Jump to content
DinoHajiyorgi

Οι Πόρνες του Καστελάν

Recommended Posts

DinoHajiyorgi

[Ακατάλληλο δι ανηλίκους. Περιέχει αλμυρή γλώσσα.]

 

1.

 

Η κλήση είχε έρθει από την Αραβική Συνοικία. Παλιά, στριμωγμένα κτίρια, βυθισμένα στο σκοτάδι. Οι γειτονιά τού «δεν είδα τίποτα, δεν άκουσα τίποτα» που τόσο “λάτρευε” ο επιθεωρητής Ξεροσφίρης. Το περιπολικό του έφτασε τρίτο στη σκηνή. Ο Αβγάς ήταν ήδη εκεί, τον περίμενε στην είσοδο.

«Τι έχουμε;» τον ρώτησε.

«Τέσσερις νεκρούς, και έναν ζωντανό μάρτυρα.»

Αυτό κι αν ήταν καινούργιο.

«Μάρτυρα;»

«Δεν θα το πιστέψεις, αλλά είναι ο Τσουτσέκης.»

«Ο δικός μας Τσουτσέκης;»

«Σου έχει μια ιστορία… Πρέπει να την ακούσεις.»

 

Τα λουτρά αίματος δεν αποτελούσαν ποτέ έκπληξη σε αυτόν τον τομέα. Και με την συνεχόμενη αναβάθμιση των όπλων, βγάζανε πλέον τα θύματα μέσα σε τάπερ. Η πόρτα του διαμερίσματος είχε εκραγεί προς τα έξω, παίρνοντας μαζί της και αρκετό από τον τοίχο. Μέσα στα συντρίμμια του χολ υπήρχε ένας κόκκινος πολτός με τρία ζευγάρια παπούτσια, που έδιναν τον εκεί αριθμό των νεκρών. Το τέταρτο πτώμα ήταν μέσα στο διαμέρισμα, στο κρεβάτι. Ένας ταλαιπωρημένος γέροντας, με ανάκατα, ολόλευκα μαλλιά και γένια. Ο Ξεροσφίρης σήκωσε το σεντόνι και κοίταξε το ηλικιωμένο πρόσωπο στο μαξιλάρι. Είχε τα μάτια του κλειστά και έδειχνε ήρεμο, σα να είχε φύγει στον ύπνο του. Δεν υπήρχαν ίχνη έκρηξης στους τοίχους, ούτε κάπνα, ούτε μυρωδιά καμένου. Μέσα στον πολτό του χολ βρήκαν τρεις οδοντοθραύστες, άκαπνους. Τα θύματα δεν είχαν προλάβει να τους χρησιμοποιήσουν.

 

Ο Τσουτσέκης καθόταν σε μια καρέκλα, δίπλα στο παράθυρο. Aπό τα πολύτιμα «καρφιά» του τμήματος. Στο στόμα του έκαιγε ένα από εκείνα τα άθλια, ρώσικα πούρα που έζεχναν.

«Τι έχουμε εδώ, αηδονάκι μου;» τον ρώτησε ο Ξεροσφίρης.

«Πρόωρα Χριστούγεννα για σένα αφεντικό» απάντησε ο Τσουτσέκης χωρίς να χαμογελάσει, «Ξέρεις ποιοι είναι ο πουρές εκεί έξω; Ο Βάγιας και τα πρωτοπαλίκαρα του. Ο Σουρής και ο Καγιέν αυτοπροσώπως.»

Έλαμψε το μάτι του επιθεωρητή, αλλά δεν το φανέρωσε.

«Θα μου πεις τι έγινε εδώ;» ρώτησε.

Ο Τσουτσέκης πήγε να πει κάτι και τον πιάσανε τα γέλια. Ξαφνικά ξεκαρδιζόταν σαν να ήταν παλαβός.

«Θα σου πω αφεντικό. Αλλά δεν θα με πιστέψεις.»

«Είμαι όλος αφτιά.»

Ο επιθεωρητής τράβηξε μια άλλη καρέκλα προς το μέρος του, κάθισε απέναντι από το καρφί του, και άναψε ένα τσιγάρο.

 

«Ο Βάγιας με υποψιαζόταν από καιρό, που σας μιλούσα. Είχε βάλει να με παρακολουθούν, και μάλλον τελικά αποφάσισε να πάρει το πράγμα στα χέρια του. Μια εβδομάδα τώρα, κάθε μου πρόσβαση στο τμήμα είχε αποκλειστεί. Δεν είχα κανέναν τρόπο να σας φτάσω. Με κυνηγούσαν για μέρες και ήταν πια ζήτημα ωρών να με καθαρίσουν. Στριμώχθηκα σε αυτήν την συνοικία, όπου όλες οι πόρτες ήταν κλειδωμένες για την αφεντιά μου. Με την ανάσα του Βάγια στον σβέρκο, στην απελπισία μου σκαρφάλωσα έναν τοίχο και βρήκα αυτό το παράθυρο ανοιχτό. Τρύπωσα μέσα και συνάντησα τον γέρο.»

«Ζωντανό;»

«Ζωντανό. Και μεθυσμένο. Δεν τρόμαξε που με είδε, δεν τον ένοιαξε. Μου πρόσφερε να πιω από το μπουκάλι του. Τον παρακάλεσα να με αφήσει να λουφάξω για λίγο. Μέχρι να τα παρατήσουν οι έξω. Καθόμουν που λες εδώ καμιά ώρα, τον έβλεπα να πίνει και να παραμιλάει.»

«Και οι ρώσοι;»

«Περίμενε. Πριν φτάσουν οι ρώσοι, έχουν σημασία αυτά που έλεγε ο γέρος.»

«Έχουν;»

«Κάτσε και άκου.»

 

2.

 

«Νέος άνθρωπος, και τρέχεις για να σώσεις την ζωή σου ε; Τι κρίμα» είπε ο γέρος παίρνοντας μια γερή γουλιά από το μπουκάλι του.

Ακολούθησε ένα πεντάλεπτο πνιγηρού βήχα που ξέπλυνε με λίγο πιοτό ακόμα.

«Δείχνεις και γοητευτικό παλικάρι. Ποιος ξέρει σε τι βλακείες πήγες και σπατάλησες όλη σου την ενέργεια, ριψοκίνδυνες βλακείες που κάποτε σου φάνταζαν σημαντικές. Πρέπει να σ’αρπάξει ο θάνατος από τον λαιμό για να καταλάβεις τι μετράει πάνω απ’όλα; Πες μου τουλάχιστο ότι το έκανες για μια γυναίκα, ή γυναίκες, να σε παραδεχτώ. Όχι, πες μου ότι κάπου εκεί, μέσα στα μεγαλόπνοα σχέδια σου υπάρχει και ένα θηλυκό… τότε θα σου βγάλω το καπέλο. Η ζωή είναι σύντομη μικρέ, και τίποτα δεν είναι ανώτερο και πιο γλυκό από τον έρωτα. Και είναι το ένα δώρο που το χάνεις νωρίς, πολύ πριν τον τάφο, όταν σε προλάβει αυτή η σάρκα και αρχίζει να ζαρώνει και να πέφτει.

