλεγα. Δε μου άρεσε πολύ. Το έχουμε δει τόσες φορές στην παλαιά διαθήκη με πολλούς τρόπους που δεν μου έκανε εντυπωση. Και το τέλος ενώ μου άρεσε, συνειδητοποίησα οτι δεν εμφανίζεις το θεό μεγαλόψυχο και γεμάτο αγάπη για τα δημιουργήματά του. Με τον τρόπο που είναι γραμμένες οι τελευταίες σειρές, φαίνεται μάλλον εγωιστής με πρόβλημα μεγαλομανίας(τα δικά του δημιουργήματα πάνω απο όλα τα άλλα!!) Ξέρω πως δεν ήθελες να πεις αυτό βεβαια αλλά θα το ήθελα διαφορετικά γραμμένο μάλλον

. Τέλος πάντων φαντάζομαι ότι όλα αυτά είναι περισσότερο θέμα γούστου οπότε ίσως και να μην σε αφορούν. Απλά δικαιολογώ το γιατί με χάλασε αυτό το διήγημα. Το τέλος σαν τέλος πάντως ήταν πολύ δυνατό σίγουρα.

Επίσης στα μείον θα βάλω ότι ο μάγος και η μάγισσα κατά την άποψή μου δεν αναλύονται αρκετά μέσα στο κείμενο. Για μένα, απλά τους χρησιμοποιείς για να προχωρήσει η ιστορία και τπτ παραπάνω. Μου ήταν σχεδόν αδιάφοροι χωρίς να γνωρίζω τα κίνητρά τους ή αν κρύβουν κάτι ή πόσα και τι γνωρίζουν!

 

Η γραφή ήταν αρκετά καλή, κυλούσε εύκολα, εκτός απο μερικά σημεία που θέλουν ίσως λίγη προσοχή. Μερικές λέξεις επισης μου χαλούσαν το κείμενο, ένιωσα πως δεν κολλούσαν ωραία. Νομίζω πως αναφέρονται και παραπάνω. Αυτά απο μένα... Καλή επιτυχία!!

Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Μία από τις καλύτερες, πιο ζωντανές, πλήρεις, έξυπνες και απολαυστικές ιστορίες του διαγωνισμού. Δεν λείπουν όμως μερικές ατέλειες.

 

Κατ' αρχάς, συμφωνώ πλήρως με αυτά που επισημαίνει ο khar:

το ξεκίνημα του πύργου οι πιστοί δεν δείχνουν ιδιαίτερα πρόθυμοι αλλά τελικά συμμετέχουν όλοι. Μήπως χρειάζεσαι κάποια απειλή ή μια πολύ μεγάλη υπόσχεση για να πειστούν; Επίσης ο πρώτος θάνατος φέρνει πολύ γρήγορα την κατάρρευση της προσπάθειας. Κάποιες ενδιάμεσες συζητήσεις θα ήταν χρήσιμες για να κλιμακώσουν την πορεία μέχρι να εγκαταλειφθεί το σχέδιο.

Επίσης, βρίσκω πολύ πολύ βολικό αυτόν τον νόμο που δεν επιτρέπει στον Ναρνενκέμεν (φοβερό το όνομα, μην τους ακούς)

να αρνηθεί σε όποιον τον καλεί.

Συγγνώμη, αλλά τι είδους

θεός δημιουργός και αφέντης του δημιουργήματός του είναι;

 

 

Δεν βρήκα ποια χρησιμότητα είχε το γεγονός

ότι ο μάγος δεν ανήκε στη φυλή των Φίριμα.

