Jump to content

Για το Θρόνο της Θερίνια


Naroualis
 Share

Recommended Posts

Χμ. Νόμιζα ότι είχαμε τόπικ γι' αυτό το βιβλίο, αλλά δεν πειράζει. Το ανοίγω εγώ τώρα.

 

Στα τυπικά, επικό φάνταζυ από τον Στηλιανό Κιλημάντζο. Μοιάζει stand-alone νουβέλα, αλλά μπορεί αν θέλει να γράψει και τη συνέχεια. Πραγματικά δε θέλω καν να φανταστώ τι θα μπορούσε να είναι η συνέχεια, γιατί θέλω να την περιμένω με την ανυπομονησία που της αξίζει.

Εξώφυλλο δε βρήκα ηλεκτρονικά, αλλά όποιος βρει το ανεβάζει.

 

Τα παρακάτω τα έγραψα κυρίως για το ιστολόγιό μου, αλλά τα βάζω πρώτα εδώ.

 

Να και μια ευχάριστη έκπληξη. Τον Κιλημάντζο τον διάβασα πρώτη φορά στο Χρονικό της Παγωμένης Ηπείρου και πραγματικά δαγκώθηκα όταν το έκανα. Ήταν ένα κείμενο που έδειχνε μηδαμινή πραγματική γνώση του πώς δουλεύει αυτό που λέγεται λογοτεχνία. Η ιδέα ωστόσο, μέχρι του σημείου που μπορούσες να δεις πίσω από τα λάθη πλοκής, γλώσσας και χαρακτήρων, ήταν καλή. Κοντολογίς ο νεαρός είχε το σαράκι, απλά δεν είχε καθοδήγηση.

Ο θρόνος της Θερίνια είναι τρία ή τέσσερα σκαλιά σε δεκαβάθμια κλίμακα πάνω από την Παγωμένη Ήπειρο. Έχει χαρακτήρες, έχει πλοκή, έχει και σοβαρή βελτίωση στη χρήση της γλώσσας. Έχει και αληθοφάνεια πολλά σκαλιά πάνω από την Παγωμένη Ήπειρο. Και επίσης, πράγμα που με έκανε πραγματικά πολύ χαρούμενη, είχε και σαφέστατη κλίση στο μοντέρνο φανταστικό.

Αναλυτικά:

Οι χαρακτήρες είναι αληθινοί άνθρωποι. Χαρακτηριστικά, το καλό παλικαράκι

 

δε μένει πιστό στις ιδέες του γιατί είναι το καλό παλικαράκι. Αντίθετα, σιγά-σιγά μεταμορφώνεται σε έναν ξεροκέφαλο σφαγέα, που όταν επιστρέφει και βλέπει την αρραβωνιαστικιά του παντρεμένη με άλλον, πάει και της λέει να τον παρατήσει και να πάει μαζί του.

 

Καθόλου χολιγουντιανός ο καλός λοιπόν. Ο δευτεραγωνιστής από την άλλη, ένας χοντρός μέθυσος αστυνομικός,

 

με ξεγέλασε -ποιαν, εμένα!- και δεν κατάλαβα εξαρχής ότι ερωτευτεί το κορίτσι…

 

Κι ο μ@λ@κ@ς ο βασιλιάς που

 

το σκάει πάνω στον αναβρασμό της μάχης και γυρίζει μετά να διεκδικήσει το θρόνο, μένει στο τέλος βασιλιάς! Λίγο αλλαγμένος βέβαια, αλλά και πάλι όχι δραματικά αλλαγμένος, που να τον πεις και καλό.

Όχι ότι δεν έχουν τα μικροπροβληματάκια τους. Υπάρχουν φορές που ο παλιός Κιλημάντζος αναδύεται και κάνει τους χαρακτήρες του είτε να κάνουν σαχλαμάρες είτε να λένε πράγματα που δε θα τα έλεγαν. Αλλά αυτά είναι πράγματα που τα ξεχνάς εύκολα, γιατί το σύνολο είναι πρακτικά πιστό σε αυτό που σου λέει εξαρχής ότι θα είναι. Δηλαδή πολύπλοκο και ενδιαφέρον, όπως ακριβώς θα ήταν ένας πραγματικός άνθρωπος.

Η πλοκή μπορώ να πω ότι με τραβούσε να διαβάζω παρακάτω. Υπήρξαν στιγμές που μάντεψα τι θα γινόταν, αλλά αυτό δεν ήταν απαραίτητα κακό. Υπήρξαν επίσης στιγμές που έβλεπα να γίνονται πράγματα που δε θα γίνονταν ποτέ στην «πραγματικότητα»

 

(όπως ας πούμε ότι ο Καράνταρ βγαίνει στους δρόμους της παραγκούπολης και περιμένει να βρει να περνάει μια άμαξα-παύλα-ταξί, να τον γυρίσει σπίτι του ή ότι από τα εξακόσια καράβια και τους αντίστοιχους άντρες που έχει μαζί του ο Αθίριλ, όταν κατεβαίνει στο νησί με τον κερατόχοιρο, παίρνει μαζί του για εξερεύνηση καμιά δεκαριά).

 

Αλλά και πάλι τα έβαλα στην άκρη για να δω πού θα το πάει τελικά. Και μπορώ να πω ότι δεν απογοητεύτηκα.

Η δράση είναι καταιγιστική όπου χρειάζεται και σε παρασέρνει επίσης.