 

Εγώ δεν υπήρξα ποτέ όμορφος νέος, ή γοητευτικός. Τον καθαρό έρωτα δεν τον έπιασα ποτέ. Έτρωγα μπόλικο φτύσιμο από τις γυναίκες που λαχταρούσα, μέχρι να τα παρατήσω. Να’ναι καλά το σεξ. Πλούσιος δεν ήμουν, και οι πόρνες που σήκωνε η τσέπη μου ήταν οι κακάσχημες της γειτονιάς μου. Στο τέλος, νέος ήμουν ακόμα τότε, είχα κι εγώ τις ευκαιρίες για ένα νέο ξεκίνημα, για καλύτερη ζωή και περισσότερα λεφτά. Ήταν η εποχή που άνοιγε και για μας τους φουκαράδες ο δρόμος για τα άστρα. Μετά τους μπρατσαράδες τους Μπακ Ρότζερς, είχε έρθει η ώρα για τους υπόλοιπους, τους χαμάληδες και τους σκαφτιάδες του διαστήματος. Μια μικρή γενετική επεμβασούλα για τις διαφορετικές βαρύτητες και ατμοσφαιρικές πιέσεις, και έφευγες με τον πρώτο πύραυλο. Είχε ρίσκα εκείνη η ζωή, πλήρωνε όμως καλά η άτιμη. Η τύχη με έστειλε σε ένα εξώτερο σύστημα, στις αποικίες της μεθορίου. Έχεις ακουστά τα ορυχεία του Καστελάν; Δεν συναντώ σήμερα κανέναν που τα ξέρει, κι ας άφησαν πολλοί τα κοκαλάκια τους εκεί πέρα.

 

Εκείνος ο τόπος ήταν μια χώρα των θαυμάτων στην επιφάνεια, μια κόλαση σκέτη από κάτω. Η εταιρεία φάνηκε βλέπεις έξυπνη και προνόησε. Όσοι δεν άντεχαν έφευγαν νωρίς, και όσοι το άντεχαν, ήταν αυτοί που δεν είχαν τίποτα καλύτερο κάπου αλλού. Αυτοί ήταν οι εργάτες που συνέφεραν στα αφεντικά. Έτσι, όσα έβγαζες με τον ιδρώτα της ψυχής σου σε εκείνα τα έγκατα, τα ξόδευες μετά στα μπαρ και τα καζίνα της επιφανείας, που ανήκαν στους ίδιους ανθρώπους. Μπορείς να πεις δηλαδή ότι η εταιρεία δεν έχανε δεκάρα σε μισθούς.

 

Και οι γυναίκες, ω νεαρέ μου, οι γυναίκες. Φθηνές δεν ήταν, μπορούσες όμως να τις αποκτήσεις. Έβγαζες αρκετά για να πλαγιάζεις με γυναίκες ομορφιάς που δεν θα συναντούσες ποτέ στη Γη. Ονειρικές, θεσπέσιες, διαθέσιμες για όλα. Και ειδικής κατασκευής, να μην ξεχάσω να το τονίσω αυτό, έτσι; Η εταιρεία είχε επενδύσει στην γενετική για την δημιουργία ολόκληρης στρατιάς από ιέρειες του έρωτα, όπου ο σκοπός τους ήταν ένας. Να κρατούν τους πάντες ευτυχισμένους. Λέγεται ότι υπήρχαν και ανώτερα μοντέλα, αποκλειστικά για τα διευθυντικά στελέχη, που η ομορφιά τους ήταν επώδυνη στη θέαση και μόνο. Μου ήταν δύσκολο να τις φανταστώ, όταν σφάδαζα να κοιτάζω τις δικές μας, εκείνες τις θεές που περπατούσαν ανάμεσα μας, που ξάπλωναν μαζί μας. Μια νύχτα μαζί τους σε κρατούσε για ολόκληρη εβδομάδα. Κουβαλούσες μάγμα με γυμνά χέρια και δεν σε ένοιαζε.

 

Και δεν μιλώ για άχαρα μανεκέν ή κλώνους, έτσι; Είχαμε ποικιλίες, γυναίκες ζεστές ή καυτές σαν πάγο, για όλα τα γούστα. Τα αγόρια στα εργαστήρια είχαν κέφια. Κάποιος τύπος, οπαδός μιας παλιάς σειράς επιστημονικής φαντασίας, γούσταρε μια πανέμορφη πόρνη, Ασφάξια την έλεγαν, το θυμάμαι, η οποία είχε πράσινο δέρμα. Ναι, είχαμε κόκκινες, πράσινες, γαλάζιες, κοπέλες με ρίγες, ή με ουρά, θυμάμαι και μία με κέρατα. Τα δικά μου γούστα δεν ήταν τόσο τρελά, προσπαθούσα ακόμα να αναπληρώσω όλα όσα είχα χάσει στη ζωή μου στη Γη. Στήθη τροφαντά και καπούλια σφιχτά να είχαν, για δάγκωμα που λέω, και άλλο δεν ήθελα.»

Ο βήχας του έσβησε τα γέλια, πήρε άλλη μια γουλιά.

 

«Μετά, μια μέρα έφτασαν εκείνες. Οι Ασφοδέλιες, έτσι τις αποκαλούσαν. Ήταν μια φουρνιά που είχε ξεμείνει από αλλού, πανέμορφες, λαχταριστές, δυνατές, άλλης πάστας σκαριά αυτές. Ήταν γενετικά τροποποιημένες ειδικά για γενετικά υπερενισχυμένους εργάτες. Από αυτούς είχαμε λίγους στον Καστελάν. Έσκαβαν πολύ πιο βαθιά από εμάς. Και αμέσως σχεδόν, οι Ασφοδέλιες κέρδισαν την φήμη τους. Το κορμί και τις επιδόσεις τους δεν μπορούσε να τις σηκώσει ένα απλό, θνητό σαρκίο. Τρεις σύντροφοι έχασαν τα τσουτσούνια τους μέσα σε εκείνους τους ατσάλινους μηρούς. Ούτε δαγκάνες να διέθεταν στον τράχηλο τους. Το πάθος τους ήταν έντονο, και όσοι κατάφερναν να μην ευνουχιστούν, την σκαπούλαραν με κανένα σπασμένο χέρι ή αυχενικό κάταγμα.

 

Ήμουν στο απ’έξω σε όλα αυτά, μέχρι που είδα την Λένια. Την Λένια μου. Εκεί έχασα τα μυαλά μου. Με πήρε ο πούτσος μου και με’συρε στο κατόπι της σαν ερωτευμένο κουτάβι. Είχαν ραγίσει πολλοί μέσα στα μπούτια της, ατσούτσουνοι δύο. Δεν άκουγα κανέναν. Ούτε τις δικές της προειδοποιήσεις. Συνήθως δεν αρνιόταν σε κανέναν. Όσοι πλήρωναν έπαιρναν την ευθύνη πάνω τους. Εμένα όμως, για κάποιο λόγο με είχε συμπαθήσει. Αρνιόταν τα λεφτά μου, κι αυτό με φούντωνε περισσότερο καταλαβαίνεις.