Ίσα ίσα, βρίσκω να αφαιρεί κάτι από την πειστικότητα της ιστορίας. Αν ο μάγος δεν είχε κάποιο συμφέρον, που δε φαίνεται από πουθενά να έχει, γιατί να επιμείνει τόσο στο να ευχαριστήσει τον Ναρνενκέμεν;

 

Το μυστικό της υπόθεσης δεν είμαι και πολύ σίγουρος ότι πολυκατάλαβα ποιο ήταν.... Ήταν

ο στόχος του Ναρνενκέμεν; Ο λόγος που ζήτησε τον πύργο;

Αν ήταν αυτό, αιωρείται ως απορία σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας, αλλά τόσο ενεργό ρόλο δεν παίζει, ως μυστικό.

 

Ήταν όμως συνολικά μια πάρα πολύ καλή ιστορία, και για να απαντήσω και στον Stanley,

φυσικά και ερμηνεύεται θεοκρατικά. Αφού πρόκειται για σάτιρα.

Α, ναι. Συμφωνώ και με αυτό που λέει η Nienor περί μάγου και μάγισσας. Οι μάγισσες πρέπει να έχουν πολύ περισσότερο στυλ και λιγότερα εφέ!

Link to post
Share on other sites
Αλχημιστής

Μια εξαιρετικη ιστορια που σατυριζει ευστοχα την μαζικη χειραγωγηση του πληθους που επιτυγχανεται απο ενα μορφωμενο δημαγωγο. Η πειθω του μαγου και οι αντιδρασεις του πληθους, που μεσα στη δυστυχια του ψαχνει να βρει εναν ανωτερο σκοπο της υπαρξης του, περιγραφονται γλαφυρα και ιδιαιτερα πειστικα. Ολη η κοινωνια των Φιριμα μου εδωσε την εντυπωση μιας μικρογραφιας των συγχρονων δυτικων κοινωνιων και της παρακμης τους.

 

Μια μικρη παρατηρηση:

"Μερικοί γκρίνιαζαν ότι ήξεραν και θρησκείες πιο ολιγαρκείς,‭ ‬όπου κέρδιζες την εύνοια του θεού πιάνοντας,‭ ‬μια φορά το χρόνο,‭ ‬ένα χρυσό σύμβολο που ο ιερέας πετούσε στη θάλασσα". Θεωρω πως η τοποθετηση αυτη ειναι καπως αστοχη και στοχοποιει, μια θρησκεια, τον χριστιανισμο υποθετω, που κατα τη γνωμη μου ειναι πραγματι ολιγαρκης. Εκτος των αλλων, βεβαια, ειναι και αναληθης και αυτο το γνωριζω παρολο που δεν εχω διαβασει τη βιβλο και ουτε ασχολουμαι ιδιαιτερα με τη θρησκεια. Ενω σε αλλα σημεια κατακρινονται σωστα πολλα στερεοτυπα των θρησκειων (και αυτης που ανεφερα), σ' αυτην την φραση αναφερεις μια λεπτομερεια που δεν εχει αμεση σχεση με τα βασικα διδαγματα της θρησκειας. Το αναφερω απλως για να μην συγχεουμε την ουσια της πιστης με τις παραδοσεις των κληρικων. biggrin.gif

 

 

Γενικα, μια πολυ ωραια και διδακτικη ιστορια που στηλιτευει την μοιρολατρια των ανθρωπων και αναδεικνυει την απληστια τους να κατακτησουν ολοενα και περισσοτερα, χωρις να υπολογιζουν το κοστος. Συγχαρητηρια!

Edited by Αλχημιστής
Link to post
Share on other sites

[Δεν τα βάζω σε spoiler tags γιατί δεν νομίζω ότι καρφώνουν κάτι από την ουσία του διηγήματος.]

 

"Μερικοί γκρίνιαζαν ότι ήξεραν και θρησκείες πιο ολιγαρκείς,‭ ‬όπου κέρδιζες την εύνοια του θεού πιάνοντας,‭ ‬μια φορά το χρόνο,‭ ‬ένα χρυσό σύμβολο που ο ιερέας πετούσε στη θάλασσα".

1) Θεωρω πως η τοποθετηση αυτη ειναι καπως αστοχη και στοχοποιει, μια θρησκεια, τον χριστιανισμο υποθετω [...]

