Jump to content

Recommended Posts

Αλχημιστής

Ειδος: επιστημονικη φαντασια, αν και με καποια δοση τρομου.

Αριθμος λεξεων: 3850

βια: ναι

σεξ: οχι

 

προτεινω να το διαβασετε με τη συνοδεια του σαουντρακ 28 μερες μετα...

 

και

 

27 χιλιόμετρα.pdf

Link to post
Share on other sites
Salonikia

καλογραμμένο καί απρόβλεπτο,κρατά τό ενδιαφέρον από τήν αρχή μέχρι τήν τελευταία λέξη.

Καλή σου επιτυχία

Link to post
Share on other sites

Γεια σου Αλχημιστή. Η ανάγνωση ήταν ευχάριστη. Η ροη της ιστορία ήταν πολύ ομαλή, με σωστή δόση φαντασίας και τρόμου. Η κορύφωση της ιστορίας ήταν ικανοποιητική. έχεις το χάρισμα με τον τρόπο που γράφεις να παρασέρνεις τον άλλον εκεί που πας. Με παρέσυρες και το απόλαυσα πάρα πολύ. Το ελέγχεις ωραία το θέμα και δεν κουράστηκα. Οι χαρακτήρες έχουν έξυπνους διάλογους που εξυπηρετούν την ιστορία και δείχνουν λίγο από το χαρακτήρα τους. 'Ήταν πιστευτοί. Ποιος είπε ότι μια ιστορία φαντασίας δε λέει αλήθειες; Μια ιστορία φαντασίας δεν είναι καλή αν δεν έχει αληθινούς χαρακτήρες, που να μιλούν για αλήθειες. Εσένα οι ήρωες σου είναι πιστευτοί. Μιλούν για αλήθειες. Δεν βλέπουμε στην τηλεόραση για κυβερνήσεις που ανατρέπονται και πλήθη να ξεσηκώνονται... Πήρες μια υπόθεση επίκαιρη που μπορεί να πραγματοποιηθεί, αν σκεφτεί κάνεις τι είναι ικανοί να κάνουν οι άνθρωποι όταν αδικούνται, και την έκανες μια υπεροχή ιστορία φαντασίας δυνατή και καθαρή. Μπράβο σου. Εμένα μου άρεσε.

 

 

Edited by anysias
Link to post
Share on other sites
deadend

Συγνώμη που θα αρχίσω από τα αρνητικά αλλά το κάνω γιατί αυτή η ιστορία έχει μερικούς καλούς διαλόγους, κάτι πολύ δύσκολο.

 

 

 

-Ο συγγραφέας έχει χρησιμοποιήσει τις εμπειρίες του από τον κινηματογράφο για να γράψει, αλλά έχει τόσο καθαρά τις σκηνές στο κεφάλι του που τις βλέπω μπροστά μου.

 

-Οι ήρωες αντιδρούν απλοϊκά, τόσο πολύ που θα μπορούσες να στήσεις τους καλύτερους χάρτινους χαρακτήρες και να κάνεις τον αναγνώστη να κρέμεται από τις διαθέσεις τους.

 

-Η ιστορία έχει τόσες πολλές λογικές τρύπες που ξέχασα να προσέξω ότι το καλό κλίμα με παρέσυρε να την διαβάζω ενώ με ενοχλούσαν πολλά, όπως λέξεις, η έρημος της Αριζόνας και ο μονόλογος του Παπαδόπουλου «Στην πόλη οι άνθρωποι μαθαίνουν να δαμάζουν κλπκλπ» είναι εκτός κλίματος.

 

 

 

+Ο καλύτερος τίτλος του διαγωνισμού ( ίσως και ο δικός μου να λέει κάτι χι,χι) γιατί έχει μέσα όλα τα υπονοούμενα χωρίς να μαρτυράει τίποτα.

 

+ Η ιστορία μας πάει από την μια ανατροπή στην άλλη με πολύ φυσικό τρόπο και ανεβαίνει σταδιακά, δυστυχώς οι άλλες αδυναμίες της σκεπάζουν αυτό της το πλεονέκτημα.

 

+Υπάρχει μια ιστορία μέσα στην ιστορία , εξωτερικό περιβάλλον και κίνδυνος και εσωτερικές σχέσεις των ηρώων.