 

Υπήρχε που λες μια διαδικασία. Έχω το ενδιαφέρον σου τώρα έτσι; Βλέπεις, εξαιτίας των Ασφοδελιών, εκεί που αποφεύγαμε τα γενετικά φρικιά που δούλευαν δίπλα μας, τώρα είχαμε γίνει καρντάσια τους, κολλητοί στο πιοτό και στον τζόγο. Ψαρεύαμε πιπεράτες λεπτομέρειες για τις πόρνες. Μάθαμε λοιπόν ότι υπήρχε μια εγχείρηση, εφικτή αλλά δαπανηρή, για γενετική τροποποίηση προς ενίσχυση του πέους. Γελάσαμε όταν το ακούσαμε, το πήραμε σαν τα καλαμπούρια που λέγονται πάνω από μπύρες. Μέχρι που γνωρίσαμε έναν από μας που είχε κάνει την διαδικασία. Στα ντους όλων μας το μάτι ήταν πάνω του. Το πράγμα ήταν προς το γαλάζιο, χοντρό κυρίως, γεμάτο εξογκώματα από φλέβες, και κόντευε να φτάσει στα γόνατα του. Και την κατάλληλη στιγμή, δεν είχε κανένα απολύτως πρόβλημα με την βαρύτητα.

 

Πέντε βάλαμε στοίχημα να βάλουμε λεφτά στην άκρη για την επέμβαση. Ήμουν ο μόνος που τα κατάφερε. Για την Λένια. Το δε χειρουργείο που μού’λαχε ήταν μια απογοήτευση. Ένα μπουντρούμι σε κάποιο στενοσόκακο στις αποθήκες του διαστημοδρόμιου. Δεν ήταν παράνομο το σούπερ πέος, η επέμβαση για να το αποκτήσεις ήταν. Δεν θα σε ζαλίσω με τις επώδυνες λεπτομέρειες όσων με υπέβαλε εκείνος ο κομπογιαννίτης, το αποτέλεσμα άξιζε τα λεφτά του. Μπορεί το πέος να κέρδιζε όλη τη μόστρα, να ξέρεις μόνο, τ’αρχίδια ήταν που μάζευαν όλη την τιμωρία. Στο τέλος του τούνελ του πόνου, με περίμενε εκείνη. Δεν είχα ζήσει καμία νύχτα με γυναίκα, όπως έζησα εκείνη την πρώτη μας με την Λένια. Και την δεύτερη, και την τρίτη, όλες μας τις νύχτες. Δεν αφήσαμε τίποτα που να μην πράξαμε, καμία στάση, καμία διαστροφή, καμία ηδονή που είναι ικανοί να προκαλέσουν δύο νοήμονες ή παράφρονες άνθρωποι ο ένας στον άλλον. Στραγγίξαμε τις φαντασίες μας… Α, και ξέρεις τι μου είπε η άτιμη; “Τώρα μπορώ να δεχτώ τα λεφτά σου!” Όχι που θα μου τα χάριζε!»

Ξεκαρδίστηκε χαμηλόφωνα, πρόλαβε τον βήχα με άλλη μια γουλιά που άδειασε το μπουκάλι του.

 

Έσκυψε, έχωσε το χέρι του κάτω από το κρεβάτι και έβγαλε άλλο ένα μπουκάλι.

«Σκέτο κάτουρο είναι» είπε, «αλλά με την σύνταξη που μου δίνουν, δεν έχω πια πρόσβαση στα καλά και αλμυρά της ζωής. Και εκτός από αυτό, όπως βλέπεις, δεν έχω και πολλά άλλα έξοδα. Που θα τα δώσω, για νέες κουρτίνες; Κόπιασε όμως αν γουστάρεις, να σε φιλέψω ένα ποτηράκι. … Σαν θέλεις. Αναρωτιέσαι πως κατάντησα έτσι; Ε, μετά ήρθε ο Μεγάλος Πόλεμος και τα ορυχεία άρχισαν να εγκαταλείπονται σωρηδόν. Οι περισσότεροι από μας ήμασταν πολύ καμένες περιπτώσεις για να υπηρετήσουμε. Βρεθήκαμε εδώ, πίσω στη Γη, χωρίς αποζημίωση, αδέκαροι ζητιάνοι. Κι εκείνη την επεμβασούλα που μας είχε φτιάξει για τα άστρα, που να βρεις σάλιο να την αναστρέψεις; Με ασύμβατη κράση, ήμασταν, κατά μίαν έννοια, χειρότεροι από σακάτηδες. Την Λένια δεν την ξαναείδα, ούτε άκουσε ποτέ κανείς ξανά για τις Ασφοδέλιες. Εκείνη υπήρξε, φαντάζομαι, η δική μου μερίδα στο όνειρο που δικαιούται κάθε άνθρωπος. Ήταν γαμήσι ναι, το καλύτερο γαμήσι που άνθρωπος ίσως φανταστεί αλλά εγγυημένα δεν γνωρίσει, για μένα όμως ήταν ό,τι πλησιέστερο γνώρισα στον έρωτα. Η Λένια νοιαζόταν, δεν τόλμησα ποτέ να την ρωτήσω γιατί, φοβόμουν τι θα μου απαντούσε. Και καλά έκανα. Όσο υπέροχη θα ήταν η απάντηση της, τόσο πιο επώδυνη θα ήταν σήμερα και η απώλεια της. Μπορώ όμως να λέω ότι κάποτε τα είχα όλα, εγώ, ο κακομοίρης που βλέπεις τώρα μπροστά σου.

 

Οι νύχτες με την Λένια είναι οι αναμνήσεις που νανουρίζουν αυτόν τον γέρο τις νύχτες, που διώχνουν μακριά τους εφιάλτες του. Οι Ασφοδέλιες αποδείχτηκαν παρεξηγημένες, θα ήθελα να στο τονίσω αυτό. Ήταν κομψές στην συμπεριφορά και γλυκές στα λόγια. Σε έκαναν να νιώθεις σπουδαιότερος από όσο ήσουν, το κέντρο του κόσμου για εκείνες. Τα ερωτόλογα τους ξεκινούσαν γεμάτα ποίηση, τα χάδια τους όλο υποσχέσεις, που δεν θα αθετούσαν ποτέ. Ήταν όταν σταματούσαν τα βιολιά και ξεκινούσαν τα κρουστά, όταν πιστόνια και έμβολα άρχιζαν να ανεβάζουν την τριβή, τότε ήταν που καβαλούσες το αγρίμι. Έχεις ακουστά τους καουμπόηδες, έχεις δει ποτέ σου ταύρο, ή ρόντεο; Ήσουν ξαφνικά στην πλάτη ενός τυφώνα, πάλευες με ένα θηρίο αισθησιασμού, ενώ ταυτόχρονα χανόσουν μέσα στη δική σου ηδονή. Δεν υπήρχε τίποτα συγκρίσιμο. Έσερνες τα πόδια σου μετά ευτυχισμένος, λάτρευες τη ζωή. Με τη Λένια μέναμε για ώρες αγκαλιά, το κεφάλι μου στα στήθη της σαν μαξιλάρι. Έριξα πολύ κλάμα όταν βρέθηκα ξεπεσμένος πίσω στην παλιά μου ζωή. Η μοναξιά ήταν εδώ σαν στοιχειό, περίμενε θαρρείς την επιστροφή μου.

