Jump to content
aScannerDarkly

Η Αγέλη

Recommended Posts

aScannerDarkly

Λέξεις: ~1620

 

Αφιερωμένο στην Deadend, γιατί εξαιτίας της, και μιας συζήτησης που είχαμε κάνει γύρω στην πρωτοχρονιά, η οποία όπως φαίνεται είχε κάπου κρυφτεί σε μια γωνιά στο κεφάλι μου, αν και τότε δεν την είχα χρησιμοποιήσει, προέκυψε αυτό εδώ.

 

Ageli.pdf

Edited by Mesmer

Share this post


Link to post
Share on other sites
Stanley

Ενδιαφέρον θα είχε η κουβέντα που κάνατε. Ένα μοτίβο μοναχικότητας και εγκατάλειψης, που σπάει από την παρέα των ζώων, η οποία και πάλι όμως είναι καταδικαστική. Αυτό που μου έκανε εντύπωση περισσότερο σε αυτό το κείμενο, ήταν οι τεράστιες προτάσεις, οι οποίες δούλεψαν εξαιρετικά εδώ. Δεν σε έχω ξαναδεί να γράφεις τόσο μεγάλες και σίγουρα σου πηγαίνει, όταν θέλεις να μεταδώσεις ανάλογες περιστάσεις με αυτήν εδώ, να τις χρησιμοποιείς. Εντόπισα όμως ένα λαθάκι: δεν τον πείραζε καθόλου και τόσο να έχει κάποιον να τον φροντίζει.

Κατά τα άλλα, λίγο τρομακτική ατμόσφαιρα, λίγο ονειρική, που όμως μου τα χαλάει στο τέλος. Θέλω να πω,όπως το κλείνεις δίνεις μια χιουμοριστική νότα που εμένα δεν μου κολλάει. Ίσως είναι επειδή πλέον σε ξέρουμε -και μετά λέτε για μένα ότι χώνω το φαγητό παντού- αλλά πιστεύω ότι αντικειμενικά αφαιρεί από την ατμόσφαιρα. Όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον.

 

Ωραίο,γενικά, να δουλέψεις και μικρά κείμενα, βοηθάνε.

Share this post


Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Χιουμοριστική; :hmm: Αν είναι όντως χιουμοριστική, τότε έχω αποτύχει πλήρως. Σίγουρα δε στόχευα σε κάτι τέτοιο... Απεταξάμην!

 

Edit: Όταν γράφεις για έναν άνθρωπο σκασμένο και παραμορφωμένο από το φαγητό, που δεν έχει άλλο στο νου του, όπως σε κείνην την ιστορία, πολύ καλά κάνεις και γράφεις για το φαγητό. Το πρόβλημα είναι όταν ξεκινάς να γράψεις για έναν άνθρωπο που ξεκινάει να πάει στο φεγγάρι και κάνεις μια στάση να μας περιγράψεις το σάντουϊτς που είχε μαζί του;-)

Edited by aScannerDarkly

Share this post


Link to post
Share on other sites
Stanley

Περίμενε τι θα σου που κι οι άλλοι, είμαι λίγο περίεργος εγώ σε αυτά...Εγώ έτσι το πήρα,πάντως, ίσως γιατί περίμενα κάτι άλλο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Μάρβιν ΑΑΠ

Εγώ πάντως έμεινα με την αίσθηση ότι σταματάει και πολύ ωραία ακριβώς πριν την αυτοκτονία, αφήνοντάς την ως ανοιχτό θέμα. Άλλ' αντ' άλλων κατάλαβα; Αν όχι, τα επεισόδια που οδηγούν προς τα εκεί μου φάνηκαν πειστικά και ταιριαστά δοσμένα. Με ενόχλησε μόνον η επανάληψη του «εκείνος» που σε ένα σημείο μάλιστα πυκνώνει πολύ. Είχε κάποιο λόγο, άραγε; Θα μπορούσε κάλλιστα να είχε αποφευχθεί με διάφορους τρόπους.

Share this post


Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Όχι, πολύ καλά κατάλαβες - ή τέλος πάντων όχι άλλα αντ' άλλων :p. Όσο για το "εκείνος", θα του ρίξω μια ματιά, πρέπει να έχεις δίκιο. Δεν υπάρχει λόγος παρά μόνο ότι το έγραφα περίπου όπως διαβάζεται, απνευστί, και το ανέβασα σχεδόν χωρίς διορθώσεις. Γι' αυτό λέω ότι είναι ό,τι κοντινότερο σε flashάκι, δε συνηθίζω να γράφω έτσι με τη μία.