 

 

 

Συμβουλή: ότι και να κάνεις οι λογικές σου τρύπες δεν μπορούν να κλίσουν αλλά θα πρέπει να βελτιώσεις αυτή την ιστορία γιατί αν το κάνεις η επόμενη θα είναι εξαιρετική. Διάβασε λοιπόν τις ειδήσεις και σκέψου ότι αυτά συμβαίνουν στην Λιβύη ή στην Βαγδάτη ή στην Ιαπωνία. Πάρε πληροφορίες.

 

 

Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Δυστυχώς δεν μπορώ να πω ότι μου άφησε ιδιαίτερα καλή γεύση αυτή η ιστορία. Κατ' αρχάς, το θέμα, είναι αφάνταστα κλισέ, και όλη η εξέλιξη τρομερά προβλέψιμη. Πέρα από αυτό, αρκετά σημεία είναι αρκετά αναληθοφανή. Σ' έναν κόσμο σαν κι αυτόν, για να επιβιώσεις πρέπει σίγουρα να είσαι καχύποπτος. Οι ήρωες, όχι μόνο πείθονται σχετικά εύκολα από το γέρο, αλλά κατά τη διάρκεια της διαδρομής αφήνουν τον εαυτό τους στα χέρια του. Κι αυτός βεβαίως τους κάνει ό,τι θέλει, παρακολουθώντας τη δράση από μακριά, σχολιάζοντας. Άστοχα βρήκα τα αποφθέγματα του γέρου, εντελώς μη ρεαλιστικά. Άστοχες επίσης και οι εμβόλιμες σκέψεις του πρωταγωνιστή, που δε βρήκα να εξυπηρετούν και σε τίποτα. Βρήκα επιτηδευμένη τη γλώσσα. Άλλο όταν μιλούν οι γιατροί να χρησιμοποιούν ιατρικούς όρους, κι άλλο σε όλο το κείμενο οι ήρωες να μιλούν και να σκέφτονται λες και κάνουν διάλεξη. Εν τέλει, δε βρήκα καμία σκοπιμότητα στο να καταστρώσει ο γέρος όλο αυτό το σχέδιο, ενώ θα μπορούσε απλά να κατέβει στην πόλη και να πυροβολήσει κάποιον. Ούτε γιατί τους έβαλε να αλληλοσκοτωθούν, ούτε γιατί έπρεπε να σκοτωθεί μόνο ο ένας. Ούτε μπόρεσα να φανταστώ με τι τρόπο μπορεί να ήταν δεμένοι, να μπορούν όμως να σηκώσουν το όπλο και να το χρησιμοποιήσουν, αλλά μόνο προς μια κατεύθυνση.

 

Συγγνώμη αν μοιάζω να σου τα χώνω, αλλά αξίζει να ζητήσεις κάτι περισσότερο από τον εαυτό σου, όταν γράφεις μια ιστορία.

Edited by aScannerDarkly
Link to post
Share on other sites
alkinem

Λοιπόν...

Καλογραμμένο κείμενο αν και κάποια σημεία είναι κάπως υπερβολικά και αχρείαστα. Συμφωνώ σε αυτό με την deadend και δε θα αναφερθώ πιο λεπτομερώς.

Πιστεύω πως οι αντιδράσεις των ηρώων φαίνονται απλοϊκές γιατί απλά κυριαρχεί στις ψυχές τους ο φόβος. Ο γέρος τους προσφέρει μια διέξοδο και την προτιμούν από το οπωσδήποτε ζοφερό μέλλον που θα είχαν εάν έμεναν εκεί.

Το τέλος της ιστορίας δεν ήταν απρόβλεπτο. Από κάποιο σημείο και μετά ήταν ξεκάθαρο, τουλάχιστον για εμένα, πως ο Παπαδόπουλος τους οδηγούσε σε κάποια παγίδα. Για Ε.Φ δεν είναι οπωσδήποτε μειονέκτημα αλλά σίγουρα αφαιρεί πολλά από το κλίμα φόβου που θες να περάσεις στον αναγνώστη.

Καλή προσπάθεια, με αρκετά μειονεκτήματα όμως που είναι στο χέρι σου να διορθώσεις.

Καλή επιτυχία.