 

Σου ανέφερα τους εφιάλτες μικρέ; Μέσα στη μιζέρια κουβάλησα και μια βεβαρημένη συνείδηση. Συνέβη πριν πολλά χρόνια, δεν ήμουν ούτε τριανταπέντε, λιγότερο από χρόνο από την επιστροφή μου. Προοπτικές μηδέν, ένιωθα ήδη σαν ρεμάλι. Στην πρώτη ευκαιρία που μού’κατσαν κάποια φράγκα, βρήκα μια φτηνή πόρνη να ξεχαρμανιάσω. Δεν ήταν ούτε η σκιά της Λένιας μου, το είχα όμως ανάγκη, ποιος άνθρωπος, ζώο ή αμοιβάδα δεν το’χει; Και μόνο το βλέμμα της όταν κατέβασα το βρακί μου ήταν αρκετή αποζημίωση. Με φλόμωσε στα κομπλιμέντα για το μέγεθος. Δεν σκέφτηκα βλέπεις τότε να την χρεώσω εγώ.»

Γέλασε και ρούφηξε μια γουλιά. Δεν ήταν όμως βήχας αυτό που πήγαινε να προλάβει. Του ξέφυγε ένα δάκρυ.

«Το πρώτο μου Γήινο γαμήσι μετά από πολύ καιρό.»

 

Έμεινε με το κεφάλι χαμηλωμένο, το βλέμμα στο σεντόνι που κάλυπτε τα γόνατα του.

«Την καταβρήκε μαζί μου εκείνη η πόρνη» συνέχισε, «το καλύτερο γαμήσι της δικής της ζωής. Το ελπίζω δηλαδή. Γιατί… Έχεις δει ποτέ κεφάλι να εκρήγνυται; Να διαλύεται προς όλες της κατευθύνσεις και να γεμίζει τους τοίχους; Ίσως το έχεις δει στη βίαιη ζωή που επιδίδεσαι, όχι όμως την ώρα του οργασμού, την ώρα που τελειώνεις μέσα στο άμοιρο θύμα σου! Η φουκαριάρα. Καθόταν πάνω μου. Έκλεισε τα μάτια, συσπάστηκε, έγειρε πίσω και φώναξε “χύνω!” Έχυσα κι εγώ μαζί της. Άκουσα έναν ήχο σα να σκάει μπαλόνι και ξαφνικά το κεφάλι της δεν ήταν πια εκεί. Είχε αδειάσει όλο της το μέσα στο ταβάνι. Σωριάστηκε το σώμα της άψυχο πάνω μου σαν παγωμένο σεντόνι. Δεν μπορώ να διώξω εκείνη την εικόνα νεαρέ μου, με ακολουθεί κάθε βράδυ, και πότε-πότε έρχεται η Λένια να μου απαλύνει το μαρτύριο.

 

Για μέρες άκουγα στις ειδήσεις να λένε τέρατα για την ακέφαλη πόρνη. Όχι, δεν πήγα να παραδοθώ, φοβόμουν ότι δεν θα με καταλάβαινε κανείς. Κι αν γλίτωνα την φυλακή, ποιος ξέρει σε τι άλλους εξευτελισμούς θα υποβαλλόμουν. Έχω όμως συνείδηση και μην με κοιτάς έτσι. Το κτήνος της ανάγκης με επισκεπτόταν κάθε πρωί και κάθε βράδυ της υπόλοιπης ζωής μου, και παρά τα χάλια μου σήμερα, ακόμα έρχεται να παίξει με τον πόνο μου. Του αντιστάθηκα όμως. Δεν άγγιξα άλλον άνθρωπο έκτοτε. Έμεινα ένα αγάμητο ρεμάλι και αυτή τη ζωή θα αφήσω πίσω. Θα έχω όμως πάντα τη Λένια.»

Τον διέκοψε το βίαιο χτύπημα της πόρτας.

 

3.

 

«Στο τέλος με είχαν εντοπίσει. Κάποιος με είχε δει να μπαίνω σε αυτό το παράθυρο. Τους άκουγα να με βρίζουν από τον διάδρομο, και σίγουρα δεν είχαν έρθει για να τα πούμε. Βροντούσαν πάνω στην πόρτα, έτοιμη ήταν να σπάσει κάτω από την λύσσα τους.»

Ο Τσουτσέκης κούνησε το κεφάλι του χαμογελώντας. Ο Ξεροσφίρης κοίταξε προς τη ζημιά στο χολ, το μυαλό του με το ένα πόδι στην αλήθεια.

«Και; Τι…»

«Δεν έχω δει άνθρωπο να την παίζει τόσο ζωηρά, δεν έχω ματαδεί γέρο με τέτοια σηκωμάρα. Τι να σου πω αφεντικό. Είδα τον οίκτο στο βλέμμα του για την πάρτη μου. Μου είπε να σταθώ πίσω του. “Λένια-Λένια” φώναζε και τέλειωσε ακριβώς την στιγμή που έσπαναν την πόρτα. Αν δεν είχε τελειώσει πρώτος, θα μας είχαν τελειώσει εκείνοι. Έπρεπε να ήσουν εδώ να δεις οργασμό να διαλύει τρεις μαφιόζους. Δεν είναι κάτι που ξεχνάς εύκολα.»

«Και ο γέρος;»

«Σωριάστηκε ξερός αμέσως μετά. Νομίζω ότι έφυγε ευτυχισμένος.»

«Και άξιος!»

«Αυτό ξαναπές το αφεντικό.»

 

«Ο Ξεροσφίρης σήκωσε πάλι το σεντόνι. Δεν το είχε προσέξει νωρίτερα. Υπήρχε ένα χαμόγελο κάτω από το λευκό μουστάκι. Σήκωσε το σεντόνι κι άλλο, ως τα γόνατα. Γούρλωσε το βλέμμα του.

«Άνθρωπε!» αναφώνησε, «Θα είναι μια ενδιαφέρουσα αυτοψία.».

 

Ο Αβγάς τον περίμενε στην είσοδο.

«Τσιγάρο;»

«Τσιγάρο.»

Άναψε ο καθένας το δικό του.

«Πιστόλι ο γέρος, ε;» έκανε ο Αβγάς μειδιώντας.

«Τι πιστόλι, κανόνι» τον διόρθωσε ο επιθεωρητής.