 

Edit: Και ναι, έχεις απόλυτο δίκιο, το έχω παρακάνει... Καλά, δεν το είδα; :bag:

Edited by aScannerDarkly

Share this post


Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Έσβησα - άλλαξα καμιά πενηνταριά "εκείνος", άφησα άλλα τόσα που αποφάσισα ότι δεν πειράζουν, διόρθωσα και ένα-δυο άλλα τέρατα, κι έχω ανεβάσει το καινούργιο στο αρχικό ποστ.

 

Ηθικό δίδαγμα: Ρίχνε και καμιά ματιά πριν το ανεβάσεις ρε!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Η τελευταία; μέρα της μίζερης ζωής ενός ταλαιπωρημένου γέρου, που, ίσως λίγο καθυστερημένα, αποφάσισε πως φτάνει πια. Μ' άρεσε ο τρόπος που ανοίγεις την ιστορία σου. Μας κάνεις να στεναχωρηθούμε και να λυπηθούμε το γέρο κι εκεί μας λες πως όλα αυτά θα τελειώσουν. Πολύ καλές, ίσως και λίγο τρομακτικές, οι σκηνές με την αγέλη. Μου άρεσε ο λόγος που ο γέρος έκρυβε το μπουκάλι με το ουίσκι. Εκεί ήταν το σημείο που τον λυπήθηκα περισσότερο.

Καλό και το τέλος. Όχι χιουμοριστικό, μάλλον λίγο ειρωνικό... Εντάξει, θα φύγω, αλλά όχι από τώρα...

Edited by Mesmer

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Τρία πράγματα μού άρεσαν περισσότερο.

1. Το μπουκάλι με το ουΐσκι που ήταν το μυστικό του ηλικιωμένου.

2. Ο τρόπος που σμίγουν μέσα στο μυαλό του όσα έκανε αλλά και όσα δεν τόλμησε να κάνει. Πραγματικά πάρα πολύ ωραίο.

3. Η αγέλη φυσικά. Ο τρόπος που τα αγριόσκυλα, που κανονικά είναι τρομακτικά, έτσι πολλά που τον παίρνουν από πίσω και που αποτελούν μια τρομακτική ομάδα, να έχουν γίνει φίλοι του και να βρίσκονται μέσα στον προσωπικό του χώρο.

Η σκηνή με τον αρχηγό και η κουβέντα ενώ πίνει μαζί του στο τέλος μού έφερε στο νου μια εικόνα, όπου αντί για σκύλο κάθεται απέναντί του ο χάρος κι αυτός έχει μια τελευταία επιθυμία, να τα πιουν μαζί σαν φιλαράκια, μια που η μοναξιά του είναι τόση που δεν έχει την πολυτέλεια να αρνηθεί την παρέα κανενός.

Share this post


Link to post
Share on other sites
deadend

Ευχαριστώ για την αφιέρωση, κύριε με κακομαθαίνατε…:rolleyes:

 

Πολύ ωραίο κείμενο και ο τίτλος είναι πολύ του γούστου μου, απ’ αυτούς που άλλο σου λένε κι άλλο περιμένεις κι όταν τελειώσει πρέπει να σκεφτείς και να πεις «Α! Αυτό εννοούσε.»

 

Ένας χαρακτήρας που δεν είναι σίγουρα αγελαίος αλλά η αγέλη με την ιδιότυπη συλλογική ιδιοσυγκρασίας της του κάνει ένα τελευταίο μάθημα και του δίνει ένα απρόσμενο δώρο. Τι ωραία υπόγεια πλοκή στην ιστορία.+

 

Ωραία σημεία με απειλητική ατμόσφαιρα που παρασέρνουν σε έντονη συναισθηματική ταύτιση όταν ξεδιπλώνουν την εξέλιξή τους.

 