2) Εκτος των αλλων, βεβαια, ειναι και αναληθης [...]

3) Ενω σε αλλα σημεια κατακρινονται σωστα πολλα στερεοτυπα των θρησκειων (και αυτης που ανεφερα), σ' αυτην την φραση αναφερεις μια λεπτομερεια που δεν εχει αμεση σχεση με τα βασικα διδαγματα της θρησκειας.

 

Χμμ. Διαφωνώ, όχι φυσικά στο θεολογικό κομμάτι, για το οποίο θα μπορούσαμε να ανοίξουμε μια μεγάλη κουβέντα -και να εξασφαλίσουμε κι οι δυο ένα γερό warn- αλλά στο λογοτεχνικό:

1) Δεν νομίζω ότι στοχοποιεί. Νομίζω ότι στηλιτεύει και καυτηριάζει όλες τις θρησκείες γενικά. Η δική μου ανάγνωση λέει:

"Μερικοί γκρίνιαζαν επειδή γνώριζαν ότι όλες οι θρησκείες αποτελούν ένα πάρε-δώσε μεταξύ θεού και πιστών, και δυστυχώς ο δικός τους τώρα τους ζητούσε πολύ περισσότερα απ' ότι οι άλλοι θεοί από τους δικούς τους πιστούς."

Όσο και να είναι διασκεδαστικό σαν ατάκα, διαβάζοντάς την σαν αναφορά προς όλα τα συστήματα πίστης δεν τη βρίσκω να καταφέρεται κατά του Χριστιανισμού συγκεκριμένα.

Ακόμα κι αν έγραφε

"Μερικοί γκρίνιαζαν ότι ήξεραν και θρησκείες πιο ολιγαρκείς,‭ ‬όπου κέρδιζες την εύνοια του θεού κολλώντας το κούτελό σου στο χώμα τρεις φορές την ημέρα" ή

"Μερικοί γκρίνιαζαν ότι ήξεραν και θρησκείες πιο ολιγαρκείς,‭ ‬όπου κέρδιζες την εύνοια του θεού καθήμενος οκλαδόν και κάνοντας πως διαλογίζεσαι ενώ στην πραγματικόητα κοιμάσαι"

πάλι δεν θα την εκλάμβανα ως στοχοποίηση των αντίστοιχων θρησκειών, αλλά ώς σχολιασμό της σχέσης θεού - πιστού γενικότερα.

2) Ναι, είναι αναληθής (η συγκεκριμένη θρησκεία απαιτεί πολύ περισσότερα από τους πιστούς της) αλλά λογοτεχνικά αυτό δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία. Το κείμενο δεν είναι δοκίμιο, ούτε προσπαθεί να πείσει για τις θέσεις του. Σκοπός του είναι βάλει τους αναγνώστες να σκεφτούν εκείνοι (και σίγουρα όταν πυροδοτεί τέτοιες συζητήσεις το έχει πετύχει). Η λογοτεχνία δεν οφείλει να είναι αληθής -ούτε καν φιλαλήθης.

3) Ομοίως, επειδή πρόκειται για λογοτεχνικό κείμενο, δεν οφείλει να είναι ούτε και ακριβοδίκαιο στις αναφορές που θα κάνει στις διάφορες θρησκείες. Μάλιστα, από τεχνικής άποψης, η επιλογή του Χριστιανισμού είναι η πιο ενδεδειγμένη, αφού έτσι η συγγραφέας είναι σίγουρη ότι οι αναγνώστες θα πιάσουν πιο εύκολα την αναφορά. Τέλος, είναι σημαντικό να θυμηθούμε ότι η άποψη δεν ανήκει στη συγγραφέα (=δεν την παρουσιάζει ως "σωστή") αλλά στους χαρακτήρες, κι αυτό έχει μεγάλη σημασία για το πως πρέπει να την εκλάβει ο αναγνώστης.