Ξεφύσησαν τον καπνό τους. Από πάνω, τα άστρα λαμπίριζαν στη λουρίδα ουρανού ανάμεσα στις σκεπές.

«Οι πόρνες στο Καστελάν, λοιπόν» συνέχισε ο βοηθός.

«Μμ, όντως. Προς τα πού να πέφτει λες;»

Σε λίγο είδαν την κλούβα του νεκροτομείου να χαμηλώνει προς το μέρος τους.

 

Τέλος

Share this post


Link to post
Share on other sites
Eugenia Rose

Πολύ ωραία ονόματα!

Και το concept του σεξ μέχρι σκασμού πολύ καλά δοσμένο.:devil2: Και όλα αυτά σε μια ενδιαφέρουσα και συνάμα διασκεδαστική ιστορία με μπόλικο back-story. Συγχαρητήρια!

Μήπως παρέλειψα να αναφέρω ότι τα αστυνομικά είναι το αγαπημένο μου είδος? :thmbup:

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Πάρα πολύ διασκεδαστικό, ακριβώς ό,τι περίμενα να γράψεις. Με μια ελαφρά πικρή γεύση όμως, που μου άρεσε πάρα πολύ. Εκεί που πάσχει κάπως η ιστορία είναι στην αληθοφάνεια. Υπάρχουν κάποιες συμβάσεις τις οποίες πρέπει να δεχθείς για χάρη της ιστορίας, και μιας και είναι αρκετά ανάλαφρη το κάνω ευχαρίστως, αλλά νομίζω ότι μαζεύονται πάρα πολλές. Ο αστυνομικός κάθεται με υπομονή κι ακούει μια μυστήρια ιστορία από έναν κακοποιό. Ο ίδιος ο κακοποιός, ενώ προσπαθεί να γλιτώσει τη ζωή του, κάθεται κι ακούει το παραλήρημα ενός γέρου που αναπολεί τα νιάτα του. Ο γέρος, πολύ πρόθυμα καθαρίζει για πάρτη του (βέβαια, με τέτοιο τρόπο που καθάρισε, χαλάλι!). Οι αστυνομικοί δέχονται χωρίς σκεπτικισμό αυτή την απίθανη εξήγηση. Δε βρήκα καμία σκοπιμότητα στην ύπαρξη των σούπερ πορνών – γιατί να στείλει η εταιρία κάποιες επικίνδυνες για τους εργάτες της;

 

Αν διώξω όμως το σπασίκλα από μέσα μου, πρέπει να πω ότι πέρασα πολύ καλά διαβάζοντάς το.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Αμάν αυτή η εμμονή σας με το μέγεθος! Αμάν!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Και για να συμπληρώσω την Κελαινώ, έχω την εξής παρατήρηση να κάνω:

όλοι αυτοί που μας περιγράφεις, ήταν τόσο προικισμένοι ώστε να φτάνουν στον τράχηλο της μήτρας;

 

Αναφέρομαι σε αυτό:

 

Τρεις σύντροφοι έχασαν τα τσουτσούνια τους μέσα σε εκείνους τους ατσάλινους μηρούς. Ούτε δαγκάνες να διέθεταν στον τράχηλο τους.

 

:lol:

 

Ίσως είναι ιδιοτροπία μου, αλλά κόλλησα σε αυτό το σημείο.

 

Κι εγώ όμως, διασκέδασα πολύ διαβάζοντας αυτή την ιστορία. Είναι αστεία χωρίς να είναι ρηχή, και μου άρεσε που λίγο πριν το τέλος κατάλαβα πού το πήγαινες. Με έκανε να ευχαριστηθώ ακόμα περισσότερο το αστείο, να συμμετέχω στην ιστορία σα να μου την έλεγαν ζωντανά.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Ντίνο, η ιστορία σου μου άφησε ανάμικτα συναισθήματα. Από τη μία, μου άρεσε πολύ η εμπειρία στον Καστελάν, την κατάσταση που επικρατούσε εκεί, τον τρόπο εκμετάλλευσης του πλανήτη από τους ιθύνοντες, τις γενετικές μεταλλάξεις/τροποποιήσεις (αν και, το ομολογώ, από ένα σημείο και μετά, τις βρήκα υπερβολικές), την κατάντια των ανθρώπων του. Από την άλλη, η επιστροφή στην Γη, με όλα τα επακόλουθά της, μου φάνηκε πως ξέφυγε κάπως από την όλη ατμόσφαιρα της ιστορίας. Ειδικά μετά το σημείο με το κεφάλι κατάλαβα πού το πήγαινες και σκέφτηκα: «Τι θα δουν πάλι τα ματάκια μου!».tongue.gif

 

Σίγουρα ήταν πολύ καλογραμμένη και το κομμάτι του μονολόγου του γέρου ήταν αρκετά ατμοσφαιρικό. Αν τη δω αποκλειστικά από την μαυροχιουμοριστική της σκοπιά τότε είναι πολύ καλή, την ευχαριστήθηκα και το διασκέδασα, αλλά με «πείραξε» που μου έφτιαξες τη διάθεση για κάτι διαφορετικό και δεν είδα αυτό που περίμενα. Νομίζω ότι θα προτιμούσα να είχε διαδραματιστεί όλη η ιστορία στον Καστελάν.

 

Καλη επιτυχία!

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Stanley

Μια απολαυστική ιστορία που διαβάστηκε νεράκι και πολύ εύκολα. Το πρόβλημα πουεγώ εντόπισα είναι ότι η κατάληξη του ήρωα το έκανε κάπως γραφικό και΄΄χαβαλεδιάρικο΄΄, αφαιρώντας έτσι πόντους από τα σοβαρά συναισθήματασυμπάθειας και τραγικότητας που μου είχαν δημιουργηθεί μέχρι τότε για τον γέρο. Ο σκοπός του, βεβαίως, μάλλον ήταν χιουμοριστικός, αλλά περίμενα και κάτι άλλο εκτός αυτού.

 

Μου άρεσε η τελευταία τελευταία ατάκα, την βρήκα καφκική.

 

Κάτι άλλο που δεν μου αρέσει γενικά, είναι να μπαίνουνεισαγωγικά σε λέξεις για να φανεί η ειρωνεία, π.χ ΄΄λάτρευε΄΄ ο επιθεωρητήςΞεροσφίρης. Δηλώνει ανασφάλεια από τον συγγραφέα, μήπως και δεν το πιάσει οαναγνώστης ότι το λέει ειρωνικά. Δεν χρειάζεται, φαίνεται από τα συμφραζόμενα.

 

Αυτά, καλή επιτυχία!

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
lizbeth_covenant

Η ιστορία είχε δύο διαφορετικές ατμόσφαιρες για μένα. Το 1ο και το 3ο μέρος, ήταν πιο χιουμοριστικά. Το 2ο είχε μια νοσταλγία, μια συναισθηματική φόρτιση.