Link to post
Share on other sites
David1778

Επίκαιρο το θέμα. Αλλά αυτό που δεν μου άρεσε ήταν η αναληθοφάνεια. Οκ είναι πολύ πιθανό να χρεοκοπήσουμε, αλλά δεν θα έρθει και το τέλος του κόσμου! Τι θέλω να πω. Ένιωσα σαν να βρισκόμαστε σε ενα post-apocalyptic περιβάλλον με κάθε στοιχείο λογικής να έχει καταλυθεί. Οι άνθρωποι πηδούσαν πάνω στα αυτοκίνητα να τα κατασπαράξουν. Προφανώς οι συγκεκριμένοι άνθρωποι λόγω της πτώχευσης δεν θα είχαν ούτε φαγητό για να τραφούν (επίσης υπερβολικό), αλλά δεν είναι και βρυκόλακες! Μου ήρθαν στο μυαλό εικόνες απο το I am Legend. Σαν αναγνώστης είχα καταλάβει απο την αρχή οτι κόρη που γεννάει δεν υπάρχει και οι γιατροί βαδίζουν σε παγίδα, άρα μου αφαιρέθηκε η ευχαρίστηση του να μείνω με το στόμα ανοιχτό μαθαίνοντάς το. Με ξένισαν αρκετά οι βαρύγδουποι μονόλογοι και διαπιστώσεις των πρωταγωνιστών. Πιθανότατα δεν φταίει ο συγγραφέας, απλά εγω όπου τα βλέπω κάτι με πιάνει! ;) Ένιωθα οτι δεν ταίριαζαν στην περίσταση και οτι αν ήμουν εγώ εκείνος που μιλούσε, σίγουρα δεν θα είχα όρεξη για διαλογισμούς.

Το τέλος περιείχε συναίσθημα και δεν με πείραξε το κλισέ του "διαλέξτε ποιός θα πεθάνει", ίσα ίσα μου άρεσε. Συνολικά είναι μια αξιόλογη προσπάθεια, αλλά θα μπορούσε να έχει αποδοθεί καλύτερα με δυό-τρείς αλλαγές στην εξέλιξη της πλοκής.

Link to post
Share on other sites
Tiessa

Εδώ η πόλη είναι ο τόπος από τον οποίο πρέπει κανείς να φύγει το συντομότερο, κάθε δρόμος και μια παγίδα, κάθε γωνιά και μια ενέδρα, κλίμα βαρύ μέσα στους καπνούς και στην ανθρώπινη προδοσία. Η ιστορία λοιπόν έχει πολλά δυνατά στοιχεία, μεταξύ άλλων και πολλά σημεία έντονης δράσης. Καλές επίσης και οι σκέψεις των ηρώων, η αντίθεση του όρκου του γιατρού με τις πράξεις του -δυνατο σημείο.

 

Όσο διάβαζα το κείμενο, αισθανόμουνα ότι υπήρχαν μερικές πολύ καλές σκηνές. Στα θετικά αυτό.

Οι σκηνές, ωστόσο, δεν ταίριαζαν καλά μεταξύ τους κι αυτό αφήνει μια τελική ασύμμετρη κατάσταση, κάποια αίσθηση αταίριαστου.

 

Στα spoiler κάποια παραδείγματα με πράγματα που μου φάνηκε ότι δεν ταιριάζουν.

 

 

Το σημείο ας πούμε που μου φάνηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά ήταν η σκηνή με το φαρμακείο.

Αν όλοι ρίχνονταν στα αυτοκίνητα, είναι δύσκολο να περίμεναν τόση ώρα εκεί έξω μέσα σε ένα πολυτελές αυτοκίνητο -να σκοτεινιάσει, να πυροβολήσουν, να σκοτωθεί κάποιος- και μετά να θυμηθεί το πλήθος ότι πρέπει να τους επιτεθεί.

Αντίθετα, θα είχαμε ένα πολύ δυνατό σημείο αν έφευγαν με τα πόδια γι αυτή τη δουλειά, ακριβώς επειδή φοβόντουσαν να σταθούν έστω κι ένα δευτερόλεπτο.

 

Η όλη αναζήτηση της μορφίνης μού φάνηκε προσχηματική για να βάλει τον ήρωα να σκοτώσει. Έτσι το είδα τουλάχιστον. Κάτι σαν δοκιμασία. Αλλά, προς τι η δοκιμασία τη στιγμή που στο τέλος θα τον φάνε;

Και η σύμπτωση να έχει αρπάξει κάποιος τη μορφίνη ακριβώς τη στιγμή που πάει ο ήρωας στο φαρμακείο, ενώ έχουν περάσει τόσες μέρες αναρχίας που οι άνθρωποι τρώγονται μεταξύ τους, μου φαίνεται κάπως υπερβολική.