 

ΟΚ, ίσως διύλησα τον κώνωπα, αλλά θεώρησα χρήσιμο τον σχολιασμό ακρίβειας, αλήθειας και δικαιοσύνης στη λογοτεχνία. Είναι σίγουρα μια λεπτομέρεια για το διήγημα -και για μένα πετυχημένη.

Edited by mman
Link to post
Share on other sites

Αυτή την ιστορία την εντάσσω στην κατηγορία των καλογραμμένων ιστοριών που, όμως, δεν με διασκέδασαν. Μια όμορφη αφήγηση, που ξέφευγε κάπως από την τετριμμένη θεματολογία, αλλά που τελικά δε με συνεπήρε. Γιατί; Ενώ η γραφή σου είναι καλή, δεν είναι πλήρως εναρμονισμένη με το κλίμα, έτσι όπως το λαμβάνω. Ο τρόπος που παρουσιάζεις κάποια πράματα είναι παιγνιώδης, χωρίς το κείμενο να είναι χιουμοριστικό ή, ίσως παλεύει να γίνει ανεπιτυχώς, ενώ μέσα υπάρχουν κάποιες εκφράσεις που χτυπάνε καμπανάκι. Όποια δραματικότητα δημιουργείς, αποφορτίζεται επί τόπου σε αυτά τα σημεία. Κλιμακώνεις πολύ όμορφα την αφήγηση στις σκηνές όπου οι χωρικοί δίνουν το παρόν, αλλά η θεϊκή παρουσία περιφέρεται.. ξυλάρμενη; Αβέβαιη; Το φαντασιακό που κρύβεται από πίσω, και αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του μυστικού, δεν με πείθει. Κατά πρώτον, το ίδιο το μυστικό υποβόσκει έως την αποκάλυψή του, μόνο επειδή γνωρίζουμε πως το περιμένουμε, λόγω του θέματος. Ειδάλλως, πουθενά δεν αγωνιούσα για κάποια αποκάλυψη. Κατά δεύτερον, ο θεός είναι μια αντίφαση. Ο στυγνός τρόπος του καταλήγει να αποκαθηλώνει το ιδανικό της αγάπης για το δημιούργημα. Δεν υποκλίνομαι στο μεγαλείο του, αλλά εκνευρίζομαι με την εγωπάθειά του. Τελικά, το μυστικό καταλήγει, μπαμ, σαν αποφθεγματική κατακλείδα. Όμορφο ως κλείσιμο, αλλά δίδαγμα αυστηρό, άτεγκτο σαν τον Ναρνενκέμεν.

 

Ξέρω πως κάπου, εν τέλει, υπάρχει μια ειρωνεία στην ιστορία, αλλά εγώ δεν την ένιωσα, δεν έπιασα τον παλμό της σάτιρας. Και, από την στιγμή που δεν γινόταν τίποτα συνταρακτικό στην ιστορία μόνο αυτό έμενε.

 

 

Link to post
Share on other sites
Big Fat Pig

Η θρησκεία είναι μια επικίνδυνη σαχλαμάρα. Κι αν (υπογραμμισμένο κι έντονο) υπάρχει θεός είναι εγωπαθής και κουτοπόνηρος.* Μια πολύ όμορφη και φαινομενικά ανάλαφρη ιστορία με βαθύ νόημα.

Λοιπόν, το διάβασα πολύ ευχάριστα. Μου άρεσε το ύφος και η άποψη της ιστορίας μου "πήγε" πολύ. Νομίζω ότι εκφραστικά είναι πολύ πολύ καλό και γενικά δεν με ενόχλησε απολύτως τίποτα στη ροή του κειμένου. Ο μάγος κι ο θεός είναι πολύ καλογραμμένοι το ίδιο και οι διάλογοι. Το χιούμορ υποστηρίζει την αφήγηση -δεν γίνεται αυτοσκοπός- και νομίζω ότι πετυχαίνει διάνα.