 

Ένιωσα λοιπόν διχασμένη σχετικά με το πως έπρεπε να νιώσω καθώς το διάβαζα. Τα χιουμοριστικά σημεία δεν μου πολυάρεσαν, δεν ήταν του γούστου μου, δεν βρήκα κάτι ενδιαφέρον. Αλλά η ιστορία του γέρου μου άρεσε πολύ και τη βρήκα απολαυστική. Δυστυχώς το 3ο μέρος που ακολουθούσε μου χάλασε την ατμόσφαιρα.

Απο κει και πέρα δεν μπορώ να αρνηθώ ότι ήταν ωραία έμπνευση! Περίεργος συνδυασμός που απλά σε μένα δεν λειτούργησε. That's all!

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Χμ, χμ. Περίμενα κάτι καλύτερο από σένα, κε Ντίνο μας, με τον ενθουσιασμό που έδειξες όταν ανακοινώθηκε το θέμα... Αυτό εδώ είναι πολύ μικρό και αποσπασματικό, ένα περιστατικό, μια λεπτομέρεια μυθιστορήματος, μια δευτερεύουσα πλοκή εκεί που η πρωτεύουσα θα ήταν το κυνήγι με τους μαφιόζους. Δεν έχουμε και πολλές πληροφορίες για τον κόσμο αυτόν και στην ουσία είναι μια διήγηση μέσα στη διήγηση μέσα στη διήγηση ενός χαρακτήρα που έχει βρεθεί τυχαία εκεί.

Πολλή πλάκα το τέλος, εννοείται! Για όσους δε θυμούνται τη λεπτομέρεια, ο κος Χατζηγιώργης κατέβασε αυτήν την ιδέα όσο ήταν στην τουαλέτα...Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται...laugh.gif

Edited by wordsmith

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio
Για όσους δε θυμούνται τη λεπτομέρεια, ο κος Χατζηγιώργης κατέβασε αυτήν την ιδέα όσο ήταν στην τουαλέτα...

7725697-sexy-teacher-in-black-dress-and-corset-studio-shot.jpg

Ντίνο, άταχτο αγόρι...

 

 

Στα σοβαρά τώρα, δε θα κάτσω να αναλύσω υπέρ και κατά της ιστορίας σου, ξέρουμε όλοι και τα υπερ και τα κατά της γραφής σου: Γλώσσα απλή και ζωντανή, ελαφριά και μακριά από αχρείαστες πολυπλοκότητες, διαβάζεται εύκολα και την απολαμβάνεις, ενώ ξέρεις και πώς να περάσεις το συναίσθημα που θέλεις στο θεατή. Ταυτόχρονα όμως έχουμε και την αφέλεια των κινηματογραφικών συμβάσεων και τη διάθεση για campy χαβαλέ.

Άρα το αποτέλεσμα είναι αποκλειστικά και μόνο θέμα της ιδέας που έχεις στην εκάστοτε ιστορία καθώς και το πώς την αναπτύσεις.

 

Όπως και η αποπάνω, μετά τους πανιγυρισμούς για το θέμα, τη βροντερή δικαίωση σου και τους μύδρους σε βάρος των "πουριτανών" φανταζάδων και χοροράδων περίμενα ότι θα έγραφες εδώ το magnus opus σου, το κείμενο που πάντα ήθελες να γράψεις σε διαγωνισμό.

Τώρα, αν πράγματι αυτό είναι το κείμενο που πάντα ονειρευόσουν να γράψεις, ένα πολύ ευφάνταστο φουτουριστικό σκηνικό που καταλήγει σε ένα κακόγουστο ανέκδοτο από σεξοκωμωδία των έιτις... ουδέν σχόλιο. Πάντως, οτι καταφέρνεις να χτίσεις με την (πολύ καλή) αφήγηση του γέροντα και το δράμα του (που βέβαια περισσότερο κωμικά το έχεις γράψει παρά δραματικά) του δίνεις μία και το γκρεμίζεις με την υποπλοκή των αστυνομικών, που μάλλον απευθύνεται σε 14-χρονους χαβαλέδες παρά στο κοινό του forum.

 

Κρίμα, θα μπορούσε για εμένα να ήταν το φαβορί, αν είχε αντιμετωπιστεί με τη σοβαρότητα που απαιτεί το θέμα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Μάλλον το ξεπέταξες για να γράψεις νανόριμο.

Ο Nihilio τα είπε ωραία. Δεκτά και τα υπόλοιπα συμπεράσματα σου Κέλλυ. Το ανωτέρω όμως είναι προσβλητικό και δεν θα περιμένω το τέλος της ψηφοφορίας για να το επισημάνω.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Big Fat Pig

A, εσύ είσαι πολύ θρασύς!

Όλοι πασχίζουμε να βρούμε την ιδέα κι εσύ με μια απλή μαλ..., εχμ... αυτό, ξέρεις, κατάλαβες τι θέλω να πω.

 

[+]

Το φαινομενικά "φτηνό" χιούμορ. Που δεν είναι. Σε συνδυασμό με μερικούς εξαιρετικούς διαλόγους. Άλλους πανέξυπνους κι άλλους ξεκαρδιστικούς.

Ανάλαφρη ανάγνωση.

Η εξωφρενική ιδέα αρκεί για να φτιάξει μια απολαυστική ιστορία χωρίς πολλά-πολλά.

Το στοιχείο ουάου-δεν-είναι-δυνατόν-δε-θα-το-τολμήσει που βλέπεις να σου 'ρχεται.

Το χαμόγελο με το "θράσος" που επιδεικνύεται. Πολύ περισσότερο όταν ο συγγραφέας μπαίνει στον κόπο να προετοιμάσει ύπουλα το έδαφος με το backstory του γέρου.

Η παρουσία και ο τελικός διάλογος των αστυνομικών που δεν αφήνει κανένα σκοτεινό σημείο για τις προθέσεις του διηγήματος. Ο ρόλος τους ήταν απολύτως αναγκαίο στην αφήγηση.

Ποιός είπε ότι σεξ είναι μόνο οι περιπτύξεις;

 

[-]

Ό,τι κι αν υπάρχει για εδώ, η σοκαριστική μπουρλέσκ κατάληξη, αμέσως-αμέσως με κάνει να αδιαφορώ.

 

Μου άρεσε; Ναι. Και στο τέλος χαμογελούσα.

 

Καλή επιτυχία.

Edited by Big Fat Pig

Share this post


Link to post
Share on other sites
Martin Ocelotl

Ποτέ δεν μπόρεσα να κάνω μια κριτική της προκοπής στον Χατζηγιώργη. Κι ουτε τώρα με βλέπω να τα καταφέρνω, μα οταν τελείωσα την ανάγνωση εφερα στο μυαλό μου τη φάτσα που πρέπει να είχε όταν κατάλαβε ότι για να το τελειώσει όπως θέλει, χρειάζεται άλλες δέκα χιλιάδες λέξεις ή τριακόσιες λιγότερες.

 

 

 

Εσύ κι αν μπορείς καλύτερα....