Απλές αντιθέσεις καθημερινές και κατανοητές που σκιαγραφούν το σκηνικό μιας σχέσης με στοιχεία απόσταση και χαρίζουν σταθερές πεποιθήσεις στον χαρακτήρα σου.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Έγιναν κάποιες σημαντικές διορθώσεις στο διήγημα και η νέα του μορφή είναι διαθέσιμη στο αρχικό ποστ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Πολύ πολύ ωραία γραμμένο και δε μπορώ να φανταστώ κείμενο πιο ατμοσφαιρικό, για να μην αναφέρω τους ωραίους συμβολισμούς με την αγέλη, τη μοναξιά και τα γηρατειά. Αλλά σαν να με άφησε στη μέση. Στο τέλος σκεφτόμουν "τι; εδώ τελειώνει; δεν έχει άλλο;". Μάλλον σου αρέσει να γράφεις χωρίς υπόθεση, μόνο σκηνές με ωραία ατμόσφαιρα. Έχουν τη σωστή δόση συναισθηματισμού έτσι ώστε να μη γίνεται μελό από τη μία, αλλά να μην είναι και ξερό ή ακατανόητο. Θα ήταν εξαιρετικό τέλος για την αφήγηση της ζωής κάποιου σπουδαίου ξέρω-γω-τι, ο οποίος έχει μάθει να αντιμετωπίζει και τα γηρατειά και τη μοναξιά με τρόπο όμορφο και αξιοπρεπή.

Διαμαντάκι.:worshippy:

Share this post


Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Αφεντικό, ευχαριστώ για τη μέγιστη sff τιμή που μου κάνεις:beer:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ayu

Πολύ ωραίο, πολύ πολύ ωραίο. Το τέλος δεν μου έβγαλε χιούμορ.

Είχα όμως μερικά προβλήματα κατανόησης, που είτε έχουν να κάνουν με μένα και το ότι ο καφές δε μ' έχει πιάσει ακόμα, είτε έχουν να κάνουν κυρίως με τη χρονική δόμηση της ιστορίας. Τώρα θα προσπαθήσω να εξηγήσω και καλή σου τύχη (γιατί δε νομίζω να βγάζω και πολύ νόημα):

 

 

 

Η χρονική ροή:

Ξεκινάει η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής του επειδή σήμερα θ' αυτοκτονήσει--> διηγείται την ιστορία με το γάτο που συνέβη στο παρελθόν, όπως και η ιστορία με το κουτάβι που επίσης συνέβη στο παρελθόν --> καταλαβαίνει ποιο είναι το δώρο που πρέπει να κάνει στον εαυτό του και (1ο πρόβλημα. Ώπα! Πότε;) σηκώνεται να πάρει το ουίσκι (2ο πρόβλημα: το ουίσκι θα τον σκοτώσει;). Νομίζω ότι το 1ο πρόβλημα λύνεται αν ενώσεις την πρόταση για το δώρο που του αξίζει με την τελευταία πρόταση της παραγράφου με το κουτάβι. Μετά κάνε λίγο πιο σαφές ότι είμαστε σε μια άλλη μέρα (τη σημερινή, την τελευταία του) κι ότι το "στηρίχτηκε" δεν προκύπτει από το "κατάλαβε". Εκτός αν έχω καταλάβει εγώ λάθος. Τώρα για το ουίσκι δεν ξέρω. Εμπερδεύθην! dazzled.gif

 

 

 

Και ξανά, πολύ ωραίο, πολύ πολύ ωραίο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Γι' αυτό που μπορώ να σου απαντήσω με βεβαιότητα είναι πως δεν το σκότωσε το ουίσκι (να γραψω εγώ τέτοιο πράγμα; Απαπα!).

 

Για τα υπόλοιπα, θα πρέπει να το ξαναδιαβάσω, γιατί ομολογώ ότι δε θυμάμαι τις λεπτομέρεις αυτές.

 

Ευχαριστώ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
laas7

Η ιστορια μου αρεσε. Μου εβγαλε ευαισθησια και φοβο. Ευαισθησια, για να ασχοληθεις με το θεμα των γηρατειων. Γιατι σπανια καποιος νεος καταπιανεται με αυτο το θεμα-δεν ξερω αν το εχουν σκεφτει ποτε, αν δεν εχουν καποιο ερεθισμα σε κοντινο περιβαλλον. Και φοβο, γιατι περιγραφεις μια φοβια νομιζω ολων των ανθρωπων. Να μην γινουν βαρος, να μην χασουν την αξιοπρεπεια τους, με το κουραζουν την οικογενεια τους, να τους ταισουν,ποτιζουν, να τους πηγαινουν τουαλετα, να τους βαριουνται, να ειναι μια τυπικη υποχρεωση γι αυτους κτλ