 

 

Μόνο ένα πρόβλημα έχω, είναι κάτι που ήδη επισημάνθηκε και αφορά το κίνητρο της ανέγερσης του κτιρίου. Ενώ δηλαδή ο κόσμος μετά την πρώτη έκπληξη της ανακοίνωσης του μάγου φαίνεται μάλλον δύσπιστος απέναντί του, γιατί τελικά συμπνέει με αυτόν; Αυτό μου λείπει ώστε μετά να μπορώ να παρακολουθήσω την αλλαγή στην ψυχολογική διάθεση του "όχλου" μέχρι την τελική εναντίωση στον μάγο που είναι η κορυφαία στιγμή της αφήγησης μαζί με την αρχική επίκληση. Νομίζω ότι αν γινόταν να δουλευτεί λίγο περισσότερο αυτό το σημείο θα απολάμβανα την ιστορία ακόμα περισσότερο -- θα έβγαζα το σκασμό και θα έλεγα μόνο thmbup.gif

 

Εύχομαι καλή επιτυχία στον διαγωνισμό!

 

 

*Προφανώς αναφέρομαι στο τι εξέλαβα διαβάζοντας το διήγημα και δεν είναι πρόθεση να εκθέσω την προσωπική μου άποψη επί του ζητήματος.

Link to post
Share on other sites

Πολύ καλη η ιστορία, απο τις λίγες πλήρης ιστοριες του διαγωνισμου, τα εχεις ολα, αρχη, μεση, τελος, πλοκη, ανατροπη, κλείσιμο, τα παντα ολα τεσπα :p

 

εχω μερικες ενστάσεις οσο αφορά δύο θεματα:

 

1. η γλώσσα ( ναι οκ το ξερω η δικα μου ειναι χειροτερη ) αλλα μερικες προτασεις οπως αυτη με τα μυνιγκια που ηταν λιγο ασυντακτη, η οικοδομη??, ο σουγιας κτλ χαλανε λίγο την εικόνα του κόσμου σου, εχω παρατηρίσει οτι το κάνεις γενικά καλο ειναι νομίζω να χρησιμοποιείς ποιο "αοριστες" λέξεις για να μην πετας τον αναγνωστη σε καλούπια ( πχ οικοδομη εχω κατευθείαν στο μυαλο μου σκελετο κτηριου, σκαλωσια, καλουπωμενα μπετα κτλ. οικοδομημα απο την αλλη η θεμέλιο ειναι πολυ ποιο "έλευθερα". το ιδιο εφε ειχε και η αναφορά σου στα θεοφανεια ( η οπως το λενε τεσπα) με τραβηξες βιαια απο το κοσμο σου στο σαλονι μου να βλεπω τους πιστους να βουτανε στις ειδησεις ( γιατι ποιο κοντα στη θαλασσα χειμονα δεν παω :p :P)

 

2. Στη σκηνη δράσης του διηγήματος σου ( εκει με το σουγια ). αν δεν εχεις τη σκευτει τη "χορογραφια" της σκηνης κανε οτι και οι αμερικανοι στο χολυγουντ, δηλαδη φλου ενδιαμεσα δυο πλανα αρχη και τελος, πραγματικα σε φαση καυγα οπως το περιγραφεις μου ειναι πολυ δυσκολη η εικονα που τραβαει καποιος ενα σουγια, τον ανοιγει και χτυπαει καποιον στο λαιμο (κινηση πολυ δυσκολη για τον οικοδομο που εχει κι ενα σουγια να ανοιγει τα σακια με το τσιμεντο η να κοβει το ψωμι στο μεσημεριανο του ) ασε που ενα κτυπημα στο λαιμο δεν πεταει πιδακες αιμα γιατι οι φλεβες εκει ειναι χοντρες και δεν εχει μεγαλη πιεση το αιμα ωστε να τιναχτει. νομιζω οτι ενα αστραψε μια λεπιδα και καποιος επεσε αιμοφυρτος θα εξυπηρετουσε καλυτερα. Για μενα παντα.