Share this post


Link to post
Share on other sites
TheTregorian

Όσο κυλούσε η ιστορία του γέρου ήμουν μια χαρά. Όταν έγινε η αποκάλυψη... ξενέρωσα δυστυχώς! Πιστεύω πως αυτή η ιστορία είναι απ' αυτές που λένε ότι ή θα σε κερδίσουν ή όχι, δεν υπάρχει ενδιάμεσο. Εμένα δε με κέρδισε. Δέχομαι το χιουμοριστικό της υπόθεσης, αλλά μάλλον εγώ περίμενα κάτι άλλο κι η ιστορία σου δηλαδή μέχρι το τρίτο μέρος πρόδιδε κάτι άλλο στα δικά μου μάτια. Για τη γραφή σου δε θα μιλήσω, είναι όπως πάντα άψογη!^_^

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Μάλλον το ξεπέταξες για να γράψεις νανόριμο.

Ο Nihilio τα είπε ωραία. Δεκτά και τα υπόλοιπα συμπεράσματα σου Κέλλυ. Το ανωτέρω όμως είναι προσβλητικό και δεν θα περιμένω το τέλος της ψηφοφορίας για να το επισημάνω.

 

 

Έχεις δίκιο. Απολογούμαι, ανακαλώ και το σβήνω με έντιτ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
dagoncult

Πολύ καλή ιδέα thmbup.gif Πολύ καλή ιδέα!

 

Το κείμενο έτρεχε. Στο 2ο μέρος, σε ένα δυο σημεία

που ο γέρος μιλούσε για την επιστροφή και το τι έγιναν οι Ασφοδελιές κλπ

, βγήκαέ να κλικ από τον ρυθμό.

 

Κάπως άνευρο το κλείσιμο.

 

Νομίζω πως πρόκειται για μια ιστορία που σου δίνει συγκεκριμένα πράγματα (πχ ταχύτητα, δυνατή ιδέα, λόγος που ρέει), και κατά κάποιον τροπο αν θες να την ευχαριστηθείς πρέπει να κάνεις τις ανάλογες παραχωρήσεις ως προς την πλοκή.

 

 

 

 

 

«Μπορεί το πέος να κέρδιζε όλη τη μόστρα, να ξέρεις μόνο, τ’αρχίδια ήταν που μάζευαν όλη την τιμωρία».

 

- Αυτό μπορεί να μην φαίνεται με την πρώτη, αλλά μοιάζει να είναι βαθύ. mf_sherlock.gif

 

 

 

ΥΓ:

Στα σημεία που περιγράφονται οι θεϊκές ικανότητες των τροποποιημένων πορνών, μου θύμησε ένα μικρό διήγημα (δυστυχώς δεν θυμάμαι τίτλο αλλά πρέπει να ήταν σε κάποιο της Ωρόρα), όπου ένας μάγος (ή κάτι τέτοιο) είχε δωμάτια και σε κάθε δωμάτιο είχε όλο και πιο όμορφες κοπέλες, με ομορφιά που πονούσε, αλλά δεν θυμάμαι ρε γμτ τι επαιζε και τι γινόταν στο τελευταίο δωμάτιο... ίσως να ήταν του Λάιμπερ, ίσως όχι....)

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

ΥΓ:

Στα σημεία που περιγράφονται οι θεϊκές ικανότητες των τροποποιημένων πορνών, μου θύμησε ένα μικρό διήγημα (δυστυχώς δεν θυμάμαι τίτλο αλλά πρέπει να ήταν σε κάποιο της Ωρόρα), όπου ένας μάγος (ή κάτι τέτοιο) είχε δωμάτια και σε κάθε δωμάτιο είχε όλο και πιο όμορφες κοπέλες, με ομορφιά που πονούσε, αλλά δεν θυμάμαι ρε γμτ τι επαιζε και τι γινόταν στο τελευταίο δωμάτιο... ίσως να ήταν του Λάιμπερ, ίσως όχι....)

Είμαι σίγουρος ότι δεν έχω διαβάσει ποτέ Ωρόρα, αυτή την ιστορία όμως σίγουρα κάπου τη διάβασα. Δεν θυμάμαι τίποτα άλλο από τίτλο, ή υπόθεση, η σκηνή όμως που λες μου έχει μείνει αξέχαστη. Εκεί που έλεγες ότι πιο όμορφη δεν γίνεται, ακολουθούσε το επόμενο επίπεδο και μετά το επόμενο. Πάντα το θυμόμουν χωρίς να ξέρω μέχρι σήμερα από που, και σίγουρα το είχα υπ'όψη εδώ ως έμπνευση!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

ΥΓ:

Στα σημεία που περιγράφονται οι θεϊκές ικανότητες των τροποποιημένων πορνών, μου θύμησε ένα μικρό διήγημα (δυστυχώς δεν θυμάμαι τίτλο αλλά πρέπει να ήταν σε κάποιο της Ωρόρα), όπου ένας μάγος (ή κάτι τέτοιο) είχε δωμάτια και σε κάθε δωμάτιο είχε όλο και πιο όμορφες κοπέλες, με ομορφιά που πονούσε, αλλά δεν θυμάμαι ρε γμτ τι επαιζε και τι γινόταν στο τελευταίο δωμάτιο... ίσως να ήταν του Λάιμπερ, ίσως όχι....)

Είμαι σίγουρος ότι δεν έχω διαβάσει ποτέ Ωρόρα, αυτή την ιστορία όμως σίγουρα κάπου τη διάβασα. Δεν θυμάμαι τίποτα άλλο από τίτλο, ή υπόθεση, η σκηνή όμως που λες μου έχει μείνει αξέχαστη. Εκεί που έλεγες ότι πιο όμορφη δεν γίνεται, ακολουθούσε το επόμενο επίπεδο και μετά το επόμενο. Πάντα το θυμόμουν χωρίς να ξέρω μέχρι σήμερα από που, και σίγουρα το είχα υπ'όψη εδώ ως έμπνευση!

 

Εγώ 2-3 Ωρόρες τις έχω διαβάσει, αλλά το διήγημα δεν είναι εκεί. Πάντως κάτι μου θυμίζει και θα μπορούσε άνετα να ήταν κάποια από τις ιστορίες των Swords...

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

ΥΓ:

Στα σημεία που περιγράφονται οι θεϊκές ικανότητες των τροποποιημένων πορνών, μου θύμησε ένα μικρό διήγημα (δυστυχώς δεν θυμάμαι τίτλο αλλά πρέπει να ήταν σε κάποιο της Ωρόρα), όπου ένας μάγος (ή κάτι τέτοιο) είχε δωμάτια και σε κάθε δωμάτιο είχε όλο και πιο όμορφες κοπέλες, με ομορφιά που πονούσε, αλλά δεν θυμάμαι ρε γμτ τι επαιζε και τι γινόταν στο τελευταίο δωμάτιο... ίσως να ήταν του Λάιμπερ, ίσως όχι....)