 

Επίσης δεν βλέπω γιατί να υπάρχουν εμπόδια στην Εθνική. Αυτό παραπέμπει σε παρατημένα αυτοκίνητα στη μέση του δρόμου, σαν να τους βρήκε μια καταστροφή ξαφνικά.

 

 

 

Στην τελική, στα λέω όλα αυτά επειδή βλέπω πως έχεις τη δυνατότητα να γράψεις καλές σκηνές και να θέσεις προβληματισμούς και να ανεβάσεις και τις εντάσεις. Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να επιμείνεις στη συνολική εικόνα, η οποία αν ερχόταν λίγο πιο ταιριαστά θα μάς έδινε μια πολύ αξιόλογη ιστορία.

Link to post
Share on other sites
Mesmer

Επιστημονική Φαντασία ή Επικείμενο Μέλλον; Ωραία η ιδέα να στηρίξεις την ιστορία σου πάνω στις παρούσες οικονομικές/κοινωνικές/πολιτικές εξελίξεις. Βέβαια, επειδή όλα αυτά που περιγράφεις μοιάζουν να είναι πολύ κοντινά, ίσως να χάνει λίγο σε πειστικότητα σε ορισμένες περιπτώσεις.

 

Η ιστορία είναι γραμμένη καλά και διαβάζεται πολύ εύκολα. Υπάρχουν, όμως, ορισμένα σημεία που ήθελαν περισσότερη προσοχή. Όπως η σκηνή της μονομαχίας. Πότε συνεννοήθηκαν οι δύο μαχητές για το πότε θα πυροβολήσουν; Γιατί να το κάνουν με αυτόν τον τρόπο; Βρισκόμαστε σε μια κοινωνία αναρχίας που ο ένας «τρώει» τον άλλο, δεν υπάρχει χώρος για τέτοιες ευγένειες. Επίσης, αν κάποιος ήθελε να φύγει από την Αθήνα, δεν είναι δα και τόσο δύσκολο. Μπορεί να ξεκινήσει με τα πόδια και σε καναδυό μέρες να φτάσει σε κάποιο κοντινό χωριό και να επαναπροσδιορίσει τη διαδρομή του.

 

 

Link to post
Share on other sites
wordsmith

Επίκαιρο, καλογραμμένο, ατμοσφαιρικό, ενδιαφέρον και πρωτότυπο. Κι ας το λέει ο aScannerDarkly κλισέ, εγώ θεωρώ πρωτότυπο το ότι αιτία όλου αυτού του χάους είναι η παρούσα οικονομική κρίση και δεν επινοείς κάτι πιο χολυγουντιανό/θεαματικό, καμιά τρομοκρατική οργάνωση, κανένα νέο χημικό όπλο κλπ - δε χρειάζεται να πας μακριά, από την πραγματικότητα μπορείς να βγάλεις αρκετές αιτίες διάλυσης του πολιτισμού. Αυτή τη διαφωνία είχαμε και με ένα φίλο όταν πήγαμε και είδαμε το Buried και εκείνος περίμενε να κρύβεται από πίσω καμιά μυστική οργάνωση, αλλά τελικά ήταν απλώς η σημερινή πραγματικότητα. Εντάξει, εσύ το τράβηξες περισσότερο, αλλά το θεωρώ πλεονέκτημα το ότι έμεινες όσο μπορούσες σε πραγματικές συνθήκες.

Ένα μεγάλο μείον ήταν οι διάλογοι, που μου φάνηκαν πολύ ξύλινοι και άνευροι, γεμάτοι ιατρική ορολογία. Δε μιλάει έτσι ο κόσμος, εκτός αν απευθύνεται σε κανέναν πολύ υψηλά ιστάμενο ή αν δίνει προφορικές εξετάσεις ξένης γλώσσας και θέλει να επιδείξει το λεξιλόγιό του. Ακόμα λιγότερο μιλάει έτσι κάποιος που βρίσκεται στη μέση μιας πόλης όπου ο πολιτισμός καταρρέει και οι άνθρωποι φέρονται σαν άγρια θηρία. Δε μπορεί ταυτόχρονα και στην ίδια πόλη οι γιατροί να μιλάνε για "άσηπτη περιοχή" και παραδίπλα οι άστεγοι να σπάνε τζάμια και να λεηλατούν μαγαζιά, εκτός αν οι άνθρωποι-θηρία είναι μια αμελητέα μειοψηφία (που εδώ δεν είναι).