Οι μεγαλες προτασεις, μου αρεσαν πολυ. Ειναι οσο μεγαλες πρεπει. Μου θυμισαν τον τροπο, που σκεφτομαστε συνηθως. Με μεγαλες προτασεις χωρις διακοπες. Συνηθως οι σκεψεις μας κυλανε και αυτο ενιωθα, τον γερο να σκεφτεται φωναχτα. Ο τιτλος ειναι καλος και το τελος το ιδιο. Δεν χρειαζεται να μας πεις κατι αλλο. Ξερουμε ποιο θα ειναι το τελος, απο την αρχη σχεδον του κειμενου φαινεται. Δεν τον λυπηθηκα. Δεν νομζω πως θα το ηθελε. Προσπαθησε τοσο πολυ ο γερος σου να ειναι αξιοπρεπης, που του αξιζει να μην τον λυπασαι. Του αξιζει να τον σκεφτεσαι δυνατο ανθρωπο-προτιμησε να ζησει με την αγελη μονος του ουσιαστικα, παρα να ζητιανεψει για ενδιαφερον. Πολλη μεγαλη τιμωρια ομως για τον εαυτο του- να ζησει τοσο απομονωμενος-οι ανθρωποι ειναι κοινωνικα οντα.

Οπως και να εχει, με εκανε να σκεφτω εγω τι θα ηθελα αν ημουν στην θεση του. Το ιδιο. Να μην χασω την αξιοπρεπεια μου. Αλλα νομιζω πως ο γερος κανει ενα λαθος. Προσπαθωντας να μεινει αξιοπρεπης, πεφτει στο παραπτωμα της υπερβολικης περηφανειας. Αυτη την περηφανεια-αυτο το εγω που τον ωθει στον διαχωρισμο απο το κοινωνικο συνολο- που τελικα τον οδηγει στην αυτοκτονια, σαν την μονη διεξοδο.

Νομιζω πως εκφραζεις μια λαθος οπτικη, που εχει η σημερινη κοινωνια. Καποτε οι ηλικιωμενοι ειχαν περιοπτη θεση αναμεσα στην κοινωνια-ηταν η προσωποιηση της σοφιας, της πειρας στην ζωη και ειχαν τον σεβασμο των νεοτερων. Δεν τους αντιμετωπιζαν οπως σημερα στο μεγαλυτερο ποσοστο, αχρηστους και ξεπερασμενους. Νομιζω αυτο επαθε ο γερος σου. Μια ζωη και ο ιδιος σκεφτοταν τους ηλικιωμενους, με αυτον τον τροπο, σαν μη χρησιμους το λιγοτερο-τον κακομοιρη τον παππου που λενε- και τωρα που ο ιδιος γερασε δεν μπορει ν' αντεξει πως ειναι και αυτος πια ενας τετοιος. Ενας κακομοιρης παππους. Και αποφασιζει να φυγει βιαια απο την κοινωνια που νιωθει πως τον περιθωριοποιει και τον αφηνει πισω. Οπως οι δυναμεις του, αφηνουν το σωμα του και σωματοποιει αυτη την παραιτηση απο την ζωη.

Εκανα μια ψυχολογικη αναλυση του κειμενου σου. Ελπιζω να μην κουρασε.

Edited by laas7

Share this post


Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Laas, ευχαριστώ πάρα πολύ για την εκτενέστατη ανάλυση.

Για το αν τελικά ο γέρος κάνει λάθος ή όχι, δεν ήταν σκοπός μου να το κρίνω. Χαίρομαι που με αφορμή το κείμενό μου, έκανες όλες αυτές τις σκέψεις και κατέγραψες όλους αυτούς τους προβληματισμούς.

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Αν και το θεωρώ ακραίο να αυτοκτονήσεις για να μη ζήσεις τις συνέπειες των γηρατειών σε όλη τους την έκταση(σαν τον Πολ Λαφάργκ που αυτοκτόνησε μαζί με τη γυναίκα του στα 70 του για να μη γίνει βάρος σε κανέναν), μακάρι να ήταν όλοι οι γέροι τόσο αξιοπρεπείς και να έβλεπαν τα γηρατειά έτσι. Η πραγματικότητα που βλέπω εγώ είναι γέροι να παίρνουν τη σειρά άλλων στις ουρές στο ταμείο μου, να φέρνουν χαρτάκια με νούμερα προτεραιότητας από άλλη μέρα ή άλλη τράπεζα ή και ταχυδρομείο ακόμα(ένας μάλιστα είχε φέρει και το εγγόνι του επίτηδες για να τον δούμε και να τον βάλουμε μπροστά), με το παραμικρό να κλαίγονται να τους εξυπηρετήσουμε κατά προτεραιότητα επειδή είναι γέροι/άρρωστοι/κουρασμένοι, να ανοίγουν καβγά σε όποιον βρουν μπροστά τους, είτε φταίει είτε όχι, επειδή η σύνταξη δε μπήκε ακόμα στο λογαριασμό τους ή ήρθε μειωμένη κλπ κλπ. Ούτε ιδέα, βέβαια, να μάθουν να χρησιμοποιούν κάρτα ΑΤΜ ή τουλάχιστον να έρχονται τις μέρες που έχει τη λιγότερη κίνηση αν δεν έχουν ανάγκη να πάρουν τα λεφτά τους την πρώτη μέρα που μπαίνουν. Θα μου πείτε βέβαια ότι γέροι είναι και δε μαθαίνουν εύκολα κλπ κλπ, αλλά δεν τα δικαιολογεί όοοολα αυτό. Δε θυμάμαι να μου έχει τύχει ποτέ νέος που να προσπαθεί να πάρει τη θέση αλλουνού στην ουρά. Για κάτι τέτοια νομίζω ότι κατέρρευσε η οπτική γωνία της κοινωνίας να θεωρεί τους γέρους εκ των προτέρων σοφούς και αξιοσέβαστους.