Henry Cuttner & Cathreen Lee Moore: Μαύρη Δίψα, αλλά δεν είναι Ωρόρα. Είναι στη συλλογή "Ιστορίες Τρόμου" με ανθολόγο τον Μπαλάνο. Αξέχαστη ιδέα!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Lady Nina

«Μπορεί το πέος να κέρδιζε όλη τη μόστρα, να ξέρεις μόνο, τ’αρχίδια ήταν που μάζευαν όλη την τιμωρία».

- Αυτό μπορεί να μην φαίνεται με την πρώτη, αλλά μοιάζει να είναι βαθύ. mf_sherlock.gif

Χωρίς να έχω σχολιάσει ακόμα την ιστορία, θα ήθελα να πω πάνω σ'αυτό πως μου θυμίζει τη σχέση ανωδομής-θεμελίου...

 

ΟΚ, το παραδέχομαι

σπουδάζω πολιτικός μηχανικός! tongue.gif

Share this post


Link to post
Share on other sites
dagoncult

ΥΓ:

Στα σημεία που περιγράφονται οι θεϊκές ικανότητες των τροποποιημένων πορνών, μου θύμησε ένα μικρό διήγημα (δυστυχώς δεν θυμάμαι τίτλο αλλά πρέπει να ήταν σε κάποιο της Ωρόρα), όπου ένας μάγος (ή κάτι τέτοιο) είχε δωμάτια και σε κάθε δωμάτιο είχε όλο και πιο όμορφες κοπέλες, με ομορφιά που πονούσε, αλλά δεν θυμάμαι ρε γμτ τι επαιζε και τι γινόταν στο τελευταίο δωμάτιο... ίσως να ήταν του Λάιμπερ, ίσως όχι....)

Henry Cuttner & Cathreen Lee Moore: Μαύρη Δίψα, αλλά δεν είναι Ωρόρα. Είναι στη συλλογή "Ιστορίες Τρόμου" με ανθολόγο τον Μπαλάνο. Αξέχαστη ιδέα!

 

Την έγραψαν μαζί ε; Εγω το έχω σε Ωρόρα, αλλά όχι στην κλασική σειρά (είναι ένα βιβλιαράκι που λέγεται Διηγηματα τρόμου και έχει κάτι σαν γκουουλ στο χαριτωμένο εξώφυλλο), αλλά δυστυχώς ο Μπαλάνος (αν και λέει ότι ήταν ζεύγος) δεν έδωσε αυτήν την πληροφορία. Πάντως, αν τα δυο βιβλία έχουν τις ίδιες ιστορίες, θα πρέπει να θυμάσαι και το Αγάπα με Αγάπα με Αγάπα με...

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

Την έγραψαν μαζί ε; Εγω το έχω σε Ωρόρα, αλλά όχι στην κλασική σειρά (είναι ένα βιβλιαράκι που λέγεται Διηγηματα τρόμου και έχει κάτι σαν γκουουλ στο χαριτωμένο εξώφυλλο), αλλά δυστυχώς ο Μπαλάνος (αν και λέει ότι ήταν ζεύγος) δεν έδωσε αυτήν την πληροφορία. Πάντως, αν τα δυο βιβλία έχουν τις ίδιες ιστορίες, θα πρέπει να θυμάσαι και το Αγάπα με Αγάπα με Αγάπα με...

/spam mode on/

Ναι, δικό μου λάθος. Όχι "Ιστορίες Τρόμου" αλλά "Διηγήματα Τρόμου". Κι αυτό που λες θυμάμαι και άλλα φοβερά και τρομερά. Εξαιρετικό βιβλίο, αλλά το σταματάω εδώ, αφού σε εθελοντίσω ν' ανοίξεις γι' αυτό ένα περιποιημένο τόπικ στον Τρόμο.biggrin.gif

/spam mode off/

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

ΥΓ:

Στα σημεία που περιγράφονται οι θεϊκές ικανότητες των τροποποιημένων πορνών, μου θύμησε ένα μικρό διήγημα (δυστυχώς δεν θυμάμαι τίτλο αλλά πρέπει να ήταν σε κάποιο της Ωρόρα), όπου ένας μάγος (ή κάτι τέτοιο) είχε δωμάτια και σε κάθε δωμάτιο είχε όλο και πιο όμορφες κοπέλες, με ομορφιά που πονούσε, αλλά δεν θυμάμαι ρε γμτ τι επαιζε και τι γινόταν στο τελευταίο δωμάτιο... ίσως να ήταν του Λάιμπερ, ίσως όχι....)

Henry Cuttner & Cathreen Lee Moore: Μαύρη Δίψα, αλλά δεν είναι Ωρόρα. Είναι στη συλλογή "Ιστορίες Τρόμου" με ανθολόγο τον Μπαλάνο. Αξέχαστη ιδέα!

 

Την έγραψαν μαζί ε; Εγω το έχω σε Ωρόρα, αλλά όχι στην κλασική σειρά (είναι ένα βιβλιαράκι που λέγεται Διηγηματα τρόμου και έχει κάτι σαν γκουουλ στο χαριτωμένο εξώφυλλο), αλλά δυστυχώς ο Μπαλάνος (αν και λέει ότι ήταν ζεύγος) δεν έδωσε αυτήν την πληροφορία. Πάντως, αν τα δυο βιβλία έχουν τις ίδιες ιστορίες, θα πρέπει να θυμάσαι και το Αγάπα με Αγάπα με Αγάπα με...

 

Όχι καλέ, μόνη της την έγραψε, και μάλιστα σε τρυφερή ηλικία (18 ή 19, δε θυμάμαι ακριβώς)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Αυτό το διήγημα λειτούργησε σε δυο επίπεδα, σαν να έπαιζε μεταξύ αστείου και σοβαρού.

Η πίκρα του γέρου ήταν πραγματικά σοβαρή και σε έβαζε σε σκέψεις για όλα αυτά που πέρασαν και χάθηκαν.

 

Το σκηνικό με το

 

 

επαυξημένο και βελιτωμένο πέος και όλα του τα συν αυτό :lol:

 

 

 

ήταν γραμμένο έτσι ώστε να μην σου επιτρέπει να σταθείς στην αληθοφάνεια και να πεις "έλα μωρέ, δε γίνονται αυτά!" αλλά να προχωρήσεις για να δεις πού θέλει να το πάει. Σε τελική ανάλυση λοιπόν, μαζί με τα ονόματα που είχαν πολλή πλάκα και το απίστευτο σουρεάλ σκηνικό του μακελειού που βλέπουν οι αστυνομικοί, μάλλον η πλάστιγγα κλίνει προς τη μεριά του διασκεδαστικού. :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
white_unicorn

Προς τα που να πέφτει άραγε το Καστελάν? :devil2:

 

έχω μιαν εντύπωση οτί ένα ακόμα πέρασμα το ήθελε, απλά σε ένα σημείο μάλλον είχε τυπογραφικό λάθος, και δεν θυμάμαι ακριβώς που, απλά μου έκανε εντύπωση.

 

 

 

καλή επιτυχία

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..