Link to post
Share on other sites
TheTregorian

Οι απόψεις μου περί αυτού του διηγήματος συμπίπτουν πιο πολύ με τις απόψεις της Λίνας. Καλογραμμένο μεν, αλλά το θέμα και τα μηνύματα που 'θελε να περάσει δε με συγκίνησαν. Μου φάνηκε πιο πολύ σαν μια ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης και τίποτα άλλο το ιδιαίτερο.

Τον θεό τους, πέραν του ότι πραγματικά απορώ για το αν κουράστηκες να γράφεις τ' όνομά του, τον βρήκαν ίδιο με κάθε θεό που έχουμε δει. Ήταν εγωπαθής και αντιμετώπιζε τους πιστούς του πιο πολύ σαν τα παιχνιδάκια του. Δεν ξέρω αν είχες άλλα κατα νου, αλλα εγώ αυτό εξέλαβα. Επίσης, δεν βρήκα το λόγο να χρησιμοποιήσει τον ξένο μάγο που κανένας δεν τον εμπιστευόταν. Γιατί δεν προωθούσε το "παιχνιδάκι" του μέσω ενός άλλου; Τέλος δε μ' άρεσε αυτό που όποιος ήθελε τον καλούσε λες κι ήταν μπάτλερ. Θεός είναι, ε ας έχει και την αξιοπρέπεια να εμφανίζεται όποτε γουστάρει!

Πέραν αυτού, θεωρώ ότι έπρεπε ν' αναπτυχθεί περισσότερο ως ήρωας η μάγισσα. Φαινόταν να 'χει μία παραπάνω αίγλη απ' όλους, αλλά δε φάνηκε εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Αυτές τις παρατηρήσεις είχα εγώ να κάνω. Σου εύχομαι καλή επιτυχία!

Link to post
Share on other sites
dagoncult

Τα παρακάτω γράφτηκαν πριν την ανάγνωση των σχολίων. Μετά την ανάγνωσή τους, θα πω ότι

σ' αυτό με τα μηνίγγια μαζευόμαστε αρκετούτσικοι...

 

 

 

''Ωραίοι οι ‘Πιστοί του Ναρνενκέμεν’, γρήγορη ιστορία, καλός λόγος (εδινε έξτρα φρεσκάδα) χωρίς κομπιάσματα, εκτός από ελάχιστα σημεία.

 

 

Ζόρικο όνομα έχει ο θεός... δυσκολάκι.

 

 

Η ιστορία θα κέρδιζε περισσότερους πόντους από ‘μένα, αλλά παραήταν διδακτική. Το εντόπισα και κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, και σε κάποιους διαλόγους (πχ:

-Εσένα δε σε έφτιαξε ο Ναρνενκέμεν;

-Πώς! Όχι μόνο εμένα, αλλά και την κόρη μου που είναι δυο χρονών. Να σου τη φέρω, να τη βάλεις κι αυτή να κουβαλάει το πηλοφόρι;

) , αλλά και στο τέλος.

 

ΥΓ: Ψείρισμα, απολογούμαι, αλλά προχωρώ…

 

«Από τη μέση του μαγικού κύκλου αναδύθηκε μια στήλη καπνού, σαν να ήταν τα μηνίγγια του μάγου, που είχαν ανάψει από την αυτοσυγκέντρωση.»

-Η παρομοίωση αυτή μού κόλλησε. Νομίζω ότι κάτι δεν έχει δωθεί πολύ σωστά. Ίσως επειδή η στήλη είναι εντός κύκλου και ο μάγος εκτός. Ίσως επειδή μου έσκασε η απορία: είναι τα μηνίγγια σαν τη στήλη ή η στήλη σαν τα μηνίγγια;''

 

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..