Ο.Τ. όλα αυτά, απλώς απαντάω στο αποπάνω σχόλιο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
laas7

Κοιτα υπαρχουν και αυτοι οι γεροι... οπως υπαρχουν ολων των ειδων οι ανθρωποι σε ολες τις ηλικιες.

Δεν το εννοουσα με την ισοπεδωτικη αποψη του να σεβομαστε τους ηλικιωμενους ο,τι και αν ειναι, ο,τι κι αν κανουν.

Υπαρχουν γεροι που θελω να τους βαρεσω, αλλα αυτο το σκεφτομαι και για νεοτερους...και αλλοι που τους εκτιμω πολυ. Εκτος αυτου, παντα πιστευω πως οσοι απαιτουν σεβασμο με βαση την ηλικια- και καλα σεβασου τα χρονια μου- ειναι επειδη δεν εχουν τιποτα αλλο να δειξουν για να κερδισουν σεβασμο. Και γι αυτο δεν τον κερδιζουν.

Νομιζω πως ο ανθρωπος δεν αλλαζει-βαθια μεσα του- ο συναισθηματικος πυρηνας του ειναι πολυ δυσκολο να αλλαξει, οχι αδυνατο, αλλα δυσκολο και επειδη λιγους ξερω που να θελουν πραγματικα να καλυτερεψουν λεω την γνωστη ατακα-ο ανθρωπος δεν αλλαζει-μενει καθολη διαρκεια της ζωης του "ιδιος".

Νομιζω πως ο γερος που σου τρωει την σειρα η σε χτυπαει με το μπαστουνι του στο καλαμι για να ανεβει πρωτος στο λεωφορειο, ενω ειναι η δικη σου σειρα (το εχω παθει) ηταν παντα τετοιος. Απλα με δικαιολογια της ηλικιας του κανει τα γνωστα λιγο πολυ σε ολους μας τερτιπια. Αν και πρεπει να σου πω, πως εγω ξερω νεους ανθρωπους που προσπαθουν να σου φανε την σειρα στην νομαρχια ας πουμε, επειδη εσυ φαινεσαι πολλη μικροτερη (και αυτο το εχω παθει). Αρα ειναι ανεξαρτητο ηλικιας- ειναι θεμα επιπεδου. Χτυπαει ισως περισσοτερο ασχημα, οταν το βλεπεις σε μεγαλυτερους σου που θα τους ηθελες καλυτερους για να εχεις ενα παραδειγμα μπροστα σου. Αν και εμενα με ενοχλει εξισου.

Διαφωνω με την λογικη που θελει τους ηλικιωμενους, αχρηστους και περιθωριοποιημενους στην συγχρονη κοινωνια- οι αχρηστοι μπορουν να ειναι ολων των ηλικιων- και ποσο μαλλον για ηλικιωμενους που ειχαν το μυαλο να σκεφτουν πως δεν θελουν να ειναι βαρος. Αυτοι οι ανθρωποι αυτοματα δεν ειναι βαρος, γιατι δεν θα μπαστακωθουν στον σβερκο σου και δεν θα σου κλεψουν ουτε την σειρα, ουτε την θεση στο μετρο, απο αξιοπρεπεια.

Νομιζω πως η κοινωνια μας καταρρεει γενικως γιατι δεν σεβομαστε τις ριζες μας π.χ. τους ηλικιωμενους, οπως δεν σεβομαστε το μελλον μας π.χ. τα παιδια και γενικως δεν σεβομαστε ουτε τους εαυτους μας. Αλλα αυτο ειναι μια αλλη συζητηση

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..