Εκεί όπου είδα ότι έχει γίνει μεγάλη βελτίωση, αλλά και όπου θεωρώ ότι χρειάζεται κι άλλη, είναι η γλώσσα και η τεχνική. Η γλώσσα έχει πάψει να είναι η εφηβικά φαμφαρόνικη, μιλάει απλά, με κοφτές προτάσεις και δε λέει πράγματα που δεν τα ξέρει. Μπορεί να τη βελτιώσει ακόμη, να πλουτίσει το λεξιλόγιό του μια ιδέα περισσότερο και να βάλει ακόμη ένα συν στην ικανότητά του. Τώρα για την τεχνική, έχω να παρατηρήσω δύο κύρια σημεία που θέλουν πολύ προσοχή.

Το πρώτο είναι αυτό που λέμε info-dumb. Μεγάλα κείμενα μέσα στο βιβλίο που εξηγούν το υπόβαθρο του κόσμου, βάζοντας πληροφορία πάνω στην πληροφορία και περιμένοντας να τα θυμόμαστε μετά. Σόρρυ, αλλά αυτό δε πρόκειται να γίνει. Μέσα στις 500 σελίδες του βιβλίου θα μπορούσε να έχει απλώσει κάπως όλη αυτήν την πληροφορία, ώστε να μπορέσουμε να την χωνέψουμε οι αναγνώστες του πολύ καλύτερα. Είναι -θεωρώ- ένα από τα σημεία που αναδεικνύουν την ωριμότητα ενός συγγραφέα στο χώρο του φανταστικού. Όσο λιγότερο μάθημα πατριδογνωσίας κάνεις στους αναγνώστες σου, τόσο πιο φανατικούς θα τους έχεις.

Το δεύτερο και πιο σημαντικό είναι το πώς χωρίζονται οι σκηνές μεταξύ τους. Πολλές φορές ξεκινά ένα κεφάλαιο με μια σκηνή, τελειώνει η σκηνή, ακολουθούν αστεράκια και μετά δεύτερη σκηνή. Λαμπρά κι εγώ μαζί σου. Όμως επίσης πολλές φορές αλλάζει η σκηνή χωρίς αστεράκια και μάλιστα πάει από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη. Μεγάλο φάουλ αυτό. Εκεί που ήμουν πραγματικά βυθισμένη μέσα στο βιβλίο και την πλοκή, μέσα στον κόσμο που έχει δημιουργήσει, παφ! με πετάει απ’ έξω. Με μια λέξη ξενέρωμα.

 

Αυτό που με ενθουσίασε περισσότερο και με κέρδισε, παρά τα προβλήματα του βιβλίου, είναι ότι ο συγγραφέας δε στάθηκε στην παλιά γνωστή λιωμένη από τη χρήση ιδέα του quest party. Αντίθετα, έβαλε τη φαντασία του να δουλέψει πραγματικά, έφτιαξε μια πρωτότυπη ιστορία και έπαιξε με την έννοια του καλού και του κακού ως εκεί που δεν παίρνει. Ακόμη και το τέλος είναι εξαιρετικά «μοντέρνο». Κανείς δεν έχει το τέλειο happy end ούτε την τέλεια δραματική-τραγική κατάληξη. Αυτό εμένα μου είπε δύο πράγματα: πρώτον ότι ο συγγραφέας μετά την Παγωμένη Ήπειρο διάβασε αρκετό σύγχρονο φανταστικό και δεύτερον ότι από το διάβασμά του έμαθε πράγματα, τα έκανε κτήμα του και όχι μόνο αυτό αλλά κατάφερε κιόλας να τα προσαρμόσει στη γραφή του.

 

Συγγραφεάς που εξελίσσεται και μάλιστα με τόσο θεαματικό τρόπο για μένα είναι ό,τι καλύτερο. Το είπα σε φίλους σε ιδιωτικές συζητήσεις, αλλά το λέω κι εδώ: αν συνεχίσει να εξελίσσεται έτσι, να ωριμάζει και να προοδεύει με αυτούς τους ρυθμούς, ίσως όχι το τρίτο αλλά σίγουρα το τέταρτο βιβλίο του Κιλημάντζου θα μας τινάξει τα μυαλά στον αέρα.

Edited by Naroualis
  • Like 1
Link to comment
Share on other sites

9789609450461.jpg

 

Το εξώφυλλο.

Το θέμα με έψησε, και αφού του βάζεις καλό βαθμό, λέω να το πάρω. Που μπορώ να το βρω; Σε Πολιτεία/Πρωτοπορία υπάρχει; Στο βιβλιοπωλείο εννοώ, όχι σε site.

Edited by BladeRunner
Link to comment
Share on other sites

Νομίζω ναι, σε Πολιτεία /Πρωτοπορεία ίσως το βρεις. Εμένα μου το κάνανε δώρο, γιατί ήξεραν ότι το ήθελα.

Link to comment
Share on other sites

ενδιαφερον ακουγεται αλλα το εξώφυλλο θυμίζει εκδόσεις Ζαχαρόπουλου!!!:friends:

Link to comment
Share on other sites

  • 1 year later...

Στο σαιτ των Πολιτεία/Πρωτοπορία δεν το βλέπω. Που άλλου μπορεί να παίζει;

Link to comment
Share on other sites

Στο Βιβλιοπωλείο της πρωτοποριας στην Αθηνα υπάρχει. Το είχα δει την τελευταία φορά που πηγα.

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
 Share

  • Upcoming Events

    • 1
      10 September 2022 04:00 PM
      Until 06:00 PM

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..