Επίσης δεν είναι πειστικό, ενώ ακόμα δεν έχουν όλα καταρρεύσει, ακόμα υπάρχουν φάρμακα στα ντουλάπια και γιατροί με αίσθημα καθήκοντος, να έχει δημιουργηθεί, έστω στην άλλη ακρη της πόλης, μια κοινωνία αγρίων που να έχει κιόλας αναπτύξει έθιμα και τελετουργικούς

κανιβαλισμούς

.

Αυτή η τελετή στο τέλος ομολογώ ότι δε με πείραξε, δεν το σκέφτηκα ότι ήταν άχρηστη, με παρέσυρε το θεαματικό του πράγματος. Καλό, αλλά, για να είναι πειστική η εμφάνιση ενός τέτοιου εθίμου, έπρεπε να έχεις αφήσει να περάσει περισσότερος καιρός. Προτείνω το ΦΟ-ΒΕ-ΡΟ διήγημα του Gardner Dozois "The Peacemaker" ως δείγμα post-apocaluptic sci-fi.

Κατά τα άλλα από τις δυνατές συμμετοχές, σχεδόν επαγγελματικά/δημοσιεύσιμα γραμμένο και μπράβο.

Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Εγώ δεν πρόβλεψα την τελική παγίδα, όταν όμως στο τέλος έγινε η αποκάλυψη βρέθηκα σε γνώριμες καταστάσεις, κλισέ, κάτι σε redneck americana, όπως άλλωστε ήταν και το προηγούμενο, αλλά όχι σε τόσο τραβηγμένα γούστα.

 

Αν υπάρχουν ακόμα φωτιές που καίνε, ημιλειτουργικά νοσοκομεία και τραυματίες που συσωρεύονται σε αυτά, είμαστε ακόμα στο μπαμ, και οι ορδές των "απέθαντων" στις πόλεις και των μεσήλικων ανθρωποφάγων της Πάρνηθας απέχουν το λιγότερο μια δεκαετία στο μέλλον. Βολικά τους έκανες ένα κουβάρι για να πεις την ιστορία σου, και μην με παρεξηγείς, την λες μια χαρά.

 

Το πρόβλημα όμως: Κανονικά δεν έχω πρόβλημα για αμερικανιές στην ελληνική πραγματικότητα, it could happen, αλλά θα χρειαζόμουν κάτι παραπάνω για να δεχτώ τους μεσήλικες απόστρατους ανθρωποφάγους που χωρίς τύψεις θέλουν και παράσταση από τα θύματα τους. Αυτό θα το δεχόμουν σαν λογικό αν είχαν ξεκινήσει αυτή τους την διαστροφή πολύ πριν γίνει το μπαμ. Κι αυτό παραείναι αμερικανιά για εφικτό.

Link to post
Share on other sites
Ad Noctum

Όταν ξεκίνησε η ιστορία σου, νόμιζα ότι αφορούσε ιστορία με ζόμπι ή κάτι παρόμοιο. Τελικά δεν έπεσα και πολύ έξω laugh.gif.

 

Ανατρεπτικό τέλος από αυτά που μου αρέσουν.

 

Η γραφή σου με κράτησε.

 

Στα μείον αυτό που επεσήμανε και ο Χατζηγιώργης: Οι άνθρωποι που τρώνε ανθρώπους εκτός της πόλης, το κάνουν από ανάγκη. Δεν νομίζω πως ταιριάζει η σκηνή παρακολούθησης θανάτου των θυμάτων τους...

Link to post
Share on other sites
DimitrisX

Απλή και καλή χρήση της γλώσσας και πολύ καλός ρυθμός.

Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα καλό επεισόδιο από τη «Ζώνη του Λυκόφωτος» ή από τα «Εξώτερα Σύνορα». :good:

Το διάβασα μονοκοπανιά :book: και το τέλος ήταν πολύ ενδιαφέρον. Καλή επιτυχία!

Link to post
Share on other sites
NIKANTHI

Μου άρεσε πολύ η ιστορία σου είναι κάτι το όπιο θα μπορούσαμε κάλλιστα να το ζούμε στης μέρες μας και το τέλος ήταν εξαιρετικό που τελικά αυτοκτόνησαν μαζί η πρωταγωνιστές σου, δεν επέλεξαν απλά συμβιβαστήκαν με την μοίρα τους. Κάλλιστα θα μπορούσε να συμμετέχει το διήγημα σου και στον προηγούμενο διαγωνισμό με θέμα την πείνα

 

.

Edited by NIKANTHI
Link to post
Share on other sites
Drake Ramore

Θα έλεγα οτι είναι περισσότερο τηλεοπτικό κείμενο, παρα λογοτεχνικό. Οκ είχε τις τρύπες του. Ε και;

Ο λόγος έτρεχε μια χαρα, οι σκηνές ήταν δυνατές και διαδέχονταν γρηγορα και ευχάριστα η μια την άλλη, και η πλοκή αν και απλή ήταν σχεδόν εικονογραφημένη.

 

Εμένα και μου άρεσε και το ευχαριστήθηκα, και τώρα που γράφω τα σχόλια το θυμάμαι ακόμη (καποιες μερες μετά απο την αναγνωση του).

Αν δεν είναι αυτό επιτυχία για ένα διήγημα, άραγε τι είναι;

 

Μια χαρα ιστορία!

Link to post
Share on other sites

Ιστορία που σίγουρα έχει προβλήματα, ναι. Ιστορία που είναι ολοκληρωμένη ναι. Ιστορία όπου πρέπει να παραδεχθείς ότι σε μια κρίση κάποια πράγματα δεν μένουν τα ίδια, ναι.

 

Έχω καλυφθεί απο τους άλλους πάντως, δεν έχω να προσθέσω κάτι παραπάνω.

Link to post
Share on other sites
Tattoman

Λοιπόν...κλασική υπόθεση. Μπορώ να σου πω πολλές ιστορίες και παρόμοια σενάρια. Παράνοια, left 4 dead και άλλα....Όμως μας το έδωσες ωραία και το τέλος με τράβηξε ακόμα πιο πολύ. Ωραία η γλώσσα σου και οι σκηνές που φτιάχνουν την ιστορία σου. Το τέλος λίγο με ψηλομπέρδεψε αλλά τελικά το έπιασα.!

Link to post
Share on other sites
Lady Nina

Τρομακτική, στ’αλήθεια, η ιστορία σου. Μου θύμισε κάτι από τον ‘Δρόμο’ του Κόρμακ ΜακΚάρθυ. Και ίσως έτσι είναι, ο άνθρωπος εξαγριώνεται όταν βρεθεί εκτός κοινωνίας. Σαν ιστορία, λοιπόν, δεν τη θεωρώ καθόλου απίθανη. Μου άρεσε η χιουμοριστική αναφορά στις ταινίες, όπως και η γραφή σου. Μου άρεσαν και κάποιες από τις φράσεις που παρεμβάλλονταν, αν και ορισμένες δεν ήταν ιδιαίτερα πετυχημένες. Ωστόσο, μου έχουν μείνει κάποιες απορίες σχετικά με τη μοίρα των δύο πρωταγωνιστών. Αν κατάλαβα καλά, σκοτώθηκαν και οι δύο ταυτόχρονα, έτσι; Το τέλος, όμως, δε μου κολλάει καθόλου. Τέλος, δεν κατάλαβα για ποιο λόγο χρειαζόταν ο γέρος τη μορφίνη. Πάντως, βρήκα την ιστορία σου πολύ ατομσφαιρική και καλογραμμένη. Καλή σου επιτυχία!

Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...
dagoncult

Χμ… δεν έγινε κάτι φοβερό και τρομερό στην ιστορία, τουλάχιστον από άποψη πρωτοτυπίας. Ωστόσο κυλούσε γρήγορα, κι από την ώρα που παίρνουν το αμάξι και ξεκινούν μπορώ να πω ότι με κράτησε. Το κράτημα γινόταν πιο δυνατό όσο περνούσε η ώρα, ως το φινάλε.

Κάποιες από τις σκέψεις του ήρωα μού φάνηκαν τραβηγμένες, πολύ φιλοσοφικές. Αυτό νομίζω με ξένισε αρκετά.

Ωραία η περιγραφή στιγμές πριν την μονομαχία, ελ πάσο φάση. :)

Μια πολύ μικρή λεπτομέρεια: οι ντρόγκες που διαθέτουν τα φαρμακεία βρίσκονται μέσα σε χρηματοκιβώτια στο πίσω δωμάτιο του μαγαζιού, έτσι η μορφίνη δε θα μπορούσε να είναι απλά ακουμπισμένη στο ράφι.

 

«Θα μπορούσαμε ίσως να πούμε ότι τώρα η πόλη έχει γίνει μια ζούγκλα, ενώ στις εποχές του πολιτισμού ήταν ένας ζωολογικός κήπος, όπου το κάθε ζώο είχε το κλουβί του».

-Έεεετσι! good.gif

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..